Aristophanes — The Eleven Comedies
Works in this volume — 11
Acharnians
Contents — 25 sections
Part 1
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: ὅσα δὴ δέδηγμαι τὴν ἐμαυτοῦ καρδίαν, ἥσθην δὲ βαιά, πάνυ δὲ βαιά, τέτταρα· ἃ δʼ ὠδυνήθην, ψαμμακοσιογάργαρα. φέρʼ ἴδω, τί δʼ ἥσθην ἄξιον χαιρηδόνος; ἐγᾦδʼ ἐφʼ ᾧ γε τὸ κέαρ ηὐφράνθην ἰδών, τοῖς πέντε ταλάντοις οἷς Κλέων ἐξήμεσεν. ταῦθʼ ὡς ἐγανώθην, καὶ φιλῶ τοὺς ἱππέας διὰ τοῦτο τοὔργον· ἄξιον γὰρ Ἑλλάδι. ἀλλʼ ὠδυνήθην ἕτερον αὖ τραγῳδικόν, ὅτε δὴ ʼκεχήνη προσδοκῶν τὸν Αἰσχύλον, ὁ δʼ ἀνεῖπεν, εἴσαγʼ ὦ Θέογνι τὸν χορόν. πῶς τοῦτʼ ἔσεισέ μου δοκεῖς τὴν καρδίαν; ἀλλʼ ἕτερον ἥσθην, ἡνίκʼ ἐπὶ Μόσχῳ ποτὲ Δεξίθεος εἰσῆλθʼ ᾀσόμενος Βοιώτιον. τῆτες δʼ ἀπέθανον καὶ διεστράφην ἰδών, ὅτε δὴ παρέκυψε Χαῖρις ἐπὶ τὸν ὄρθιον. ἀλλʼ οὐδεπώποτʼ ἐξ ὅτου ʼγὼ ῥύπτομαι οὕτως ἐδήχθην ὑπὸ κονίας τὰς ὀφρῦς ὡς νῦν, ὁπότʼ οὔσης κυρίας ἐκκλησίας ἑωθινῆς ἔρημος ἡ πνὺξ αὑτηί, οἱ δʼ ἐν ἀγορᾷ λαλοῦσι κἄνω καὶ κάτω τὸ σχοινίον φεύγουσι τὸ μεμιλτωμένον. οὐδʼ οἱ πρυτάνεις ἥκουσιν, ἀλλʼ ἀωρίαν ἥκοντες, εἶτα δʼ ὠστιοῦνται πῶς δοκεῖς ἐλθόντες ἀλλήλοισι περὶ πρώτου ξύλου, ἁθρόοι καταρρέοντες· εἰρήνη δʼ ὅπως ἔσται προτιμῶσʼ οὐδέν· ὦ πόλις πόλις. ἐγὼ δʼ ἀεὶ πρώτιστος εἰς ἐκκλησίαν νοστῶν κάθημαι· κᾆτʼ ἐπειδὰν ὦ μόνος, στένω κέχηνα σκορδινῶμαι πέρδομαι, ἀπορῶ γράφω παρατίλλομαι λογίζομαι, ἀποβλέπων ἐς τὸν ἀγρὸν εἰρήνης ἐρῶν, στυγῶν μὲν ἄστυ τὸν δʼ ἐμὸν δῆμον ποθῶν, ὃς οὐδεπώποτʼ εἶπεν, ἄνθρακας πρίω, οὐκ ὄξος οὐκ ἔλαιον, οὐδʼ ᾔδει πρίω, ἀλλʼ αὐτὸς ἔφερε πάντα χὠ πρίων ἀπῆν. νῦν οὖν ἀτεχνῶς ἥκω παρεσκευασμένος βοᾶν ὑποκρούειν λοιδορεῖν τοὺς ῥήτορας, ἐάν τις ἄλλο πλὴν περὶ εἰρήνης λέγῃ. ἀλλʼ οἱ πρυτάνεις γὰρ οὑτοιὶ μεσημβρινοί. οὐκ ἠγόρευον; τοῦτʼ ἐκεῖνʼ οὑγὼ ʼλεγον· ἐς τὴν προεδρίαν πᾶς ἀνὴρ ὠστίζεται.
ΚΗ͂ΡΥΞ: πάριτʼ ἐς τὸ πρόσθεν, πάριθʼ, ὡς ἂν ἐντὸς ἦτε τοῦ καθάρματος.
ἈΜΦΊΘΕΟΣ: ἤδη τις εἶπε;
ΚΗ͂ΡΥΞ: τίς ἀγορεύειν βούλεται;
ἈΜΦΊΘΕΟΣ: ἐγώ.
ΚΗ͂ΡΥΞ: τίς ὤν;
ἈΜΦΊΘΕΟΣ: Ἀμφίθεος.
ΚΗ͂ΡΥΞ: οὐκ ἄνθρωπος;
ἈΜΦΊΘΕΟΣ: οὔ, ἀλλʼ ἀθάνατος. ὁ γὰρ Ἀμφίθεος Δήμητρος ἦν καὶ Τριπτολέμου· τούτου δὲ Κελεὸς γίγνεται· γαμεῖ δὲ Κελεὸς Φαιναρέτην τήθην ἐμήν, ἐξ ἧς Λυκῖνος ἐγένεʼ· ἐκ τούτου δʼ ἐγὼ ἀθάνατός εἰμʼ· ἐμοὶ δʼ ἐπέτρεψαν οἱ θεοὶ σπονδὰς ποιεῖσθαι πρὸς Λακεδαιμονίους μόνῳ. ἀλλʼ ἀθάνατος ὢν ὦνδρες ἐφόδιʼ οὐκ ἔχω· οὐ γὰρ διδόασιν οἱ πρυτάνεις.
ΚΗ͂ΡΥΞ ἝΤΕΡΟΣ: οἱ τοξόται.
ἈΜΦΊΘΕΟΣ: ὦ Τριπτόλεμε καὶ Κελεὲ περιόψεσθέ με;
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: ὦνδρες πρυτάνεις ἀδικεῖτε τὴν ἐκκλησίαν τὸν ἄνδρʼ ἀπάγοντες, ὅστις ἡμῖν ἤθελε σπονδὰς ποιεῖσθαι καὶ κρεμάσαι τὰς ἀσπίδας.
ΚΗ͂ΡΥΞ ἝΤΕΡΟΣ: κάθησο, σῖγα.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: μὰ τὸν Ἀπόλλω ʼγὼ μὲν οὔ, ἢν μὴ περὶ εἰρήνης γε πρυτανεύσητέ μοι.
ΚΗ͂ΡΥΞ: οἱ πρέσβεις οἱ παρὰ βασιλέως.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: ποίου βασιλέως; ἄχθομαι ʼγὼ πρέσβεσιν καὶ τοῖς ταὧσι τοῖς τʼ ἀλαζονεύμασιν.
ΚΗ͂ΡΥΞ: σίγα.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: βαβαιάξ. ὦκβάτανα τοῦ σχήματος.
ΠΡΈΣΒΥΣ: ἐπέμψαθʼ ἡμᾶς ὡς βασιλέα τὸν μέγαν μισθὸν φέροντας δύο δραχμὰς τῆς ἡμέρας ἐπʼ Εὐθυμένους ἄρχοντος.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: οἴμοι τῶν δραχμῶν.
Part 2
ΠΡΈΣΒΥΣ: καὶ δῆτʼ ἐτρυχόμεσθα διὰ Καϋστρίων πεδίων ὁδοιπλανοῦντες ἐσκηνημένοι, ἐφʼ ἁρμαμαξῶν μαλθακῶς κατακείμενοι, ἀπολλύμενοι.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: σφόδρα γὰρ ἐσῳζόμην ἐγὼ παρὰ τὴν ἔπαλξιν ἐν φορυτῷ κατακείμενος.
ΠΡΈΣΒΥΣ: ξενιζόμενοι δὲ πρὸς βίαν ἐπίνομεν ἐξ ὑαλίνων ἐκπωμάτων καὶ χρυσίδων ἄκρατον οἶνον ἡδύν.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: ὦ Κραναὰ πόλις ἆρʼ αἰσθάνει τὸν κατάγελων τῶν πρέσβεων;
ΠΡΈΣΒΥΣ: οἱ βάρβαροι γὰρ ἄνδρας ἡγοῦνται μόνους τοὺς πλεῖστα δυναμένους καταφαγεῖν καὶ πιεῖν.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: ἡμεῖς δὲ λαικαστάς τε καὶ καταπύγονας.
ΠΡΈΣΒΥΣ: ἔτει τετάρτῳ δʼ ἐς τὰ βασίλειʼ ἤλθομεν· ἀλλʼ εἰς ἀπόπατον ᾤχετο στρατιὰν λαβών, κἄχεζεν ὀκτὼ μῆνας ἐπὶ χρυσῶν ὀρῶν.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: πόσου δὲ τὸν πρωκτὸν χρόνου ξυνήγαγεν;
ΠΡΈΣΒΥΣ: τῇ πανσελήνῳ· κᾆτʼ ἀπῆλθεν οἴκαδε. εἶτʼ ἐξένιζε· παρετίθει δʼ ἡμῖν ὅλους ἐκ κριβάνου βοῦς.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: καὶ τίς εἶδε πώποτε βοῦς κριβανίτας; τῶν ἀλαζονευμάτων.
ΠΡΈΣΒΥΣ: καὶ ναὶ μὰ Δίʼ ὄρνιν τριπλάσιον Κλεωνύμου παρέθηκεν ἡμῖν· ὄνομα δʼ ἦν αὐτῷ φέναξ.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: ταῦτʼ ἄρ ἐφενάκιζες σὺ δύο δραχμὰς φέρων.
ΠΡΈΣΒΥΣ: καὶ νῦν ἄγοντες ἥκομεν Ψευδαρτάβαν, τὸν βασιλέως ὀφθαλμόν.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: ἐκκόψειέ γε κόραξ πατάξας, τόν τε σὸν τοῦ πρέσβεως.
ΚΗ͂ΡΥΞ: ὁ βασιλέως ὀφθαλμός.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: ὦναξ Ἡράκλεις. πρὸς τῶν θεῶν ἄνθρωπε ναύφαρκτον βλέπεις; ἢ περὶ ἄκραν κάμπτων νεώσοικον σκοπεῖς; ἄσκωμʼ ἔχεις που περὶ τὸν ὀφθαλμὸν κάτω.
ΠΡΈΣΒΥΣ: ἄγε δὴ σὺ βασιλεὺς ἅττα σʼ ἀπέπεμψεν φράσον λέξοντʼ Ἀθηναίοισιν ὦ Ψευδαρτάβα.
ΨΕΥΔΑΡΤΆΒΑΣ: ἰαρταμὰν ἐξάρξαν ἀπισσόνα σάτρα.
ΠΡΈΣΒΥΣ: ξυνήκαθʼ ὃ λέγει;
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: μὰ τὸν Ἀπόλλω ʼγὼ μὲν οὔ.
Part 3
ΠΡΈΣΒΥΣ: πέμψειν βασιλέα φησὶν ὑμῖν χρυσίον. λέγε δὴ σὺ μεῖζον καὶ σαφῶς τὸ χρυσίον.
ΨΕΥΔΑΡΤΆΒΑΣ: οὐ λῆψι χρῦσο χαυνόπρωκτʼ Ἰαοναῦ.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: οἴμοι κακοδαίμων ὡς σαφῶς.
ΠΡΈΣΒΥΣ: τί δʼ αὖ λέγει;
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: ὅ τι; χαυνοπρώκτους τοὺς Ἰάονας λέγει, εἰ προσδοκῶσι χρυσίον ἐκ τῶν βαρβάρων.
ΠΡΈΣΒΥΣ: οὔκ, ἀλλʼ ἀχάνας ὅδε γε χρυσίου λέγει.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: ποίας ἀχάνας; σὺ μὲν ἀλαζὼν εἶ μέγας. ἀλλʼ ἄπιθʼ· ἐγὼ δὲ βασανιῶ τοῦτον μόνος. ἄγε δὴ σὺ φράσον ἐμοὶ σαφῶς πρὸς τουτονί, ἵνα μή σε βάψω βάμμα Σαρδιανικόν· βασιλεὺς ὁ μέγας ἡμῖν ἀποπέμψει χρυσίον; (ἀνανεύει.) ἄλλως ἄρʼ ἐξαπατώμεθʼ ὑπὸ τῶν πρέσβεων; (ἐπινεύει.) Ἑλληνικόν γʼ ἐπένευσαν ἅνδρες οὑτοιί, κοὐκ ἔσθʼ ὅπως οὐκ εἰσὶν ἐνθένδʼ αὐτόθεν. καὶ τοῖν μὲν εὐνούχοιν τὸν ἕτερον τουτονὶ ἐγᾦδʼ ὅς ἐστι, Κλεισθένης ὁ Σιβυρτίου. ὦ θερμόβουλον πρωκτὸν ἐξυρημένε, τοιόνδε γʼ ὦ πίθηκε τὸν πώγωνʼ ἔχων εὐνοῦχος ἡμῖν ἦλθες ἐσκευασμένος; ὁδὶ δὲ τίς ποτʼ ἐστίν; οὐ δήπου Στράτων;
ΚΗ͂ΡΥΞ: σίγα, κάθιζε. τὸν βασιλέως ὀφθαλμὸν ἡ βουλὴ καλεῖ ἐς τὸ πρυτανεῖον.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: ταῦτα δῆτʼ οὐχ ἀγχόνη; κἄπειτʼ ἐγὼ δῆτʼ ἐνθαδὶ στραγγεύομαι; τοὺς δὲ ξενίζειν οὐδέποτέ γʼ ἴσχει θύρα. ἀλλʼ ἐργάσομαί τι δεινὸν ἔργον καὶ μέγα. ἀλλʼ Ἀμφίθεός μοι ποῦ ʼστιν;
ἈΜΦΊΘΕΟΣ: οὑτοσὶ πάρα.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: ἐμοὶ σὺ ταυτασὶ λαβὼν ὀκτὼ δραχμὰς σπονδὰς ποίησαι πρὸς Λακεδαιμονίους μόνῳ καὶ τοῖσι παιδίοισι καὶ τῇ πλάτιδι· ὑμεῖς δὲ πρεσβεύεσθε καὶ κεχήνετε.
ΚΗ͂ΡΥΞ: προσίτω Θέωρος ὁ παρὰ Σιτάλκους.
ΘΈΩΡΟΣ: ὁδί.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: ἕτερος ἀλαζὼν οὗτος ἐσκηρύττεται.
ΘΈΩΡΟΣ: χρόνον μὲν οὐκ ἂν ἦμεν ἐν Θρᾴκῃ πολύν—
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: μὰ Δίʼ οὐκ ἄν, εἰ μισθόν γε μὴ ʼφερες πολύν.
ΘΈΩΡΟΣ: εἰ μὴ κατένειψε χιόνι τὴν Θρᾴκην ὅλην καὶ τοὺς ποταμοὺς ἔπηξʼ, ὑπʼ αὐτὸν τὸν χρόνον, ὅτʼ ἐνθαδὶ Θέογνις ἠγωνίζετο. τοῦτον μετὰ Σιτάλκους ἔπινον τὸν χρόνον· καὶ δῆτα φιλαθήναιος ἦν ὑπερφυῶς, ὑμῶν τʼ ἐραστὴς ἦν ἀληθὴς ὥστε καὶ ἐν τοῖσι τοίχοις ἔγραφʼ, Ἀθηναῖοι καλοί. ὁ δʼ υἱός, ὃν Ἀθηναῖον ἐπεποιήμεθα, ἤρα φαγεῖν ἀλλᾶντας ἐξ Ἀπατουρίων, καὶ τὸν πατέρʼ ἠντεβόλει βοηθεῖν τῇ πάτρᾳ· ὁ δʼ ὤμοσε σπένδων βοηθήσειν ἔχων στρατιὰν τοσαύτην ὥστʼ Ἀθηναίους ἐρεῖν, ὅσον τὸ χρῆμα παρνόπων προσέρχεται.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: κάκιστʼ ἀπολοίμην, εἴ τι τούτων πείθομαι ὧν εἶπας ἐνταυθοῖ σὺ πλὴν τῶν παρνόπων.
ΘΈΩΡΟΣ: καὶ νῦν ὅπερ μαχιμώτατον Θρᾳκῶν ἔθνος ἔπεμψεν ὑμῖν.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: τοῦτο μέν γʼ ἤδη σαφές.
Part 4
ΚΗ͂ΡΥΞ: οἱ Θρᾷκες ἴτε δεῦρʼ, οὓς Θέωρος ἤγαγεν.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: τουτὶ τί ἐστι τὸ κακόν;
ΘΈΩΡΟΣ: Ὀδομάντων στρατός.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: ποίων Ὀδομάντων; εἰπέ μοι τουτὶ τί ἦν; τίς τῶν Ὀδομάντων τὸ πέος ἀποτεθρίακεν;
ΘΈΩΡΟΣ: τούτοις ἐάν τις δύο δραχμὰς μισθὸν διδῷ, καταπελτάσονται τὴν Βοιωτίαν ὅλην.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: τοισδὶ δύο δραχμὰς τοῖς ἀπεψωλημένοις; ὑποστένοι μέντἂν ὁ θρανίτης λεὼς ὁ σωσίπολις. οἴμοι τάλας ἀπόλλυμαι, ὑπὸ τῶν Ὀδομάντων τὰ σκόροδα πορθούμενος. οὐ καταβαλεῖτε τὰ σκόροδʼ;
ΘΈΩΡΟΣ: ὦ μόχθηρε σὺ οὐ μὴ πρόσει τούτοισιν ἐσκοροδισμένοις.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: ταυτὶ περιείδεθʼ οἱ πρυτάνεις πάσχοντά με ἐν τῇ πατρίδι καὶ ταῦθʼ ὑπʼ ἀνδρῶν βαρβάρων; ἀλλʼ ἀπαγορεύω μὴ ποιεῖν ἐκκλησίαν τοῖς Θρᾳξὶ περὶ μισθοῦ· λέγω δʼ ὑμῖν ὅτι διοσημία ʼστὶ καὶ ῥανὶς βέβληκέ με.
ΚΗ͂ΡΥΞ: τοὺς Θρᾷκας ἀπιέναι, παρεῖναι δʼ εἰς ἔνην. οἱ γὰρ πρυτάνεις λύουσι τὴν ἐκκλησίαν.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: οἴμοι τάλας μυττωτὸν ὅσον ἀπώλεσα. ἀλλʼ ἐκ Λακεδαίμονος γὰρ Ἀμφίθεος ὁδί. χαῖρʼ Ἀμφίθεε.
ἈΜΦΊΘΕΟΣ: μήπω γε πρίν γʼ ἂν στῶ τρέχων· δεῖ γάρ με φεύγοντʼ ἐκφυγεῖν Ἀχαρνέας.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: τί δʼ ἔστʼ;
ἈΜΦΊΘΕΟΣ: ἐγὼ μὲν δεῦρό σοι σπονδὰς φέρων ἔσπευδον· οἱ δʼ ὤσφροντο πρεσβῦταί τινες Ἀχαρνικοί, στιπτοὶ γέροντες πρίνινοι ἀτεράμονες Μαραθωνομάχαι σφενδάμνινοι. ἔπειτʼ ἀνέκραγον πάντες, ὦ μιαρώτατε σπονδὰς φέρεις τῶν ἀμπέλων τετμημένων; κἀς τοὺς τρίβωνας ξυνελέγοντο τῶν λίθων· ἐγὼ δʼ ἔφευγον· οἱ δʼ ἐδίωκον κἀβόων.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: οἱ δʼ οὖν βοώντων· ἀλλὰ τὰς σπονδὰς φέρεις;
ἈΜΦΊΘΕΟΣ: ἔγωγέ φημι, τρία γε ταυτὶ γεύματα. αὗται μέν εἰσι πεντέτεις. γεῦσαι λαβών.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: αἰβοῖ.
ἈΜΦΊΘΕΟΣ: τί ἔστιν;
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: οὐκ ἀρέσκουσίν μʼ ὅτι ὄζουσι πίττης καὶ παρασκευῆς νεῶν.
ἈΜΦΊΘΕΟΣ: σὺ δʼ ἀλλὰ τασδὶ τὰς δεκέτεις γεῦσαι λαβών.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: ὄζουσι χαὖται πρέσβεων ἐς τὰς πόλεις ὀξύτατον ὥσπερ διατριβῆς τῶν ξυμμάχων.
Part 5
ἈΜΦΊΘΕΟΣ: ἀλλʼ αὑταιὶ σπονδαὶ τριακοντούτιδες κατὰ γῆν τε καὶ θάλατταν.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: ὦ Διονύσια, αὗται μὲν ὄζουσʼ ἀμβροσίας καὶ νέκταρος καὶ μὴ ʼπιτηρεῖν σιτίʼ ἡμερῶν τριῶν, κἀν τῷ στόματι λέγουσι, βαῖνʼ ὅπῃ θέλεις. ταύτας δέχομαι καὶ σπένδομαι κἀκπίομαι, χαίρειν κελεύων πολλὰ τοὺς Ἀχαρνέας. ἐγὼ δὲ πολέμου καὶ κακῶν ἀπαλλαγεὶς ἄξω τὰ κατʼ ἀγροὺς εἰσιὼν Διονύσια.
ἈΜΦΊΘΕΟΣ: ἐγὼ δὲ φευξοῦμαί γε τοὺς Ἀχαρνέας.
ΧΟΡΌΣ: τῇδε πᾶς ἕπου δίωκε καὶ τὸν ἄνδρα πυνθάνου τῶν ὁδοιπόρων ἁπάντων· τῇ πόλει γὰρ ἄξιον ξυλλαβεῖν τὸν ἄνδρα τοῦτον. ἀλλά μοι μηνύσατε, εἴ τις οἶδʼ ὅποι τέτραπται γῆς ὁ τὰς σπονδὰς φέρων.
ΧΟΡΌΣ: ἐκπέφευγʼ, οἴχεται φροῦδος. οἴμοι τάλας τῶν ἐτῶν τῶν ἐμῶν· οὐκ ἂν ἐπʼ ἐμῆς γε νεότητος, ὅτʼ ἐγὼ φέρων ἀνθράκων φορτίον ἠκολούθουν Φαΰλλῳ τρέχων, ὧδε φαύλως ἂν ὁ σπονδοφόρος οὗτος ὑπʼ ἐμοῦ τότε διωκόμενος ἐξέφυγεν οὐδʼ ἂν ἐλαφρῶς ἂν ἀπεπλίξατο.
ΧΟΡΌΣ: νῦν δʼ ἐπειδὴ στερρὸν ἤδη τοὐμὸν ἀντικνήμιον, καὶ παλαιῷ Λακρατείδῃ τὸ σκέλος βαρύνεται, οἴχεται. διωκτέος δέ· μὴ γὰρ ἐγχάνῃ ποτὲ μηδέ περ γέροντας ὄντας ἐκφυγὼν Ἀχαρνέας.
ΧΟΡΌΣ: ὅστις ὦ Ζεῦ πάτερ καὶ θεοὶ τοῖσιν ἐχθροῖσιν ἐσπείσατο, οἷσι παρʼ ἐμοῦ πόλεμος ἐχθοδοπὸς αὔξεται τῶν ἐμῶν χωρίων· κοὐκ ἀνήσω πρὶν ἂν σχοῖνος αὐτοῖσιν ἀντεμπαγῶ ὀξὺς ὀδυνηρὸς [...] ἐπίκωπος, ἵνα μήποτε πατῶσιν ἔτι τὰς ἐμὰς ἀμπέλους.
ΧΟΡΌΣ: ἀλλὰ δεῖ ζητεῖν τὸν ἄνδρα καὶ βλέπειν βαλληνάδε καὶ διώκειν γῆν πρὸ γῆς, ἕως ἂν εὑρεθῇ ποτέ· ὡς ἐγὼ βάλλων ἐκεῖνον οὐκ ἂν ἐμπλῄμην λίθοις.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: εὐφημεῖτε, εὐφημεῖτε.
ΧΟΡΌΣ: σῖγα πᾶς. ἠκούσατʼ ἄνδρες ἆρα τῆς εὐφημίας; οὗτος αὐτός ἐστιν ὃν ζητοῦμεν. ἀλλὰ δεῦρο πᾶς ἐκποδών· θύσων γὰρ ἁνὴρ ὡς ἔοικʼ ἐξέρχεται.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: εὐφημεῖτε, εὐφημεῖτε. προΐτω σʼ τὸ πρόσθεν ὀλίγον ἡ κανηφόρος· ὁ Ξανθίας τὸν φαλλὸν ὀρθὸν στησάτω. κατάθου τὸ κανοῦν ὦ θύγατερ, ἵνʼ ἀπαρξώμεθα.
ΘΥΓΆΤΗΡ: ὦ μῆτερ ἀνάδος δεῦρο τὴν ἐτνήρυσιν, ἵνʼ ἔτνος καταχέω τοὐλατῆρος τουτουί.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: καὶ μὴν καλόν γʼ ἔστʼ· ὦ Διόνυσε δέσποτα κεχαρισμένως σοι τήνδε τὴν πομπὴν ἐμὲ πέμψαντα καὶ θύσαντα μετὰ τῶν οἰκετῶν ἀγαγεῖν τυχηρῶς τὰ κατʼ ἀγροὺς Διονύσια, στρατιᾶς ἀπαλλαχθέντα· τὰς σπονδὰς δέ μοι καλῶς ξυνενεγκεῖν τὰς τριακοντούτιδας. ἄγʼ ὦ θύγατερ ὅπως τὸ κανοῦν καλὴ καλῶς οἴσεις βλέπουσα θυμβροφάγον. ὡς μακάριος ὅστις σʼ ὀπύσει κἀκποιήσεται γαλᾶς σοῦ μηδὲν ἥττους βδεῖν, ἐπειδὰν ὄρθρος ᾖ. πρόβαινε, κἀν τὤχλῳ φυλάττεσθαι σφόδρα μή τις λαθών σου περιτράγῃ τὰ χρυσία. ὦ Ξανθία, σφῷν δʼ ἐστὶν ὀρθὸς ἑκτέος ὁ φαλλὸς ἐξόπισθε τῆς κανηφόρου· ἐγὼ δʼ ἀκολουθῶν ᾄσομαι τὸ φαλλικόν· σὺ δʼ ὦ γύναι θεῶ μʼ ἀπὸ τοῦ τέγους. πρόβα.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: Φαλῆς ἑταῖρε Βακχίου ξύγκωμε νυκτοπεριπλάνητε μοιχὲ παιδεραστά, ἕκτῳ σʼ ἔτει προσεῖπον ἐς τὸν δῆμον ἐλθὼν ἄσμενος, σπονδὰς ποιησάμενος ἐμαυτῷ, πραγμάτων τε καὶ μαχῶν καὶ Λαμάχων ἀπαλλαγείς. πολλῷ γάρ ἐσθʼ ἥδιον, ὦ Φαλῆς Φαλῆς, κλέπτουσαν εὑρόνθʼ ὡρικὴν ὑληφόρον τὴν Στρυμοδώρου Θρᾷτταν ἐκ τοῦ Φελλέως μέσην λαβόντʼ ἄραντα καταβαλόντα καταγιγαρτίσʼ ὦ Φαλῆς Φαλῆς. ἐὰν μεθʼ ἡμῶν ξυμπίῃς, ἐκ κραιπάλης ἕωθεν εἰρήνης ῥοφήσει τρύβλιον· ἡ δʼ ἀσπὶς ἐν τῷ φεψάλῳ κρεμήσεται.
ΧΟΡΌΣ: οὗτος αὐτός ἐστιν, οὗτος. βάλλε βάλλε βάλλε βάλλε, παῖε παῖε τὸν μιαρόν. οὐ βαλεῖς; οὐ βαλεῖς;
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: Ἡράκλεις τουτὶ τί ἐστι; τὴν χύτραν συντρίψετε.
ΧΟΡΌΣ: σὲ μὲν οὖν καταλεύσομεν ὦ μιαρὰ κεφαλή.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: ἀντὶ ποίας αἰτίας ὦχαρνέων γεραίτατοι;
ΧΟΡΌΣ: τοῦτʼ ἐρωτᾷς; ἀναίσχυντος εἶ καὶ βδελυρὸς ὦ προδότα τῆς πατρίδος, ὅστις ἡμῶν μόνος σπεισάμενος εἶτα δύνασαι πρὸς ἔμʼ ἀποβλέπειν.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: ἀντὶ δʼ ὧν ἐσπεισάμην οὐκ ἴστε. μἀλλαʼ ἀκούσατε.
Part 6
ΧΟΡΌΣ: σοῦ γʼ ἀκούσωμεν; ἀπολεῖ· κατά σε χώσομεν τοῖς λίθοις.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: μηδαμῶς πρὶν ἄν γʼ ἀκούσητʼ· ἀλλʼ ἀνάσχεσθʼ ὦγαθοί.
ΧΟΡΌΣ: οὐκ ἀνασχήσομαι· μηδὲ λέγε μοι σὺ λόγον· ὡς μεμίσηκά σε Κλέωνος ἔτι μᾶλλον, ὃν ἐγὼ κατατεμῶ ποθʼ ἱππεῦσι καττύματα.
ΧΟΡΌΣ: σοῦ δʼ ἐγὼ λόγους λέγοντος οὐκ ἀκούσομαι μακρούς, ὅστις ἐσπείσω Λάκωσιν, ἀλλὰ τιμωρήσομαι.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: ὦγαθοὶ τοὺς μὲν Λάκωνας ἐκποδὼν ἐάσατε, τῶν δʼ ἐμῶν σπονδῶν ἀκούσατʼ, εἰ καλῶς ἐσπεισάμην.
ΧΟΡΌΣ: πῶς δέ γʼ ἂν καλῶς λέγοις ἄν, εἴπερ ἐσπείσω γʼ ἅπαξ οἷσιν οὔτε βωμὸς οὔτε πίστις οὔθʼ ὅρκος μένει;
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: οἶδʼ ἐγὼ καὶ τοὺς Λάκωνας, οἷς ἄγαν ἐγκείμεθα, οὐχ ἁπάντων ὄντας ἡμῖν αἰτίους τῶν πραγμάτων.
ΧΟΡΌΣ: οὐχ ἁπάντων ὦ πανοῦργε; ταῦτα δὴ τολμᾷς λέγειν ἐμφανῶς ἤδη πρὸς ἡμᾶς; εἶτʼ ἐγώ σου φείσομαι;
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: οὐχ ἁπάντων, οὐχ ἁπάντων· ἀλλʼ ἐγὼ λέγων ὁδὶ πόλλʼ ἂν ἀποφήναιμʼ ἐκείνους ἔσθʼ ἃ κἀδικουμένους.
ΧΟΡΌΣ: τοῦτο τοὔπος δεινὸν ἤδη καὶ ταραξικάρδιον, εἰ σὺ τολμήσεις ὑπὲρ τῶν πολεμίων ἡμῖν λέγειν.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: κἄν γε μὴ λέγω δίκαια μηδὲ τῷ πλήθει δοκῶ, ὑπὲρ ἐπιξήνου ʼθελήσω τὴν κεφαλὴν ἔχων λέγειν.
ΧΟΡΌΣ: εἰπέ μοι τί φειδόμεσθα τῶν λίθων ὦ δημόται μὴ οὐ καταξαίνειν τὸν ἄνδρα τοῦτον ἐς φοινικίδα;
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: οἷον αὖ μέλας τις ὑμῖν θυμάλωψ ἐπέζεσεν. οὐκ ἀκούσεσθʼ; οὐκ ἀκούσεσθʼ ἐτεὸν ὦχαρνηίδαι;
ΧΟΡΌΣ: οὐκ ἀκουσόμεσθα δῆτα.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: δεινά τἄρα πείσομαι.
ΧΟΡΌΣ: ἐξολοίμην, ἢν ἀκούσω.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: μηδαμῶς ὦχαρνικοί.
ΧΟΡΌΣ: ὡς τεθνήξων ἴσθι νυνί.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: δήξομἄρʼ ὑμᾶς ἐγώ. ἀνταποκτενῶ γὰρ ὑμῶν τῶν φίλων τοὺς φιλτάτους· ὡς ἔχω γʼ ὑμῶν ὁμήρους, οὓς ἀποσφάξω λαβών.
ΧΟΡΌΣ: εἰπέ μοι, τί τοῦτʼ ἀπειλεῖ τοὔπος ἄνδρες δημόται τοῖς Ἀχαρνικοῖσιν ἡμῖν; μῶν ἔχει του παιδίον τῶν παρόντων ἔνδον εἵρξας; ἢ ʼπὶ τῷ θρασύνεται;
Part 7
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: βάλλετʼ εἰ βούλεσθʼ. ἐγὼ γὰρ τουτονὶ διαφθερῶ. εἴσομαι δʼ ὑμῶν τάχʼ ὅστις ἀνθράκων τι κήδεται.
ΧΟΡΌΣ: ὡς ἀπωλόμεσθʼ. ὁ λάρκος δημότης ὅδʼ ἔστʼ ἐμός. ἀλλὰ μὴ δράσῃς ὃ μέλλεις· μηδαμῶς ὦ μηδαμῶς.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: ὡς ἀποκτενῶ, κέκραχθʼ· ἐγὼ γὰρ οὐκ ἀκούσομαι.
ΧΟΡΌΣ: ἀπολεῖς ἄρʼ ὁμήλικα τόνδε φιλανθρακέα;
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: οὐδʼ ἐμοῦ λέγοντος ὑμεῖς ἀρτίως ἠκούσατε.
ΧΟΡΌΣ: ἀλλὰ γὰρ νῦν λέγʼ, εἴ σοι δοκεῖ, τόν τε Λακεδαιμόνιον † αὐτὸν ὅτι τῷ † τρόπῳ σοὐστὶ φίλος· ὡς τόδε τὸ λαρκίδιον οὐ προδώσω ποτέ.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: τοὺς λίθους νύν μοι χαμᾶζε πρῶτον ἐξεράσατε.
ΧΟΡΌΣ: οὑτοιί σοι χαμαί, καὶ σὺ κατάθου πάλιν τὸ ξίφος.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: ἀλλʼ ὅπως μὴ νʼ τοῖς τρίβωσιν ἐγκάθηνταί που λίθοι.
ΧΟΡΌΣ: ἐκσέσεισται χαμᾶζʼ· οὐχ ὁρᾷς σειόμενον; ἀλλὰ μή μοι πρόφασιν, ἀλλὰ κατάθου τὸ βέλος. ὡς ὅδε γε σειστὸς ἅμα τῇ στροφῇ γίγνεται.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: ἐμέλλετʼ ἄρα πάντως ἀνήσειν τῆς βοῆς, ὀλίγου τʼ ἀπέθανον ἄνθρακες Παρνήθιοι, καὶ ταῦτα διὰ τὴν ἀτοπίαν τῶν δημοτῶν. ὑπὸ τοῦ δέους δὲ τῆς μαρίλης μοι συχνὴν ὁ λάρκος ἐνετίλησεν ὥσπερ σηπία. δεινὸν γὰρ οὕτως ὀμφακίαν πεφυκέναι τὸν θυμὸν ἀνδρῶν ὥστε βάλλειν καὶ βοᾶν ἐθέλειν τʼ ἀκοῦσαι μηδὲν ἴσον ἴσῳ φέρον, ἐμοῦ ʼθέλοντος ὑπὲρ ἐπιξήνου λέγειν ὑπὲρ Λακεδαιμονίων ἅπανθʼ ὅσʼ ἂν λέγω· καίτοι φιλῶ γε τὴν ἐμὴν ψυχὴν ἐγώ.
ΧΟΡΌΣ: τί οὖν οὐ λέγεις, ἐπίξηνον ἐξενεγκὼν θύραζʼ, ὅ τι ποτʼ ὦ σχέτλιε τὸ μέγα τοῦτʼ ἔχεις; πάνυ γὰρ ἔμεγε πόθος ὅ τι φρονεῖς ἔχει. ἀλλʼ ᾗπερ αὐτὸς τὴν δίκην διωρίσω, θεὶς δεῦρο τοὐπίξηνον ἐγχείρει λέγειν.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: ἰδοὺ θεᾶσθε, τὸ μὲν ἐπίξηνον τοδί, ὁ δʼ ἀνὴρ ὁ λέξων οὑτοσὶ τυννουτοσί. ἀμέλει μὰ τὸν Δίʼ οὐκ ἐνασπιδώσομαι, λέξω δʼ ὑπὲρ Λακεδαιμονίων ἅ μοι δοκεῖ. καίτοι δέδοικα πολλά· τούς τε γὰρ τρόπους τοὺς τῶν ἀγροίκων οἶδα χαίροντας σφόδρα, ἐάν τις αὐτοὺς εὐλογῇ καὶ τὴν πόλιν ἀνὴρ ἀλαζὼν καὶ δίκαια κἄδικα· κἀνταῦθα λανθάνουσʼ ἀπεμπολώμενοι· τῶν τʼ αὖ γερόντων οἶδα τὰς ψυχὰς ὅτι οὐδὲν βλέπουσιν ἄλλο πλὴν ψηφηδακεῖν. αὐτός τʼ ἐμαυτὸν ὑπὸ Κλέωνος ἅπαθον ἐπίσταμαι διὰ τὴν πέρυσι κωμῳδίαν. εἰσελκύσας γάρ μʼ ἐς τὸ βουλευτήριον διέβαλλε καὶ ψευδῆ κατεγλώττιζέ μου κἀκυκλοβόρει κἄπλυνεν, ὥστʼ ὀλίγου πάνυ ἀπωλόμην μολυνοπραγμονούμενος. νῦν οὖν με πρῶτον πρὶν λέγειν ἐάσατε ἐνσκευάσασθαί μʼ οἷον ἀθλιώτατον.
ΧΟΡΌΣ: τί ταῦτα στρέφει τεχνάζεις τε καὶ πορίζεις τριβάς; λαβὲ δʼ ἐμοῦ γʼ ἓνεκα παρʼ Ἱερωνύμου σκοτοδασυπυκνότριχά τινʼ Ἄιδος κυνῆν· ἀλλʼ ἐξάνοιγε μηχανὰς τὰς Σισύφου, ὡς σκῆψιν ἁγὼν οὗτος οὐκ ἐσδέξεται.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: ὥρα ʼστὶν ἤδη καρτερὰν ψυχὴν λαβεῖν, καί μοι βαδιστέʼ ἐστὶν ὡς Εὐριπίδην. παῖ παῖ.
ΚΗΦΙΣΌΦΩΝ: τίς οὗτος,
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: ἔνδον ἔστʼ Εὐριπίδης;
ΚΗΦΙΣΌΦΩΝ: οὐκ ἔνδον ἔνδον ἐστίν, εἰ γνώμην ἔχεις.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: πῶς ἔνδον εἶτʼ οὐκ ἔνδον;
ΚΗΦΙΣΌΦΩΝ: ὀρθῶς ὦ γέρον. ὁ νοῦς μὲν ἔξω ξυλλέγων ἐπύλλια οὐκ ἔνδον, αὐτὸς δʼ ἔνδον ἀναβάδην ποιεῖ τραγῳδίαν.
Part 8
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: ὦ τρισμακάριʼ Εὐριπίδη, ὅθʼ ὁ δοῦλος οὑτωσὶ σαφῶς ἀπεκρίνατο. ἐκκάλεσον αὐτόν.
ΚΗΦΙΣΌΦΩΝ: ἀλλʼ ἀδύνατον.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: ἀλλʼ ὅμως· οὐ γὰρ ἂν ἀπέλθοιμʼ, ἀλλὰ κόψω τὴν θύραν. Εὐριπίδη, Εὐριπίδιον, ὑπάκουσον, εἴπερ τώποτʼ ἀνθρώπων τινί· Δικαιόπολις καλεῖ σε Χολλῄδης, ἐγώ.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: ἀλλʼ οὐ σχολή.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: ἀλλʼ ἐκκυκλήθητʼ.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: ἀλλʼ ἀδύνατον.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: ἀλλʼ ὅμως.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: ἀλλʼ ἐκκυκλήσομαι· καταβαίνειν δʼ οὐ σχολή.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: Εὐριπίδη,
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: τί λέλακας;
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: ἀναβάδην ποιεῖς, ἐξὸν καταβάδην; οὐκ ἐτὸς χωλοὺς ποιεῖς. ἀτὰρ τί τὰ ῥάκιʼ ἐκ τραγῳδίας ἔχεις, ἐσθῆτʼ ἐλεινήν; οὐκ ἐτὸς πτωχοὺς ποιεῖς. ἀλλʼ ἀντιβολῶ πρὸς τῶν γονάτων σʼ Εὐριπίδη, δός μοι ῥάκιόν τι τοῦ παλαιοῦ δράματος. δεῖ γάρ με λέξαι τῷ χορῷ ῥῆσιν μακράν· αὕτη δὲ θάνατον, ἢν κακῶς λέξω, φέρει.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: τὰ ποῖα τρύχη; μῶν ἐν οἷς Οἰνεὺς ὁδὶ ὁ δύσποτμος γεραιὸς ἠγωνίζετο;
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: οὐκ Οἰνέως ἦν, ἀλλʼ ἔτʼ ἀθλιωτέρου.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: τὰ τοῦ τυφλοῦ Φοίνικος;
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: οὐ Φοίνικος, οὔ· ἀλλʼ ἕτερος ἦν Φοίνικος ἀθλιώτερος.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: ποίας ποθʼ ἁνὴρ λακίδας αἰτεῖται πέπλων; ἀλλʼ ἦ Φιλοκτήτου τὰ τοῦ πτωχοῦ λέγεις;
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: οὐκ ἀλλὰ τούτου πολὺ πολὺ πτωχιστέρου.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: ἀλλʼ ἦ τὰ δυσπινῆ ʼθέλεις πεπλώματα, ἃ Βελλεροφόντης εἶχʼ ὁ χωλὸς οὑτοσί;
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: οὐ Βελλεροφόντης· ἀλλὰ κἀκεῖνος μὲν ἦν χωλὸς προσαιτῶν στωμύλος δεινὸς λέγειν.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: οἶδʼ ἄνδρα Μυσὸν Τήλεφον.
Part 9
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: ναὶ Τήλεφον· τούτου δὸς ἀντιβολῶ σέ μοι τὰ σπάργανα.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: ὦ παῖ δὸς αὐτῷ Τηλέφου ῥακώματα. κεῖται δʼ ἄνωθεν τῶν Θυεστείων ῥακῶν μεταξὺ τῶν Ἰνοῦς.
ΚΗΦΙΣΌΦΩΝ: ἰδοὺ ταυτὶ λαβέ.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: ὦ Ζεῦ διόπτα καὶ κατόπτα πανταχῇ, ἐνσκευάσασθαί μʼ οἷον ἀθλιώτατον. Εὐριπίδη, ʼπειδήπερ ἐχαρίσω ταδί, κἀκεῖνά μοι δὸς τἀκόλουθα τῶν ῥακῶν, τὸ πιλίδιον περὶ τὴν κεφαλὴν τὸ Μύσιον. δεῖ γάρ με δόξαι πτωχὸν εἶναι τήμερον, εἶναι μὲν ὅσπερ εἰμί, φαίνεσθαι δὲ μή· τοὺς μὲν θεατὰς εἰδέναι μʼ ὃς εἴμʼ ἐγώ, τοὺς δʼ αὖ χορευτὰς ἠλιθίους παρεστάναι, ὅπως ἂν αὐτοὺς ῥηματίοις σκιμαλίσω.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: δώσω· πυκνῇ γὰρ λεπτὰ μηχανᾷ φρενί.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: εὐδαιμονοίης, Τηλέφῳ δʼ ἁγὼ φρονῶ. εὖ γʼ οἷον ἤδη ῥηματίων ἐμπίμπλαμαι. ἀτὰρ δέομαί γε πτωχικοῦ βακτηρίου.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: τουτὶ λαβὼν ἄπελθε λαΐνων σταθμῶν.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: ὦ θύμʼ, ὁρᾷς γὰρ ὡς ἀπωθοῦμαι δόμων, πολλῶν δεόμενος σκευαρίων· νῦν δὴ γενοῦ γλίσχρος προσαιτῶν λιπαρῶν τʼ. Εὐριπίδη δός μοι σπυρίδιον διακεκαυμένον λύχνῳ.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: τί δʼ ὦ τάλας σε τοῦδʼ ἔχει πλέκους χρέος;
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: χρέος μὲν οὐδέν, βούλομαι δʼ ὅμως λαβεῖν.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: λυπηρὸς ἴσθʼ ὢν κἀποχώρησον δόμων.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: φεῦ· εὐδαιμονοίης, ὥσπερ ἡ μήτηρ ποτέ.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: ἄπελθε νῦν μοι.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: μἀλλά μοι δὸς ἓν μόνον κοτυλίσκιον τὸ χεῖλος ἀποκεκρουσμένον.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: φθείρου λαβὼν τόδʼ· ἴσθʼ ὀχληρὸς ὢν δόμοις.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: οὔπω μὰ Δίʼ· οἶσθʼ οἷʼ αὐτὸς ἐργάζει κακά. ἀλλʼ ὦ γλυκύτατʼ Εὐριπίδη τουτὶ μόνον δός μοι χυτρίδιον σφογγίῳ βεβυσμένον.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: ὦνθρωπʼ ἀφαιρήσει με τὴν τραγῳδίαν· ἄπελθε ταυτηνὶ λαβών.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: ἀπέρχομαι. καίτοι τί δράσω; δεῖ γὰρ ἑνὸς οὗ μὴ τυχὼν ἀπόλωλʼ. ἄκουσον ὦ γλυκύτατʼ Εὐριπίδη· τουτὶ λαβὼν ἄπειμι κοὐ πρόσειμʼ ἔτι· ἐς τὸ σπυρίδιον ἰσχνά μοι φυλλεῖα δός.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: ἀπολεῖς μʼ. ἰδού σοι. φροῦδά μοι τὰ δράματα.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: ἀλλʼ οὐκέτʼ, ἀλλʼ ἄπειμι. καὶ γάρ εἰμʼ ἄγαν ὀχληρός, οὐ δοκῶν με κοιράνους στυγεῖν. οἴμοι κακοδαίμων, ὡς ἀπόλωλʼ. ἐπελαθόμην ἐν ᾧπέρ ἐστι πάντα μοι τὰ πράγματα. Εὐριπίδιον ὦ φιλτάτιον καὶ γλυκύτατον, κάκιστʼ ἀπολοίμην, εἴ τί σʼ αἰτήσαιμʼ ἔτι, πλὴν ἓν μόνον, τουτὶ μόνον τουτὶ μόνον, σκάνδικά μοι δὸς μητρόθεν δεδεγμένος.
Part 10
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: ἁνὴρ ὑβρίζει· κλῇε πηκτὰ δωμάτων.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: ὦ θύμʼ ἄνευ σκάνδικος ἐμπορευτέα. ἆρʼ οἶσθʼ ὅσον τὸν ἀγῶνʼ ἀγωνιεῖ τάχα, μέλλων ὑπὲρ Λακεδαιμονίων ἀνδρῶν λέγειν; πρόβαινέ νυν ὦ θυμέ· γραμμὴ δʼ αὑτηί. ἕστηκας; οὐκ εἶ καταπιὼν Εὐριπίδην; ἐπῄνεσʼ· ἄγε νυν ὦ τάλαινα καρδία ἄπελθʼ ἐκεῖσε, κᾆτα τὴν κεφαλὴν ἐκεῖ παράσχες εἰποῦσʼ ἅττʼ ἂν αὐτῇ σοι δοκῇ. τόλμησον ἴθι χώρησον, ἄγαμαι καρδίας.
ΧΟΡΌΣ: τί δράσεις; τί φήσεις; εὖ ἴσθι νυν ἀναίσχυντος ὢν σιδηροῦς τʼ ἀνήρ, ὅστις παρασχὼν τῇ πόλει τὸν αὐχένα ἅπασι μέλλεις εἷς λέγειν τἀναντία. ἁνὴρ οὐ τρέμει τὸ πρᾶγμʼ. εἶά νυν, ἐπειδήπερ αὐτὸς αἱρεῖ, λέγε.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: μή μοι φθονήσητʼ ἄνδρες οἱ θεώμενοι, εἰ πτωχὸς ὢν ἔπειτʼ ἐν Ἀθηναίοις λέγειν μέλλω περὶ τῆς πόλεως, τρυγῳδίαν ποιῶν. τὸ γὰρ δίκαιον οἶδε καὶ τρυγῳδία. ἐγὼ δὲ λέξω δεινὰ μὲν δίκαια δέ. οὐ γάρ με νῦν γε διαβαλεῖ Κλέων ὅτι ξένων παρόντων τὴν πόλιν κακῶς λέγω. αὐτοὶ γάρ ἐσμεν οὑπὶ Ληναίῳ τʼ ἀγών, κοὔπω ξένοι πάρεισιν· οὔτε γὰρ φόροι ἥκουσιν οὔτʼ ἐκ τῶν πόλεων οἱ ξύμμαχοι· ἀλλʼ ἐσμὲν αὐτοὶ νῦν γε περιεπτισμένοι· τοὺς γὰρ μετοίκους ἄχυρα τῶν ἀστῶν λέγω. ἐγὼ δὲ μισῶ μὲν Λακεδαιμονίους σφόδρα, καὐτοῖς ὁ Ποσειδῶν οὑπὶ Ταινάρῳ θεὸς σείσας ἅπασιν ἐμβάλοι τὰς οἰκίας· κἀμοὶ γάρ ἐστʼ ἀμπέλια διακεκομμένα. ἀτὰρ φίλοι γὰρ οἱ παρόντες ἐν λόγῳ, τί ταῦτα τοὺς Λάκωνας αἰτιώμεθα; ἡμῶν γὰρ ἄνδρες, κοὐχὶ τὴν πόλιν λέγω, μέμνησθε τοῦθʼ ὅτι οὐχὶ τὴν πόλιν λέγω, ἀλλʼ ἀνδράρια μοχθηρά, παρακεκομμένα, ἄτιμα καὶ παράσημα καὶ παράξενα, ἐσυκοφάντει Μεγαρέων τὰ χλανίσκια· κεἴ που σίκυον ἴδοιεν ἢ λαγῴδιον ἢ χοιρίδιον ἢ σκόροδον ἢ χόνδρους ἅλας, ταῦτʼ ἦν Μεγαρικὰ κἀπέπρατʼ αὐθημερόν. καὶ ταῦτα μὲν δὴ σμικρὰ κἀπιχώρια, πόρνην δὲ Σιμαίθαν ἰόντες Μεγαράδε νεανίαι κλέπτουσι μεθυσοκότταβοι· κᾆθʼ οἱ Μεγαρῆς ὀδύναις πεφυσιγγωμένοι ἀντεξέκλεψαν Ἀσπασίας πόρνα δύο· κἀντεῦθεν ἀρχὴ τοῦ πολέμου κατερράγη Ἕλλησι πᾶσιν ἐκ τριῶν λαικαστριῶν. ἐντεῦθεν ὀργῇ Περικλέης οὑλύμπιος ἤστραπτʼ ἐβρόντα ξυνεκύκα τὴν Ἑλλάδα, ἐτίθει νόμους ὥσπερ σκόλια γεγραμμένους, ὡς χρὴ Μεγαρέας μήτε γῇ μήτʼ ἐν ἀγορᾷ μήτʼ ἐν θαλάττῃ μήτʼ ἐν οὐρανῷ μένειν. ἐντεῦθεν οἱ Μεγαρῆς, ὅτε δὴ ʼπείνων βάδην, Λακεδαιμονίων ἐδέοντο τὸ ψήφισμʼ ὅπως μεταστραφείη τὸ διὰ τὰς λαικαστρίας· κοὐκ ἠθέλομεν ἡμεῖς δεομένων πολλάκις. κἀντεῦθεν ἤδη πάταγος ἦν τῶν ἀσπίδων. ἐρεῖ τις, οὐ χρῆν· ἀλλὰ τί ἐχρῆν, εἴπατε. φέρʼ εἰ Λακεδαιμονίων τις ἐκπλεύσας σκάφει ἀπέδοτο φήνας κυνίδιον Σεριφίων, καθῆσθʼ ἂν ἐν δόμοισιν; ἦ πολλοῦ γε δεῖ· καὶ κάρτα μέντἂν εὐθέως καθείλκετε τριακοσίας ναῦς, ἦν δʼ ἂν ἡ πόλις πλέα θορύβου στρατιωτῶν, περὶ τριηράρχου βοῆς, μισθοῦ διδομένου, παλλαδίων χρυσουμένων, στοᾶς στεναχούσης, σιτίων μετρουμένων, ἀσκῶν, τροπωτήρων, κάδους ὠνουμένων, σκορόδων, ἐλαῶν, κρομμύων ἐν δικτύοις, στεφάνων, τριχίδων, αὐλητρίδων, ὑπωπίων· τὸ νεώριον δʼ αὖ κωπέων πλατουμένων, τύλων ψοφούντων, θαλαμιῶν τροπουμένων, αὐλῶν, κελευστῶν, νιγλάρων, συριγμάτων. ταῦτʼ οἶδʼ ὅτι ἂν ἐδρᾶτε· τὸν δὲ Τήλεφον οὐκ οἰόμεσθα; νοῦς ἄρʼ ἡμῖν οὐκ ἔνι.
ἩΜΙΧΌΡΙΟΝ Α: ἄληθες ὦπίτριπτε καί μιαρώτατε; ταυτὶ σὺ τολμᾷς πτωχὸς ὢν ἡμᾶς λέγειν, καὶ συκοφάντης εἴ τις ἦν ὠνείδισας;
ἩΜΙΧΌΡΙΟΝ Β: νὴ τὸν Ποσειδῶ καὶ λέγει γʼ ἅπερ λέγει δίκαια πάντα κοὐδὲν αὐτῶν ψεύδεται.
ἩΜΙΧΌΡΙΟΝ Α: εἶτʼ εἰ δίκαια, τοῦτον εἰπεῖν αὔτʼ ἐχρῆν; ἀλλʼ οὔτι χαίρων ταῦτα τολμήσει λέγειν.
ἩΜΙΧΌΡΙΟΝ Β: οὗτος σὺ ποῖ θεῖς; οὐ μενεῖς; ὡς εἰ θενεῖς τὸν ἄνδρα τοῦτον, αὐτὸς ἀρθήσει τάχα.
ἩΜΙΧΌΡΙΟΝ Α: ἰὼ Λάμαχʼ ὦ βλέπων ἀστραπάς, βοήθησον ὦ γοργολόφα φανείς, ἰὼ Λάμαχʼ ὦ φίλʼ ὦ φυλέτα· εἴτε τις ἔστι ταξίαρχος ἢ στρατηγὸς ἢ τειχομάχας ἀνήρ, βοηθησάτω τις ἀνύσας. ἐγὼ γὰρ ἔχομαι μέσος.
ΛΆΜΑΧΟΣ: πόθεν βοῆς ἤκουσα πολεμιστηρίας; ποῖ χρὴ βοηθεῖν; ποῖ κυδοιμὸν ἐμβαλεῖν; τίς Γοργόνʼ ἐξήγειρεν ἐκ τοῦ σάγματος;
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: ὦ Λάμαχʼ ἥρως, τῶν λόφων καὶ τῶν λόχων.
ἩΜΙΧΌΡΙΟΝ Α: ὦ Λάμαχʼ, οὐ γὰρ οὗτος ἅνθρωπος πάλαι ἅπασαν ἡμῶν τὴν πόλιν κακορροθεῖ;
ΛΆΜΑΧΟΣ: οὗτος σὺ τολμᾷς πτωχὸς ὢν λέγειν τάδε;
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: ὦ Λάμαχʼ ἥρως, ἀλλὰ συγγνώμην ἔχε, εἰ πτωχὸς ὢν εἶπόν τι κἀστωμυλάμην.
ΛΆΜΑΧΟΣ: τί δʼ εἶπας ἡμᾶς; οὐκ ἐρεῖς;
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: οὐκ οἶδά πω· ὑπὸ τοῦ δέους γὰρ τῶν ὅπλων εἰλιγγιῶ. ἀλλʼ ἀντιβολῶ σʼ ἀπένεγκέ μου τὴν μορμόνα.
ΛΆΜΑΧΟΣ: ἰδού.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: παράθες νυν ὑπτίαν αὐτὴν ἐμοί.
ΛΆΜΑΧΟΣ: κεῖται.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: φέρε νυν ἀπὸ τοῦ κράνους μοι τὸ πτερόν.
Part 11
ΛΆΜΑΧΟΣ: τουτὶ πτίλον σοι.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: τῆς κεφαλῆς νύν μου λαβοῦ, ἵνʼ ἐξεμέσω· βδελύττομαι γὰρ τοὺς λόφους.
ΛΆΜΑΧΟΣ: οὗτος τί δράσεις; τῷ πτίλῳ μέλλεις ἐμεῖν; πτίλον γάρ ἐστιν—
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: εἰπέ μοι τίνος ποτὲ ὄρνιθός ἐστιν; ἆρα κομπολακύθου;
ΛΆΜΑΧΟΣ: οἴμʼ ὡς τεθνήξεις.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: μηδαμῶς ὦ Λάμαχε· οὐ γὰρ κατʼ ἰσχύν ἐστιν· εἰ δʼ ἰσχυρὸς εἶ, τί μʼ οὐκ ἀπεψώλησας; εὔοπλος γὰρ εἶ.
ΛΆΜΑΧΟΣ: ταυτὶ λέγεις σὺ τὸν στρατηγὸν πτωχὸς ὤν;
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: ἐγὼ γάρ εἰμι πτωχός;
ΛΆΜΑΧΟΣ: ἀλλὰ τίς γὰρ εἶ;
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: ὅστις; πολίτης χρηστός, οὐ σπουδαρχίδης, ἀλλʼ ἐξ ὅτου περ ὁ πόλεμος, στρατωνίδης, σὺ δʼ ἐξ ὅτου περ ὁ πόλεμος, μισθαρχίδης.
ΛΆΜΑΧΟΣ: ἐχειροτόνησαν γάρ με —
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: κόκκυγές γε τρεῖς. ταῦτʼ οὖν ἐγὼ βδελυττόμενος ἐσπεισάμην, ὁρῶν πολιοὺς μὲν ἄνδρας ἐν ταῖς τάξεσιν, νεανίας δʼ οἵους σὺ διαδεδρακότας, τοὺς μὲν ἐπὶ Θρᾴκης μισθοφοροῦντας τρεῖς δραχμάς, Τεισαμενοφαινίππους Πανουργιππαρχίδας, ἑτέρους δὲ παρὰ Χάρητι τοὺς δʼ ἐν Χάοσιν, Γερητοθεοδώρους Διομειαλαζόνας, τοὺς δʼ ἐν Καμαρίνῃ κἀν Γέλα κἀν Καταγέλᾳ.
ΛΆΜΑΧΟΣ: ἐχειροτονήθησαν γάρ.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: αἴτιον δὲ τί ὑμᾶς μὲν ἀεὶ μισθοφορεῖν ἁμῃγέπῃ, τωνδὶ δὲ μηδένʼ; ἐτεὸν ὦ Μαριλάδη ἤδη πεπρέσβευκας σὺ πολιὸς ὢν † ἓν ἢ; † ἀνένευσε· καίτοι γʼ ἐστὶ σώφρων κἀργάτης. τί δαὶ Δράκυλλος ἢ Εὐφορίδης ἢ Πρινίδης; εἶδέν τις ὑμῶν τἀκβάτανʼ ἢ τοὺς Χάονας; οὔ φασιν. ἀλλʼ ὁ Κοισύρας καὶ Λάμαχος, οἷς ὑπʼ ἐράνου τε καὶ χρεῶν πρώην ποτέ, ὥσπερ ἀπόνιπτρον ἐκχέοντες ἑσπέρας, ἅπαντες ἐξίστω παρῄνουν οἱ φίλοι.
ΛΆΜΑΧΟΣ: ὦ δημοκρατία ταῦτα δῆτʼ ἀνασχετά;
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: οὐ δῆτʼ ἐὰν μὴ μισθοφορῇ γε Λάμαχος.
ΛΆΜΑΧΟΣ: ἀλλʼ οὖν ἐγὼ μὲν πᾶσι Πελοποννησίοις ἀεὶ πολεμήσω καὶ ταράξω πανταχῇ καὶ ναυσὶ καὶ πεζοῖσι κατὰ τὸ καρτερόν.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: ἐγὼ δὲ κηρύττω γε Πελοποννησίοις ἅπασι καὶ Μεγαρεῦσι καὶ Βοιωτίοις πωλεῖν ἀγοράζειν πρὸς ἐμέ, Λαμάχῳ δὲ μή.
ΧΟΡΌΣ: ἁνὴρ νικᾷ τοῖσι λόγοισιν, καὶ τὸν δῆμον μεταπείθει περὶ τῶν σπονδῶν. ἀλλʼ ἀποδύντες τοῖς ἀναπαίστοις ἐπίωμεν.
ΧΟΡΌΣ: ἐξ οὗ γε χοροῖσιν ἐφέστηκεν τρυγικοῖς ὁ διδάσκαλος ἡμῶν, οὔπω παρέβη πρὸς τὸ θέατρον λέξων ὡς δεξιός ἐστιν· διαβαλλόμενος δʼ ὑπὸ τῶν ἐχθρῶν ἐν Ἀθηναίοις ταχυβούλοις, ὡς κωμῳδεῖ τὴν πόλιν ἡμῶν καὶ τὸν δῆμον καθυβρίζει, ἀποκρίνασθαι δεῖται νυνὶ πρὸς Ἀθηναίους μεταβούλους. φησὶν δʼ εἶναι πολλῶν ἀγαθῶν ἄξιος ὑμῖν ὁ ποιητής, παύσας ὑμᾶς ξενικοῖσι λόγοις μὴ λίαν ἐξαπατᾶσθαι, μήθʼ ἥδεσθαι θωπευομένους, μήτʼ εἶναι χαυνοπολίτας. πρότερον δʼ ὑμᾶς ἀπὸ τῶν πόλεων οἱ πρέσβεις ἐξαπατῶντες πρῶτον μὲν ἰοστεφάνους ἐκάλουν· κἀπειδὴ τοῦτό τις εἴποι, εὐθὺς διὰ τοὺς στεφάνους ἐπʼ ἄκρων τῶν πυγιδίων ἐκάθησθε. εἰ δέ τις ὑμᾶς ὑποθωπεύσας λιπαρὰς καλέσειεν Ἀθήνας, ηὕρετο πᾶν ἂν διὰ τὰς λιπαράς, ἀφύων τιμὴν περιάψας. ταῦτα ποιήσας πολλῶν ἀγαθῶν αἴτιος ὑμῖν γεγένηται, καὶ τοὺς δήμους ἐν ταῖς πόλεσιν δείξας ὡς δημοκρατοῦνται. τοιγάρτοι νῦν ἐκ τῶν πόλεων τὸν φόρον ὑμῖν ἀπάγοντες ἥξουσιν ἰδεῖν ἐπιθυμοῦντες τὸν ποιητὴν τὸν ἄριστον, ὅστις παρεκινδύνευσʼ εἰπεῖν ἐν Ἀθηναίοις τὰ δίκαια. οὕτω δʼ αὐτοῦ περὶ τῆς τόλμης ἤδη πόρρω κλέος ἥκει, ὅτε καὶ βασιλεὺς Λακεδαιμονίων τὴν πρεσβείαν βασανίζων ἠρώτησεν πρῶτα μὲν αὐτοὺς πότεροι ταῖς ναυσὶ κρατοῦσιν, εἶτα δὲ τοῦτον τὸν ποιητὴν ποτέρους εἴποι κακὰ πολλά· τούτους γὰρ ἔφη τοὺς ἀνθρώπους πολὺ βελτίους γεγενῆσθαι καὶ τῷ πολέμῳ πολὺ νικήσειν τοῦτον ξύμβουλον ἔχοντας. διὰ ταῦθʼ ὑμᾶς Λακεδαιμόνιοι τὴν εἰρήνην προκαλοῦνται καὶ τὴν Αἴγιναν ἀπαιτοῦσιν· καὶ τῆς νήσου μὲν ἐκείνης οὐ φροντίζουσʼ, ἀλλʼ ἵνα τοῦτον τὸν ποιητὴν ἀφέλωνται. ἀλλʼ ὑμεῖς τοι μή ποτʼ ἀφῆσθʼ· ὡς κωμῳδήσει τὰ δίκαια· φησὶν δʼ ὑμᾶς πολλὰ διδάξειν ἀγάθʼ, ὥστʼ εὐδαίμονας εἶναι, οὐ θωπεύων οὐδʼ ὑποτείνων μισθοὺς οὐδʼ ἐξαπατύλλων, οὐδὲ πανουργῶν οὐδὲ κατάρδων, ἀλλὰ τὰ βέλτιστα διδάσκων.
Part 12
ΧΟΡΌΣ: πρὸς ταῦτα Κλέων καὶ παλαμάσθω καὶ πᾶν ἐπʼ ἐμοὶ τεκταινέσθω. τὸ γὰρ εὖ μετʼ ἐμοῦ καὶ τὸ δίκαιον ξύμμαχον ἔσται, κοὐ μή ποθʼ ἁλῶ περὶ τὴν πόλιν ὢν ὥσπερ ἐκεῖνος δειλὸς καὶ λακαταπύγων.
ΧΟΡΌΣ: δεῦρο Μοῦσʼ ἐλθὲ φλεγυρὰ πυρὸς ἔχουσα μένος ἔντονος Ἀχαρνική. οἷον ἐξ ἀνθράκων πρινίνων φέψαλος ἀνήλατʼ ἐρεθιζόμενος οὐρίᾳ ῥιπίδι, ἡνίκʼ ἂν ἐπανθρακίδες ὦσι παρακείμεναι, οἱ δὲ Θασίαν ἀνακυκῶσι λιπαράμπυκα, οἱ δὲ μάττωσιν, οὕτω σοβαρὸν ἐλθὲ μέλος ἔντονον ἀγροικότερον ὡς ἐμὲ λαβοῦσα τὸν δημότην.
ΧΟΡΌΣ: οἱ γέροντες οἱ παλαιοὶ μεμφόμεσθα τῇ πόλει· οὐ γὰρ ἀξίως ἐκείνων ὧν ἐναυμαχήσαμεν γηροβοσκούμεσθʼ ὑφʼ ὑμῶν, ἀλλὰ δεινὰ πάσχομεν, οἵτινες γέροντας ἄνδρας ἐμβαλόντες ἐς γραφὰς ὑπὸ νεανίσκων ἐᾶτε καταγελᾶσθαι ῥητόρων, οὐδὲν ὄντας, ἀλλὰ κωφοὺς καὶ παρεξηυλημένους, οἷς Ποσειδῶν ἀσφάλειός ἐστιν ἡ βακτηρία· τονθορύζοντες δὲ γήρᾳ τῷ λίθῳ προσέσταμεν, οὐχ ὁρῶντες οὐδὲν εἰ μὴ τῆς δίκης τὴν ἠλύγην. ὁ δέ, νεανίας ἑαυτῷ σπουδάσας ξυνηγορεῖν, ἐς τάχος παίει ξυνάπτων στρογγύλοις τοῖς ῥήμασιν· κᾆτʼ ἀνελκύσας ἐρωτᾷ σκανδάληθρʼ ἱστὰς ἐπῶν ἄνδρα Τιθωνὸν σπαράττων καὶ ταράττων καὶ κυκῶν. ὁ δʼ ὑπὸ γήρως μασταρύζει, κᾆτʼ ὀφλὼν ἀπέρχεται, εἶτα λύζει καὶ δακρύει καὶ λέγει πρὸς τοὺς φίλους, οὗ μʼ ἐχρῆν σορὸν πρίασθαι τοῦτʼ ὀφλὼν ἀπέρχομαι.
ΧΟΡΌΣ: ταῦτα πῶς εἰκότα, γέροντʼ ἀπολέσαι πολιὸν ἄνδρα περὶ κλεψύδραν, πολλὰ δὴ ξυμπονήσαντα καὶ θερμὸν ἀπο- μορξάμενον ἀνδρικὸν ἱδρῶτα δὴ καὶ πολύν, ἄνδρʼ ἀγαθὸν ὄντα Μαραθῶνι περὶ τὴν πόλιν; εἶτα Μαραθῶνι μὲν ὅτʼ ἦμεν ἐδιώκομεν, νῦν δʼ ὑπʼ ἀνδρῶν πονηρῶν σφόδρα διωκόμεθα, κᾆτα προσαλισκόμεθα. πρὸς τάδε τίς ἀντερεῖ Μαρψίας;
ΧΟΡΌΣ: τῷ γὰρ εἰκὸς ἄνδρα κυφὸν ἡλίκον Θουκυδίδην ἐξολέσθαι συμπλακέντα τῇ Σκυθῶν ἐρημίᾳ, τῷδε τῷ Κηφισοδήμῳ τῷ λάλῳ ξυνηγόρῳ; ὥστʼ ἐγὼ μὲν ἠλέησα κἀπεμορξάμην ἰδὼν ἄνδρα πρεσβύτην ὑπʼ ἀνδρὸς τοξότου κυκώμενον, ὃς μὰ τὴν Δήμητρʼ, ἐκεῖνος ἡνίκʼ ἦν Θουκυδίδης, οὐδʼ ἂν αὐτὴν τὴν Ἀχαίαν ῥᾳδίως ἠνέσχετο, ἀλλὰ κατεπάλαισε μέντἂν πρῶτον Εὐάθλους δέκα, κατεβόησε δʼ ἂν κεκραγὼς τοξότας τρισχιλίους, περιετόξευσεν δʼ ἂν αὐτοῦ τοῦ πατρὸς τοὺς ξυγγενεῖς. ἀλλʼ ἐπειδὴ τοὺς γέροντας οὐκ ἐᾶθʼ ὕπνου τυχεῖν, ψηφίσασθε χωρὶς εἶναι τὰς γραφάς, ὅπως ἂν ᾖ τῷ γέροντι μὲν γέρων καὶ νωδὸς ὁ ξυνήγορος, τοῖς νέοισι δʼ εὐρύπρωκτος καὶ λάλος χὠ Κλεινίου. κἀξελαύνειν χρὴ τὸ λοιπόν, κἂν φύγῃ τις ζημιοῦν, τὸν γέροντα τῷ γέροντι, τὸν νέον δὲ τῷ νέῳ.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: ὅροι μὲν ἀγορᾶς εἰσιν οἵδε τῆς ἐμῆς. ἐνταῦθʼ ἀγοράζειν πᾶσι Πελοποννησίοις ἔξεστι καὶ Μεγαρεῦσι καὶ Βοιωτίοις, ἐφʼ ᾧτε πωλεῖν πρὸς ἐμέ, Λαμάχῳ δὲ μή. ἀγορανόμους δὲ τῆς ἀγορᾶς καθίσταμαι τρεῖς τοὺς λαχόντας τούσδʼ ἱμάντας ἐκ Λεπρῶν. ἐνταῦθα μήτε συκοφάντης εἰσίτω μήτʼ ἄλλος ὅστις Φασιανός ἐστʼ ἀνήρ. ἐγὼ δὲ τὴν στήλην καθʼ ἣν ἐσπεισάμην μέτειμʼ, ἵνα στήσω φανερὰν ἐν τἀγορᾷ.
ΜΕΓΑΡΕΎΣ: ἀγορὰ νʼ Ἀθάναις χαῖρε Μεγαρεῦσιν φίλα. ἐπόθουν τυ ναὶ τὸν φίλιον ᾇπερ ματέρα. ἀλλʼ ὦ πόνηρα κώριʼ ἀθλίω πατρός, ἄμβατε ποττὰν μᾶδδαν, αἴ χʼ εὕρητέ πᾶ. ἀκούετε δή, ποτέχετʼ ἐμὶν τὰν γαστέρα· πότερα πεπρᾶσθαι χρῄδδετʼ ἢ πεινῆν κακῶς;
ΚΌΡΑ: πεπρᾶσθαι πεπρᾶσθαι.
ΜΕΓΑΡΕΎΣ: ἐγώνγα καὐτός φαμι. τίς δʼ οὕτως ἄνους ὃς ὑμέ κα πρίαιτο φανερὰν ζαμίαν; ἀλλʼ ἔστι γάρ μοι Μεγαρικά τις μαχανά, χοίρως γὰρ ὑμὲ σκευάσας φασῶ φέρειν. περίθεσθε τάσδε τὰς ὁπλὰς τῶν χοιρίων. ὅπως δὲ δοξεῖτʼ εἶμεν ἐξ ἀγαθᾶς ὑός· ὡς ναὶ τὸν Ἑρμᾶν, αἴπερ ἱξεῖτʼ οἴκαδις ἄπρατα, πειρασεῖσθε τᾶς λιμῶ κακῶς. ἀλλʼ ἀμφίθεσθε καὶ ταδὶ τὰ ῥυγχία, κἤπειτεν ἐς τὸυ σάκκον ὧδʼ ἐσβαίνετε. ὅπως δὲ γρυλλιξεῖτε καὶ κοΐξετε χἠσεῖτε φωνὰν χοιρίων μυστηρικῶν. ἐγὼν δὲ καρυξῶ Δικαιόπολιν ὅπᾳ· Δικαιόπολι, ἦ λῇς πρίασθαι χοιρία;
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: τί; ἀνὴρ Μεγαρικός;
ΜΕΓΑΡΕΎΣ: ἀγορασοῦντες ἵκομες.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: πῶς ἔχετε;
ΜΕΓΑΡΕΎΣ: διαπεινᾶμες ἀεὶ ποττὸ πῦρ.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: ἀλλʼ ἡδύ τοι νὴ τὸν Δίʼ, ἢν αὐλὸς παρῇ. τί δʼ ἄλλο πράττεθʼ οἱ Μεγαρῆς νῦν;
ΜΕΓΑΡΕΎΣ: οἷα δή. ὅκα μὲν ἐγὼν τηνῶθεν ἐμπορευόμαν, ἄνδρες πρόβουλοι τοῦτʼ ἔπραττον τᾷ πόλει, ὅπως τάχιστα καὶ κάκιστʼ ἀπολοίμεθα.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: αὐτίκʼ ἄρʼ ἀπαλλάξεσθε πραγμάτων.
ΜΕΓΑΡΕΎΣ: σά μάν;
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: τί δʼ ἄλλο Μεγαροῖ; πῶς ὁ σῖτος ὤνιος;
ΜΕΓΑΡΕΎΣ: παρʼ ἁμὶ πολυτίματος ᾇπερ τοὶ θεοί.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: ἅλας οὖν φέρεις;
Part 13
ΜΕΓΑΡΕΎΣ: οὐχ ὑμὲς αὐτῶν ἄρχετε;
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: οὐδὲ σκόροδα;
ΜΕΓΑΡΕΎΣ: ποῖα σκόροδʼ; ὑμὲς τῶν ἀεί, ὅκκʼ ἐσβάλητε, τὼς ἀρωραῖοι μύες πάσσακι τὰς ἄγλιθας ἐξορύσσετε.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: τί δαὶ φέρεις;
ΜΕΓΑΡΕΎΣ: χοίρως ἐγώνγα μυστικάς.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: καλῶς λέγεις· ἐπίδειξον.
ΜΕΓΑΡΕΎΣ: ἀλλὰ μὰν καλαί. ἄντεινον αἰ λῇς· ὡς παχεῖα καὶ καλά.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: τουτὶ τί ἦν τὸ πρᾶγμα;
ΜΕΓΑΡΕΎΣ: χοῖρος ναὶ Δία.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: τί λέγεις σύ; ποδαπὴ δή ʼστι χοῖρος;
ΜΕΓΑΡΕΎΣ: Μεγαρικά. ἢ οὐ χοῖρός ἐσθʼ ἅδʼ;
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: οὐκ ἔμοιγε φαίνεται.
ΜΕΓΑΡΕΎΣ: οὐ δεινά; θᾶσθε τῶδε τὰς ἀπιστίας· οὔ φατι τάνδε χοῖρον εἶμεν. ἀλλὰ μάν, αἰ λῇς, περίδου μοι περὶ θυμιτιδᾶν ἁλῶν, αἰ μή ʼστιν οὗτος χοῖρος Ἑλλάνων νόμῳ.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: ἀλλʼ ἔστιν ἀνθρώπου γε.
ΜΕΓΑΡΕΎΣ: ναὶ τὸν Διοκλέα ἐμά γα. τὺ δέ νιν εἴμεναι τίνος δοκεῖς; ἦ λῇς ἀκοῦσαι φθεγγομένας;
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: νὴ τοὺς θεοὺς ἔγωγε.
ΜΕΓΑΡΕΎΣ: φώνει δὴ τὺ ταχέως χοιρίον. οὐ χρῆσθα; σιγῇς ὦ κάκιστʼ ἀπολουμένα; πάλιν τυ ἀποισῶ ναὶ τὸν Ἑρμᾶν οἴκαδις.
ΚΌΡΗ: κοῒ κοΐ.
ΜΕΓΑΡΕΎΣ: αὕτα ʼστὶ χοῖρος;
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: νῦν γε χοῖρος φαίνεται. ἀτὰρ ἐκτραφείς γε κύσθος ἔσται.
Part 14
ΜΕΓΑΡΕΎΣ: πέντʼ ἑτῶν, σάφʼ ἴσθι, ποττὰν ματέρʼ εἰκασθήσεται.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: ἀλλʼ οὐδὲ θύσιμός ἐστιν αὑτηγί.
ΜΕΓΑΡΕΎΣ: σά μάν; πᾷ δʼ οὐχὶ θύσιμός ἐστι;
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: κέρκον οὐκ ἔχει.
ΜΕΓΑΡΕΎΣ: νεαρὰ γάρ ἐστιν· ἀλλὰ δελφακουμένα ἑξεῖ μεγάλαν τε καὶ παχεῖαν κἠρυθράν. ἀλλʼ αἰ τράφειν λῇς, ἅδε τοι χοῖρος καλά.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: ὡς ξυγγενὴς ὁ κύσθος αὐτῆς θατέρᾳ.
ΜΕΓΑΡΕΎΣ: ὁμοματρία γάρ ἐστι κἠκ τωὐτῶ πατρός. αἰ δʼ ἂν παχυνθῇ κἀναχνοιανθῇ τριχί, κάλλιστος ἔσται χοῖρος Ἀφροδίτᾳ θύειν.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: ἀλλʼ οὐχὶ χοῖρος τἀφροδίτῃ θύεται.
ΜΕΓΑΡΕΎΣ: οὐ χοῖρος Ἀφροδίτᾳ; μόνᾳ γα δαιμόνων. καὶ γίνεταί γα τᾶνδε τᾶν χοίρων τὸ κρῆς ἅδιστον ἂν τὸν ὀδελὸν ἐμπεπαρμένον.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: ἤδη δʼ ἄνευ τῆς μητρὸς ἐσθίοιεν ἄν;
ΜΕΓΑΡΕΎΣ: ναὶ τὸν Ποτειδᾶν καί κʼ ἄνις γα τῶ πατρός.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: τί δʼ ἐσθίει μάλιστα;
ΜΕΓΑΡΕΎΣ: πάνθʼ ἅ κα διδῷς. αὐτὸς δʼ ἐρώτη.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: χοῖρε χοῖρε.
ΚΌΡΑ: κοῒ κοΐ.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: τρώγοις ἂν ἐρεβίνθους;
ΚΌΡΑ: κοῒ κοῒ κοΐ.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: τί δαί; φιβάλεως ἰσχάδας;
ΚΌΡΑ: κοῒ κοΐ.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: τί δαὶ σύ; τρώγοις ἄν;
Part 15
ΚΌΡΑ: κοῒ κοῒ κοΐ.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: ὡς ὀξὺ πρὸς τὰς ἰσχάδας κεκράγατε. ἐνεγκάτω τις ἔνδοθεν τῶν ἰσχάδων τοῖς χοιριδίοισιν. ἆρα τρώξονται; βαβαί, οἷον ῥοθιάζουσʼ ὦ πολυτίμηθʼ Ἡράκλεις. ποδαπὰ τὰ χοιρίʼ; ὡς Τραγασαῖα φαίνεται.
ΜΕΓΑΡΕΎΣ: ἀλλʼ οὔτι πάσας κατέτραγον τὰς ἰσχάδας. ἐγὼ γὰρ αὐτᾶν τάνδε μίαν ἀνειλόμαν.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: νὴ τὸν Δίʼ ἀστείω γε τὼ βοσκήματε· πόσου πρίωμαί σοι τὰ χοιρίδια; λέγε.
ΜΕΓΑΡΕΎΣ: τὸ μὲν ἅτερον τούτων σκορόδων τροπαλίδος, τὸ δʼ ἅτερον, αἰ λῇς, χοίνικος μόνας ἁλῶν.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: ὠνήσομαί σοι· περίμενʼ αὐτοῦ.
ΜΕΓΑΡΕΎΣ: ταῦτα δή. Ἑρμᾶ ʼμπολαῖε τὰν γυναῖκα τὰν ἐμὰν οὕτω μʼ ἀποδόσθαι τάν τʼ ἐμωυτῶ τʼ ἐμωυτῶ ματέρα.
ΣΥΚΟΦΆΝΤΗΣ: ὦνθρωπε ποδαπός;
ΜΕΓΑΡΕΎΣ: χοιροπώλας Μεγαρικός.
ΣΥΚΟΦΆΝΤΗΣ: τὰ χοιρίδια τοίνυν ἐγὼ φανῶ ταδὶ πολέμια καὶ σέ.
ΜΕΓΑΡΕΎΣ: τοῦτʼ ἐκεῖνʼ, ἵκει πάλιν ὅθενπερ ἀρχὰ τῶν κακῶν ἁμῖν ἔφυ.
ΣΥΚΟΦΆΝΤΗΣ: κλάων μεγαριεῖς. οὐκ ἀφήσεις τὸν σάκον;
ΜΕΓΑΡΕΎΣ: Δικαιόπολι Δικαιόπολι φαντάδδομαι.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: ὑπὸ τοῦ; τίς ὁ φαίνων σʼ ἐστίν; ἁγορανόμοι, τοὺς συκοφάντας οὐ θύραζʼ ἐξείρξετε; τί δὴ μαθὼν φαίνεις ἄνευ θρυαλλίδος;
ΣΥΚΟΦΆΝΤΗΣ: οὐ γὰρ φανῶ τοὺς πολεμίους;
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: κλάων γε σύ, εἰ μὴ ʼτέρωσε συκοφαντήσεις τρέχων.
ΜΕΓΑΡΕΎΣ: οἷον τὸ κακὸν ἐν ταῖς Ἀθάναις τοῦτʼ ἔνι.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: θάρρει Μεγαρίκʼ· ἀλλʼ ἧς τὰ χοιρίδιʼ ἀπέδου τιμῆς, λαβὲ ταυτὶ τὰ σκόροδα καὶ τοὺς ἅλας, καὶ χαῖρε πόλλʼ.
ΜΕΓΑΡΕΎΣ: ἀλλʼ ἁμὶν οὐκ ἐπιχώριον.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: πολυπραγμοσύνη νυν ἐς κεφαλὴν τράποιτʼ ἐμοί.
Part 16
ΜΕΓΑΡΕΎΣ: ὦ χοιρίδια πειρῆσθε κἄνις τῶ πατρὸς παίειν ἐφʼ ἁλὶ τὰν μᾶδδαν, αἴκα τις διδῷ.
ΧΟΡΌΣ: εὐδαιμονεῖ γʼ ἅνθρωπος. οὐκ ἤκουσας οἷ προβαίνει τὸ πρᾶγμα τοῦ βουλεύματος; καρπώσεται γὰρ ἁνὴρ ἐν τἀγορᾷ καθήμενος· κἂν εἰσίῃ τις Κτησίας ἢ συκοφάντης ἄλλος, οἰμώζων καθεδεῖται·
ΧΟΡΌΣ: οὐδʼ ἄλλος ἀνθρώπων ὑποψωνῶν σε πημανεῖ τι, οὐδʼ ἐξομόρξεται Πρέπις τὴν εὐρυπρωκτίαν σοι, οὐδʼ ὠστιεῖ Κλεωνύμῳ· χλαῖναν δʼ ἔχων φανὴν δίει κοὐ ξυντυχών σʼ Ὑπέρβολος δικῶν ἀναπλήσει·
ΧΟΡΌΣ: οὐδʼ ἐντυχὼν ἐν τἀγορᾷ πρόσεισί σοι βαδίζων Κρατῖνος ἀεὶ κεκαρμένος μοιχὸν μιᾷ μαχαίρᾳ, ὁ περιπόνηρος Ἀρτέμων, ὁ ταχὺς ἄγαν τὴν μουσικήν, ὄζων κακὸν τῶν μασχαλῶν πατρὸς Τραγασαίου·
ΧΟΡΌΣ: οὐδʼ αὖθις αὖ σε σκώψεται Παύσων ὁ παμπόνηρος Λυσίστρατός τʼ ἐν τἀγορᾷ, Χολαργέων ὄνειδος, ὁ περιαλουργὸς τοῖς κακοῖς, ῥιγῶν τε καὶ πεινῶν ἀεὶ πλεῖν ἢ τριάκονθʼ ἡμέρας τοῦ μηνὸς ἑκάστου.
ΒΟΙΩΤΌΣ: ἴττω Ἡρακλῆς ἔκαμόν γα τὰν τύλαν κακῶς· κατάθου τὺ τὰν γλάχωνʼ ἀτρέμας Ἰσμηνία· ὑμὲς δʼ ὅσοι Θείβαθεν αὐληταὶ πάρα τοῖς ὀστίνοις φυσῆτε τὸν πρωκτὸν κυνός.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: παῦʼ ἐς κόρακας. οἱ σφῆκες οὐκ ἀπὸ τῶν θυρῶν; πόθεν προσέπτονθʼ οἱ κακῶς ἀπολούμενοι ἐπὶ τὴν θύραν μοι Χαιριδῆς βομβαύλιοι;
ΒΟΙΩΤΌΣ: νεὶ τὸν Ἰόλαον ἐπεχαρίττα γʼ ὦ ξένε· Θείβαθε γὰρ φυσᾶντες ἐξόπισθέ μου τἄνθια τᾶς γλάχωνος ἀπέκιξαν χαμαί. ἀλλʼ εἴ τι βούλει, πρίασο τῶν ἐγὼ φέρω τῶν ὀρταλίχων ἢ τῶν τετραπτερυλλίδων.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: ὦ χαῖρε κολλικοφάγε Βοιωτίδιον. τί φέρεις;
ΒΟΙΩΤΌΣ: ὅσʼ ἐστὶν ἀγαθὰ Βοιωτοῖς ἁπλῶς, ὀρίγανον γλαχὼ ψιάθως θρυαλλίδας νάσσας κολοιὼς ἀτταγᾶς φαλαρίδας τροχίλως κολύμβως.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: ὡσπερεὶ χειμὼν ἄρα ὀρνιθίας ἐς τὴν ἀγορὰν ἐλήλυθας.
ΒΟΙΩΤΌΣ: καὶ μὰν φέρω χᾶνας λαγὼς ἀλώπεκας σκάλοπας ἐχίνως αἰελούρως πικτίδας ἰκτῖδας ἐνύδρως ἐγχέλεις Κωπαΐδας.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: ὦ τερπνότατον σὺ τέμαχος ἀνθρώποις φέρων, δός μοι προσειπεῖν, εἰ φέρεις, τὰς ἐγχέλεις.
ΒΟΙΩΤΌΣ: πρέσβειρα πεντήκοντα Κωπᾴδων κορᾶν, ἔκβαθι τῶδε κἠπιχάριτται τῷ ξένῳ.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: ὦ φιλτάτη σὺ καὶ πάλαι ποθουμένη, ἦλθες ποθεινὴ μὲν τρυγῳδικοῖς χοροῖς, φίλη δὲ Μορύχῳ. δμῶες ἐξενέγκατε τὴν ἐσχάραν μοι δεῦρο καὶ τὴν ῥιπίδα. σκέψασθε παῖδες τὴν ἀρίστην ἔγχελυν, ἥκουσαν ἕκτῳ μόλις ἔτει ποθουμένην· προσείπατʼ αὐτὴν ὦ τέκνʼ· ἄνθρακας δʼ ἐγὼ ὑμῖν παρέξω τῆσδε τῆς ξένης χάριν. ἀλλʼ ἔσφερʼ αὐτήν· μηδὲ γὰρ θανών ποτε σοῦ χωρὶς εἴην ἐντετευτλανωμένης.
ΒΟΙΩΤΌΣ: ἐμοὶ δὲ τιμὰ τᾶσδε πᾷ γενήσεται;
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: ἀγορᾶς τέλος ταύτην γέ που δώσεις ἐμοί· ἀλλʼ εἴ τι πωλεῖς τῶνδε τῶν ἄλλων λέγε.
ΒΟΙΩΤΌΣ: ἰώγα ταῦτα πάντα.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: φέρε πόσου λέγεις; ἢ φορτίʼ ἕτερʼ ἐνθένδʼ ἐκεῖσʼ ἄξεις ἰών;
ΒΟΙΩΤΌΣ: ὅ τι γʼ ἔστʼ Ἀθάναις, ἐν Βοιωτοῖσιν δὲ μή.
Part 17
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: ἀφύας ἄρʼ ἄξεις πριάμενος Φαληρικὰς ἢ κέραμον.
ΒΟΙΩΤΌΣ: ἀφύας ἢ κέραμον; ἀλλʼ ἔντʼ ἐκεῖ· ἀλλʼ ὅ τι παρʼ ἁμῖν μή ʼστι, τᾷδε δʼ αὖ πολύ.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: ἐγᾦδα τοίνυν· συκοφάντην ἔξαγε, ὥσπερ κέραμον ἐνδησάμενος.
ΒΟΙΩΤΌΣ: νεὶ τὼ θιὼ λάβοιμι μέντἂν κέρδος ἀγαγὼν καὶ πολύ, ᾇπερ πίθακον ἀλιτρίας πολλᾶς πλέων.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: καὶ μὴν ὁδὶ Νίκαρχος ἔρχεται φανῶν.
ΒΟΙΩΤΌΣ: μικκός γα μᾶκος οὗτος.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: ἀλλʼ ἅπαν κακόν.
ΝΊΚΑΡΧΟΣ: ταυτὶ τίνος τὰ φορτίʼ ἐστί;
ΒΟΙΩΤΌΣ: τῶδʼ ἐμὰ Θείβαθεν, ἴττω Δεύς.
ΝΊΚΑΡΧΟΣ: ἐγὼ τοίνυν ὁδὶ φαίνω πολέμια ταῦτα.
ΒΟΙΩΤΌΣ: τί δὲ κακὸν παθὼν ὀρναπετίοισι πόλεμον ἤρα καί μάχαν;
ΝΊΚΑΡΧΟΣ: καὶ σέ γε φανῶ πρὸς τοῖσδε.
ΒΟΙΩΤΌΣ: τί ἀδικείμενος;
ΝΊΚΑΡΧΟΣ: ἐγὼ φράσω σοι τῶν περιεστώτων χάριν· ἐκ τῶν πολεμίων γʼ εἰσάγεις θρυαλλίδας.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: ἔπειτα φαίνεις δῆτα διὰ θρυαλλίδα;
ΝΊΚΑΡΧΟΣ: αὕτη γὰρ ἐμπρήσειεν ἂν τὸ νεώριον.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: νεώριον θρυαλλίς;
ΝΊΚΑΡΧΟΣ: οἶμαι·
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: τίνι τρόπῳ;
ΝΊΚΑΡΧΟΣ: ἐνθεὶς ἂν ἐς τίφην ἀνὴρ Βοιώτιος ἅψας ἄν ἐσπέμψειεν ἐς τὸ νεώριον διʼ ὑδρορρόας, βορέαν ἐπιτηρήσας μέγαν. κεἴπερ λάβοιτο τῶν νεῶν τὸ πῦρ ἅπαξ, σελαγοῖντʼ ἂν εὐθύς.
Part 18
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: ὦ κάκιστʼ ἀπολούμενε, σελαγοῖντʼ ἂν ὑπὸ τίφης τε καὶ θρυαλλίδος;
ΝΊΚΑΡΧΟΣ: μαρτύρομαι.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: ξυλλάμβανʼ αὐτοῦ τὸ στόμα· δός μοι φορυτόν, ἵνʼ αὐτὸν ἐνδήσας φέρω ὥσπερ κέραμον ἵνα μὴ καταγῇ φερόμενος.
ΧΟΡΌΣ: ἔνδησον ὦ βέλτιστε τῷ ξένῳ καλῶς τὴν ἐμπολὴν οὕτως ὅπως ἂν μὴ θέρων κατάξῃ.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: ἐμοὶ μελήσει ταῦτʼ, ἐπεί τοι καὶ ψοφεῖ λάλον τι καὶ πυρορραγὲς κἄλλως θεοῖσιν ἐχθρόν.
ΧΟΡΌΣ: τί χρήσεταί ποτʼ αὐτῷ;
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: πάγχρηστον ἄγγος ἔσται, κρατὴρ κακῶν, τριπτὴρ δικῶν, φαίνειν ὑπευθύνους λυχνοῦχος καὶ κύλιξ— καὶ πράγματʼ ἐγκυκᾶσθαι.
ΧΟΡΌΣ: πῶς δʼ ἂν πεποιθοίη τις ἀγγείῳ τοιούτῳ χρώμενος κατʼ οἰκίαν τοσόνδʼ ἀεὶ ψοφοῦντι;
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: ἰσχυρόν ἐστιν ὦγάθʼ, ὥστʼ οὐκ ἂν καταγείη ποτʼ, εἴπερ ἐκ ποδῶν κατωκάρα κρέμαιτο.
ΧΟΡΌΣ: ἤδη καλῶς ἔχει σοι.
ΒΟΙΩΤΌΣ: μέλλω γά τοι θερίδδειν.
ΧΟΡΌΣ: ἀλλʼ ὦ ξένων βέλτιστε συνθέριζε καὶ τοῦτον λαβὼν πρόσβαλλʼ ὅποι βούλει φέρων πρὸς πάντα συκοφάντην.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: μόλις γʼ ἐνέδησα τὸν κακῶς ἀπολούμενον. αἴρου λαβὼν τὸν κέραμον ὦ Βοιώτιε.
ΒΟΙΩΤΌΣ: ὑπόκυπτε τὰν τύλαν ἰὼν Ἰσμήνιχε.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: χὤπως κατοίσεις αὐτὸν εὐλαβούμενος. πάντως μὲν οἴσεις οὐδὲν ὑγιές, ἀλλʼ ὅμως· κἂν τοῦτο κερδήνῃς ἄγων τὸ φορτίον, εὐδαιμονήσεις συκοφαντῶν γʼ οὕνεκα.
ΘΕΡΆΠΩΝ ΛΑΜΆΧΟΥ: Δικαιόπολι.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: τίς ἔστι; τί με βωστρεῖς;
ΘΕΡΆΠΩΝ ΛΑΜΆΧΟΥ: ὅ τι; ἐκέλευε Λάμαχός σε ταυτησὶ δραχμῆς ἐς τοὺς Χοᾶς αὑτῷ μεταδοῦναι τῶν κιχλῶν, τριῶν δραχμῶν δʼ ἐκέλευε Κωπᾷδʼ ἔγχελυν.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: ὁ ποῖος οὗτος Λάμαχος τὴν ἔγχελυν;
ΘΕΡΆΠΩΝ ΛΑΜΆΧΟΥ: ὁ δεινός, ὁ ταλαύρινος, ὃς τὴν Γοργόνα πάλλει κραδαίνων τρισὶ κατάσκιος λόφοις.
Part 19
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: οὐκ ἂν μὰ Δίʼ εἰ δοίη γέ μοι τὴν ἀσπίδα· ἀλλʼ ἐπὶ ταρίχει τοὺς λόφους κραδαινέτω· ἢν δʼ ἀπολιγαίνῃ, τοὺς ἀγορανόμους καλῶ. ἐγὼ δʼ ἐμαυτῷ τόδε λαβὼν τὸ φορτίον εἴσειμʼ ὑπαὶ πτερύγων κιχλᾶν καὶ κοψίχων.
ΧΟΡΌΣ: εἶδες ὦ εἶδες ὦ πᾶσα πόλι τὸν φρόνιμον ἄνδρα τὸν ὑπέρσοφον, οἷʼ ἔχει σπεισάμενος ἐμπορικὰ χρήματα διεμπολᾶν, ὧν τὰ μὲν ἐν οἰκίᾳ χρήσιμα, τὰ δʼ αὖ πρέπει χλιαρὰ κατεσθίειν. αὐτόματα πάντʼ ἀγαθὰ τῷδέ γε πορίζεται. οὐδέποτʼ ἐγὼ Πόλεμον οἴκαδʼ ὑποδέξομαι, οὐδὲ παρʼ ἐμοί ποτε τὸν Ἁρμόδιον ᾄσεται ξυγκατακλινείς, ὅτι παροινικὸς ἀνὴρ ἔφυ, ὅστις ἐπὶ πάντʼ ἀγάθʼ ἔχοντας ἐπικωμάσας ἠργάσατο πάντα κακά, κἀνέτρεπε κἀξέχει κἀμάχετο καὶ προσέτι πολλὰ προκαλουμένου πῖνε κατάκεισο λαβὲ τήνδε φιλοτησίαν τὰς χάρακας ἧπτε πολὺ μᾶλλον ἐν τῷ πυρί, ἐξέχει θʼ ἡμῶν βίᾳ τὸν οἶνον ἐκ τῶν ἀμπέλων.
ΧΟΡΌΣ: οὑτοσὶ δʼ ἐπτέρωταί τʼ ἐπὶ τὸ δεῖπνον ἅμα καὶ μεγάλα δὴ φρονεῖ, τοῦ βίου δʼ ἐξέβαλε δεῖγμα τάδε τὰ πτερὰ πρὸ τῶν θυρῶν. ὦ Κύπριδι τῇ καλῇ καὶ Χάρισι ταῖς φίλαις ξύντροφε Διαλλαγή, ὡς καλὸν ἔχουσα τὸ πρόσωπον ἄρʼ ἐλάνθανες. πῶς ἂν ἐμὲ καὶ σέ τις Ἔρως ξυναγάγοι λαβών, ὥσπερ ὁ γεγραμμένος ἔχων στέφανον ἀνθέμων. ἢ πάνυ γερόντιον ἴσως νενόμικάς με σύ; ἀλλά σε λαβὼν τρία δοκῶ γʼ ἂν ἔτι προσβαλεῖν· πρῶτα μὲν ἂν ἀμπελίδος ὄρχον ἐλάσαι μακρόν, εἶτα παρὰ τόνδε νέα μοσχίδια συκίδων, καὶ τὸ τρίτον ἡμερίδος ὄρχον, ὁ γέρων ὁδί, καὶ περὶ τὸ χωρίον ἐλᾷδας ἅπαν ἐν κύκλῳ, ὥστʼ ἀλείφεσθαί σʼ ἀπʼ αὐτῶν κἀμὲ ταῖς νουμηνίαις.
ΚΗ͂ΡΥΞ ἝΤΕΡΟΣ: ἀκούετε λεῴ· κατὰ τὰ πάτρια τοὺς Χοᾶς πίνειν ὑπὸ τῆς σάλπιγγος· ὃς δʼ ἂν ἐκπίῃ πρώτιστος, ἀσκὸν Κτησιφῶντος λήψεται.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: ὦ παῖδες ὦ γυναῖκες οὐκ ἠκούσατε; τί δρᾶτε; τοῦ κήρυκος οὐκ ἀκούετε; ἀναβράττετʼ ἐξοπτᾶτε τρέπετʼ ἀφέλκετε τὰ λαγῷα ταχέως, τοὺς στεφάνους ἀνείρετε. φέρε τοὺς ὀβελίσκους, ἵνʼ ἀναπείρω τὰς κίχλας.
ΧΟΡΌΣ: ζηλῶ σε τῆς εὐβουλίας, μᾶλλον δὲ τῆς εὐωχίας ἄνθρωπε τῆς παρούσης.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: τί δῆτʼ ἐπειδὰν τὰς κίχλας ὀπτωμένας ἴδητε;
ΧΟΡΌΣ: οἶμαί σε καὶ τοῦτʼ εὖ λέγειν.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: τὸ πῦρ ὑποσκάλευε.
ΧΟΡΌΣ: ἤκουσας ὡς μαγειρικῶς κομψῶς τε καὶ δειπνητικῶς αὑτῷ διακονεῖται;
ΓΕΩΡΓΌΣ: οἴμοι τάλας.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: ὦ Ἡράκλεις τίς οὑτοσί;
ΓΕΩΡΓΌΣ: ἀνὴρ κακοδαίμων.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: κατὰ σεαυτόν νυν τρέπου.
ΓΕΩΡΓΌΣ: ὦ φίλτατε, σπονδαὶ γάρ εἰσι σοὶ μόνῳ, μέτρησον εἰρήνης τί μοι, κἂν πέντʼ ἔτη.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: τί δʼ ἔπαθες;
ΓΕΩΡΓΌΣ: ἐπετρίβην ἀπολέσας τὼ βόε.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: πόθεν;
ΓΕΩΡΓΌΣ: ἀπὸ Φυλῆς ἔλαβον οἱ Βοιώτιοι.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: ὦ τρισκακόδαιμον εἶτα λευκὸν ἀμπέχει;
Part 20
ΓΕΩΡΓΌΣ: καὶ ταῦτα μέντοι νὴ Δίʼ ὥπερ μʼ ἐτρεφέτην ἐν πᾶσι βολίτοις.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: εἶτα νυνὶ τοῦ δέει;
ΓΕΩΡΓΌΣ: ἀπόλωλα τὠφθαλμὼ δακρύων τὼ βόε. ἀλλʼ εἴ τι κήδει Δερκέτου Φυλασίου, ὑπάλειψον εἰρήνῃ με τὠφθαλμὼ ταχύ.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: ἀλλʼ ὦ πόνηρʼ οὐ δημοσιεύων τυγχάνω.
ΓΕΩΡΓΌΣ: ἴθʼ ἀντιβολῶ σʼ, ἤν πως κομίσωμαι τὼ βόε.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: οὐκ ἔστιν, ἀλλὰ κλᾶε πρὸς τοὺς Πιττάλου.
ΓΕΩΡΓΌΣ: σὺ δʼ ἀλλά μοι σταλαγμὸν εἰρήνης ἕνα ἐς τὸν καλαμίσκον ἐνστάλαξον τουτονί.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: οὐδʼ ἂν στριβιλικίγξ· ἀλλʼ ἀπιὼν οἴμωζέ ποι.
ΓΕΩΡΓΌΣ: οἴμοι κακοδαίμων τοῖν γεωργοῖν βοιδίοιν.
ΧΟΡΌΣ: ἁνὴρ ἀνηύρηκέν τι ταῖς σπονδαῖσιν ἡδύ, κοὐκ ἔοικεν οὐδενὶ μεταδώσειν.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: κατάχει σὺ τῆς χορδῆς τὸ μέλι, τὰς σηπίας στάθευε.
ΧΟΡΌΣ: ἤκουσας ὀρθιασμάτων;
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: ὀπτᾶτε τἀγχέλεια.
ΧΟΡΌΣ: ἀποκτενεῖς λιμῷ ʼμὲ καὶ τοὺς γείτονας κνίσῃ τε καὶ φωνῇ τοιαῦτα λάσκων.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: ὀπτᾶτε ταυτὶ καὶ καλῶς ξανθίζετε.
ΠΑΡΆΝΥΜΦΟΣ: Δικαιόπολι.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: τίς οὑτοσί; τίς οὑτοσί;
ΠΑΡΆΝΥΜΦΟΣ: ἔπεμψέ τίς σοι νυμφίος ταυτὶ κρέα ἐκ τῶν γάμων.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: καλῶς γε ποιῶν ὅστις ἦν.
ΠΑΡΆΝΥΜΦΟΣ: ἐκέλευε δʼ ἐγχέαι σε τῶν κρεῶν χάριν, ἵνα μὴ στρατεύοιτʼ ἀλλὰ βινοίη μένων, ἐς τὸν ἀλάβαστον κύαθον εἰρήνης ἕνα.
Part 21
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: ἀπόφερʼ ἀπόφερε τὰ κρέα καὶ μή μοι δίδου, ὡς οὐκ ἂν ἐγχέαιμι μυρίων δραχμῶν. ἀλλʼ αὑτηὶ τίς ἔστιν;
ΠΑΡΆΝΥΜΦΟΣ: ἡ νυμφεύτρια δεῖται παρὰ τῆς νύμφης τι σοὶ λέξαι μόνῳ.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: φέρε δὴ τί σὺ λέγεις; ὡς γέλοιον ὦ θεοὶ τὸ δέημα τῆς νύμφης ὃ δεῖταί μου σφόδρα, ὅπως ἂν οἰκουρῇ τὸ πέος τοῦ νυμφίου. φέρε δεῦρο τὰς σπονδάς, ἵνʼ αὐτῇ δῶ μόνῃ, ὁτιὴ γυνή ʼστι τοῦ πολέμου τʼ οὐκ αἰτία. ὕπεχʼ ὧδε δεῦρο τοὐξάλειπτρον ὦ γύναι. οἶσθʼ ὡς ποιεῖτε; τοῦτο τῇ νύμφῃ φράσον, ὅταν στρατιώτας καταλέγωσι, τουτῳὶ νύκτωρ ἀλειφέτω τὸ πέος τοῦ νυμφίου. ἀπόφερε τὰς σπονδάς. φέρε τὴν οἰνήρυσιν, ἵνʼ οἶνον ἐγχέω λαβὼν ἐς τοὺς Χοᾶς.
ΧΟΡΌΣ: καὶ μὴν ὁδί τις τὰς ὀφρῦς ἀνεσπακὼς· ὥσπερ τι δεινὸν ἀγγελῶν ἐπείγεται.
ἌΓΓΕΛΟΣ Α: ἰὼ πόνοι τε καὶ μάχαι καὶ Λάμαχοι.
ΛΆΜΑΧΟΣ: τίς ἀμφὶ χαλκοφάλαρα δώματα κτυπεῖ;
ἌΓΓΕΛΟΣ Α: ἰέναι σʼ ἐκέλευον οἱ στρατηγοὶ τήμερον ταχέως λαβόντα τοὺς λόχους καὶ τοὺς λόφους· κἄπειτα τηρεῖν νειφόμενον τὰς ἐσβολάς. ὑπὸ τοὺς Χοᾶς γὰρ καὶ Χύτρους αὐτοῖσί τις ἤγγειλε λῃστὰς ἐμβαλεῖν Βοιωτίους.
ΛΆΜΑΧΟΣ: ἰὼ στρατηγοὶ πλείονες ἢ βελτίονες. οὐ δεινὰ μὴ ʼξεῖναί με μηδʼ ἑορτάσαι;
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: ἰὼ στράτευμα πολεμολαμαχαϊκόν.
ΛΆΜΑΧΟΣ: οἴμοι κακοδαίμων καταγελᾷς ἤδη σύ μου.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: βούλει μάχεσθαι Γηρυόνῃ τετραπτίλῳ;
ΛΆΜΑΧΟΣ: αἰαῖ οἵαν ὁ κῆρυξ ἀγγελίαν ἤγγειλέ μοι.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: αἰαῖ τίνα δʼ αὖ μοι προστρέχει τις ἀγγελῶν;
ἌΓΓΕΛΟΣ Β: Δικαιόπολι.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: τί ἔστιν;
ἌΓΓΕΛΟΣ Β: ἐπὶ δεῖπνον ταχὺ βάδιζε τὴν κίστην λαβὼν καὶ τὸν χοᾶ. ὁ τοῦ Διονύσου γάρ σʼ ἱερεὺς μεταπέμπεται. ἀλλʼ ἐγκόνει· δειπνεῖν κατακωλύεις πάλαι. τὰ δʼ ἄλλα πάντʼ ἐστὶν παρεσκευασμένα, κλῖναι τράπεζαι προσκεφάλαια στρώματα στέφανοι μύρον τραγήμαθʼ, αἱ πόρναι πάρα, ἄμυλοι πλακοῦντες σησαμοῦντες ἴτρια, ὀρχηστρίδες, τὰ φίλταθʼ Ἁρμοδίου, καλαί. ἀλλʼ ὡς τάχιστα σπεῦδε.
ΛΆΜΑΧΟΣ: κακοδαίμων ἐγώ.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: καὶ γὰρ σὺ μεγάλην ἐπεγράφου τὴν Γοργόνα. σύγκλῃε, καὶ δεῖπνόν τις ἐνσκευαζέτω.
ΛΆΜΑΧΟΣ: παῖ παῖ φέρʼ ἔξω δεῦρο τὸν γυλιὸν ἐμοί.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: παῖ παῖ φέρʼ ἔξω δεῦρο τὴν κίστην ἐμοί.
Part 22
ΛΆΜΑΧΟΣ: ἅλας θυμίτας οἶσε παῖ καὶ κρόμμυα.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: ἐμοὶ δὲ τεμάχη· κρομμύοις γὰρ ἄχθομαι.
ΛΆΜΑΧΟΣ: θρῖον ταρίχους οἶσε δεῦρο παῖ σαπροῦ.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: κἀμοὶ σὺ δημοῦ θρῖον· ὀπρήσω δʼ ἐκεῖ.
ΛΆΜΑΧΟΣ: ἔνεγκε δεῦρο τὼ πτερὼ τὼ κʼ τοῦ κράνους.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: ἐμοὶ δὲ τὰς φάττας γε φέρε καὶ τὰς κίχλας.
ΛΆΜΑΧΟΣ: καλόν γε καὶ λευκὸν τὸ τῆς στρούθου πτερόν.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: καλόν γε καὶ ξανθὸν τὸ τῆς φάττης κρέας.
ΛΆΜΑΧΟΣ: ὦνθρωπε παῦσαι καταγελῶν μου τῶν ὅπλων.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: ὦνθρωπε βούλει μὴ βλέπειν ἐς τὰς κίχλας;
ΛΆΜΑΧΟΣ: τὸ λοφεῖον ἐξένεγκε τῶν τριῶν λόφων.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: κἀμοὶ λεκάνιον τῶν λαγῴων δὸς κρεῶν.
ΛΆΜΑΧΟΣ: ἀλλʼ ἢ τριχόβρωτες τοὺς λόφους που κατέφαγον.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: ἀλλʼ ἤ πρὸ δείπνου τὴν μίμαρκυν κατέδομαι.
ΛΆΜΑΧΟΣ: ὦνθρωπε βούλει μὴ προσαγορεύειν ἐμέ;
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: οὐκ ἀλλʼ ἐγὼ χὠ παῖς ἐρίζομεν πάλαι. βούλει περιδόσθαι κἀπιτρέψαι Λαμάχῳ, πότερον ἀκρίδες ἥδιόν ἐστιν ἤ κίχλαι;
ΛΆΜΑΧΟΣ: οἴμʼ ὡς ὑβρίζεις.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: τὰς ἀκρίδας κρίνει πολύ.
ΛΆΜΑΧΟΣ: παῖ παῖ καθελών μοι τὸ δόρυ δεῦρʼ ἔξω φέρε.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: παῖ παῖ σὺ δʼ ἀφελὼν δεῦρο τὴν χορδὴν φέρε.
Part 23
ΛΆΜΑΧΟΣ: φέρε τοῦ δόρατος ἀφελκύσωμαι τοὔλυτρον. ἔχʼ, ἀντέχου παῖ.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: καὶ σὺ παῖ τοῦδʼ ἀντέχου.
ΛΆΜΑΧΟΣ: τοὺς κιλλίβαντας οἶσε παῖ τῆς ἀσπίδος.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: καὶ τῆς ἐμῆς τοὺς κριβανίτας ἔκφερε.
ΛΆΜΑΧΟΣ: φέρε δεῦρο γοργόνωτον ἀσπίδος κύκλον.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: κἀμοὶ πλακοῦντος τυρόνωτον δὸς κύκλον.
ΛΆΜΑΧΟΣ: ταῦτʼ οὐ κατάγελώς ἐστιν ἀνθρώποις πλατύς;
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: ταῦτʼ οὐ πλακοῦς δῆτʼ ἐστὶν ἀνθρώποις γλυκύς;
ΛΆΜΑΧΟΣ: κατάχει σὺ παῖ τοὔλαιον. ἐν τῷ χαλκίῳ ἐνορῶ γέροντα δειλίας φευξούμενον.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: κατάχει σὺ τὸ μέλι. κἀνθάδʼ ἔνδηλος γέρων κλάειν κελεύων Λάμαχον τὸν Γοργάσου.
ΛΆΜΑΧΟΣ: φέρε δεῦρο παῖ θώρακα πολεμιστήριον.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: ἔξαιρε παῖ θώρακα κἀμοὶ τὸν χοᾶ.
ΛΆΜΑΧΟΣ: ἐν τῷδε πρὸς τοὺς πολεμίους θωρήξομαι.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: ἐν τῷδε πρὸς τοὺς συμπότας θωρήξομαι.
ΛΆΜΑΧΟΣ: τὰ στρώματʼ ὦ παῖ δῆσον ἐκ τῆς ἀσπίδος.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: τὸ δεῖπνον ὦ παῖ δῆσον ἐκ τῆς κιστίδος.
ΛΆΜΑΧΟΣ: ἐγὼ δʼ ἐμαυτῷ τὸν γυλιὸν οἴσω λαβών.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: ἐγὼ δὲ θοἰμάτιον λαβὼν ἐξέρχομαι.
ΛΆΜΑΧΟΣ: τὴν ἀσπίδʼ αἴρου καὶ βάδιζʼ ὦ παῖ λαβών. νείφει. βαβαιάξ· χειμέρια τὰ πράγματα.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: αἴρου τὸ δεῖπνον· συμποτικὰ τὰ πράγματα.
Part 24
ΧΟΡΌΣ: ἴτε δὴ χαίροντες ἐπὶ στρατιάν. ὡς ἀνομοίαν ἔρχεσθον ὁδόν· τῷ μὲν πίνειν στεφανωσαμένῳ, σοὶ δὲ ῥιγῶν καὶ προφυλάττειν, τῷ δὲ καθεύδειν μετὰ παιδίσκης ὡραιοτάτης, ἀνατριβομένῳ τε τὸ δεῖνα.
ΧΟΡΌΣ: Ἀντίμαχον τὸν ψακάδος †τὸν ξυγγραφῆ† τὸν μελέων ποιητήν, ὡς μὲν ἁπλῷ, κακῶς ἐξολέσειεν ὁ Ζεύς· ὅς γʼ ἐμὲ τὸν τλήμονα Λήναια χορηγῶν ἀπέλυσʼ ἄδειπνον. ὃν ἔτʼ ἐπίδοιμι τευθίδος δεόμενον, ἡ δʼ ὠπτημένη σίζουσα πάραλος ἐπὶ τραπέζῃ κειμένη ὀκέλλοι· κᾆτα μέλλοντος λαβεῖν αὐτοῦ κύων ἁρπάσασα φεύγοι.
ΧΟΡΌΣ: τοῦτο μὲν αὐτῷ κακὸν ἕν, κᾆθʼ ἕτερον νυκτερινὸν γένοιτο. ἠπιαλῶν γὰρ οἴκαδʼ ἐξ ἱππασίας βαδίζων, εἶτα κατάξειέ τις αὐτοῦ μεθύων τῆς κεφαλῆς Ὀρέστης μαινόμενος· ὁ δὲ λίθον βαλεῖν βουλόμενος ἐν σκότῳ λάβοι τῇ χειρὶ πέλεθον ἀρτίως κεχεσμένον· ἐπᾴξειεν δʼ ἔχων τὸν μάρμαρον, κἄπειθʼ ἁμαρτὼν βάλοι Κρατῖνον.
ΘΕΡΆΠΩΝ ΛΑΜΆΧΟΥ: ὦ δμῶες οἳ κατʼ οἶκόν ἐστε Λαμάχου, ὕδωρ ὕδωρ ἐν χυτριδίῳ θερμαίνετε· ὀθόνια, κηρωτὴν παρασκευάζετε, ἔριʼ οἰσυπηρά, λαμπάδιον περὶ τὸ σφυρόν. ἁνὴρ τέτρωται χάρακι διαπηδῶν τάφρον, καὶ τὸ σφυρὸν παλίνορρον ἐξεκόκκισεν, καὶ τῆς κεφαλῆς κατέαγε περὶ λίθῳ πεσών, καὶ Γοργόνʼ ἐξήγειρεν ἐκ τῆς ἀσπίδος. πτίλον δὲ τὸ μέγα κομπολακύθου πεσὸν πρὸς ταῖς πέτραισι, δεινὸν ἐξηύδα μέλος· ὦ κλεινὸν ὄμμα νῦν πανύστατόν σʼ ἰδὼν λείπω φάος γε τοὐμόν, οὐκέτʼ εἰμʼ ἐγώ. τοσαῦτα λέξας εἰς ὑδρορρόαν πεσὼν ἀνίσταταί τε καὶ ξυναντᾷ δραπέταις λῃστὰς ἐλαύνων καὶ κατασπέρχων δορί. ὁδὶ δὲ καὐτός· ἀλλʼ ἄνοιγε τὴν θύραν.
ΛΆΜΑΧΟΣ: ἀτταταῖ ἀτταταῖ στυγερὰ τάδε γε κρυερὰ πάθεα· τάλας ἐγώ. διόλλυμαι δορὸς ὑπὸ πολεμίου τυπείς. ἐκεῖνο δʼ οὖν αἰακτὸν ἂν γένοιτο, Δικαιόπολις εἴ μʼ ἴδοι τετρωμένον κᾆτʼ ἐγχάνοι ταῖς ἐμαῖς τύχαισιν.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: ἀτταταῖ ἀτταταῖ τῶν τιτθίων, ὡς σκληρὰ καὶ κυδώνια. φιλήσατόν με μαλθακῶς ὦ χρυσίω τὸ περιπεταστὸν κἀπιμανδαλωτόν. [...] τὸν γὰρ χοᾶ πρῶτος ἐκπέπωκα.
ΛΆΜΑΧΟΣ: ὦ συμφορὰ τάλαινα τῶν ἐμῶν κακῶν. ἰὼ ἰὼ τραυμάτων ἐπωδύνων.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: [...] ἰὴ ἰὴ χαῖρε Λαμαχίππιον.
ΛΆΜΑΧΟΣ: στυγερὸς ἐγώ.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: τί με σὺ κυνεῖς;
ΛΆΜΑΧΟΣ: μογερὸς ἐγώ.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: τί με σὺ δάκνεις;
ΛΆΜΑΧΟΣ: τάλας ἐγὼ ξυμβολῆς βαρείας.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: τοῖς Χουσὶ γάρ τις ξυμβολὰς ἐπράττετο;
ΛΆΜΑΧΟΣ: ἰὼ ἰὼ Παιὰν Παιάν.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: ἀλλʼ οὐχὶ νυνὶ τήμερον Παιώνια.
ΛΆΜΑΧΟΣ: λάβεσθέ μου λάβεσθε τοῦ σκέλους παπαῖ, προσλάβεσθʼ ὦ φίλοι.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: ἐμοῦ δέ γε σφὼ τοῦ πέους ἄμφω μέσου προσλάβεσθʼ ὦ φίλαι.
ΛΆΜΑΧΟΣ: εἰλιγγιῶ κάρα λίθῳ πεπληγμένος καὶ σκοτοδινιῶ.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: κἀγὼ καθεύδειν βούλομαι καὶ στύομαι καὶ σκοτοβινιῶ
Part 25
ΛΆΜΑΧΟΣ: θύραζέ μʼ ἐξενέγκατʼ ἐς τοῦ Πιττάλου παιωνίαισι χερσίν.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: ὡς τοὺς κριτάς με φέρετε· ποῦ ʼστιν ὁ βασιλεύς; ἀπόδοτέ μοι τὸν ἀσκόν.
ΛΆΜΑΧΟΣ: λόγχη τις ἐμπέπηγέ μοι διʼ ὀστέων ὀδυρτά.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: ὁρᾶτε τουτονὶ κενόν. τήνελλα καλλίνικος.
ΧΟΡΌΣ: τήνελλα δῆτʼ, εἴπερ καλεῖς γʼ, ὦ πρέσβυ, καλλίνικος.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: καὶ πρός γʼ ἄκρατον ἐγχέας ἄμυστιν ἐξέλαψα.
ΧΟΡΌΣ: τήνελλά νυν ὦ γεννάδα· χώρει λαβὼν τὸν ἀσκόν.
ΔΙΚΑΙΌΠΟΛΙΣ: ἕπεσθέ νυν ᾄδοντες ὦ τήνελλα καλλίνικος.
ΧΟΡΌΣ: ἀλλʼ ἑψόμεσθα σὴν χάριν τήνελλα καλλίνικος ᾄδοντες σὲ καὶ τὸν ἀσκόν.
Knights
Contents — 28 sections
Part 1
ΔΗΜΟΣΘΈΝΗΣ: ἰατταταιὰξ τῶν κακῶν, ἰατταταῖ. κακῶς Παφλαγόνα τὸν νεώνητον κακὸν αὐταῖσι βουλαῖς ἀπολέσειαν οἱ θεοί. ἐξ οὗ γὰρ εἰσήρρησεν ἐς τὴν οἰκίαν πληγὰς ἀεὶ προστρίβεται τοῖς οἰκέταις.
ΝΙΚΊΑΣ: κάκιστα δῆθʼ οὗτός γε πρῶτος Παφλαγόνων αὐταῖς διαβολαῖς.
ΔΗΜΟΣΘΈΝΗΣ: ὦ κακόδαιμον πῶς ἔχεις;
ΝΙΚΊΑΣ: κακῶς καθάπερ σύ.
ΔΗΜΟΣΘΈΝΗΣ: δεῦρο δὴ πρόσελθʼ, ἵνα ξυναυλίαν κλαύσωμεν Οὐλύμπου νόμον.
ΔΗΜΟΣΘΈΝΗΣ ΚΑῚ ΝΙΚΊΑΣ: μυμῦ μυμῦ μυμῦ μυμῦ μυμῦ μυμῦ.
ΔΗΜΟΣΘΈΝΗΣ: τί κινυρόμεθʼ ἄλλως; οὐκ ἐχρῆν ζητεῖν τινα σωτηρίαν νῷν, ἀλλὰ μὴ κλάειν ἔτι;
ΝΙΚΊΑΣ: τίς οὖν γένοιτʼ ἄν;
ΔΗΜΟΣΘΈΝΗΣ: λέγε σύ.
ΝΙΚΊΑΣ: σὺ μὲν οὖν μοι λέγε, ἵνα μὴ μάχωμαι.
ΔΗΜΟΣΘΈΝΗΣ: μὰ τὸν Ἀπόλλω ʼγὼ μὲν οὔ.
ΝΙΚΊΑΣ: πῶς ἂν σύ μοι λέξειας ἁμὲ χρὴ λέγειν;
ΔΗΜΟΣΘΈΝΗΣ: ἀλλʼ εἰπὲ θαρρῶν, εἶτα κἀγὼ σοὶ φράσω.
ΝΙΚΊΑΣ: ἀλλʼ οὐκ ἔνι μοι τὸ θρέττε. πῶς ἂν οὖν ποτε εἴποιμʼ ἂν αὐτὸ δῆτα κομψευριπικῶς;
ΔΗΜΟΣΘΈΝΗΣ: μὴ ʼμοί γε, μὴ ʼμοί, μὴ διασκανδικίσῃς· ἀλλʼ εὑρέ τινʼ ἀπόκινον ἀπὸ τοῦ δεσπότου.
ΝΙΚΊΑΣ: λέγε δὴ μόλωμεν ξυνεχὲς ὡδὶ ξυλλαβών.
ΔΗΜΟΣΘΈΝΗΣ: καὶ δὴ λέγω μόλωμεν.
ΝΙΚΊΑΣ: ἐξόπισθε νῦν αὐτὸ φάθι τοῦ μόλωμεν.
ΔΗΜΟΣΘΈΝΗΣ: αὐτό.
ΝΙΚΊΑΣ: πάνυ καλῶς. ὥσπερ δεφόμενος νῦν ἀτρέμα πρῶτον λέγε τὸ μόλωμεν, εἶτα δʼ αὐτό, κᾆτʼ ἐπάγων πυκνόν.
Part 2
ΔΗΜΟΣΘΈΝΗΣ: μόλωμεν αὐτὸ μόλωμεν αὐτομολῶμεν.
ΝΙΚΊΑΣ: ἢν οὐχ ἡδύ;
ΔΗΜΟΣΘΈΝΗΣ: νὴ Δία· πλήν γε περὶ τῷ δέρματι δέδοικα τουτονὶ τὸν οἰωνόν.
ΝΙΚΊΑΣ: τί δαί;
ΔΗΜΟΣΘΈΝΗΣ: ὁτιὴ τὸ δέρμα δεφομένων ἀπέρχεται.
ΝΙΚΊΑΣ: κράτιστα τοίνυν τῶν παρόντων ἐστὶ νῷν, θεῶν ἰόντε προσπεσεῖν του πρὸς βρέτας.
ΔΗΜΟΣΘΈΝΗΣ: † ποῖον βρέτας †; ἐτεὸν ἡγεῖ γὰρ θεούς;
ΝΙΚΊΑΣ: ἔγωγε.
ΔΗΜΟΣΘΈΝΗΣ: ποίῳ χρώμενος τεκμηρίῳ;
ΝΙΚΊΑΣ: ὁτιὴ θεοῖσιν ἐχθρός εἰμʼ. οὐκ εἰκότως;
ΔΗΜΟΣΘΈΝΗΣ: εὖ προσβιβάζεις μʼ. ἀλλʼ ἑτέρᾳ πῃ σκεπτέον. βούλει τὸ πρᾶγμα τοῖς θεαταῖσιν φράσω;
ΝΙΚΊΑΣ: οὐ χεῖρον· ἓν δʼ αὐτοὺς παραιτησώμεθα, ἐπίδηλον ἡμῖν τοῖς προσώποισιν ποιεῖν, ἢν τοῖς ἔπεσι χαίρωσι καὶ τοῖς πράγμασιν.
ΔΗΜΟΣΘΈΝΗΣ: λέγοιμʼ ἂν ἤδη. νῷν γάρ ἐστι δεσπότης ἄγροικος ὀργὴν κυαμοτρὼξ ἀκράχολος, Δῆμος πυκνίτης, δύσκολον γερόντιον ὑπόκωφον. οὗτος τῇ προτέρᾳ νουμηνίᾳ ἐπρίατο δοῦλον, βυρσοδέψην Παφλαγόνα, πανουργότατον καὶ διαβολώτατόν τινα. οὗτος καταγνοὺς τοῦ γέροντος τοὺς τρόπους, ὁ βυρσοπαφλαγών, ὑποπεσὼν τὸν δεσπότην ᾔκαλλʼ ἐθώπευʼ ἐκολάκευʼ ἐξηπάτα κοσκυλματίοις ἄκροισι τοιαυτὶ λέγων· ὦ Δῆμε λοῦσαι πρῶτον ἐκδικάσας μίαν, ἐνθοῦ ῥόφησον ἔντραγʼ ἔχε τριώβολον. βούλει παραθῶ σοι δόρπον; εἶτʼ ἀναρπάσας ὅ τι ἄν τις ἡμῶν σκευάσῃ, τῷ δεσπότῃ Παφλαγὼν κεχάρισται τοῦτο. καὶ πρώην γʼ ἐμοῦ μᾶζαν μεμαχότος ἐν Πύλῳ Λακωνικήν, πανουργότατά πως περιδραμὼν ὑφαρπάσας αὐτὸς παρέθηκε τὴν ὑπʼ ἐμοῦ μεμαγμένην, ἡμᾶς δʼ ἀπελαύνει κοὐκ ἐᾷ τὸν δεσπότην ἄλλον θεραπεύειν, ἀλλὰ βυρσίνην ἔχων δειπνοῦντος ἑστὼς ἀποσοβεῖ τοὺς ῥήτορας. ᾄδει δὲ χρησμούς· ὁ δὲ γέρων σιβυλλιᾷ. ὁ δʼ αὐτὸν ὡς ὁρᾷ μεμακκοακότα, τέχνην πεποίηται. τοὺς γὰρ ἔνδον ἄντικρυς ψευδῆ διαβάλλει· κᾆτα μαστιγούμεθα ἡμεῖς· Παφλαγὼν δὲ περιθέων τοὺς οἰκέτας αἰτεῖ ταράττει δωροδοκεῖ λέγων τάδε· ὁρᾶτε τὸν Ὕλαν διʼ ἐμὲ μαστιγούμενον; εἰ μή μʼ ἀναπείσετʼ, ἀποθανεῖσθε τήμερον. ἡμεῖς δὲ δίδομεν· εἰ δὲ μή, πατούμενοι ὑπὸ τοῦ γέροντος ὀκταπλάσιον χέζομεν. νῦν οὖν ἀνύσαντε φροντίσωμεν ὦγαθέ, ποίαν ὁδὸν νὼ τρεπτέον καὶ πρὸς τίνα.
ΝΙΚΊΑΣ: κράτιστʼ ἐκείνην τὴν μόλωμεν ὦγαθέ.
ΔΗΜΟΣΘΈΝΗΣ: ἀλλʼ οὐχ οἷόν τε τὸν Παφλαγόνʼ οὐδὲν λαθεῖν· ἐφορᾷ γὰρ οὗτος πάντʼ. ἔχει γὰρ τὸ σκέλος τὸ μὲν ἐν Πύλῳ, τὸ δʼ ἓτερον ἐν τἠκκλησίᾳ. τοσόνδε δʼ αὐτοῦ βῆμα διαβεβηκότος ὁ πρωκτός ἐστιν αὐτόχρημʼ ἐν Χάοσιν, τὼ χεῖρʼ ἐν Αἰτωλοῖς, ὁ νοῦς δʼ ἐν Κλωπιδῶν.
ΝΙΚΊΑΣ: κράτιστον οὖν νῷν ἀποθανεῖν.
ΔΗΜΟΣΘΈΝΗΣ: ἀλλὰ σκόπει, ὅπως ἂν ἀποθάνοιμεν ἀνδρικώτατα.
ΝΙΚΊΑΣ: πῶς δῆτα πῶς γένοιτʼ ἂν ἀνδρικώτατα; βέλτιστον ἡμῖν αἷμα ταύρειον πιεῖν. ὁ Θεμιστοκλέους γὰρ θάνατος αἱρετώτερος.
ΔΗΜΟΣΘΈΝΗΣ: μὰ Δίʼ ἀλλʼ ἄκρατον οἶνον ἀγαθοῦ δαίμονος. ἴσως γὰρ ἂν χρηστόν τι βουλευσαίμεθα.
ΝΙΚΊΑΣ: ἰδού γʼ ἄκρατον. περὶ πότου γοῦν ἐστί σοι; πῶς δʼ ἂν μεθύων χρηστόν τι βουλεύσαιτʼ ἀνήρ;
Part 3
ΔΗΜΟΣΘΈΝΗΣ: ἄληθες οὗτος; κρουνοχυτρολήραιον εἶ. οἶνον σὺ τολμᾷς εἰς ἐπίνοιαν λοιδορεῖν; οἴνου γὰρ εὕροις ἄν τι πρακτικώτερον; ὁρᾷς, ὅταν πίνωσιν ἄνθρωποι τότε πλουτοῦσι διαπράττουσι νικῶσιν δίκας εὐδαιμονοῦσιν ὠφελοῦσι τοὺς φίλους. ἀλλʼ ἐξένεγκέ μοι ταχέως οἴνου χοᾶ, τὸν νοῦν ἵνʼ ἄρδω καὶ λέγω τι δεξιόν.
ΝΙΚΊΑΣ: οἴμοι τί ποθʼ ἡμᾶς ἐργάσει τῷ σῷ πότῳ;
ΔΗΜΟΣΘΈΝΗΣ: ἀγάθʼ· ἀλλʼ ἔνεγκʼ· ἐγὼ δὲ κατακλινήσομαι. ἢν γὰρ μεθυσθῶ, πάντα ταυτὶ καταπάσω βουλευματίων καὶ γνωμιδίων καὶ νοιδίων.
ΝΙΚΊΑΣ: ὡς εὐτυχῶς ὅτι οὐκ ἐλήφθην ἔνδοθεν κλέπτων τὸν οἶνον.
ΔΗΜΟΣΘΈΝΗΣ: εἰπέ μοι Παφλαγὼν τί δρᾷ;
ΝΙΚΊΑΣ: ἐπίπαστα λείξας δημιόπραθʼ ὁ βάσκανος ῥέγκει μεθύων ἐν ταῖσι βύρσαις ὕπτιος.
ΔΗΜΟΣΘΈΝΗΣ: ἴθι νυν ἄκρατον ἐγκάναξόν μοι πολὺν σπονδήν.
ΝΙΚΊΑΣ: λαβὲ δὴ καὶ σπεῖσον ἀγαθοῦ δαίμονος.
ΔΗΜΟΣΘΈΝΗΣ: ἕλχʼ ἕλκε τὴν τοῦ δαίμονος τοῦ Πραμνίου. ὦ δαῖμον ἀγαθὲ σὸν τὸ βούλευμʼ, οὐκ ἐμόν.
ΝΙΚΊΑΣ: εἴπʼ, ἀντιβολῶ, τί ἔστι;
ΔΗΜΟΣΘΈΝΗΣ: τοὺς χρησμοὺς ταχὺ κλέψας ἔνεγκε τοῦ Παφλαγόνος ἔνδοθεν, ἕως καθεύδει.
ΝΙΚΊΑΣ: ταῦτʼ. ἀτὰρ τοῦ δαίμονος δέδοιχʼ ὅπως μὴ τεύξομαι κακοδαίμονος.
ΔΗΜΟΣΘΈΝΗΣ: φέρε νυν ἐγὼ μʼ αὐτῷ προσαγάγω τὸν χοᾶ. τὸν νοῦν ἵνʼ ἄρδω καὶ λέγω τι δεξιόν.
ΝΙΚΊΑΣ: ὡς μεγάλʼ ὁ Παφλαγὼν πέρδεται καὶ ῥέγκεται, ὥστʼ ἔλαθον αὐτὸν τὸν ἱερὸν χρησμὸν λαβών, ὅνπερ μάλιστʼ ἐφύλαττεν.
ΔΗΜΟΣΘΈΝΗΣ: ὦ σοφώτατε. φέρʼ αὐτὸν ἵνʼ ἀναγνῶ· σὺ δʼ ἔγχεον πιεῖν ἀνύσας τι. φέρʼ ἴδω τί ἄρʼ ἔνεστιν αὐτόθι. ὦ λόγια. δός μοι δὸς τὸ ποτήριον ταχύ.
ΝΙΚΊΑΣ: ἰδού. τί φησʼ ὁ χρησμός;
ΔΗΜΟΣΘΈΝΗΣ: ἑτέραν ἔγχεον.
ΝΙΚΊΑΣ: ἐν τοῖς λογίοις ἔνεστιν ἑτέραν ἔγχεον;
ΔΗΜΟΣΘΈΝΗΣ: ὦ Βάκι.
ΝΙΚΊΑΣ: τί ἔστι;
Part 4
ΔΗΜΟΣΘΈΝΗΣ: δὸς τὸ ποτήριον ταχύ.
ΝΙΚΊΑΣ: πολλῷ γʼ ὁ Βάκις ἐχρῆτο τῷ ποτηρίῳ.
ΔΗΜΟΣΘΈΝΗΣ: ὦ μιαρὲ Παφλαγὼν ταῦτʼ ἄρʼ ἐφυλάττου πάλαι, τὸν περὶ σεαυτοῦ χρησμὸν ὀρρωδῶν;
ΝΙΚΊΑΣ: τιή;
ΔΗΜΟΣΘΈΝΗΣ: ἐνταῦθʼ ἔνεστιν, αὐτὸς ὡς ἀπόλλυται.
ΝΙΚΊΑΣ: καὶ πῶς;
ΔΗΜΟΣΘΈΝΗΣ: ὅπως; ὁ χρησμὸς ἄντικρυς λέγει ὡς πρῶτα μὲν στυππειοπώλης γίγνεται, ὃς πρῶτος ἕξει τῆς πόλεως τὰ πράγματα.
ΝΙΚΊΑΣ: εἷς οὑτοσὶ πώλης. τί τοὐντεῦθεν; λέγε.
ΔΗΜΟΣΘΈΝΗΣ: μετὰ τοῦτον αὖθις προβατοπώλης δεύτερος.
ΝΙΚΊΑΣ: δύο τώδε πώλα. καὶ τί τόνδε χρὴ παθεῖν;
ΔΗΜΟΣΘΈΝΗΣ: κρατεῖν, ἕως ἕτερος ἀνὴρ βδελυρώτερος αὐτοῦ γένοιτο· μετὰ δὲ ταῦτʼ ἀπόλλυται. ἐπιγίγνεται γὰρ βυρσοπώλης ὁ Παφλαγών, ἅρπαξ κεκράκτης Κυκλοβόρου φωνὴν ἔχων.
ΝΙΚΊΑΣ: τὸν προβατοπώλην ἦν ἄρʼ ἀπολέσθαι χρεὼν ὑπὸ βυρσοπώλου;
ΔΗΜΟΣΘΈΝΗΣ: νὴ Δίʼ.
ΝΙΚΊΑΣ: οἴμοι δείλαιος. πόθεν οὖν ἂν ἔτι γένοιτο πώλης εἶς μόνος;
ΔΗΜΟΣΘΈΝΗΣ: ἔτʼ ἐστὶν εἷς ὑπερφυᾶ τέχνην ἔχων.
ΝΙΚΊΑΣ: εἴπʼ, ἀντιβολῶ, τίς ἐστιν;
ΔΗΜΟΣΘΈΝΗΣ: εἴπω;
ΝΙΚΊΑΣ: νὴ Δία.
ΔΗΜΟΣΘΈΝΗΣ: ἀλλαντοπώλης ἔσθʼ ὁ τοῦτον ἐξολῶν.
ΝΙΚΊΑΣ: ἀλλαντοπώλης; ὦ Πόσειδον τῆς τέχνης. φέρε ποῦ τὸν ἄνδρα τοῦτον ἐξευρήσομεν;
Part 5
ΔΗΜΟΣΘΈΝΗΣ: ζητῶμεν αὐτόν.
ΝΙΚΊΑΣ: ἀλλʼ ὁδὶ προσέρχεται ὥσπερ κατὰ θεὸν εἰς ἀγοράν.
ΔΗΜΟΣΘΈΝΗΣ: ὦ μακάριε ἀλλαντοπῶλα, δεῦρο δεῦρʼ ὦ φίλτατε ἀνάβαινε σωτὴρ τῇ πόλει καὶ νῷν φανείς.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: τί ἔστι; τί με καλεῖτε;
ΔΗΜΟΣΘΈΝΗΣ: δεῦρʼ ἔλθʼ, ἵνα πύθῃ ὡς εὐτυχὴς εἶ καὶ μεγάλως εὐδαιμονεῖς.
ΝΙΚΊΑΣ: ἴθι δὴ κάθελʼ αὐτοῦ τοὐλεὸν καὶ τοῦ θεοῦ τὸν χρησμὸν ἀναδίδαξον αὐτὸν ὡς ἔχει· ἐγὼ δʼ ἰὼν προσκέψομαι τὸν Παφλαγόνα.
ΔΗΜΟΣΘΈΝΗΣ: ἄγε δὴ σὺ κατάθου πρῶτα τὰ σκεύη χαμαί· ἔπειτα τὴν γῆν πρόσκυσον καὶ τοὺς θεούς.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: ἰδού· τί ἔστιν;
ΔΗΜΟΣΘΈΝΗΣ: ὦ μακάριʼ ὦ πλούσιε, ὦ νῦν μὲν οὐδεὶς αὔριον δʼ ὑπέρμεγας, ὦ τῶν Ἀθηνῶν ταγὲ τῶν εὐδαιμόνων.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: τί μʼ ὦγάθʼ οὐ πλύνειν ἐᾷς τὰς κοιλίας πωλεῖν τε τοὺς ἀλλᾶντας, ἀλλὰ καταγελᾷς;
ΔΗΜΟΣΘΈΝΗΣ: ὦ μῶρε ποίας κοιλίας; δευρὶ βλέπε. τὰς στίχας ὁρᾷς τὰς τῶνδε τῶν λαῶν;
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: ὁρῶ.
ΔΗΜΟΣΘΈΝΗΣ: τούτων ἁπάντων αὐτὸς ἀρχέλας ἔσει, καὶ τῆς ἀγορᾶς καὶ τῶν λιμένων καὶ τῆς πυκνός· βουλὴν πατήσεις καὶ στρατηγοὺς κλαστάσεις, δήσεις φυλάξεις, ἐν πρυτανείῳ λαικάσει.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: ἐγώ;
ΔΗΜΟΣΘΈΝΗΣ: σὺ μέντοι· κοὐδέπω γε πάνθʼ ὁρᾷς. ἀλλʼ ἐπανάβηθι κἀπὶ τοὐλεὸν τοδὶ καὶ κάτιδε τὰς νήσους ἁπάσας ἐν κύκλῳ.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: καθορῶ.
ΔΗΜΟΣΘΈΝΗΣ: τί δαί; τἀμπόρια καὶ τὰς ὁλκάδας;
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: ἔγωγε.
ΔΗΜΟΣΘΈΝΗΣ: πῶς οὖν οὐ μεγάλως εὐδαιμονεῖς; ἔτι νῦν τὸν ὀφθαλμὸν παράβαλλʼ ἐς Καρίαν τὸν δεξιόν, τὸν δʼ ἕτερον ἐς Καρχηδόνα.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: εὐδαιμονήσω δʼ εἰ διαστραφήσομαι;
Part 6
ΔΗΜΟΣΘΈΝΗΣ: οὐκ ἀλλὰ διὰ σοῦ ταῦτα πάντα πέρναται. γίγνει γάρ, ὡς ὁ χρησμὸς οὑτοσὶ λέγει, ἀνὴρ μέγιστος.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: εἰπέ μοι καὶ πῶς ἐγὼ ἀλλαντοπώλης ὢν ἀνὴρ γενήσομαι;
ΔΗΜΟΣΘΈΝΗΣ: διʼ αὐτὸ γάρ τοι τοῦτο καὶ γίγνει μέγας, ὁτιὴ πονηρὸς κἀξ ἀγορᾶς εἶ καὶ θρασύς.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: οὐκ ἀξιῶ ʼγὼ ʼμαυτὸν ἰσχύειν μέγα.
ΔΗΜΟΣΘΈΝΗΣ: οἴμοι τί ποτʼ ἔσθʼ ὅτι σαυτὸν οὐ φῂς ἄξιον; ξυνειδέναι τί μοι δοκεῖς σαυτῷ καλόν. μῶν ἐκ καλῶν εἶ κἀγαθῶν;
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: μὰ τοὺς θεοὺς εἰ μὴ ʼκ πονηρῶν γʼ.
ΔΗΜΟΣΘΈΝΗΣ: ὦ μακάριε τῆς τύχης ὅσον πέπονθας ἀγαθὸν ἐς τὰ πράγματα.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: ἀλλʼ ὦγάθʼ οὐδὲ μουσικὴν ἐπίσταμαι πλὴν γραμμάτων, καὶ ταῦτα μέντοι κακὰ κακῶς.
ΔΗΜΟΣΘΈΝΗΣ: τουτὶ μόνον σʼ ἔβλαψεν, ὅτι καὶ κακὰ κακῶς. ἡ δημαγωγία γὰρ οὐ πρὸς μουσικοῦ ἔτʼ ἐστὶν ἀνδρὸς οὐδὲ χρηστοῦ τοὺς τρόπους, ἀλλʼ εἰς ἀμαθῆ καὶ βδελυρόν. ἀλλὰ μὴ παρῇς ἅ σοι διδόασʼ ἐν τοῖς λογίοισιν οἱ θεοί.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: πῶς δῆτά φησʼ ὁ χρησμός;
ΔΗΜΟΣΘΈΝΗΣ: εὖ νὴ τοὺς θεοὺς καὶ ποικίλως πως καὶ σοφῶς ᾐνιγμένος· ἀλλʼ ὁπόταν μάρψῃ βυρσαίετος ἀγκυλοχήλης γαμφηλῇσι δράκοντα κοάλεμον αἱματοπώτην, δὴ τότε Παφλαγόνων μὲν ἀπόλλυται ἡ σκοροδάλμη, κοιλιοπώλῃσιν δὲ θεὸς μέγα κῦδος ὀπάζει, αἴ κεν μὴ πωλεῖν ἀλλᾶντας μᾶλλον ἕλωνται.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: πῶς οὖν πρὸς ἐμὲ ταῦτʼ ἐστίν; ἀναδίδασκέ με.
ΔΗΜΟΣΘΈΝΗΣ: βυρσαίετος μὲν ὁ Παφλαγών ἐσθʼ οὑτοσί.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: τί δʼ ἀγκυλοχήλης ἐστίν;
ΔΗΜΟΣΘΈΝΗΣ: αὐτό που λέγει, ὅτι ἀγκύλαις ταῖς χερσὶν ἁρπάζων φέρει.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: ὁ δράκων δὲ πρὸς τί;
ΔΗΜΟΣΘΈΝΗΣ: τοῦτο περιφανέστατον. ὁ δράκων γάρ ἐστι μακρὸν ὅ τʼ ἀλλᾶς αὖ μακρόν. εἶθʼ αἱματοπώτης ἔσθʼ ὅ τʼ ἀλλᾶς χὠ δράκων· τὸν οὖν δράκοντά φησι τὸν βυρσαίετον ἤδη κρατήσειν, αἴ κε μὴ θαλφθῇ λόγοις.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: τὰ μὲν λόγιʼ αἰκάλλει με· θαυμάζω δʼ ὅπως τὸν δῆμον οἷός τʼ ἐπιτροπεύειν εἴμʼ ἐγώ.
ΔΗΜΟΣΘΈΝΗΣ: φαυλότατον ἔργον· ταῦθʼ ἅπερ ποιεῖς ποίει· τάραττε καὶ χόρδευʼ ὁμοῦ τὰ πράγματα ἅπαντα, καὶ τὸν δῆμον ἀεὶ προσποιοῦ ὑπογλυκαίνων ῥηματίοις μαγειρικοῖς. τὰ δʼ ἄλλα σοι πρόσεστι δημαγωγικά, φωνὴ μιαρά, γέγονας κακῶς, ἀγοραῖος εἶ· ἔχεις ἅπαντα πρὸς πολιτείαν ἃ δεῖ· χρησμοί τε συμβαίνουσι καὶ τὸ Πυθικόν. ἀλλὰ στεφανοῦ καὶ σπένδε τῷ Κοαλέμῳ· χὤπως ἀμυνεῖ τὸν ἄνδρα.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: καὶ τίς ξύμμαχος γενήσεταί μοι; καὶ γὰρ οἵ τε πλούσιοι δεδίασιν αὐτὸν ὅ τε πένης βδύλλει λεώς.
Part 7
ΔΗΜΟΣΘΈΝΗΣ: ἀλλʼ εἰσὶν ἱππῆς ἄνδρες ἀγαθοὶ χίλιοι μισοῦντες αὐτόν, οἳ βοηθήσουσί σοι, καὶ τῶν πολιτῶν οἱ καλοί τε κἀγαθοί, καὶ τῶν θεατῶν ὅστις ἐστὶ δεξιός, κἀγὼ μετʼ αὐτῶν χὠ θεὸς ξυλλήψεται. καὶ μὴ δέδιθʼ· οὐ γάρ ἐστιν ἐξῃκασμένος, ὑπὸ τοῦ δέους γὰρ αὐτὸν οὐδεὶς ἤθελεν τῶν σκευοποιῶν εἰκάσαι. πάντως γε μὴν γνωσθήσεται· τὸ γὰρ θέατρον δεξιόν.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: οἴμοι κακοδαίμων ὁ Παφλαγὼν ἐξέρχεται.
ΚΛΈΩΝ: οὔτοι μὰ τοὺς δώδεκα θεοὺς χαιρήσετον, ὁτιὴ ʼπὶ τῷ δήμῳ ξυνόμνυτον πάλαι. τουτὶ τί δρᾷ τὸ Χαλκιδικὸν ποτήριον; οὐκ ἔσθʼ ὅπως οὐ Χαλκιδέας ἀφίστατον. ἀπολεῖσθον ἀποθανεῖσθον ὦ μιαρωτάτω.
ΔΗΜΟΣΘΈΝΗΣ: οὗτος τί φεύγεις; οὐ μενεῖς; ὦ γεννάδα ἀλλαντοπῶλα μὴ προδῷς τὰ πράγματα.
ΔΗΜΟΣΘΈΝΗΣ: ἄνδρες ἱππῆς παραγένεσθε· νῦν ὁ καιρός. ὦ Σίμων, ὦ Παναίτιʼ οὐκ ἐλᾶτε πρὸς τὸ δεξιὸν κέρας; ἅνδρες ἐγγύς. ἀλλʼ ἀμύνου κἀπαναστρέφου πάλιν. ὁ κονιορτὸς δῆλος αὐτῶν ὡς ὁμοῦ προσκειμένων. ἀλλʼ ἀμύνου καὶ δίωκε καὶ τροπὴν αὐτοῦ ποιοῦ.
ΧΟΡῸΣ ἹΠΠΕΩ͂Ν: παῖε παῖε τὸν πανοῦργον καὶ ταραξιππόστρατον καὶ τελώνην καὶ φάραγγα καὶ Χάρυβδιν ἁρπαγῆς, καὶ πανοῦργον καὶ πανοῦργον· πολλάκις γὰρ αὔτʼ ἐρῶ. καὶ γὰρ οὗτος ἦν πανοῦργος πολλάκις τῆς ἡμέρας. ἀλλὰ παῖε καὶ δίωκε καὶ τάραττε καὶ κύκα καὶ βδελύττου, καὶ γὰρ ἡμεῖς, κἀπικείμενος βόα· εὐλαβοῦ δὲ μὴ ʼκφύγῃ σε· καὶ γὰρ οἶδε τὰς ὁδούς, ἅσπερ Εὐκράτης ἔφευγεν εὐθὺ τῶν κυρηβίων.
ΚΛΈΩΝ: ὦ γέροντες ἡλιασταί, φράτερες τριωβόλου, οὓς ἐγὼ βόσκω κεκραγὼς καὶ δίκαια κἄδικα, παραβοηθεῖθʼ, ὡς ὑπʼ ἀνδρῶν τύπτομαι ξυνωμοτῶν.
ΧΟΡΌΣ: ἐν δίκῃ γʼ, ἐπεὶ τὰ κοινὰ πρὶν λαχεῖν κατεσθίεις, κἀποσυκάζεις πιέζων τοὺς ὑπευθύνους σκοπῶν, ὅστις αὐτῶν ὠμός ἐστιν ἢ πέπων ἢ μὴ πέπων, κἄν τινʼ αὐτῶν γνῷς ἀπράγμονʼ ὄντα καὶ κεχηνότα, καταγαγὼν ἐκ Χερρονήσου διαβαλὼν ἀγκυρίσας εἶτʼ ἀποστρέψας τὸν ὦμον αὐτὸν ἐνεκολήβασας· καὶ σκοπεῖς γε τῶν πολιτῶν ὅστις ἐστὶν ἀμνοκῶν, πλούσιος καὶ μὴ πονηρὸς καὶ τρέμων τὰ πράγματα.
ΚΛΈΩΝ: ξυνεπίκεισθʼ ὑμεῖς; ἐγὼ δʼ ἄνδρες διʼ ὑμᾶς τύπτομαι, ὅτι λέγειν γνώμην ἔμελλον ὡς δίκαιον ἐν πόλει ἑστάναι μνημεῖον ὑμῶν ἐστιν ἀνδρείας χάριν.
ΧΟΡΌΣ: ὡς δʼ ἀλαζών, ὡς δὲ μάσθλης· εἶδες οἷʼ ὑπέρχεται ὡσπερεὶ γέροντας ἡμᾶς καὶ κοβαλικεύεται; ἀλλʼ ἐὰν ταύτῃ γε νικᾷ, ταυτῃὶ πεπλήξεται· ἢν δʼ ὑπεκκλίνῃ γε δευρί, τὸ σκέλος κυρηβάσει.
ΚΛΈΩΝ: ὦ πόλις καὶ δῆμʼ ὑφʼ οἵων θηρίων γαστρίζομαι.
ΧΟΡΌΣ: καὶ κέκραγας, ὥσπερ ἀεὶ τὴν πόλιν καταστρέφει;
ΚΛΈΩΝ: ἀλλʼ ἐγώ σε τῇ βοῇ ταύτῃ γε πρῶτα τρέψομαι.
ΧΟΡΌΣ: ἀλλʼ ἐὰν μέντοι γε νικᾷς τῇ βοῇ, τήνελλος εἶ· ἢν δʼ ἀναιδείᾳ παρέλθῃ σʼ, ἡμέτερος ὁ πυραμοῦς.
ΚΛΈΩΝ: τουτονὶ τὸν ἄνδρʼ ἐγὼ ʼνδείκνυμι, καὶ φήμʼ ἐξάγειν ταῖσι Πελοποννησίων τριήρεσι ζωμεύματα.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: ναὶ μὰ Δία κἄγωγε τοῦτον, ὅτι κενῇ τῇ κοιλίᾳ ἐσδραμὼν ἐς τὸ πρυτανεῖον, εἶτα πάλιν ἐκθεῖ πλέᾳ.
ΔΗΜΟΣΘΈΝΗΣ: νὴ Δίʼ ἐξάγων γε τἀπόρρηθʼ, ἅμʼ ἄρτον καὶ κρέας καὶ τέμαχος, οὗ Περικλέης οὐκ ἠξιώθη πώποτε.
ΚΛΈΩΝ: ἀποθανεῖσθον αὐτίκα μάλα.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: τριπλάσιον κεκράξομαί σου.
ΚΛΈΩΝ: καταβοήσομαι βοῶν σε.
Part 8
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: κατακεκράξομαί σε κράζων.
ΚΛΈΩΝ: διαβαλῶ σʼ ἐὰν στρατηγῇς.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: κυνοκοπήσω σου τὸ νῶτον.
ΚΛΈΩΝ: περιελῶ σʼ ἀλαζονείαις.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: ὑποτεμοῦμαι τὰς ὁδούς σου.
ΚΛΈΩΝ: βλέψον ἔς μʼ ἀσκαρδάμυκτος.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: ἐν ἀγορᾷ κἀγὼ τέθραμμαι.
ΚΛΈΩΝ: διαφορήσω σʼ εἴ τι γρύξει.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: κοπροφορήσω σʼ εἰ λαλήσεις.
ΚΛΈΩΝ: ὁμολογῶ κλέπτειν· σὺ δʼ οὐχί.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: νὴ τὸν Ἑρμῆν τὸν ἀγοραῖον, κἀπιορκῶ γε βλεπόντων.
ΚΛΈΩΝ: ἀλλότρια τοίνυν σοφίζει, καὶ φανῶ σε τοῖς πρυτάνεσιν ἀδεκατεύτους τῶν θεῶν ἱερὰς ἔχοντα κοιλίας.
ΧΟΡΌΣ: ὦ μιαρὲ καὶ βδελυρὲ † καὶ κεκράκτα †, τοῦ σοῦ θράσους πᾶσα μὲν γῆ πλέα, πᾶσα δʼ ἐκκλησία, καὶ τέλη καὶ γραφαὶ καὶ δικαστήριʼ, ὦ βορβοροτάραξι καὶ τὴν πόλιν ἅπασαν ἡμῶν ἀνατετυρβακώς, ὅστις ἡμῶν τὰς Ἀθήνας ἐκκεκώφωκας βοῶν, κἀπὸ τῶν πετρῶν ἄνωθεν τοὺς φόρους θυννοσκοπῶν.
ΚΛΈΩΝ: οἶδʼ ἐγὼ τὸ πρᾶγμα τοῦθʼ ὅθεν πάλαι καττύεται.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: εἰ δὲ μὴ σύ γʼ οἶσθα κάττυμʼ, οὐδʼ ἐγὼ χορδεύματα, ὅστις ὑποτέμνων ἐπώλεις δέρμα μοχθηροῦ βοὸς τοῖς ἀγροίκοισιν πανούργως, ὥστε φαίνεσθαι παχύ, καὶ πρὶν ἡμέραν φορῆσαι μεῖζον ἦν δυοῖν δοχμαῖν.
ΔΗΜΟΣΘΈΝΗΣ: νὴ Δία κἀμὲ τοῦτʼ ἔδρασε ταὐτόν, ὥστε κατάγελων πάμπολυν τοῖς δημόταισι καὶ φίλοις παρασχεθεῖν· πρὶν γὰρ εἶναι Περγασῆσιν ἔνεον ἐν ταῖς ἐμβάσιν.
ΧΟΡΌΣ: ἆρα δῆτʼ οὐκ ἀπʼ ἀρχῆς ἐδήλους ἀναίδειαν, ἥπερ μόνη προστατεῖ ῥητόρων; ᾗ σὺ πιστεύων ἀμέλγεις τῶν ξένων τοὺς καρπίμους, πρῶτος ὤν· ὁ δʼ Ἱπποδάμου λείβεται θεώμενος. ἀλλʼ ἐφάνη γὰρ ἀνὴρ ἕτερος πολὺ σοῦ μιαρώτερος, ὥστε με χαίρειν, ὅς σε παύσει καὶ πάρεισι, δῆλός ἐστιν αὐτόθεν, πανουργίᾳ τε καὶ θράσει καὶ κοβαλικεύμασιν.
ΧΟΡΌΣ: ἀλλʼ ὦ τραφεὶς ὅθενπέρ εἰσιν ἄνδρες οἵπερ εἰσίν, νῦν δεῖξον ὡς οὐδὲν λέγει τὸ σωφρόνως τραφῆναι.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: καὶ μὴν ἀκούσαθʼ οἷός ἐστιν οὑτοσὶ πολίτης.
ΚΛΈΩΝ: οὐκ αὖ μʼ ἐάσεις;
Part 9
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: μὰ Δίʼ ἐπεὶ κἀγὼ πονηρός εἰμι.
ΧΟΡΌΣ: ἐὰν δὲ μὴ ταύτῃ γʼ ὑπείκῃ, λέγʼ ὅτι κἀκ πονηρῶν.
ΚΛΈΩΝ: οὐκ αὖ μʼ ἐάσεις;
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: μὰ Δία.
ΚΛΈΩΝ: ναὶ μὰ Δία.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: μὰ τὸν Ποσειδῶ. ἀλλʼ αὐτὸ περὶ τοῦ πρότερος εἰπεῖν πρῶτα διαμαχοῦμαι.
ΚΛΈΩΝ: οἴμοι διαρραγήσομαι.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: καὶ μὴν ἐγὼ οὐ παρήσω.
ΧΟΡΌΣ: πάρες πάρες πρὸς τῶν θεῶν αὐτῷ διαρραγῆναι.
ΚΛΈΩΝ: τῷ καὶ πεποιθὼς ἀξιοῖς ἐμοῦ λέγειν ἔναντα;
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: ὁτιὴ λέγειν οἷός τε κἀγὼ καὶ καρυκοποιεῖν.
ΚΛΈΩΝ: ἰδοὺ λέγειν. καλῶς γʼ ἂν οὖν σὺ πρᾶγμα προσπεσόν σοι ὠμοσπάρακτον παραλαβὼν μεταχειρίσαιο χρηστῶς. ἀλλʼ οἶσθʼ ὅπερ πεπονθέναι δοκεῖς; ὅπερ τὸ πλῆθος. εἴ που δικίδιον εἶπας εὖ κατὰ ξένου μετοίκου, τὴν νύκτα θρυλῶν καὶ λαλῶν ἐν ταῖς ὁδοῖς σεαυτῷ, ὕδωρ τε πίνων κἀπιδεικνὺς τοὺς φίλους τʼ ἀνιῶν, ᾤου δυνατὸς εἶναι λέγειν. ὦ μῶρε τῆς ἀνοίας.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: τί δαὶ σὺ πίνων τὴν πόλιν πεποίηκας, ὥστε νυνὶ ὑπὸ σοῦ μονωτάτου κατεγλωττισμένην σιωπᾶν;
ΚΛΈΩΝ: ἐμοὶ γὰρ ἀντέθηκας ἀνθρώπων τίνʼ; ὅστις εὐθὺς θύννεια θερμὰ καταφαγών, κᾆτʼ ἐπιπιὼν ἀκράτου οἴνου χοᾶ κασαλβάσω τοὺς ἐν Πύλῳ στρατηγούς.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: ἐγὼ δέ γʼ ἤνυστρον βοὸς καὶ κοιλίαν ὑείαν καταβροχθίσας κᾆτʼ ἐπιπιὼν τὸν ζωμὸν ἀναπόνιπτος λαρυγγιῶ τοὺς ῥήτορας καὶ Νικίαν ταράξω.
ΧΟΡΌΣ: τὰ μὲν ἄλλα μʼ ἤρεσας λέγων·. ἓν δʼ οὐ προσίεταί με, τῶν πραγμάτων ὁτιὴ μόνος τὸν ζωμὸν ἐκροφήσει.
ΚΛΈΩΝ: ἀλλʼ οὐ λάβρακας καταφαγὼν Μιλησίους κλονήσεις.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: ἀλλὰ σχελίδας ἐδηδοκὼς ὠνήσομαι μέταλλα.
ΚΛΈΩΝ: ἐγὼ δʼ ἐπεσπηδῶν γε τὴν βουλὴν βίᾳ κυκήσω.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: ἐγὼ δὲ κινήσω γέ σου τὸν πρωκτὸν ἀντὶ φύσκης.
Part 10
ΚΛΈΩΝ: ἐγὼ δέ γʼ ἐξέλξω σε τῆς πυγῆς θύραζε κύβδα.
ΧΟΡΌΣ: νὴ τὸν Ποσειδῶ κἀμέ τἄρʼ, ἤνπερ γε τοῦτον ἕλκῃς.
ΚΛΈΩΝ: οἷόν σε δήσω ʼνʼ τῷ ξύλῳ.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: διώξομαί σε δειλίας.
ΚΛΈΩΝ: ἡ βύρσα σου θρανεύσεται.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: δερῶ σε θύλακον κλοπῆς.
ΚΛΈΩΝ: διαπατταλευθήσει χαμαί.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: περικόμματʼ ἔκ σου σκευάσω.
ΚΛΈΩΝ: τὰς βλεφαρίδας σου παρατιλῶ.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: τὸν πρηγορεῶνά σοὐκτεμῶ.
ΔΗΜΟΣΘΈΝΗΣ: καὶ νὴ Δίʼ ἐμβαλόντες αὐτῷ πάτταλον μαγειρικῶς ἐς τὸ στόμʼ, εἶτα δʼ ἔνδοθεν τὴν γλῶτταν ἐξείραντες αὐτοῦ σκεψόμεσθʼ εὖ κἀνδρικῶς κεχηνότος τὸν πρωκτὸν εἰ χαλαζᾷ.
ΧΟΡΌΣ: ἦν ἄρα πυρός γʼ ἕτερα θερμότερα καὶ λόγων ἐν πόλει τῶν ἀναιδῶν ἀναιδέστεροι· καὶ τὸ πρᾶγμʼ ἦν ἄρʼ οὐ φαῦλον ὧδʼ [...] ἀλλʼ ἔπιθι καὶ στρόβει, μηδὲν ὀλίγον ποίει. νῦν γὰρ ἔχεται μέσος· ὡς ἐὰν νυνὶ μαλάξῃς αὐτὸν ἐν τῇ προσβολῇ, δειλὸν εὑρήσεις· ἐγὼ γὰρ τοὺς τρόπους ἐπίσταμαι.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: ἀλλʼ ὅμως οὗτος τοιοῦτος ὢν ἅπαντα τὸν βίον, κᾆτʼ ἀνὴρ ἔδοξεν εἶναι, τἀλλότριον ἀμῶν θέρος. νῦν δὲ τοὺς στάχυς ἐκείνους, οὓς ἐκεῖθεν ἤγαγεν, ἐν ξύλῳ δήσας ἀφαύει κἀποδόσθαι βούλεται.
ΚΛΈΩΝ: οὐ δέδοιχʼ ὑμᾶς, ἕως ἂν ζῇ τὸ βουλευτήριον καὶ τὸ τοῦ δήμου πρόσωπον μακκοᾷ καθήμενον.
ΧΟΡΌΣ: ὡς δὲ πρὸς πᾶν ἀναιδεύεται κοὐ μεθίστησι τοῦ χρώματος τοῦ παρεστηκότος. εἴ σε μὴ μισῶ, γενοίμην ἐν Κρατίνου κῴδιον, καὶ διδασκοίμην προσᾴδειν Μορσίμου τραγῳδίᾳ. ὦ περὶ πάντʼ ἐπὶ πᾶσί τε πράγμασι δωροδόκοισιν ἐπʼ ἄνθεσιν ἵζων, εἴθε φαύλως ὥσπερ ηὗρες ἐκβάλοις τὴν ἔνθεσιν. ᾄσαιμι γὰρ τότʼ ἂν μόνον, πῖνε πῖνʼ ἐπὶ συμφοραῖς.
ΧΟΡΌΣ: τὸν Ἰουλίου τʼ ἂν οἴομαι γέροντα πυροπίπην ἡσθέντʼ ἰηπαιωνίσαι καὶ βακχέβακχον ᾆσαι.
ΚΛΈΩΝ: οὔτοί μʼ ὑπερβαλεῖσθʼ ἀναιδείᾳ μὰ τὸν Ποσειδῶ, ἢ μή ποτʼ ἀγοραίου Διὸς σπλάλχνοισι παραγενοίμην.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: ἔγωγε νὴ τοὺς κονδύλους οὓς πολλὰ δὴ ʼπὶ πολλοῖς ἠνεσχόμην ἐκ παιδίων, μαχαιρίδων τε πληγάς, ὑπερβαλεῖσθαί σʼ οἴομαι τούτοισιν, ἢ μάτην γʼ ἂν ἀπομαγδαλιὰς σιτούμενος τοσοῦτος ἐκτραφείην.
ΚΛΈΩΝ: ἀπομαγδαλιὰς ὥσπερ κύων; ὦ παμπόνηρε πῶς οὖν κυνὸς βορὰν σιτούμενος μαχεῖ σὺ κυνοκεφάλλῳ;
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: καὶ νὴ Δίʼ ἄλλα γʼ ἐστί μου κόβαλα παιδὸς ὄντος. ἐξηπάτων γὰρ τοὺς μαγείρους ἐπιλέγων τοιαυτί· σκέψασθε παῖδες· οὐχ ὁρᾶθʼ; ὥρα νέα, χελιδών. οἱ δʼ ἔβλεπον, κἀγὼ ʼν τοσούτῳ τῶν κρεῶν ἔκλεπτον.
Part 11
ΧΟΡΌΣ: ὦ δεξιώτατον κρέας σοφῶς γε προὐνοήσω· ὥσπερ ἀκαλήφας ἐσθίων πρὸ χελιδόνων ἔκλεπτες.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: καὶ ταῦτα δρῶν ἐλάνθανόν γʼ· εἰ δʼ οὖν ἴδοι τις αὐτῶν, ἀποκρυπτόμενος ἐς τὼ κοχώνα τοὺς θεοὺς ἀπώμνυν· ὥστʼ εἶπʼ ἀνὴρ τῶν ῥητόρων ἰδών με τοῦτο δρῶντα· οὐκ ἔσθʼ ὅπως ὁ παῖς ὅδʼ οὐ τὸν δῆμον ἐπιτροπεύσει.
ΧΟΡΌΣ: εὖ γε ξυνέβαλεν αὔτʼ· ἀτὰρ δῆλόν γʼ ἀφʼ οὗ ξυνέγνω· ὁτιὴ ʼπιώρκεις θʼ ἡρπακὼς καὶ κρέας ὁ πρωκτὸς εἶχεν.
ΚΛΈΩΝ: ἐγώ σε παύσω τοῦ θράσους, οἶμαι δὲ μᾶλλον ἄμφω. ἔξειμι γάρ σοι λαμπρὸς ἤδη καὶ μέγας καθιείς, ὁμοῦ ταράττων τήν τε γῆν καὶ τὴν θάλατταν εἰκῇ.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: ἐγὼ δὲ συστείλας γε τοὺς ἀλλᾶντας εἶτʼ ἀφήσω κατὰ κῦμʼ ἐμαυτὸν οὔριον, κλάειν σε μακρὰ κελεύσας.
ΔΗΜΟΣΘΈΝΗΣ: κἄγωγʼ, ἐάν τι παραχαλᾷ, τὴν ἀντλίαν φυλάξω.
ΚΛΈΩΝ: οὔτοι μὰ τὴν Δήμητρα καταπροίξει τάλαντα πολλὰ κλέψας Ἀθηναίων.
ΔΗΜΟΣΘΈΝΗΣ: ἄθρει καὶ τοῦ ποδὸς παρίει· ὡς οὗτος ἤδη καικίας καὶ συκοφαντίας πνεῖ.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: σὲ δʼ ἐκ Ποτειδαίας ἔχοντʼ εὖ οἶδα δέκα τάλαντα.
ΚΛΈΩΝ: τί δῆτα; βούλει τῶν ταλάντων ἓν λαβὼν σιωπᾶν;
ΧΟΡΌΣ: ἁνὴρ ἂν ἡδέως λάβοι. τοὺς τερθρίους παρίει·
ΧΟΡΌΣ: τὸ πνεῦμʼ ἔλαττον γίγνεται.
ΚΛΈΩΝ: φεύξει γραφὰς [...] ἑκατονταλάντους τέτταρας.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: σὺ δʼ ἀστρατείας γʼ εἴκοσιν, κλοπῆς δὲ πλεῖν ἢ χιλίας.
ΚΛΈΩΝ: ἐκ τῶν ἀλιτηρίων σέ φημι γεγονέναι τῶν τῆς θεοῦ.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: τὸν πάππον εἶναί φημί σου τῶν δορυφόρων —
ΚΛΈΩΝ: ποίων; φράσον.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: τῶν Βυρσίνης τῆς Ἱππίου.
ΚΛΈΩΝ: κόβαλος εἶ.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: πανοῦργος εἶ.
Part 12
ΧΟΡΌΣ: παῖʼ ἀνδρικῶς.
ΚΛΈΩΝ: ἰοὺ ἰού, τύπτουσί μʼ οἱ ξυνωμόται.
ΧΟΡΌΣ: παῖʼ αὐτὸν ἀνδρειότατα, καὶ γάστριζε καὶ τοῖς ἐντέροις καὶ τοῖς κόλοις, χὤπως κολᾷ τὸν ἄνδρα.
ΧΟΡΌΣ: ὦ γεννικώτατον κρέας ψυχήν τʼ ἄριστε πάντων, καὶ τῇ πόλει σωτὴρ φανεὶς ἡμῖν τε τοῖς πολίταις, ὡς εὖ τὸν ἄνδρα ποικίλως θʼ ὑπῆλθες ἐν λόγοισιν. πῶς ἄν σʼ ἐπαινέσαιμεν οὕτως ὥσπερ ἡδόμεσθα;
ΚΛΈΩΝ: ταυτὶ μὰ τὴν Δήμητρά μʼ οὐκ ἐλάνθανεν τεκταινόμενα τὰ πράγματʼ, ἀλλʼ ἠπιστάμην γομφούμενʼ αὐτὰ πάντα καὶ κολλώμενα.
ΧΟΡΌΣ: οἴμοι σὺ δʼ οὐδὲν ἐξ ἁμαξουργοῦ λέγεις;
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: οὔκουν μʼ ἐν Ἄργει γʼ οἷα πράττεις λανθάνει. πρόφασιν μὲν Ἀργείους φίλους ἡμῖν ποιεῖ, ἰδίᾳ δʼ ἐκεῖ Λακεδαιμονίοις ξυγγίγνεται. καὶ ταῦτʼ ἐφʼ οἷσίν ἐστι συμφυσώμενα ἐγᾦδʼ· ἐπὶ γὰρ τοῖς δεδεμένοις χαλκεύεται.
ΧΟΡΌΣ: εὖ γʼ εὖ γε, χάλκεὐ ἀντὶ τῶν κολλωμένων.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: καὶ ξυγκροτοῦσιν ἄνδρες αὔτʼ ἐκεῖθεν αὖ, καὶ ταῦτά μʼ οὔτʼ ἀργύριον οὔτε χρυσίον διδοὺς ἀναπείσεις οὔτε προσπέμπων φίλους, ὅπως ἐγὼ ταῦτʼ οὐκ Ἀθηναίοις φράσω.
ΚΛΈΩΝ: ἐγὼ μὲν οὖν αὐτίκα μάλʼ ἐς βουλὴν ἰὼν ὑμῶν ἁπάντων τὰς ξυνωμοσίας ἐρῶ, καὶ τὰς ξυνόδους τὰς νυκτερινὰς τὰς ἐν πόλει, καὶ πάνθʼ ἃ Μήδοις καὶ βασιλεῖ ξυνόμνυτε, καὶ τἀκ Βοιωτῶν ταῦτα συντυρούμενα.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: πῶς οὖν ὁ τυρὸς ἐν Βοιωτοῖς ὤνιος;
ΚΛΈΩΝ: ἐγώ σε νὴ τὸν Ἡρακλέα παραστορῶ.
ΧΟΡΌΣ: ἄγε δὴ σὺ τίνα νοῦν ἢ τίνα ψυχὴν ἔχεις; νυνί γε δείξεις, εἴπερ ἀπεκρύψω τότε ἐς τὼ κοχώνα τὸ κρέας, ὡς αὐτὸς λέγεις· θεύσει γὰρ ᾄξας ἐς τὸ βουλευτήριον, ὡς οὗτος ἐσπεσὼν ἐκεῖσε διαβαλεῖ ἡμᾶς ἅπαντας καὶ κράγον κεκράξεται.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: ἀλλʼ εἶμι· πρῶτον δʼ ὡς ἔχω τὰς κοιλίας καὶ τὰς μαχαίρας ἐνθαδὶ καταθήσομαι.
ΔΗΜΟΣΘΈΝΗΣ: ἔχε νυν, ἄλειψον τὸν τράχηλον τουτῳί, ἵνʼ ἐξολισθάνειν δύνῃ τὰς διαβολάς.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: ἀλλʼ εὖ λέγεις καὶ παιδοτριβικῶς ταυταγί.
ΔΗΜΟΣΘΈΝΗΣ: ἔχε νυν, ἐπέγκαψον λαβὼν ταδί.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: τί δαί;
ΔΗΜΟΣΘΈΝΗΣ: ἵνʼ ἄμεινον ὦ τᾶν ἐσκοροδισμένος μάχῃ. καὶ σπεῦδε ταχέως.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: ταῦτα δρῶ.
Part 13
ΔΗΜΟΣΘΈΝΗΣ: μέμνησό νυν δάκνειν διαβάλλειν, τοὺς λόφους κατεσθίειν, χὤπως τὰ κάλλαἰ ἀποφαγὼν ἥξεις πάλιν.
ΧΟΡΌΣ: ἄλλʼ ἴθι χαίρων, καὶ πράξειας κατὰ νοῦν τὸν ἐμόν, καί σε φυλάττοι Ζεὺς ἀγοραῖος· καὶ νικήσας αὖθις ἐκεῖθεν πάλιν ὡς ἡμᾶς ἔλθοις στεφάνοις κατάπαστος. ὑμεῖς δʼ ἡμῖν προσέχετε τὸν νοῦν τοῖς ἀναπαίστοις, ὦ παντοίας ἤδη Μούσης πειραθέντες καθʼ ἑαυτούς.
ΧΟΡΌΣ: εἰ μέν τις ἀνὴρ τῶν ἀρχαίων κωμῳδοδιδάσκαλος ἡμᾶς ἠνάγκαζεν λέξοντας ἔπη πρὸς τὸ θέατρον παραβῆναι, οὐκ ἂν φαύλως ἔτυχεν τούτου· νῦν δʼ ἄξιός ἐσθʼ ὁ ποιητής, ὅτι τοὺς αὐτοὺς ἡμῖν μισεῖ τολμᾷ τε λέγειν τὰ δίκαια, καὶ γενναίως πρὸς τὸν τυφῶ χωρεῖ καὶ τὴν ἐριώλην. ἃ δὲ θαυμάζειν ὑμῶν φησιν πολλοὺς αὐτῷ προσιόντας καὶ βασανίζειν ὡς οὐχὶ πάλαι χορὸν αἰτοίη καθʼ ἑαυτόν, ἡμᾶς ὑμῖν ἐκέλευε φράσαι περὶ τούτου. φησὶ γὰρ ἁνὴρ οὐχ ὑπʼ ἀνοίας τοῦτο πεπονθὼς διατρίβειν, ἀλλὰ νομίζων κωμῳδοδιδασκαλίαν εἶναι χαλεπώτατον ἔργον ἁπάντων· πολλῶν γὰρ δὴ πειρασάντων αὐτὴν ὀλίγοις χαρίσασθαι· ὑμᾶς τε πάλαι διαγιγνώσκων ἐπετείους τὴν φύσιν ὄντας καὶ τοὺς προτέρους τῶν ποιητῶν ἅμα τῷ γήρᾳ προδιδόντας· τοῦτο μὲν εἰδὼς ἅπαθε Μάγνης ἅμα ταῖς πολιαῖς κατιούσαις, ὃς πλεῖστα χορῶν τῶν ἀντιπάλων νίκης ἔστησε τροπαῖα· πάσας δʼ ὑμῖν φωνὰς ἱεὶς καὶ ψάλλων καὶ πτερυγίζων καὶ λυδίζων καὶ ψηνίζων καὶ βαπτόμενος βατραχείοις οὐκ ἐξήρκεσεν, ἀλλὰ τελευτῶν ἐπὶ γήρως, οὐ γὰρ ἐφʼ ἥβης, ἐξεβλήθη πρεσβύτης ὤν, ὅτι τοῦ σκώπτειν ἀπελείφθη· εἶτα Κρατίνου μεμνημένος, ὃς πολλῷ ῥεύσας ποτʼ ἐπαίνῳ διὰ τῶν ἀφελῶν πεδίων ἔρρει, καὶ τῆς στάσεως παρασύρων ἐφόρει τὰς δρῦς καὶ τὰς πλατάνους καὶ τοὺς ἐχθροὺς προθελύμνους· ᾆσαι δʼ οὐκ ἦν ἐν ξυμποσίῳ πλὴν Δωροῖ συκοπέδιλε, καὶ τέκτονες εὐπαλάμων ὕμνων· οὕτως ἤνθησεν ἐκεῖνος. νυνὶ δʼ ὑμεῖς αὐτὸν ὁρῶντες παραληροῦντʼ οὐκ ἐλεεῖτε, ἐκπιπτουσῶν τῶν ἠλέκτρων καὶ τοῦ τόνου οὐκέτʼ ἐνόντος τῶν θʼ ἁρμονιῶν διαχασκουσῶν· ἀλλὰ γέρων ὢν περιέρρει, ὥσπερ Κοννᾶς, στέφανον μὲν ἔχων αὖον δίψῃ δʼ ἀπολωλώς, ὃν χρῆν διὰ τὰς προτέρας νίκας πίνειν ἐν τῷ πρυτανείῳ, καὶ μὴ ληρεῖν ἀλλὰ θεᾶσθαι λιπαρὸν παρὰ τῷ Διονύσῳ. οἵας δὲ Κράτης ὀργὰς ὑμῶν ἠνέσχετο καὶ στυφελιγμούς, ὃς ἀπὸ σμικρᾶς δαπάνης ὑμᾶς ἀριστίζων ἀπέπεμπεν, ἀπὸ κραμβοτάτου στόματος μάττων ἀστειοτάτας ἐπινοίας· χοὖτος μέντοι μόνος ἀντήρκει, τοτὲ μὲν πίπτων τοτὲ δʼ οὐχί. ταῦτʼ ὀρρωδῶν διέτριβεν ἀεί, καὶ πρὸς τούτοισιν ἔφασκεν ἐρέτην χρῆναι πρῶτα γενέσθαι πρὶν πηδαλίοις ἐπιχειρεῖν, κᾆτʼ ἐντεῦθεν πρῳρατεῦσαι καὶ τοὺς ἀνέμους διαθρῆσαι, κᾆτα κυβερνᾶν αὐτὸν ἑαυτῷ. τούτων οὖν οὕνεκα πάντων, ὅτι σωφρονικῶς κοὐκ ἀνοήτως ἐσπηδήσας ἐφλυάρει, αἴρεσθʼ αὐτῷ πολὺ τὸ ῥόθιον, παραπέμψατʼ ἐφʼ ἕνδεκα κώπαις
ΧΟΡΌΣ: θόρυβον χρηστὸν ληναΐτην, ἵνʼ ὁ ποιητὴς ἀπίῃ χαίρων κατὰ νοῦν πράξας, φαιδρὸς λάμποντι μετώπῳ.
ΧΟΡΌΣ: ἵππιʼ ἄναξ Πόσειδον, ᾧ χαλκοκρότων ἵππων κτύπος καὶ χρεμετισμὸς ἁνδάνει καὶ κυανέμβολοι θοαὶ μισθοφόροι τριήρεις, μειρακίων θʼ ἅμιλλα λαμπρυνομένων ἐν ἅρμασιν καὶ βαρυδαιμονούντων, δεῦρʼ ἔλθʼ ἐς χορὸν ὦ χρυσοτρίαινʼ ὦ δελφίνων μεδέων Σουνιάρατε, ὦ Γεραίστιε παῖ Κρόνου, Φαρμίωνί τε φίλτατʼ ἐκ τῶν ἄλλων τε θεῶν Ἀθηναίοις πρὸς τὸ παρεστός.
ΧΟΡΌΣ: εὐλογῆσαι βουλόμεσθα τοὺς πατέρας ἡμῶν, ὅτι ἄνδρες ἦσαν τῆσδε τῆς γῆς ἄξιοι καὶ τοῦ πέπλου, οἵτινες πεζαῖς μάχαισιν ἔν τε ναυφάρκτῳ στρατῷ πανταχοῦ νικῶντες ἀεὶ τήνδʼ ἐκόσμησαν πόλιν· οὐ γὰρ οὐδεὶς πώποτʼ αὐτῶν τοῦς ἐναντίους ἰδὼν ἠρίθμησεν, ἀλλʼ ὁ θυμὸς εὐθὺς ἦν Ἀμυνίας· εἰ δέ που πέσοιεν ἐς τὸν ὦμον ἐν μάχῃ τινί, τοῦτʼ ἀπεψήσαντʼ ἄν, εἶτʼ ἠρνοῦντο μὴ πεπτωκέναι, ἀλλὰ διεπάλαιον αὖθις. καὶ στρατηγὸς οὐδʼ ἂν εἷς τῶν πρὸ τοῦ σίτησιν ᾔτησʼ ἐρόμενος Κλεαίνετον· νῦν δʼ ἐὰν μὴ προεδρίαν φέρωσι καὶ τὰ σιτία, οὐ μαχεῖσθαί φασιν. ἡμεῖς δʼ ἀξιοῦμεν τῇ πόλει προῖκα γενναίως ἀμύνειν καὶ θεοῖς ἐγχωρίοις. καὶ πρὸς οὐκ αἰτοῦμεν οὐδὲν πλὴν τοσουτονὶ μόνον· ἤν ποτʼ εἰρήνη γένηται καὶ πόνων παυσώμεθα, μὴ φθονεῖθʼ ἡμῖν κομῶσι μηδʼ ἀπεστλεγγισμένοις.
ΧΟΡΌΣ: Ὦ πολιοῦχε Παλλάς, ὦ τῆς ἱερωτάτης ἁπασῶν πολέμῳ τε καὶ ποιηταῖς δυνάμει θʼ ὑπερφερούσης μεδέουσα χώρας, δεῦρʼ ἀφικοῦ λαβοῦσα τὴν ἐν στρατιαῖς τε καὶ μάχαις ἡμετέραν ξυνεργὸν Νίκην, ἣ χορικῶν ἐστιν ἑταίρα τοῖς τʼ ἐχθροῖσι μεθʼ ἡμῶν στασιάζει. νῦν οὖν δεῦρο φάνηθι· δεῖ γὰρ τοῖς ἀνδράσι τοῖσδε πάσῃ τέχνῃ πορίσαι σε νίκην εἴπερ ποτὲ καὶ νῦν.
ΧΟΡΌΣ: ἃ ξύνισμεν τοῖσιν ἵπποις, βουλόμεσθʼ ἐπαινέσαι. ἄξιοι δʼ εἴσʼ εὐλογεῖσθαι· πολλὰ γὰρ δὴ πάγματα ξυνδιήνεγκαν μεθʼ ἡμῶν, ἐσβολάς τε καὶ μάχας. ἀλλὰ τἀν τῇ μὲν αὐτῶν οὐκ ἄγαν θαυμάζομεν, ὡς ὅτʼ ἐς τὰς ἱππαγωγοὺς εἰσεπήδων ἀνδρικῶς, πριάμενοι κώθωνας, οἱ δὲ καὶ σκόροδα καὶ κρόμμυα· εἶτα τὰς κώπας λαβόντες ὥσπερ ἡμεῖς οἱ βροτοὶ ἐμβαλόντες ἀνεβρύαξαν, ἱππαπαῖ, τίς ἐμβαλεῖ; ληπτέον μᾶλλον. τί δρῶμεν; οὐκ ἐλᾷς ὦ σαμφόρα; ἐξεπήδων τʼ ἐς Κόρινθον· εἶτα δʼ οἱ νεώτεροι ταῖς ὁπλαῖς ὤρυττον εὐνὰς καὶ μετῇσαν στρώματα· ἤσθιον δὲ τοὺς παγούρους ἀντὶ ποίας Μηδικῆς, εἴ τις ἐξέρποι θύραζε κἀκ βυθοῦ θηρώμενοι· ὥστʼ ἔφη Θέωρος εἰπεῖν καρκίνον Κορίνθιον, δεινά γʼ ὦ Πόσειδον εἰ μήτʼ ἐν βυθῷ δυνήσομαι μήτε γῇ μήτʼ ἐν θαλάττῃ διαφυγεῖν τοὺς ἱππέας.
ΧΟΡΌΣ: ὦ φίλτατʼ ἀνδρῶν καὶ νεανικώτατε. ὅσην ἀπὼν παρέσχες ἡμῖν φροντίδα· καὶ νῦν ἐπειδὴ σῶς ἐλήλυθας πάλιν, ἄγγειλον ἡμῖν πῶς τὸ πρᾶγμʼ ἠγωνίσω.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: τί δʼ ἄλλο γʼ εἰ μὴ Νικόβουλος ἐγενόμην;
ΧΟΡΌΣ: νῦν ἄρʼ ἄξιόν γε πᾶσίν ἐστιν ἐπολολύξαι. ὦ καλὰ λέγων πολὺ δʼ ἀμείνονʼ ἔτι τῶν λόγων ἐργασάμενʼ, εἴθʼ ἐπέλθοις ἅπαντά μοι σαφῶς· ὡς ἐγώ μοι δοκῶ κἂν μακρὰν ὁδὸν διελθεῖν ὥστʼ ἀκοῦσαι. πρὸς τάδʼ ὦ βέλτιστε θαρρήσας λέγʼ, ὡς, ἅπαντες ἡδόμεσθά σοι.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: καὶ μὴν ἀκοῦσαί γʼ ἄξιον τῶν πραγμάτων. εὐθὺς γὰρ αὐτοῦ κατόπιν ἐνθένδʼ ἱέμην· ὁ δʼ ἄρʼ ἔνδον ἐλασίβροντʼ ἀναρρηγνὺς ἔπη τερατευόμενος ἤρειδε κατὰ τῶν ἱππέων, κρημνοὺς †ἐρείδων† καὶ ξυνωμότας λέγων πιθανώταθʼ· ἡ βουλὴ δʼ ἅπασʼ ἀκροωμένη ἐγένεθʼ ὑπʼ αὐτοῦ ψευδατραφάξυος πλέα, κἄβλεψε νᾶπυ καὶ τὰ μέτωπʼ ἀνέσπασεν. κἄγωγʼ ὅτε δὴ γʼνων ἐνδεχομένην τοὺς λόγους καὶ τοῖς φενακισμοῖσιν ἐξαπατωμένην, ἄγε δὴ Σκίταλοι καὶ Φένακες, ἦν δʼ ἐγώ, Βερέσχεθοί τε καὶ Κόβαλοι καὶ Μόθων, ἀγορά τʼ ἐν ᾗ παῖς ὢν ἐπαιδεύθην ἐγώ, νῦν μοι φράσος καὶ γλῶτταν εὔπορον δότε φωνήν τʼ ἀναιδῆ. ταῦτα φροντίζοντί μοι ἐκ δεξιᾶς ἀπέπαρδε καταπύγων ἀνήρ. κἀγὼ προσέκυσα· κᾆτα τῷ πρωκτῷ θενὼν τὴν κιγκλίδʼ ἐξήραξα κἀναχανὼν μέγα ἀνέκραγον· ὦ βουλὴ λόγους ἀγαθοὺς φέρων εὐαγγελίσασθαι πρῶτον ὑμῖν βούλομαι· ἐξ οὗ γὰρ ἡμῖν ὁ πόλεμος κατερράγη, οὐπώποτʼ ἀφύας εἶδον ἀξιωτέρας. τῶν δʼ εὐθέως τὰ πρόσωπα διεγαλήνισεν· εἶτʼ ἐστεφάνουν μʼ εὐαγγέλια· κἀγὼ φρασα αὐτοῖς ἀπόρρητον ποιησάμενος ταχύ, ἵνα τὰς ἀφύας ὠνοῖντο πολλὰς τοὐβολοῦ, τῶν δημιουργῶν ξυλλαβεῖν τὰ τρύβλια. οἱ δʼ ἀνεκρότησαν καὶ πρὸς ἔμʼ ἐκεχήνεσαν. ὁ δʼ ὑπονοήσας ὁ Παφλαγών, εἰδὼς ἄρα οἶς ἥδεθʼ ἡ βουλὴ μάλιστα ῥήμασιν, γνώμην ἔλεξεν· ἄνδρες, ἤδη μοι δοκεῖ ἐπὶ συμφοραῖς ἀγαθαῖσιν εἰσηγγελμέναις εὐαγγέλια θύειν ἑκατὸν βοῦς τῇ θεῷ. ἐπένευσεν εἰς ἐκεῖνον ἡ βουλὴ πάλιν. κἄγωγʼ ὅτε δὴ γʼνων τοῖς βολίτοις ἡττημένος, διακοσίαισι βουσὶν ὑπερηκόντισα, τῇ δʼ Ἀγροτέρᾳ κατὰ χιλιῶν παρῄνεσα εὐχὴν ποιήσασθαι χιμάρων εἰς αὔριον, αἱ τριχίδες εἰ γενοίαθʼ ἑκατὸν τοὐβολοῦ. ἐκαραδόκησεν εἰς ἔμʼ ἡ βουλὴ πάλιν. ὁ δὲ ταῦτʼ ἀκούσας ἐκπλαγεὶς ἐφληνάφα. κᾆθʼ εἷλκον αὐτὸν οἱ πρυτάνεις χοἰ τοξόται. οἱ δʼ ἐθορύβουν περὶ τῶν ἀφύων ἑστηκότες· ὁ δʼ ἠντεβόλει γʼ αὐτοὺς ὀλίγον μεῖναι χρόνον, ἵνʼ ἅτθʼ ὁ κῆρυξ οὑκ Λακεδαίμονος λέγει πύθησθʼ, ἀφῖκται γὰρ περὶ σπονδῶν, λέγων. οἱ δʼ ἐξ ἑνὸς στόματος ἅπαντες ἀνέκραγον· νυνὶ περὶ σπονδῶν; ἐπειδή γʼ ὦ μέλε ᾔσθοντο τὰς ἀφύας παρʼ ἡμῖν ἀξίας. οὐ δεόμεθα σπονδῶν· ὁ πόλεμος ἑρπέτω. ἐκεκράγεσάν τε τοὺς πρυτάνεις ἀφιέναι· εἶθʼ ὑπερεπήδων τοὺς δρυφάκτους πανταχῇ. ἐγὼ δὲ τὰ κορίαννʼ ἐπριάμην ὑποδραμὼν ἅπαντα τά τε γήτεἰ ὅσʼ ἦν ἐν τἀγορᾷ· ἔπειτα ταῖς ἀφύαις ἐδίδουν ἡδύσματα ἀποροῦσιν αὐτοῖς προῖκα κἀχαριζόμην. οἱ δʼ ὑπερεπῄνουν ὑπερεπύππαζόν τέ με ἅπαντες οὕτως ὥστε τὴν βουλὴν ὅλην ὀβολοῦ κοριάννοις ἀναλαβὼν ἐλήλυθα.
ΧΟΡΌΣ: πάντα τοι πέπραγας οἷα χρὴ τὸν εὐτυχοῦντα· ηὗρε δʼ ὁ πανοῦργος ἕτερον πολὺ πανουργίαις μείζοσι κεκασμένον καὶ δόλοισι ποικίλοις ῥήμασίν θʼ αἱμύλοις. ἀλλʼ ὅπως ἀγωνιεῖ φρόντιζε τἀπίλοιπʼ ἄριστα· συμμάχους δʼ ἡμᾶς ἔχων εὔνους ἐπίστασαι πάλαι.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: καὶ μὴν ὁ Παφλαγὼν οὑτοσὶ προσέρχεται, ὠθῶν κολόκυμα καὶ ταράττων καὶ κυκῶν, ὡς δὴ καταπιόμενός με. μορμὼ τοῦ θράσους.
ΚΛΈΩΝ: εἰ μή σʼ ἀπολέσαιμʼ, εἴ τι τῶν αὐτῶν ἐμοὶ ψευδῶν ἐνείη, διαπέσοιμι πανταχῇ.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: ἥσθην ἀπειλαῖς, ἐγέλασα ψολοκομπίαις, ἀπεπυδάρισα μόθωνα, περιεκόκκασα.
ΚΛΈΩΝ: οὔτοι μὰ τὴν Δήμητρʼ, ἐὰν μή σʼ ἐκφάγω ἐκ τῆσδε τῆς γῆς, οὐδέποτε βιώσομαι.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: ἣν μὴ κʼφάγῃς; ἐγὼ δέ γʼ, ἢν μή σʼ ἐκπίω κἀπεκροφήσας αὐτὸς ἐπιδιαρραγῶ.
ΚΛΈΩΝ: ἀπολῶ σε νὴ τὴν προεδρίαν τὴν ἐκ Πύλου.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: ἰδοὺ προεδρίαν· οἷον ὅψομαί σʼ ἐγὼ ἐκ τῆς προεδρίας ἔσχατον θεώμενον.
Part 14
ΚΛΈΩΝ: ἐν τῷ ξύλῳ δήσω σε νὴ τὸν οὐρανόν.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: ὡς ὀξύθυμος. φέρε τί σοι δῶ καταφαγεῖν; ἐπὶ τῷ φάγοις ἥδιστʼ ἄν; ἐπὶ βαλλαντίῳ;
ΚΛΈΩΝ: ἐξαρπάσομαί σου τοῖς ὄνυξι τἄντερα.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: ἀπονυχιῶ σου τἀν πρυτανείῳ σιτία.
ΚΛΈΩΝ: ἕλξω σε πρὸς τὸν δῆμον, ἵνα δῷς μοι δίκην.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: κἀγὼ δέ σʼ ἕλξω καὶ διαβαλῶ πλείονα.
ΚΛΈΩΝ: ἀλλʼ ὦ πόνηρε σοὶ μὲν οὐδὲν πείθεται· ἐγὼ δʼ ἐκείνου καταγελῶ γʼ ὅσον θέλω.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: ὡς σφόδρα σὺ τὸν δῆμον σεαυτοῦ νενόμικας.
ΚΛΈΩΝ: ἐπίσταμαι γὰρ αὐτὸν οἷς ψωμίζεται.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: κᾆθʼ ὥσπερ αἱ τίτθαι γε σιτίζεις κακῶς. μασώμενος γὰρ τῷ μὲν ὀλίγον ἐντίθης, αὐτὸς δʼ ἐκείνου τριπλάσιον κατέσπακας.
ΚΛΈΩΝ: καὶ νὴ Δίʼ ὑπό γε δεξιότητος τῆς ἐμῆς δύναμαι ποιεῖν τὸν δῆμον εὐρὺν καὶ στενόν.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: χὠ πρωκτὸς οὑμὸς τουτογὶ σοφίζεται.
ΚΛΈΩΝ: οὐκ ὦγάθʼ ἐν βουλῇ με δόξεις καθυβρίσαι. ἴωμεν ἐς τὸν δῆμον.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: οὐδὲν κωλύει· ἰδοὺ βάδιζε, μηδὲν ἡμᾶς ἰσχέτω.
ΚΛΈΩΝ: ὦ Δῆμε δεῦρʼ ἔξελθε.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: νὴ Δίʼ ὦ πάτερ ἔξελθε δῆτʼ.
ΚΛΈΩΝ: ὦ Δημίδιον ὦ φίλτατον ἔξελθʼ, ἵνʼ εἰδῇς οἷα περιυβρίζομαι.
ΔΗ͂ΜΟΣ: τίνες οἱ βοῶντες; οὐκ ἄπιτʼ ἀπὸ τῆς θύρας; τὴν εἰρεσιώνην μου κατεσπαράξατε. τίς ὦ Παφλαγὼν ἀδικεῖ σε;
ΚΛΈΩΝ: διὰ σὲ τύπτομαι ὑπὸ τουτουὶ καὶ τῶν νεανίσκων.
ΔΗ͂ΜΟΣ: τιή;
Part 15
ΚΛΈΩΝ: ὁτιὴ φιλῶ σʼ ὦ Δῆμʼ ἐραστής τʼ εἰμὶ σός.
ΔΗ͂ΜΟΣ: σὺ δʼ εἶ τίς ἐτεόν;
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: ἀντεραστὴς τουτουί, ἐρῶν πάλαι σου βουλόμενός τέ σʼ εὖ ποιεῖν, ἄλλοι τε πολλοὶ καὶ καλοί τε κἀγαθοί. ἀλλʼ οὐχ οἷοί τʼ ἐσμὲν διὰ τουτονί. σὺ γὰρ ὅμοιος εἶ τοῖς παισὶ τοῖς ἐρωμένοις· τοὺς μὲν καλούς τε κἀγαθοὺς οὐ προσδέχει, σαυτὸν δὲ λυχνοπώλαισι καὶ νευρορράφοις καὶ σκυτοτόμοις καὶ βυρσοπώλαισιν δίδως.
ΚΛΈΩΝ: εὖ γὰρ ποιῶ τὸν δῆμον.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: εἰπέ νυν τί δρῶν;
ΚΛΈΩΝ: ὅ τι; †τῶν στρατηγῶν ὑποδραμὼν τῶν ἐκ Πύλου, † πλεύσας ἐκεῖσε, τοὺς Λάκωνας ἤγαγον.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: ἐγὼ δὲ περιπατῶν γʼ ἀπʼ ἐργαστηρίου ἕψοντος ἑτερου τὴν χύτραν ὑφειλόμην.
ΚΛΈΩΝ: καὶ μὴν ποιήσας αὐτίκα μάλʼ ἐκκλησίαν ὦ Δῆμʼ ἵνʼ εἰδῇς ὁπότερος νῷν ἐστί σοι εὐνούστερος, διάκρινον, ἵνα τοῦτον φιλῇς.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: ναὶ ναὶ διάκρινον δῆτα, πλὴν μὴ ʼν τῇ πυκνί.
ΔΗ͂ΜΟΣ: οὐκ ἂν καθιζοίμην ἐν ἄλλῳ χωρίῳ. ἀλλʼ ἐς τὸ πρόσθε. χρὴ παρεῖνʼ ἐς τὴν πύκνα.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: οἴμοι κακοδαίμων ὡς ἀπόλωλʼ. ὁ γὰρ γέρων οἴκοι μὲν ἀνδρῶν ἐστι δεξιώτατος, ὅταν δʼ ἐπὶ ταυτησὶ καθῆται τῆς πέτρας, κέχηνεν ὥσπερ ἐμποδίζων ἰσχάδας.
ΧΟΡΌΣ: νῦν δή σε πάντα δεῖ κάλων ἐξιέναι σεαυτοῦ, καὶ λῆμα θούριον φορεῖν καὶ λόγους ἀφύκτους ὅτοισι τόνδʼ ὑπερβαλεῖ. ποικίλος γὰρ ἁνὴρ κἀκ τῶν ἀμηχάνων πόρους εὐμήχανος πορίζειν. πρὸς ταῦθʼ ὅπως ἔξει πολὺς καὶ λαμπρὸς ἐς τὸν ἄνδρα.
ΧΟΡΌΣ: ἀλλὰ φυλάττου καὶ πρὶν ἐκεῖνον προσκεῖσθαί σοι πρότερος σὺ τοὺς δελφῖνας μετεωρίζου καὶ τὴν ἄκατον παραβάλλου.
ΚΛΈΩΝ: τῇ μὲν δεσποίνῃ Ἀθηναίᾳ τῇ τῆς πόλεως μεδεούσῃ εὔχομαι, εἰ μὲν περὶ τὸν δῆμον τὸν Ἀθηναίων γεγένημαι βέλτιστος ἀνὴρ μετὰ Λυσικλέα καὶ Κύνναν καὶ Σαλαβακχώ, ὥσπερ νυνὶ μηδὲν δράσας δειπνεῖν ἐν πρυτανείῳ· εἰ δέ σε μισῶ καὶ μὴ περὶ σοῦ μάχομαι μόνος ἀντιβεβηκώς, ἀπολοίμην καὶ διαπρισθείην κατατμηθείην τε λέπαδνα.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: κἄγωγʼ ὦ Δῆμʼ, εἰ μή σε φιλῶ καὶ μὴ στέργω, κατατμηθεὶς ἑψοίμην ἐν περικομματίοις· κεἰ μὴ τούτοισι πέποιθας, ἐπὶ ταυτησὶ κατακνησθείην ἐν μυττωτῷ μετὰ τυροῦ, καὶ τῇ κρεάγρᾳ τῶν ὀρχιπέδων ἑλκοίμην ἐς Κεραμεικόν.
ΚΛΈΩΝ: καὶ πῶς ἂν ἐμοῦ μᾶλλόν σε φιλῶν ὦ Δῆμε γένοιτο πολίτης; ὃς πρῶτα μὲν ἡνίκʼ ἐβούλευον σοὶ χρήματα πλεῖστʼ ἀπέδειξα ἐν τῷ κοινῷ, τοὺς μὲν στρεβλῶν τοὺς δʼ ἄγχων τοὺς δὲ μεταιτῶν, οὐ φροντίζων τῶν ἰδιωτῶν οὐδενός, εἰ σοὶ χαριοίμην.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: τοῦτο μὲν ὦ Δῆμʼ οὐδὲν σεμνόν· κἀγὼ γὰρ τοῦτό σε δράσω. ἁρπάζων γὰρ τοὺς ἄρτους σοι τοὺς ἀλλοτρίους παραθήσω. ὡς δʼ οὐχὶ φιλεῖ σʼ οὐδʼ ἔστʼ εὔνους, τοῦτʼ αὐτό σε πρῶτα διδάξω, ἀλλʼ ἢ διὰ τοῦτʼ αὔθʼ ὁτιή σου τῆς ἀνθρακιᾶς ἀπολαύει. σὲ γάρ, ὃς Μήδοισι διεξιφίσω περὶ τῆς χώρας Μαραθῶνι, καὶ νικήσας ἡμῖν μεγάλως ἐγγλωττοτυπεῖν παρέδωκας, ἐπὶ ταῖσι πέτραις οὐ φροντίζει σκληρῶς σε καθήμενον οὕτως, οὐχ ὥσπερ ἐγὼ ῥαψάμενός σοι τουτὶ φέρω. ἀλλʼ ἐπαναίρου, κᾆτα καθίζου μαλακῶς, ἵνα μὴ τρίβῃς τὴν ἐν Σαλαμῖνι.
ΔΗ͂ΜΟΣ: ἄνθρωπε τίς εἶ; μῶν ἔκγονος εἶ τῶν Ἁρμοδίου τις ἐκείνων; τοῦτό γέ τοί σου τοὔργον ἀληθῶς γενναῖον καὶ φιλόδημον.
ΚΛΈΩΝ: ὡς ἀπὸ μικρῶν εὔνους αὐτῷ θωπευματίων γεγένησαι.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: καὶ σὺ γὰρ αὐτὸν πολὺ μικροτέροις τούτων δελεάσμασιν εἷλες.
Part 16
ΚΛΈΩΝ: καὶ μὴν εἴ πού τις ἀνὴρ ἐφάνη τῷ δήμῳ μᾶλλον ἀμύνων ἢ μᾶλλον ἐμοῦ σε φιλῶν, ἐθέλω περὶ τῆς κεφαλῆς περιδόσθαι.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: καὶ πῶς σὺ φιλεῖς, ὃς τοῦτον ὁρῶν οἰκοῦντʼ ἐν ταῖς φιδάκναισι καὶ γυπαρίοις καὶ πυργιδίοις ἔτος ὄγδοον οὐκ ἐλεαίρεις, ἀλλὰ καθείρξας αὐτὸν βλίττεις; Ἀρχεπτολέμου δὲ φέροντος τὴν εἰρήνην ἐξεσκέδασας, τὰς πρεσβείας τʼ ἀπελαύνεις ἐκ τῆς πόλεως ῥαθαπυγίζων, αἳ τὰς σπονδὰς προκαλοῦνται.
ΚΛΈΩΝ: ἵνα γʼ Ἑλλήνων ἄρξῃ πάντων. ἔστι γὰρ ἐν τοῖς λογίοισιν ὡς τοῦτον δεῖ ποτʼ ἐν Ἀρκαδίᾳ πεντώβολον ἡλιάσασθαι, ἢν ἀναμείνῃ· πάντως δʼ αὐτὸν θρέψω γʼὼ καὶ θεραπεύσω, ἐξευρίσκων εὖ καὶ μιαρῶς ὁπόθεν τὸ τριώβολον ἕξει.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: οὐχ ἵνα γʼ ἄρξῃ μὰ Δίʼ Ἀρκαδίας προνοούμενος, ἀλλʼ ἵνα μᾶλλον σὺ μὲν ἁρπάζῃς καὶ δωροδοκῇς παρὰ τῶν πόλεων, ὁ δὲ δῆμος ὑπὸ τοῦ πολέμου καὶ τῆς ὁμίχλης ἃ πανουργεῖς μὴ καθορᾷ σου, ἀλλʼ ὑπʼ ἀνάγκης ἅμα καὶ χρείας καὶ μισθοῦ πρός σε κεχήνῃ. ἢν δέ ποτʼ εἰς ἀγρὸν οὗτος ἀπελθὼν εἰρηναῖος διατρίψῃ, καὶ χῖδρα φαγὼν ἀναθαρρήσῃ καὶ στεμφύλῳ ἐς λόγον ἔλθῃ, γνώσεται οἵων ἀγαθῶν αὐτὸν τῇ μισθοφορᾷ παρεκόπτου· εἶθʼ ἥξει σοι δριμὺς ἄγροικος κατὰ σοῦ τὴν ψῆφον ἰχνεύων. ἃ σὺ γιγνώσκων τόνδʼ ἐξαπατᾷς καὶ ὀνειροπολεῖς περὶ σαυτοῦ.
ΚΛΈΩΝ: οὔκουν δεινὸν ταυτί σε λέγειν δῆτʼ ἔστʼ ἐμὲ καὶ διαβάλλειν πρὸς Ἀθηναίους καὶ τὸν δῆμον, πεποιηκότα πλείονα χρηστὰ νὴ τὴν Δήμητρα Θεμιστοκλέους πολλῷ περὶ τὴν πόλιν ἤδη;
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: ὦ πόλις Ἄργους κλύεθʼ οἷα λέγει. σὺ Θεμιστοκλεῖ ἀντιφερίζεις; ὃς ἐποίησεν τὴν πόλιν ἡμῶν μεστὴν εὑρὼν ἐπιχειλῆ, καὶ πρὸς τούτοις ἀριστώσῃ τὸν Πειραιᾶ προσέμαξεν, ἀφελών τʼ οὐδὲν τῶν ἀρχαίων ἰχθῦς καινοὺς παρέθηκεν· σὺ δʼ Ἀθηναίους ἐζήτησας μικροπολίτας ἀποφῆναι διατειχίζων καὶ χρησμῳδῶν, ὁ Θεμιστοκλεῖ ἀντιφερίζων. κἀκεῖνος μὲν φεύγει τὴν γῆν σὺ δʼ Ἀχιλλείων ἀπομάττει.
ΚΛΈΩΝ: οὔκουν ταυτὶ δεινὸν ἀκούειν ὦ Δῆμʼ ἐστίν μʼ ὑπὸ τούτου, ὁτιή σε φιλῶ;
ΔΗ͂ΜΟΣ: παὖ ὦ οὗτος, καὶ μὴ σκέρβολλε πονηρά. πολλοῦ δὲ πολύν με χρόνον καὶ νῦν ἐλελήθης ἐγκρυφιάζων.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: μιαρώτατος, ὦ Δημακίδιον, καὶ πλεῖστα πανοῦργα δεδρακώς,
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: ὁπόταν χασμᾷ, καὶ τοὺς καυλοὺς τῶν εὐθυνῶν ἐκκαυλίζων καταβροχθίζει, κἀμφοῖν χειροῖν μυστιλᾶται τῶν δημοσίων.
ΚΛΈΩΝ: οὐ χαιρήσεις, ἀλλά σε κλέπτονθʼ αἱρήσω γʼὼ τρεῖς μυριάδας.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: τί θαλαττοκοπεῖς καὶ πλατυγίζεις, μιαρώτατος ὢν περὶ τὸν δῆμον τὸν Ἀθηναίων; καί σʼ ἐπιδείξω νὴ τὴν Δήμητρʼ, ἢ μὴ ζῴην, δωροδοκήσαντʼ ἐκ Μυτιλήνης πλεῖν ἢ μνᾶς τετταράκοντα.
ΧΟΡΌΣ: ὦ πᾶσιν ἀνθρώποις φανεὶς μέγιστον ὠφέλημα, ζηλῶ σε τῆς εὐγλωττίας. εἰ γὰρ ὧδʼ ἐποίσεις, μέγιστος Ἑλλήνων ἔσει, καὶ μόνος καθέξεις τἀν τῇ πόλει τῶν ξυμμάχων τʼ ἄρξεις ἔχων τρίαιναν, ᾗ πολλὰ χρήματʼ ἐργάσει σείων τε καὶ ταράττων.
ΧΟΡΌΣ: καὶ μὴ μεθῇς τὸν ἄνδρʼ, ἐπειδή σοι λαβὴν δέδωκεν· κατεργάσει γὰρ ῥᾳδίως πλευρὰς ἔχων τοιαύτας.
ΚΛΈΩΝ: οὐκ ὦγαθοὶ ταῦτʼ ἐστί πω ταύτῃ μὰ τὸν Ποσειδῶ. ἐμοὶ γάρ ἐστʼ εἰργασμένον τοιοῦτον ἔργον ὥστε ἁπαξάπαντας τοὺς ἐμοὺς ἐχθροὺς ἐπιστομίζειν, ἕως ἂν ᾖ τῶν ἀσπίδων τῶν ἐκ Πύλου τι λοιπόν.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: ἐπίσχες ἐν ταῖς ἀσπίσιν· λαβὴν γὰρ ἐνδέδωκας. οὐ γάρ σʼ ἐχρῆν, εἴπερ φιλεῖς τὸν δῆμον, ἐκ προνοίας ταύτας ἐᾶν αὐτοῖσι τοῖς πόρπαξιν ἀνατεθῆναι. ἀλλʼ ἐστὶ τοῦτʼ ὦ Δῆμε μηχάνημʼ, ἵνʼ ἢν σὺ βούλῃ τὸν ἄνδρα κολάσαι τουτονί, σοὶ τοῦτο μὴ κʼγένηται. ὁρᾷς γὰρ αὐτῷ στῖφος οἷόν ἐστι βυρσοπωλῶν νεανιῶν· τούτους δὲ περιοικοῦσι μελιτοπῶλαι καὶ τυροπῶλαι· τοῦτο δʼ εἰς ἕν ἐστι συγκεκυφός, ὥστʼ εἰ σὺ βριμήσαιο καὶ βλέψειας ὀστρακίνδα, νύκτωρ καθαρπάσαντες ἂν τὰς ἀσπίδας θέοντες τὰς ἐσβολὰς τῶν ἀλφίτων ἂν καταλάβοιεν ἡμῶν.
ΔΗ͂ΜΟΣ: οἴμοι τάλας· ἔχουσι γὰρ πόρπακας; ὦ πόνηρε ὅσον με παρεκόπτου χρόνον τοιαῦτα κρουσιδημῶν.
ΚΛΈΩΝ: ὦ δαιμόνιε μὴ τοῦ λέγοντος ἴσθι, μηδʼ οἰηθῇς ἐμοῦ ποθʼ εὑρήσειν φίλον βελτίονʼ· ὅστις εἷς ὢν ἔπαυσα τοὺς ξυνωμότας, καί μʼ οὐ λέληθεν οὐδὲν ἐν τῇ πόλει ξυνιστάμενον, ἀλλʼ εὐθέως κέκραγα.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: ὅπερ γὰρ οἱ τὰς ἐγχέλεις θηρώμενοι πέπονθας. ὅταν μὲν ἡ λίμνη καταστῇ, λαμβάνουσιν οὐδέν· ἐὰν δʼ ἄνω τε καὶ κάτω τὸν βόρβορον κυκῶσιν, αἱροῦσι· καὶ σὺ λαμβάνεις, ἢν τὴν πόλιν ταράττῃς. ἓν δʼ εἰπέ μοι τοσουτονί· σκύτη τοσαῦτα πωλῶν ἔδωκας ἤδη τουτῳὶ κάττυμα παρὰ σεαυτοῦ ταῖς ἐμβάσιν φάσκων φιλεῖν;
ΔΗ͂ΜΟΣ: οὐ δῆτα μὰ τὸν Ἀπόλλω.
Part 17
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: ἔγνωκας οὖν δῆτʼ αὐτὸν οἷός ἐστιν; ἀλλʼ ἐγώ σοι ζεῦγος πριάμενος ἐμβάδων τουτὶ φορεῖν δίδωμι.
ΔΗ͂ΜΟΣ: κρίνω σʼ ὅσων ἐγᾦδα περὶ τὸν δῆμον ἄνδρʼ ἄριστον εὐνούστατόν τε τῇ πόλει καὶ τοῖσι δακτύλοισιν.
ΚΛΈΩΝ: οὐ δεινὸν οὖν δῆτʼ ἐμβάδας τοσουτονὶ δύνασθαι, ἐμοῦ δὲ μὴ μνείαν ἔχειν ὅσων πέπονθας; ὅστις ἔπαυσα τοὺς βινουμένους, τὸν Γρύττον ἐξαλείψας.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: οὔκουν σε δῆτα ταῦτα δεινόν ἐστι πρωκτοτηρεῖν παῦσαί τε τοὺς βινουμένους; κοὐκ ἔσθʼ ὅπως ἐκείνους οὐχὶ φθονῶν ἔπαυσας, ἵνα μὴ ῥήτορες γένωνται. τονδὶ δʼ ὁρῶν ἄνευ χιτῶνος ὄντα τηλικοῦτον οὐπώποτʼ ἀμφιμασχάλου τὸν Δῆμον ἠξίωσας χειμῶνος ὄντος· ἀλλʼ ἐγώ σοι τουτονὶ δίδωμι.
ΔΗ͂ΜΟΣ: τοιουτονὶ Θεμιστοκλῆς οὐπώποτʼ ἐπενόησεν. καίτοι σοφὸν κἀκεῖνʼ ὁ Πειραιεύς· ἔμοιγε μέντοι οὐ μεῖζον εἶναι φαίνετʼ ἐξεύρημα τοῦ χιτῶνος.
ΚΛΈΩΝ: οἴμοι τάλας οἵοις πιθηκισμοῖς με περιελαύνεις.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: οὔκ, ἀλλʼ ὅπερ πίνων ἀνὴρ πέπονθʼ ὅταν χεσείῃ, τοῖσιν τρόποις τοῖς σοῖσιν ὥσπερ βλαυτίοισι χρῶμαι.
ΚΛΈΩΝ: ἀλλʼ οὐχ ὑπερβαλεῖ με θωπείαις· ἐγὼ γὰρ αὐτὸν προσαμφιῶ τοδί· σὺ δʼ οἴμωζʼ ὦ πόνηρʼ.
ΔΗ͂ΜΟΣ: ἰαιβοῖ. οὐκ ἐς κόρακας ἀποφθερεῖ βύρσης κάκιστον ὄζων;
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: καὶ τοῦτό γʼ ἐπίτηδές σε περιήμπεσχʼ, ἵνα σʼ ἀποπνίξῃ· καὶ πρότερον ἐπεβούλευσέ σοι. τὸν καυλὸν οἶσθʼ ἐκεῖνον τοῦ σιλφίου τὸν ἄξιον γενόμενον;
ΔΗ͂ΜΟΣ: οἶδα μέντοι.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: ἐπίτηδες οὗτος αὐτὸν ἔσπευδʼ ἄξιον γενέσθαι, ἵνʼ ἐσθίοιτʼ ὠνούμενοι, κἄπειτʼ ἐν ἡλιαίᾳ βδέοντες ἀλλήλους ἀποκτείνειαν οἱ δικασταί.
ΔΗ͂ΜΟΣ: νὴ τὸν Ποσειδῶ καὶ πρὸς ἐμὲ τοῦτʼ εἶπʼ ἀνὴρ Κόπρειος.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: οὐ γὰρ τόθʼ ὑμεῖς βδεόμενοι δήπου ʼγένεσθε πυρροί;
ΔΗ͂ΜΟΣ: καὶ νὴ Δίʼ ἦν γε τοῦτο Πυρράνδρου τὸ μηχάνημα.
ΚΛΈΩΝ: οἵοισί μʼ ὦ πανοῦργε βωμολοχεύμασιν ταράττεις.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: ἡ γὰρ θεός μʼ ἐκέλευσε νικῆσαί σʼ ἀλαζονείαις.
ΚΛΈΩΝ: ἀλλʼ οὐχὶ νικήσεις. ἐγὼ γάρ φημί σοι παρέξειν ὦ Δῆμε μηδὲν δρῶντι μισθοῦ τρύβλιον ῥοφῆσαι.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: ἐγὼ δὲ κυλίχνιόν γέ σοι καὶ φάρμακον δίδωμι τἀν τοῖσιν ἀντικνημίοις ἑλκύδρια περιαλείφειν.
ΚΛΈΩΝ: ἐγὼ δὲ τὰς πολιάς γέ σοὐκλέγων νέον ποιήσω.
Part 18
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: ἰδοὺ δέχου κέρκον λαγῶ τὠφθαλμιδίω περιψῆν.
ΚΛΈΩΝ: ἀπομυξάμενος ὦ Δῆμέ μου πρὸς τὴν κεφαλὴν ἀποψῶ.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: ἐμοῦ μὲν οὖν.
ΚΛΈΩΝ: ἐμοῦ μὲν οὖν. ἐγώ σε ποιήσω τριηραρχεῖν ἀναλίσκοντα τῶν σαυτοῦ, παλαιὰν ναῦν ἔχοντʼ, εἰς ἣν ἀναλῶν οὐκ ἐφέξεις οὐδὲ ναυπηγούμενος· διαμηχανήσομαί θʼ ὅπως ἂν ἱστίον σαπρὸν λάβῃς.
ΧΟΡΌΣ: ἁνὴρ παφλάζει, παῦε παῦʼ, ὑπερζέων· ὑφελκτέον τῶν δᾳδίων ἀπαρυστέον τε τῶν ἀπειλῶν ταυτῃί.
ΚΛΈΩΝ: δώσεις ἐμοὶ καλὴν δίκην ἰπούμενος ταῖς ἐσφοραῖς. ἐγὼ γὰρ ἐς τοὺς πλουσίους σπεύσω σʼ ὅπως ἂν ἐγγραφῇς.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: ἐγὼ δʼ ἀπειλήσω μὲν οὐδέν, εὔχομαι δέ σοι ταδί· τὸ μὲν τάγηνον τευθίδων ἐφεστάναι σίζον· σὲ δὲ γνώμην ἐρεῖν μέλλοντα περὶ Μιλησίων καὶ κερδανεῖν τάλαντον, ἢν κατεργάσῃ, σπεύδειν ὅπως τῶν τευθίδων ἐμπλήμενος φθαίης ἔτʼ εἰς ἐκκλησίαν ἐλθών· ἔπειτα πρὶν φαγεῖν ἀνὴρ μεθήκοι, καὶ σὺ τὸ τάλαντον λαβεῖν βουλόμενος ἐσθίων ἐναποπνιγείης.
ΧΟΡΌΣ: εὖ γε νὴ τὸν Δία καὶ τὸν Ἀπόλλω καὶ τὴν Δήμητρα.
ΔΗ͂ΜΟΣ: κἀμοὶ δοκεῖ· καὶ τἄλλα γʼ εἶναι καταφανῶς ἀγαθὸς πολίτης, οἶος οὐδείς πω χρόνου ἀνὴρ γεγένηται τοῖσι πολλοῖς τοὐβολοῦ. σὺ δʼ ὦ Παφλαγὼν φάσκων φιλεῖν μʼ ἐσκορόδισας. καὶ νῦν ἀπόδος τὸν δακτύλιον, ὡς οὐκέτι ἐμοὶ ταμιεύσεις.
ΚΛΈΩΝ: ἔχε· τοσοῦτον δʼ ἴσθʼ ὅτι, εἰ μή μʼ ἐάσεις ἐπιτροπεύειν, ἕτερος αὖ ἐμοῦ πανουργότερός τις ἀναφανήσεται.
ΔΗ͂ΜΟΣ: οὐκ ἔσθʼ ὅπως ὁ δακτύλιός ἐσθʼ οὑτοσὶ οὑμός· τὸ γοῦν σημεῖον ἕτερον φαίνεται, ἀλλʼ ἢ οὐ καθορῶ.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: φέρʼ ἴδω τί σοι σημεῖον ἦν;
ΔΗ͂ΜΟΣ: δημοῦ βοείου θρῖον ἐξωπτημένον.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: οὐ τοῦτʼ ἔνεστιν.
ΔΗ͂ΜΟΣ: οὐ τὸ θρῖον; ἀλλὰ τί;
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: λάρος κεχηνὼς ἐπὶ πέτρας δημηγορῶν.
ΔΗ͂ΜΟΣ: αἰβοῖ τάλας.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: τί ἔστιν;
ΔΗ͂ΜΟΣ: ἀπόφερʼ ἐκποδών. οὐ τὸν ἐμὸν εἶχεν ἀλλὰ τὸν Κλεωνύμου. παρʼ ἐμοῦ δὲ τουτονὶ λαβὼν ταμίευέ μοι.
ΚΛΈΩΝ: μὴ δῆτά πώ γʼ ὦ δέσποτʼ, ἀντιβολῶ σʼ ἐγώ, πρὶν ἄν γε τῶν χρησμῶν ἀκούσῃς τῶν ἐμῶν.
Part 19
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: καὶ τῶν ἐμῶν νυν.
ΚΛΈΩΝ: ἀλλʼ ἐὰν τούτῳ πίθῃ, μολγὸν γενέσθαι δεῖ σε.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: κἄν γε τουτῳί, ψωλὸν γενέσθαι δεῖ σε μέχρι τοῦ μυρρίνου.
ΚΛΈΩΝ: ἀλλʼ οἵ γʼ ἐμοὶ λέγουσιν ὡς ἄρξαι σε δεῖ χώρας ἁπάσης ἐστεφανωμένον ῥόδοις.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: οὑμοὶ δέ γʼ αὖ λέγουσιν ὡς ἁλουργίδα ἔχων κατάπαστον καὶ στεφάνην ἐφʼ ἅρματος χρυσοῦ διώξει Σμικύθην καὶ κύριον.
ΧΟΡΌΣ: καὶ μὴν ἔνεγκʼ αὐτοὺς ἰών, ἵνʼ οὑτοσὶ αὐτῶν ἀκούσῃ.
ΔΗ͂ΜΟΣ: πάνυ γε. καὶ σύ νυν φέρε.
ΚΛΈΩΝ: ἰδού.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: ἰδοὺ νὴ τὸν Δίʼ· οὐδὲν κωλύει.
ΧΟΡΌΣ: ἥδιστον φάος ἡμέρας ἔσται τοῖσι παροῦσι καὶ τοῖσι δεῦρʼ ἀφικνουμένοις, ἢν Κλέων ἀπόληται. καίτοι πρεσβυτέρων τινῶν οἵων ἀργαλεωτάτων ἐν τῷ δείγματι τῶν δικῶν ἤκουσʼ ἀντιλεγόντων, ὡς εἰ μὴ ʼγένεθʼ οὗτος ἐν τῇ πόλει μέγας, οὐκ ἂν ἤστην σκεύη δύο χρησίμω, δοῖδυξ οὐδὲ τορύνη.
ΧΟΡΌΣ: ἀλλὰ καὶ τόδʼ ἔγωγε θαυμάζω τῆς ὑομουσίας αὐτοῦ· φασὶ γὰρ αὐτὸν οἱ παῖδες οἳ ξυνεφοίτων, τὴν Δωριστὶ μόνην ἂν ἁρμόττεσθαι θαμὰ τὴν λύραν, ἄλλην δʼ οὐκ ἐθέλειν μαθεῖν· κᾆτα τὸν κιθαριστὴν ὀργισθέντʼ ἀπάγειν κελεύειν, ὡς ἁρμονίαν ὁ παῖς οὗτος οὐ δύναται μαθεῖν ἢν μὴ Δωροδοκιστί.
ΚΛΈΩΝ: ἰδοὺ θέασαι, κοὐχ ἅπαντας ἐκφέρω.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: οἴμʼ ὡς χεσείω, κοὐχ ἅπαντας ἐκφέρω.
ΔΗ͂ΜΟΣ: ταυτὶ τί ἔστι;
ΚΛΈΩΝ: λόγια.
ΔΗ͂ΜΟΣ: πάντʼ;
ΚΛΈΩΝ: ἐθαύμασας; καὶ νὴ Δίʼ ἔτι γέ μοὔστι κιβωτὸς πλέα.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: ἐμοὶ δʼ ὑπερῷον καὶ ξυνοικία δύο.
ΔΗ͂ΜΟΣ: φέρʼ ἴδω, τίνος γάρ εἰσιν οἱ χρησμοί ποτε;
ΚΛΈΩΝ: οὑμοὶ μέν εἰσι Βάκιδος.
Part 20
ΔΗ͂ΜΟΣ: οἱ δὲ σοὶ τίνος;
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: Γλάνιδος, ἀδελφοῦ τοῦ Βάκιδος γεραιτέρου.
ΔΗ͂ΜΟΣ: εἰσὶν δὲ περὶ τοῦ;
ΚΛΈΩΝ: περὶ Ἀθηνῶν, περὶ Πύλου, περὶ σοῦ, περὶ ἐμοῦ, περὶ ἁπάντων πραγμάτων.
ΔΗ͂ΜΟΣ: οἱ σοὶ δὲ περὶ τοῦ;
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: περὶ Ἀθηνῶν, περὶ φακῆς, περὶ Λακεδαιμονίων, περὶ σκόμβρων νέων, περὶ τῶν μετρούντων τἄλφιτʼ ἐν ἀγορᾷ κακῶς, περὶ σοῦ, περὶ ἐμοῦ, περὶ ἁπάντων πραγμάτων.
ΔΗ͂ΜΟΣ: ἄγε νυν ὅπως αὐτοὺς ἀναγνώσεσθέ μοι, καὶ τὸν περὶ ἐμοῦ ʼκεῖνον ᾧπερ ἥδομαι, ὡς ἐν νεφέλαισιν αἰετὸς γενήσομαι.
ΚΛΈΩΝ: ἄκουε δή νυν καὶ πρόσεχε τὸν νοῦν ἐμοί. φράζευ Ἐρεχθεΐδη λογίων ὁδόν, ἥν σοι Ἀπόλλων ἴαχεν ἐξ ἀδύτοιο διὰ τριπόδων ἐριτίμων. σῴζεσθαί σʼ ἐκέλευσʼ ἱερὸν κύνα καρχαρόδοντα, ὃς πρὸ σέθεν λάσκων καὶ ὑπὲρ σοῦ δεινὰ κεκραγὼς σοὶ μισθὸν ποριεῖ, κἂν μὴ δρᾷ ταῦτʼ ἀπολεῖται. πολλοὶ γὰρ μίσει σφε κατακρώζουσι κολοιοί.
ΔΗ͂ΜΟΣ: ταυτὶ μὰ τὴν Δήμητρʼ ἐγὼ οὐκ οἶδʼ ὅ τι λέγει. τί γάρ ἐστʼ Ἐρεχθεῖ καὶ κολοιοῖς καὶ κυνί;
ΚΛΈΩΝ: ἐγὼ μέν εἰμʼ ὁ κύων· πρὸ σοῦ γὰρ ἀπύω· σοὶ δʼ εἶπε σῴζεσθαί μʼ ὁ Φοῖβος τὸν κύνα.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: οὐ τοῦτό φησʼ ὁ χρησμός, ἀλλʼ ὁ κύων ὁδὶ ὥσπερ θύρας σοῦ τῶν λογίων παρεσθίει. ἐμοὶ γάρ ἐστʼ ὀρθῶς περὶ τούτου τοῦ κυνός.
ΔΗ͂ΜΟΣ: λέγε νυν· ἐγὼ δὲ πρῶτα λήψομαι λίθον, ἵνα μή μʼ ὁ χρησμὸς τὸ πέος οὑτοσὶ δάκῃ.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: φράζευ Ἐρεχθεΐδη κύνα Κέρβερον ἀνδραποδιστήν, ὃς κέρκῴ σαίνων σʼ ὁπόταν δειπνῇς ἐπιτηρῶν ἐξέδεταί σου τοὔψον, ὅταν σύ ποι ἄλλοσε χάσκῃς· ἐσφοιτῶν τʼ ἐς τοὐπτάνιον λήσει σε κυνηδὸν νύκτωρ τὰς λοπάδας καὶ τὰς νήσους διαλείχων.
ΔΗ͂ΜΟΣ: νὴ τὸν Ποσειδῶ πολύ γʼ ἄμεινον ὦ Γλάνι.
ΚΛΈΩΝ: ὦ τᾶν ἄκουσον, εἶτα διάκρινον τόδε. ἔστι γυνή, τέξει δὲ λέονθʼ ἱεραῖς ἐν Ἀθήναις, ὃς περὶ τοῦ δήμου πολλοῖς κώνωψι μαχεῖται ὥστε περὶ σκύμνοισι βεβηκώς· τὸν σὺ φυλάξαι, τεῖχος ποιήσας ξύλινον πύργους τε σιδηροῦς. ταῦτʼ οἶσθʼ ὅ τι λέγει;
ΔΗ͂ΜΟΣ: μὰ τὸν Ἀπόλλω ʼγὼ μὲν οὔ.
ΚΛΈΩΝ: ἔφραζεν ὁ θεός σοι σαφῶς σῴζειν ἐμέ· ἐγὼ γὰρ ἀντὶ τοῦ λέοντός εἰμί σοι.
ΔΗ͂ΜΟΣ: καὶ πῶς μʼ ἐλελήθης Ἀντιλέων γεγενημένος;
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: ἓν οὐκ ἀναδιδάσκει σε τῶν λογίων ἑκών, ὃ μόνον σιδηροῦν ἐστι τεῖχος καὶ ξύλον, ἐν ᾧ σε σῴζειν τόνδʼ ἐκέλευσʼ ὁ Λοξίας.
ΔΗ͂ΜΟΣ: πῶς δῆτα τοῦτʼ ἔφραζεν ὁ θεός;
Part 21
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: τουτονὶ δῆσαί σʼ ἐκέλευʼ ἐν πεντεσυρίγγῳ ξύλῳ.
ΔΗ͂ΜΟΣ: ταυτὶ τελεῖσθαι τὰ λόγιʼ ἤδη μοι δοκεῖ.
ΚΛΈΩΝ: μὴ πείθου· φθονεραὶ γὰρ ἐπικρώζουσι κορῶναι. ἀλλʼ ἱέρακα φίλει μεμνημένος ἐν φρεσὶν ὅς σοι ἤγαγε συνδήσας Λακεδαιμονίων κορακίνους.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: τοῦτό γέ τοι Παφλαγὼν παρεκινδύνευσε μεθυσθείς. Κεκροπίδη κακόβουλε τί τοῦθʼ ἡγεῖ μέγα τοὔργον; καί κε γυνὴ φέροι ἄχθος, ἐπεί κεν ἀνὴρ ἀναθείη· ἀλλʼ οὐκ ἂν μαχέσαιτο· χέσαιτο γάρ, εἰ μαχέσαιτο.
ΚΛΈΩΝ: ἀλλὰ τόδε φράσσαι, πρὸ Πύλου Πύλον ἥν σοι ἔφραζεν. ἔστι Πύλος πρὸ Πύλοιο—
ΔΗ͂ΜΟΣ: τί τοῦτο λέγει, πρὸ Πύλοιο;
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: τὰς πυέλους φησὶν καταλήψεσθʼ ἐν βαλανείῳ.
ΔΗ͂ΜΟΣ: ἐγὼ δʼ ἄλουτος τήμερον γενήσομαι;
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: οὗτος γὰρ ἡμῶν τὰς πυέλους ἀφήρπασεν. ἀλλʼ οὑτοσὶ γάρ ἐστι περὶ τοῦ ναυτικοῦ ὁ χρησμός, ᾧ σε δεῖ προσέχειν τὸν νοῦν πάνυ.
ΔΗ͂ΜΟΣ: προσέχω· σὺ δʼ ἀναγίγνωσκε, τοῖς ναύταισί μου ὅπως ὁ μισθὸς πρῶτον ἀποδοθήσεται.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: Αἰγεΐδη φράσσαι κυναλώπεκα, μή σε δολώσῃ, λαίθαργον ταχύπουν, δολίαν κερδὼ πολύιδριν. οἶσθʼ ὅ τι ἐστὶν τοῦτο;
ΔΗ͂ΜΟΣ: Φιλόστρατος ἡ κυναλώπηξ.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: οὐ τοῦτό φησιν, ἀλλὰ ναῦς ἑκάστοτε αἰτεῖ ταχείας ἀργυρολόγους οὑτοσί· ταύτας ἀπαυδᾷ μὴ διδόναι σʼ ὁ Λοξίας.
ΔΗ͂ΜΟΣ: πῶς δὴ τριήρης ἐστὶ κυναλώπηξ;
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: ὅπως; ὅτι ἡ τριήρης ἐστὶ χὠ κύων ταχύ.
ΔΗ͂ΜΟΣ: πῶς οὖν ἀλώπηξ προσετέθη πρὸς τῷ κυνί;
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: ἀλωπεκίοισι τοὺς στρατιώτας ᾔκασεν, ὁτιὴ βότρυς τρώγουσιν ἐν τοῖς χωρίοις.
ΔΗ͂ΜΟΣ: εἶεν· τούτοις ὁ μισθὸς τοῖς ἀλωπεκίοισι ποῦ;
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: ἐγὼ ποριῶ, καὶ τοῦτον ἡμερῶν τριῶν. ἀλλʼ ἔτι τόνδʼ ἐπάκουσον, ὃν εἶπέ σοι ἐξαλέασθαι χρησμὸν Λητοΐδης, Κυλλήνην, μή σε δολώσῃ.
ΔΗ͂ΜΟΣ: ποίαν Κυλλήνην;
Part 22
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: τὴν τούτου χεῖρʼ ἐποίησεν Κυλλήνην ὀρθῶς, ὁτιή φησʼ, ἔμβαλε κυλλῇ.
ΚΛΈΩΝ: οὐκ ὀρθῶς φράζει· τὴν Κυλλήνην γὰρ ὁ Φοῖβος ἐς τὴν χεῖρʼ ὀρθῶς ᾐνίξατο τὴν Διοπείθους. ἀλλὰ γάρ ἐστιν ἐμοὶ χρησμὸς περὶ σοῦ πτερυγωτός, αἰετὸς ὡς γίγνει καὶ πάσης γῆς βασιλεύεις.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: καὶ γὰρ ἐμοί· καὶ γῆς καὶ τῆς ἐρυθρᾶς γε θαλάσσης, χὤτι γʼ ἐν Ἐκβατάνοις δικάσεις, λείχων ἐπίπαστα.
ΚΛΈΩΝ: ἀλλʼ ἐγὼ εἶδον ὄναρ, καί μοὐδόκει ἡ θεὸς αὐτὴ τοῦ δήμου καταχεῖν ἀρυταίνῃ πλουθυγίειαν.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: νὴ Δία καὶ γὰρ ἐγώ· καί μοὐδόκει ἡ θεὸς αὐτὴ ἐκ πόλεως ἐλθεῖν καὶ γλαῦξ αὐτῇ ʼπικαθῆσθαι· εἶτα κατασπένδειν κατὰ τῆς κεφαλῆς ἀρυβάλλῳ ἀμβροσίαν κατὰ σοῦ, κατὰ τούτου δὲ σκοροδάλμην.
ΔΗ͂ΜΟΣ: ἰοὺ ἰού. οὐκ ἦν ἄρʼ οὐδεὶς τοῦ Γλάνιδος σοφώτερος. καὶ νῦν ἐμαυτὸν ἐπιτρέπω σοι τουτονὶ γερονταγωγεῖν κἀναπαιδεύειν πάλιν.
ΚΛΈΩΝ: μήπω γʼ, ἱκετεύω σʼ, ἀλλʼ ἀνάμεινον, ὡς ἐγὼ κριθὰς ποριῶ σοι καὶ βίον καθʼ ἡμέραν.
ΔΗ͂ΜΟΣ: οὐκ ἀνέχομαι κριθῶν ἀκούων· πολλάκις ἐξηπατήθην ὑπό τε σοῦ καὶ Θουφάνους.
ΚΛΈΩΝ: ἀλλʼ ἄλφιτʼ ἤδη σοι ποριῶ ʼσκευασμένα.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: ἐγὼ δὲ μαζίσκας γε διαμεμαγμένας καὶ τοὔψον ὀπτόν· μηδὲν ἄλλʼ εἰ μὴ ʼσθιε.
ΔΗ͂ΜΟΣ: ἀνύσατέ νυν ὅ τι περ ποιήσεθʼ· ὡς ἐγώ, ὁπότερος ἂν σφῷν νῦν με μᾶλλον εὖ ποιῇ, τούτῳ παραδώσω τῆς πυκνὸς τὰς ἡνίας.
ΚΛΈΩΝ: τρέχοιμʼ ἂν εἴσω πρότερος.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: οὐ δῆτʼ ἀλλʼ ἐγώ.
ΧΟΡΌΣ: ὦ Δῆμε καλήν γʼ ἔχεις ἀρχήν, ὅτε πάντες ἄνθρωποι δεδίασί σʼ ὥσπερ ἄνδρα τύραννον. ἀλλʼ εὐπαράγωγος εἶ, θωπευόμενός τε χαίρεις κἀξαπατώμενος, πρὸς τόν τε λέγοντʼ ἀεὶ κέχηνας· ὁ νοῦς δέ σου παρὼν ἀποδημεῖ.
ΔΗ͂ΜΟΣ: νοῦς οὐκ ἔνι ταῖς κόμαις ὑμῶν, ὅτε μʼ οὐ φρονεῖν νομίζετʼ· ἐγὼ δʼ ἑκὼν ταῦτʼ ἠλιθιάζω. αὐτός τε γὰρ ἥδομαι βρύλλων τὸ καθʼ ἡμέραν, κλέπτοντά τε βούλομαι τρέφειν ἕνα προστάτην· τοῦτον δʼ, ὅταν ᾖ πλέως, ἄρας ἐπάταξα.
ΧΟΡΌΣ: χοὔτω μὲν ἂν εὖ ποιοῖς, εἴ σοι πυκνότης ἔνεστʼ ἐν τῷ τρόπῳ, ὡς λέγεις, τούτῳ πάνυ πολλή, εἰ τούσδʼ ἐπίτηδες ὥσπερ δημοσίους τρέφεις ἐν τῇ πυκνί, κᾆθʼ ὅταν μή σοι τύχῃ ὄψον ὄν, τούτων ὃς ἂν ᾖ παχύς, θύσας ἐπιδειπνεῖς.
ΔΗ͂ΜΟΣ: σκέψασθε δέ μʼ, εἰ σοφῶς αὐτοὺς περιέρχομαι τοὺς οἰομένους φρονεῖν κἄμʼ ἐξαπατύλλειν. τηρῶ γὰρ ἑκάστοτʼ αὐτοὺς οὐδὲ δοκῶν ὁρᾶν κλέπτοντας· ἔπειτʼ ἀναγκάζω πάλιν ἐξεμεῖν ἅττʼ ἂν κεκλόφωσί μου, κημὸν καταμηλῶν.
ΚΛΈΩΝ: ἄπαγʼ ἐς μακαρίαν ἐκποδών.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: σύ γʼ ὦ φθόρε.
ΚΛΈΩΝ: ὦ Δῆμʼ ἐγὼ μέντοι παρεσκευασμένος τρίπαλαι κάθημαι βουλόμενός σʼ εὐεργετεῖν.
Part 23
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: ἐγὼ δὲ δεκάπαλαί γε καὶ δωδεκάπαλαι καὶ χιλιόπαλαι καὶ προπαλαιπαλαίπαλαι.
ΔΗ͂ΜΟΣ: ἐγὼ δὲ προσδοκῶν γε τρισμυριόπαλαι βδελύττομαί σφω καὶ προπαλαιπαλαίπαλαι.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: οἶσθʼ οὖν ὃ δρᾶσον;
ΔΗ͂ΜΟΣ: εἰ δὲ μή, φράσεις γε σύ.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: ἄφες ἀπὸ βαλβίδων ἐμέ τε καὶ τουτονί, ἵνα σʼ εὖ ποιῶμεν ἐξ ἴσου.
ΔΗ͂ΜΟΣ: δρᾶν ταῦτα χρή. ἄπιτον.
ΚΛΈΩΝ ΚΑῚ ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: ἰδού.
ΔΗ͂ΜΟΣ: θέοιτʼ ἄν.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: ὑποθεῖν οὐκ ἐῶ.
ΔΗ͂ΜΟΣ: ἀλλʼ ἢ μεγάλως εὐδαιμονήσω τήμερον ὑπὸ τῶν ἐραστῶν νὴ Δίʼ ἢ ʼγὼ θρύψομαι.
ΚΛΈΩΝ: ὁρᾷς; ἐγώ σοι πρότερος ἐκφέρω δίφρον.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: ἀλλʼ οὐ τράπεζαν, ἀλλʼ ἐγὼ προτεραίτερος.
ΚΛΈΩΝ: ἰδοὺ φέρω σοι τήνδε μαζίσκην ἐγὼ ἐκ τῶν ὀλῶν τῶν ἐκ Πύλου μεμαγμένην.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: ἐγὼ δὲ μυστίλας μεμυστιλημένας ὑπὸ τῆς θεοῦ τῇ χειρὶ τἠλεφαντίνῃ.
ΔΗ͂ΜΟΣ: ὡς μέγαν ἄρʼ εἶχες ὦ πότνια τὸν δάκτυλον.
ΚΛΈΩΝ: ἐγὼ δʼ ἔτνος γε πίσινον εὔχρων καὶ καλόν· ἐτόρυνε δʼ αὔθʼ ἡ Παλλὰς ἡ Πυλαιμάχος.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: ὦ Δῆμʼ ἐναργῶς ἡ θεός σʼ ἐπισκοπεῖ, καὶ νῦν ὑπερέχει σου χύτραν ζωμοῦ πλέαν.
ΔΗ͂ΜΟΣ: οἴει γὰρ οἰκεῖσθʼ ἂν ἔτι τήνδε τὴν πόλιν, εἰ μὴ φανερῶς ἡμῶν ὑπερεῖχε τὴν χύτραν;
ΚΛΈΩΝ: τουτὶ τέμαχός σοὔδωκεν ἡ Φοβεσιστράτη.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: ἡ δʼ Ὀβριμοπάτρα γʼ ἑφθὸν ἐκ ζωμοῦ κρέας καὶ χόλικος ἠνύστρου τε καὶ γαστρὸς τόμον.
Part 24
ΔΗ͂ΜΟΣ: καλῶς γʼ ἐποίησε τοῦ πέπλου μεμνημένη.
ΚΛΈΩΝ: ἡ Γοργολόφα σʼ ἐκέλευε τουτουὶ φαγεῖν ἐλατῆρος, ἵνα τὰς ναῦς ἐλαύνωμεν καλῶς.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: λαβὲ καὶ ταδί νυν.
ΔΗ͂ΜΟΣ: καὶ τί τούτοις χρήσομαι τοῖς ἐντέροις;
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: ἐπίτηδες αὔτʼ ἔπεμψέ σοι ἐς τὰς τριήρεις ἐντερόνειαν ἡ θεός· ἐπισκοπεῖ γὰρ περιφανῶς τὸ ναυτικόν. ἔχε καὶ πιεῖν κεκραμένον τρία καὶ δύο.
ΔΗ͂ΜΟΣ: ὡς ἡδὺς ὦ Ζεῦ καὶ τὰ τρία φέρων καλῶς.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: ἡ Τριτογενὴς γὰρ αὐτὸν ἐνετριτώνισεν.
ΚΛΈΩΝ: λαβέ νυν πλακοῦντος πίονος παρʼ ἐμοῦ τόμον.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: παρʼ ἐμοῦ δʼ ὅλον γε τὸν πλακοῦντα τουτονί.
ΚΛΈΩΝ: ἀλλʼ οὐ λαγῷʼ ἕξεις ὁπόθεν δῷς, ἀλλʼ ἐγώ.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: οἴμοι, πόθεν λαγῷά μοι γενήσεται; ὦ θυμὲ νυνὶ βωμολόχον ἔξευρέ τι.
ΚΛΈΩΝ: ὁρᾷς τάδʼ ὦ κακόδαιμον;
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: ὀλίγον μοι μέλει· ἐκεινοιὶ γὰρ ὡς ἔμʼ ἔρχονταί τινες πρέσβεις ἔχοντες ἀργυρίου βαλλάντια.
ΚΛΈΩΝ: ποῦ ποῦ;
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: τί δέ σοι τοῦτʼ; οὐκ ἐάσεις τοὺς ξένους; ὦ Δημίδιον ὁρᾷς τὰ λαγῷʼ ἅ σοι φέρω;
ΚΛΈΩΝ: οἴμοι τάλας ἀδίκως γε τἄμʼ ὑφήρπασας.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: νὴ τὸν Ποσειδῶ καὶ σὺ γὰρ τοὺς ἐκ Πύλου.
ΔΗ͂ΜΟΣ: εἴπʼ, ἀντιβολῶ, πῶς ἐπενόησας ἁρπάσαι;
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: τὸ μὲν νόημα τῆς θεοῦ, τὸ δὲ κλέμμʼ ἐμόν.
ΚΛΈΩΝ: ἐγὼ δʼ ἐκινδύνευσʼ, ἐγὼ δʼ ὤπτησά γε.
Part 25
ΔΗ͂ΜΟΣ: ἄπιθʼ· οὐ γὰρ ἀλλὰ τοῦ παραθέντος ἡ χάρις.
ΚΛΈΩΝ: οἴμοι κακοδαίμων, ὑπεραναιδευθήσομαι.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: τί οὐ διακρίνεις Δῆμʼ ὁπότερός ἐστι νῷν ἀνὴρ ἀμείνων περὶ σὲ καὶ τὴν γαστέρα;
ΔΗ͂ΜΟΣ: τῷ δῆτʼ ἂν ὑμᾶς χρησάμενος τεκμηρίῳ δόξαιμι κρίνειν τοῖς θεαταῖσιν σοφῶς;
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: ἐγὼ φράσω σοι. τὴν ἐμὴν κίστην ἰὼν ξύλλαβε σιωπῇ καὶ βασάνισον ἅττʼ ἔνι, καὶ τὴν Παφλαγόνος· κἀμέλει κρινεῖς καλῶς.
ΔΗ͂ΜΟΣ: φέρʼ ἴδω τί οὖν ἔνεστιν;
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: οὐχ ὁρᾷς κενὴν ὦ παππίδιον; ἅπαντα γάρ σοι παρεφόρουν.
ΔΗ͂ΜΟΣ: αὕτη μὲν ἡ κίστη τὰ τοῦ Δήμου φρονεῖ.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: βάδιζέ νυν καὶ δεῦρο πρὸς τὴν Παφλαγόνος. ὁρᾷς τάδʼ;
ΔΗ͂ΜΟΣ: οἴμοι τῶν ἀγαθῶν ὅσων πλέα. ὅσον τὸ χρῆμα τοῦ πλακοῦντος ἀπέθετο· ἐμοὶ δʼ ἔδωκεν ἀποτεμὼν τυννουτονί.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: τοιαῦτα μέντοι καὶ πρότερόν σʼ ἠργάζετο· σοὶ μὲν προσεδίδου μικρὸν ὧν ἐλάμβανεν, αὐτὸς δʼ ἑαυτῷ παρετίθει τὰ μείζονα.
ΔΗ͂ΜΟΣ: ὦ μιαρὲ κλέπτων δή με ταῦτʼ ἐξηπάτας; ἐγὼ δέ τυ ἐστεφάνιξα κἀδωρησάμαν.
ΚΛΈΩΝ: ἐγὼ δʼ ἔκλεπτον ἐπʼ ἀγαθῷ γε τῇ πόλει.
ΔΗ͂ΜΟΣ: κατάθου ταχέως τὸν στέφανον, ἵνʼ ἐγὼ τουτῳὶ αὐτὸν περιθῶ.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: κατάθου ταχέως μαστιγία.
ΚΛΈΩΝ: οὐ δῆτʼ, ἐπεί μοι χρησμός ἐστι Πυθικὸς φράζων ὑφʼ οὗ †δεήσει μʼ† ἡττᾶσθαι μόνου.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: τοὐμόν γε φράζων ὄνομα καὶ λίαν σαφῶς.
ΚΛΈΩΝ: καὶ μήν σʼ ἐλέγξαι βούλομαι τεκμηρίῳ, εἴ τι ξυνοίσεις τοῦ θεοῦ τοῖς θεσφάτοις. καί σου τοσοῦτον πρῶτον ἐκπειράσομαι· παῖς ὢν ἐφοίτας ἐς τίνος διδασκάλου;
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: ἐν ταῖσιν εὕστραις κονδύλοις ἡρμοττόμην.
ΚΛΈΩΝ: πῶς εἶπας; ὥς μου χρησμὸς ἅπτεται φρενῶν. εἶεν. ἐν παιδοτρίβου δὲ τίνα πάλην ἐμάνθανες;
Part 26
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: κλέπτων ἐπιορκεῖν καὶ βλέπειν ἐναντίον·
ΚΛΈΩΝ: ὦ Φοῖβʼ Ἄπολλον Λύκιε τί ποτέ μʼ ἐργάσει; τέχνην δὲ τίνα ποτʼ εἶχες ἐξανδρούμενος;
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: ἠλλαντοπώλουν καί τι καὶ βινεσκόμην.
ΚΛΈΩΝ: οἴμοι κακοδαίμων· οὐκέτʼ οὐδέν εἰμʼ ἐγώ. λεπτή τις ἐλπίς ἐστʼ ἐφʼ ἧς ὀχούμεθα. καί μοι τοσοῦτον εἰπέ· πότερον ἐν ἀγορᾷ ἠλλαντοπώλεις ἐτεὸν ἢ ʼπὶ ταῖς πύλαις;
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: ἐπὶ ταῖς πύλαισιν, οὗ τὸ τάριχος ὤνιον.
ΚΛΈΩΝ: οἴμοι πέπρακται τοῦ θεοῦ τὸ θέσφατον. κυλίνδετʼ εἴσω τόνδε τὸν δυσδαίμονα. ὦ στέφανε χαίρων ἄπιθι, κεἴ σʼ ἄκων ἐγὼ λείπω· σὲ δʼ ἄλλος τις λαβὼν κεκτήσεται, κλέπτης μὲν οὐκ ἂν μᾶλλον, εὐτυχὴς δʼ ἴσως.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: Ἑλλάνιε Ζεῦ σὸν τὸ νικητήριον.
ΧΟΡΌΣ: ὦ χαῖρε καλλίνικε καὶ μέμνησʼ ὅτι ἀνὴρ γεγένησαι διʼ ἐμέ· καί σʼ αἰτῶ βραχύ, ὅπως ἔσομαί σοι Φανὸς ὑπογραφεὺς δικῶν.
ΔΗ͂ΜΟΣ: ἐμοὶ δέ γʼ ὅ τι σοι τοὔνομʼ εἴπʼ.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: Ἀγοράκριτος· ἐν τἀγορᾷ γὰρ κρινόμενος ἐβοσκόμην.
ΔΗ͂ΜΟΣ: Ἀγορακρίτῳ τοίνυν ἐμαυτὸν ἐπιτρέπω, καὶ τὸν Παφλαγόνα παραδίδωμι τουτονί.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: καὶ μὴν ἐγώ σʼ ὦ Δῆμε θεραπεύσω καλῶς, ὥσθʼ ὁμολογεῖν σε μηδένʼ ἀνθρώπων ἐμοῦ ἰδεῖν ἀμείνω τῇ Κεχηναίων πόλει.
ΧΟΡΌΣ: τί κάλλιον ἀρχομένοισιν ἢ καταπαυομένοισιν ἢ θοᾶν ἵππων ἐλατῆρας ἀείδειν, †μηδὲν ἐσ† Λυσίστρατον, μηδὲ Θούμαντιν τὸν ἀνέστιον αὖ λυπεῖν ἑκούσῃ καρδίᾳ; καὶ γὰρ οὗτος ὦ φίλʼ Ἄπολλον ἀεὶ πεινῇ, θαλεροῖς δακρύοις σᾶς ἁπτόμενος φαρέτρας Πυθῶνι δίᾳ μὴ κακῶς πένεσθαι.
ΧΟΡΌΣ: λοιδορῆσαι τοὺς πονηροὺς οὐδέν ἐστʼ ἐπίφθονον, ἀλλὰ τιμὴ τοῖσι χρηστοῖς, ὅστις εὖ λογίζεται. εἰ μὲν οὖν ἄνθρωπος, ὃν δεῖ πόλλʼ ἀκοῦσαι καὶ κακά, αὐτὸς ἦν ἔνδηλος, οὐκ ἂν ἀνδρὸς ἐμνήσθην φίλου. νῦν δʼ Ἀρίγνωτον γὰρ οὐδεὶς ὅστις οὐκ ἐπίσταται, ὅστις ἢ τὸ λευκὸν οἶδεν ἢ τὸν ὄρθιον νόμον. ἔστιν οὖν ἀδελφὸς αὐτῷ τοὺς τρόπους οὐ συγγενής, Ἀριφράδης πονηρός. ἀλλὰ τοῦτο μὲν καὶ βούλεται· ἔστι δʼ οὐ μόνον πονηρός, οὐ γὰρ οὐδʼ ἂν ᾐσθόμην, οὐδὲ παμπόνηρος, ἀλλὰ καὶ προσεξηύρηκέ τι. τὴν γὰρ αὑτοῦ γλῶτταν αἰσχραῖς ἡδοναῖς λυμαίνεται, ἐν κασωρείοισι λείχων τὴν ἀπόπτυστον δρόσον, καὶ μολύνων τὴν ὑπήνην καὶ κυκῶν τὰς ἐσχάρας, καὶ Πολυμνήστεια ποιῶν καὶ ξυνὼν Οἰωνίχῳ. ὅστις οὖν τοιοῦτον ἄνδρα μὴ σφόδρα βδελύττεται, οὔ ποτʼ ἐκ ταὐτοῦ μεθʼ ἡμῶν πίεται ποτηρίου.
ΧΟΡΌΣ: ἦ πολλάκις ἐννυχίαισι φροντίσι συγγεγένημαι, καὶ διεζήτηχʼ ὁπόθεν ποτὲ φαύλως ἐσθίει Κλεώνυμος. φασὶ μὲν γὰρ αὐτὸν ἐρεπτόμενον τὰ τῶν ἐχόντων ἀνέρων οὐκ ἂν ἐξελθεῖν ἀπὸ τῆς σιπύης· τοὺς δʼ ἀντιβολεῖν ἂν ὅμως· ἴθʼ ὦ ἄνα πρὸς γονάτων, ἔξελθε καὶ σύγγνωθι τῇ τραπέζῃ.
ΧΟΡΌΣ: φασὶν ἀλλήλαις ξυνελθεῖν τὰς τριήρεις ἐς λόγον, καὶ μίαν λέξαι τινʼ αὐτῶν ἥτις ἦν γεραιτέρα· οὐδὲ πυνθάνεσθε ταῦτʼ ὦ παρθένοι τἀν τῇ πόλει; φασὶν αἰτεῖσθαί τινʼ ἡμῶν ἑκατὸν ἐς Καρχηδόνα ἄνδρα μοχθηρὸν πολίτην ὀξίνην Ὑπέρβολον· ταῖς δὲ δόξαι δεινὸν εἶναι τοῦτο κοὐκ ἀνασχετόν, καί τινʼ εἰπεῖν ἥτις ἀνδρῶν ἆσσον οὐκ ἐληλύθει· ἀποτρόπαἰ οὐ δῆτʼ ἐμοῦ γʼ ἄρξει ποτʼ, ἀλλʼ ἐάν με χρῇ, ὑπὸ τερηδόνων σαπεῖσʼ ἐνταῦθα καταγηράσομαι· οὐδὲ Ναυφάντης γε τῆς Ναύσωνος, οὐ δῆτʼ ὦ θεοί, εἴπερ ἐκ πεύκης γε κἀγὼ καὶ ξύλων ἐπηγνύμην. ἢν δʼ ἀρέσκῃ ταῦτʼ Ἀθηναίοις, καθῆσθαί μοι δοκεῖ ἐς τὸ Θησεῖον πλεούσαις ἢ ʼπὶ τῶν σεμνῶν θεῶν. οὐ γὰρ ἡμῶν γε στρατηγῶν ἐγχανεῖται τῇ πόλει· ἀλλὰ πλείτω χωρὶς αὐτὸς ἐς κόρακας, εἰ βούλεται, τὰς σκάφας, ἐν αἷς ἐπώλει τοὺς λύχνους, καθελκύσας.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: εὐφημεῖν χρὴ καὶ στόμα κλῄειν καὶ μαρτυριῶν ἀπέχεσθαι, καὶ τὰ δικαστήρια συγκλῄειν οἷς ἡ πόλις ἥδε γέγηθεν, ἐπὶ καιναῖσιν δʼ εὐτυχίαισιν παιωνίζειν τὸ θέατρον.
ΧΟΡΌΣ: ὦ ταῖς ἱεραῖς φέγγος Ἀθήναις καὶ ταῖς νήσοις ἐπίκουρε, τίνʼ ἔχων φήμην ἀγαθὴν ἥκεις, ἐφʼ ὅτῳ κνισῶμεν ἀγυιάς;
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: τὸν Δῆμον ἀφεψήσας ὑμῖν καλὸν ἐξ αἰσχροῦ πεποίηκα.
ΧΟΡΌΣ: καὶ ποῦ ʼστιν νῦν ὦ θαυμαστὰς ἐξευρίσκων ἐπινοίας;
Part 27
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: ἐν ταῖσιν ἰοστεφάνοις οἰκεῖ ταῖς ἀρχαίαισιν Ἀθήναις.
ΧΟΡΌΣ: πῶς ἂν ἴδοιμεν; ποίαν τινʼ ἔχει σκευήν; ποῖος γεγένηται;
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: οἷός περ Ἀριστείδῃ πρότερον καὶ Μιλτιάδῃ ξυνεσίτει. ὄψεσθε δέ· καὶ γὰρ ἀνοιγνυμένων ψόφος ἤδη τῶν προπυλαίων. ἀλλʼ ὀλολύξατε φαινομέναισιν ταῖς ἀρχαίαισιν Ἀθήναις καὶ θαυμασταῖς καὶ πολυύμνοις, ἵνʼ ὁ κλεινὸς Δῆμος ἐνοικεῖ.
ΧΟΡΌΣ: ὦ ταὶ λιπαραὶ καὶ ἰοστέφανοι καὶ ἀριζήλωτοι Ἀθῆναι, δείξατε τὸν τῆς Ἑλλάδος ὑμῖν καὶ τῆς γῆς τῆσδε μόναρχον.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: ὅδʼ ἐκεῖνος ὁρᾶν τεττιγοφόρας, ἀρχαίῳ σχήματι λαμπρός, οὐ χοιρινῶν ὄζων ἀλλὰ σπονδῶν, σμύρνῃ κατάλειπτος.
ΧΟΡΌΣ: χαῖρʼ ὦ βασιλεῦ τῶν Ἑλλήνων· καί σοι ξυγχαίρομεν ἡμεῖς. τῆς γὰρ πόλεως ἄξια πράττεις καὶ τοῦ ʼν Μαραθῶνι τροπαίου.
ΔΗ͂ΜΟΣ: ὦ φίλτατʼ ἀνδρῶν ἐλθὲ δεῦρʼ Ἀγοράκριτε. ὅσα με δέδρακας ἀγάθʼ ἀφεψήσας.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: ἐγώ; ἀλλʼ ὦ μέλʼ οὐκ οἶσθʼ οἷος ἦσθʼ αὐτὸς πάρος, οὐδʼ οἷʼ ἔδρας· ἐμὲ γὰρ νομίζοις ἂν θεόν.
ΔΗ͂ΜΟΣ: τί δʼ ἔδρων, κάτειπέ μοι, πρὸ τοῦ; ποῖός τις ἦ;
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: πρῶτον μέν, ὁπότʼ εἴποι τις ἐν τἠκκλησίᾳ, ὦ Δῆμʼ ἐραστής εἰμι σὸς φιλῶ τέ σε καὶ κήδομαί σου καὶ προβουλεύω μόνος, τούτοις ὁπότε χρήσαιτό τις προοιμίοις, ἀνωρτάλιζες κἀκερουτίας.
ΔΗ͂ΜΟΣ: ἐγώ;
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: εἶτʼ ἐξαπατήσας σʼ ἀντὶ τούτων ᾤχετο.
ΔΗ͂ΜΟΣ: τί φῄς; ταυτί μʼ ἔδρων, ἐγὼ δὲ τοῦτʼ οὐκ ᾐσθόμην;
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: τὰ δʼ ὦτά γʼ ἄν σου νὴ Δίʼ ἐξεπετάννυτο ὥσπερ σκιάδειον καὶ πάλιν ξυνήγετο.
ΔΗ͂ΜΟΣ: οὕτως ἀνόητος ἐγεγενήμην καὶ γέρων;
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: καὶ νὴ Δίʼ εἴ γε δύο λεγοίτην ῥήτορε, ὁ μὲν ποιεῖσθαι ναῦς μακρὰς ὁ δʼ ἕτερος αὖ καταμισθοφορῆσαι τοῦθʼ, ὁ τὸν μισθὸν λέγων τὸν τὰς τριήρεις παραδραμὼν ἂν ᾤχετο. οὗτος τί κύπτεις; οὐχὶ κατὰ χώραν μενεῖς;
ΔΗ͂ΜΟΣ: αἰσχύνομαί τοι ταῖς πρότερον ἁμαρτίαις.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: ἀλλʼ οὐ σὺ τούτων αἴτιος, μὴ φροντίσῃς, ἀλλʼ οἵ σε ταῦτʼ ἐξηπάτων. νυνδὶ φράσον· ἐάν τις εἴπῃ βωμολόχος ξυνήγορος· οὐκ ἔστιν ὑμῖν τοῖς δικασταῖς ἄλφιτα, εἰ μὴ καταγνώσεσθε ταύτην τὴν δίκην· τοῦτον τί δράσεις, εἰπέ, τὸν ξυνήγορον;
ΔΗ͂ΜΟΣ: ἄρας μετέωρον ἐς τὸ βάραθρον ἐμβαλῶ, ἐκ τοῦ λάρυγγος ἐκκρεμάσας Ὑπέρβολον.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: τουτὶ μὲν ὀρθῶς καὶ φρονίμως ἤδη λέγεις· τὰ δʼ ἄλλα, φέρʼ ἴδω, πῶς πολιτεύσει φράσον.
Part 28
ΔΗ͂ΜΟΣ: πρῶτον μὲν ὁπόσοι ναῦς ἐλαύνουσιν μακράς, καταγομένοις τὸν μισθὸν ἀποδώσω ʼντελῆ.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: πολλοῖς γʼ ὑπολίσφοις πυγιδίοισιν ἐχαρίσω.
ΔΗ͂ΜΟΣ: ἔπειθʼ ὁπλίτης ἐντεθεὶς ἐν καταλόγῳ οὐδεὶς κατὰ σπουδὰς μετεγγραφήσεται, ἀλλʼ ὥσπερ ἦν τὸ πρῶτον ἐγγεγράψεται.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: τοῦτʼ ἔδακε τὸν πόρπακα τὸν Κλεωνύμου.
ΔΗ͂ΜΟΣ: οὐδʼ ἀγοράσει γʼ ἀγένειος οὐδεὶς ἐν ἀγορᾷ.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: ποῦ δῆτα Κλεισθένης ἀγοράσει καὶ Στράτων;
ΔΗ͂ΜΟΣ: τὰ μειράκια ταυτὶ λέγω τἀν τῷ μύρῳ, ἃ στωμυλεῖται τοιαδὶ καθήμενα· σοφός γʼ ὁ Φαίαξ δεξιῶς τʼ οὐκ ἀπέθανεν. συνερτικὸς γάρ ἐστι καὶ περαντικός, καὶ γνωμοτυπικὸς καὶ σαφὴς καὶ κρουστικός, καταληπτικός τʼ ἄριστα τοῦ θορυβητικοῦ.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: οὔκουν καταδακτυλικὸς σὺ τοῦ λαλητικοῦ;
ΔΗ͂ΜΟΣ: μὰ Δίʼ ἀλλʼ ἀναγκάσω κυνηγετεῖν ἐγὼ τούτους ἅπαντας, παυσαμένους ψηφισμάτων.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: ἔχε νυν ἐπὶ τούτοις τουτονὶ τὸν ὀκλαδίαν, καὶ παῖδʼ ἐνόρχην, ὅσπερ οἴσει τόνδε σοι· κἄν που δοκῇ σοι, τοῦτον ὀκλαδίαν ποίει.
ΔΗ͂ΜΟΣ: μακάριος ἐς τἀρχαῖα δὴ καθίσταμαι.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: φήσεις γʼ, ἐπειδὰν τὰς τριακοντούτιδας σπονδὰς παραδῶ σοι. δεῦρʼ ἴθʼ αἱ Σπονδαὶ ταχύ.
ΔΗ͂ΜΟΣ: ὦ Ζεῦ πολυτίμηθʼ ὡς καλαί· πρὸς τῶν θεῶν, ἔξεστιν αὐτῶν κατατριακοντουτίσαι; πῶς ἔλαβες αὐτὰς ἐτέον;
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: οὐ γὰρ ὁ Παφλαγὼν ἀπέκρυπτε ταύτας ἔνδον, ἵνα σὺ μὴ λάβῃς; νῦν οὖν ἐγώ σοι παραδίδωμʼ ἐς τοὺς ἀγροὺς αὐτὰς ἰέναι λαβόντα.
ΔΗ͂ΜΟΣ: τὸν δὲ Παφλαγόνα, ὃς ταῦτʼ ἔδρασεν, εἴφʼ ὅ τι ποιήσεις κακόν.
ἈΛΛΑΝΤΟΠΏΛΗΣ: οὐδὲν μέγʼ ἀλλʼ ἢ τὴν ἐμὴν ἕξει τέχνην· ἐπὶ ταῖς πύλαις ἀλλαντοπωλήσει μόνος, τὰ κύνεια μιγνὺς τοῖς ὀνείοις πράγμασιν, μεθύων τε ταῖς πόρναισι λοιδορήσεται, κἀκ τῶν βαλανείων πίεται τὸ λούτριον.
ΔΗ͂ΜΟΣ: εὖ γʼ ἐπενόησας οὗπέρ ἐστιν ἄξιος, πόρναισι καὶ βαλανεῦσι διακεκραγέναι, καί σʼ ἀντὶ τούτων ἐς τὸ πρυτανεῖον καλῶ ἐς τὴν ἕδραν θʼ, ἵνʼ ἐκεῖνος ἦν ὁ φαρμακός. ἕπου δὲ ταυτηνὶ λαβὼν τὴν βατραχίδα· κἀκεῖνον ἐκφερέτω τις ὡς ἐπὶ τὴν τέχνην, ἵνʼ ἴδωσιν αὐτὸν οἷς ἐλωβᾶθʼ οἱ ξένοι. [...]
Clouds
Contents — 33 sections
Part 1
STREPSIADES.: Ah me! Ah me! O King Jupiter, of what a terrible length the nights are! Will it never be day? And yet long since I heard the cock. My domestics are snoring; but they would not have done so heretofore! May you perish then, O war! For many reasons; because I may not even punish my domestics. Neither does this excellent youth awake through the night; but takes his ease, wrapped up in five blankets. Well, if it is the fashion, let us snore wrapped up. But I am not able, miserable man, to sleep, being tormented by my expenses, and my stud of horses, and my debts, through this son of mine. He with his long hair, is riding horses and driving curricles, and dreaming of horses; while I am driven to distraction, as I see the moon bringing on the twentieths; for the interest is running on. Boy! Light a lamp, and bring forth my tablets, that I may take them and read to how many I am indebted, and calculate the interest. Enter boy with a light and tablets. Come, let me see; what do I owe? Twelve minae to Pasias. Why twelve minae to Pasias? Why did I borrow them? When I bought the blood-horse. Ah me, unhappy! Would that it had had its eye knocked out with a stone first!
PHIDIPPIDES.: You are acting unfairly, Philo! Drive on your own course.
STREPSIADES.: This is the bane that has destroyed me; for even in his sleep he dreams about horsemanship.
PHIDIPPIDES.: How many courses will the war-chariots run?
STREPSIADES.: Many courses do you drive me, your father. But what debt came upon me after Pasias? Three minae to Amynias for a little chariot and pair of wheels.
PHIDIPPIDES.: Lead the horse home, after having given him a good rolling.
STREPSIADES.: O foolish youth, you have rolled me out of my possessions; since I have been cast in suits, and others say that they will have surety given them for the interest.
PHIDIPPIDES.: Pray, father, why are you peevish, and toss about the whole night?
STREPSIADES.: A bailiff out of the bedclothes is biting me.
PHIDIPPIDES.: Suffer me, good sir, to sleep a little.
STREPSIADES.: Then, do you sleep on; but know that all these debts will turn on your head. Phidippides falls asleep again. Alas! Would that the match-maker had perished miserably, who induced me to marry your mother. For a country life used to be most agreeable to me, dirty, untrimmed, reclining at random, abounding in bees, and sheep, and oil-cake. Then I, a rustic, married a niece of Megacles, the son of Megacles, from the city, haughty, luxurious, and Coesyrafied. When I married her, I lay with her redolent of new wine, of the cheese-crate, and abundance of wool; but she, on the contrary, of ointment, saffron, wanton-kisses, extravagance, gluttony, and of Colias and Genetyllis. I will not indeed say that she was idle; but she wove. And I used to show her this cloak by way of a pretext and say Wife, you weave at a great rate.
SERVANT.: We have no oil in the lamp.
STREPSIADES.: Ah me! Why did you light the thirsty lamp? Come hither that you may weep!
SERVANT.: For what, pray, shall I weep?
STREPSIADES.: Because you put in one of the thick wicks. After this, when this son was born to us, to me, forsooth, and to my excellent wife, we squabbled then about the name: for she was for adding hippos to the name, Xanthippus, or Charippus, or Callipides; but I was for giving him the name of his grandfather, Phidonides. For a time therefore we disputed; and then at length we agreed, and called him Phidippides. She used to take this son and fondle him, saying, When you, being grown up, shall drive your chariot to the city, like Megacles, with a xystis. But I used to say, Nay, rather, when dressed in a leathern jerkin, you shall drive goats from Phelleus, like your father. He paid no attention to my words, but poured a horse-fever over my property. Now, therefore, by meditating the whole night, I have discovered one path for my course extraordinarily excellent; to which if I persuade this youth I shall be saved. But first I wish to awake him. How then can I awake him in the most agreeable manner? How? Phidippides, my little Phidippides?
PHIDIPPIDES.: What, father?
STREPSIADES.: Kiss me, and give me your right hand!
PHIDIPPIDES.: There. What’s the matter?
STREPSIADES.: Tell me, do you love me?
PHIDIPPIDES.: Yes, by this Equestrian Neptune.
Part 2
STREPSIADES.: Nay, do not by any means mention this Equestrian to me, for this god is the author of my misfortunes. But, if you really love me from your heart, my son, obey me.
PHIDIPPIDES.: In what then, pray, shall I obey you?
STREPSIADES.: Reform your habits as quickly as possible, and go and learn what I advise.
PHIDIPPIDES.: Tell me now, what do you prescribe?
STREPSIADES.: And will you obey me at all?
PHIDIPPIDES.: By Bacchus, I will obey you.
STREPSIADES.: Look this way then! Do you see this little door and little house?
PHIDIPPIDES.: I see it. What then, pray, is this, father?
STREPSIADES.: This is a thinking-shop of wise spirits. There dwell men who in speaking of the heavens persuade people that it is an oven, and that it encompasses us, and that we are the embers. These men teach, if one give them money, to conquer in speaking, right or wrong.
PHIDIPPIDES.: Who are they?
STREPSIADES.: I do not know the name accurately. They are minute philosophers, noble and excellent.
PHIDIPPIDES.: Bah! They are rogues; I know them. You mean the quacks, the pale-faced wretches, the bare-footed fellows, of whose numbers are the miserable Socrates and Chaerephon.
STREPSIADES.: Hold! Hold! Be silent! Do not say anything foolish. But, if you have any concern for your father’s patrimony, become one of them, having given up your horsemanship.
PHIDIPPIDES.: I would not, by Bacchus, even if you were to give me the pheasants which Leogoras rears!
STREPSIADES.: Go, I entreat you, dearest of men, go and be taught.
PHIDIPPIDES.: Why, what shall I learn?
STREPSIADES.: They say that among them are both the two causes—the better cause, whichever that is, and the worse: they say that the one of these two causes, the worse, prevails, though it speaks on the unjust side. If, therefore you learn for me this unjust cause, I would not pay any one, not even an obolus of these debts, which I owe at present on your account.
PHIDIPPIDES.: I can not comply; for I should not dare to look upon the knights, having lost all my colour.
STREPSIADES.: Then, by Ceres, you shall not eat any of my good! Neither you, nor your blood-horse; but I will drive you out of my house to the crows.
PHIDIPPIDES.: My uncle Megacles will not permit me to be without a horse. But I’ll go in, and pay no heed to you.
Part 3
STREPSIADES.: Though fallen, still I will not lie prostrate: but having prayed to the gods, I will go myself to the thinking-shop and get taught. How, then, being an old man, shall I learn the subtleties of refined disquisitions? I must go. Why thus do I loiter and not knock at the door? Knocks at the door. Boy! Little boy!
DISCIPLE.: Go to the devil! Who it is that knocked at the door?
STREPSIADES.: Strepsiades, the son of Phidon, of Cicynna.
DISCIPLE.: You are a stupid fellow, by Jove! who have kicked against the door so very carelessly, and have caused the miscarriage of an idea which I had conceived.
STREPSIADES.: Pardon me; for I dwell afar in the country. But tell me the thing which has been made to miscarry.
DISCIPLE.: It is not lawful to mention it, except to disciples.
STREPSIADES.: Tell it, then, to me without fear; for I here am come as a disciple to the thinking-shop.
DISCIPLE.: I will tell you; but you must regard these as mysteries. Socrates lately asked Chaerephon about a flea, how many of its own feet it jumped; for after having bit the eyebrow of Chaerephon, it leaped away onto the head of Socrates.
STREPSIADES.: How then did he measure this?
DISCIPLE.: Most cleverly. He melted some wax; and then took the flea and dipped its feet in the wax; and then a pair of Persian slippers stuck to it when cooled. Having gently loosened these, he measured back the distance.
STREPSIADES.: O King Jupiter! What subtlety of thought!
DISCIPLE.: What then would you say if you heard another contrivance of Socrates?
STREPSIADES.: Of what kind? Tell me, I beseech you!
DISCIPLE.: Chaerephon the Sphettian asked him whether he thought gnats buzzed through the mouth or the breech.
STREPSIADES.: What, then, did he say about the gnat?
DISCIPLE.: He said the intestine of the gnat was narrow and that the wind went forcibly through it, being slender, straight to the breech; and then that the rump, being hollow where it is adjacent to the narrow part, resounded through the violence of the wind.
STREPSIADES.: The rump of the gnats then is a trumpet! Oh, thrice happy he for his sharp-sightedness! Surely a defendant might easily get acquitted who understands the intestine of the gnat.
DISCIPLE.: But he was lately deprived of a great idea by a lizard.
STREPSIADES.: In what way? Tell me.
DISCIPLE.: As he was investigating the courses of the moon and her revolutions, then as he was gaping upward a lizard in the darkness dropped upon him from the roof.
Part 4
STREPSIADES.: I am amused at a lizard’s having dropped on Socrates.
DISCIPLE.: Yesterday evening there was no supper for us.
STREPSIADES.: Well. What then did he contrive for provisions?
DISCIPLE.: He sprinkled fine ashes on the table, and bent a little spit, and then took it as a pair of compasses and filched a cloak from the Palaestra.
STREPSIADES.: Why then do we admire Thales? Open open quickly the thinking-shop, and show to me Socrates as quickly as possible. For I desire to be a disciple. Come, open the door. The door of the thinking-shop opens and the pupils of Socrates are seen all with their heads fixed on the ground, while Socrates himself is seen suspended in the air in a basket. O Hercules, from what country are these wild beasts?
DISCIPLE.: What do you wonder at? To what do they seem to you to be like?
STREPSIADES.: To the Spartans who were taken at Pylos. But why in the world do these look upon the ground?
DISCIPLE.: They are in search of the things below the earth.
STREPSIADES.: Then they are searching for roots. Do not, then, trouble yourselves about this; for I know where there are large and fine ones. Why, what are these doing, who are bent down so much?
DISCIPLE.: These are groping about in darkness under Tartarus.
STREPSIADES.: Why then does their rump look toward heaven?
DISCIPLE.: It is getting taught astronomy alone by itself. Turning to the pupils. But go in, lest he meet with us.
STREPSIADES.: Not yet, not yet; but let them remain, that I may communicate to them a little matter of my own.
DISCIPLE.: It is not permitted to them to remain without in the open air for a very long time.
STREPSIADES.: (discovering a variety of mathematical instruments). Why, what is this, in the name of heaven? Tell me.
DISCIPLE.: This is Astronomy.
STREPSIADES.: But what is this?
DISCIPLE.: Geometry.
STREPSIADES.: What then is the use of this?
DISCIPLE.: To measure out the land.
Part 5
STREPSIADES.: What belongs to an allotment?
DISCIPLE.: No, but the whole earth.
STREPSIADES.: You tell me a clever notion; for the contrivance is democratic and useful.
DISCIPLE.: See, here’s a map of the whole earth. Do you see? This is Athens.
STREPSIADES.: What say you? I don’t believe you; for I do not see the Dicasts sitting.
DISCIPLE.: Be assured that this is truly the Attic territory.
STREPSIADES.: Why, where are my fellow-tribesmen of Cicynna?
DISCIPLE.: Here they are. And Euboea here, as you see, is stretched out a long way by the side of it to a great distance.
STREPSIADES.: I know that; for it was stretched by us and Pericles. But where is Lacedaemon?
DISCIPLE.: Where is it? Here it is.
STREPSIADES.: How near it is to us! Pay great attention to this, to remove it very far from us.
DISCIPLE.: By Jupiter, it is not possible.
STREPSIADES.: Then you will weep for it. Looking up and discovering Socrates. Come, who is this man who is in the basket?
DISCIPLE.: Himself.
STREPSIADES.: Who’s Himself?
DISCIPLE.: Socrates.
STREPSIADES.: O Socrates! Come, you sir, call upon him loudly for me.
DISCIPLE.: Nay, rather, call him yourself; for I have no leisure.
STREPSIADES.: Socrates! My little Socrates!
SOCRATES.: Why callest thou me, thou creature of a day?
Part 6
STREPSIADES.: First tell me, I beseech you, what are you doing.
SOCRATES.: I am walking in the air, and speculating about the sun.
STREPSIADES.: And so you look down upon the gods from your basket, and not from the earth?
SOCRATES.: For I should not have rightly discovered things celestial if I had not suspended the intellect, and mixed the thought in a subtle form with its kindred air. But if, being on the ground, I speculated from below on things above, I should never have discovered them. For the earth forcibly attracts to itself the meditative moisture. Water-cresses also suffer the very same thing.
STREPSIADES.: What do you say? Does meditation attract the moisture to the water-cresses? Come then, my little Socrates, descend to me, that you may teach me those things, for the sake of which I have come.
SOCRATES.: And for what did you come?
STREPSIADES.: Wishing to learn to speak; for by reason of usury, and most ill-natured creditors, I am pillaged and plundered, and have my goods seized for debt.
SOCRATES.: How did you get in debt without observing it?
STREPSIADES.: A horse-disease consumed me--terrible at eating. But teach me the other one of your two causes, that which pays nothing; and I will swear by the gods, I will pay down to you whatever reward you exact of me.
SOCRATES.: By what gods will you swear? For, in the first place, gods are not a current coin with us.
STREPSIADES.: By what do you swear? By iron money, as in Byzantium?
SOCRATES.: Do you wish to know clearly celestial matters, what they rightly are?
STREPSIADES.: Yes, by Jupiter, if it be possible!
SOCRATES.: And to hold converse with the Clouds, our divinities?
STREPSIADES.: By all means.
SOCRATES.: Seat yourself, then, upon the sacred couch.
STREPSIADES.: Well, I am seated!
SOCRATES.: Take, then, this chaplet.
STREPSIADES.: For what purpose a chaplet? Ah me! Socrates, see that you do not sacrifice me like Athamas!
SOCRATES.: No; we do all these to those who get initiated.
Part 7
STREPSIADES.: Then what shall I gain, pray?
SOCRATES.: You shall become in oratory a tricky knave, a thorough rattle, a subtle speaker. But keep quiet.
STREPSIADES.: By Jupiter! You will not deceive me; for if I am besprinkled, I shall become fine flour.
SOCRATES.: It becomes the old man to speak words of good omen, and to hearken to my prayer. O sovereign King, immeasurable Air, who keepest the earth suspended, and through bright Aether, and ye august goddesses, the Clouds, sending thunder and lightning, arise, appear in the air, O mistresses, to your deep thinker!
STREPSIADES.: Not yet, not yet, till I wrap this around me lest I be wet through. To think of my having come from home without even a cap, unlucky man!
SOCRATES.: Come then, ye highly honoured Clouds, for a display to this man. Whether ye are sitting upon the sacred snow-covered summits of Olympus, or in the gardens of Father Ocean form a sacred dance with the Nymphs, or draw in golden pitchers the streams of the waters of the Nile, or inhabit the Maeotic lake, or the snowy rock of Mimas, hearken to our prayer, and receive the sacrifice, and be propitious to the sacred rites.
CHORUS.: Eternal Clouds! Let us arise to view with our dewy, clear-bright nature, from loud-sounding Father Ocean to the wood-crowned summits of the lofty mountains, in order that we may behold clearly the far-seen watch-towers, and the fruits, and the fostering, sacred earth, and the rushing sounds of the divine rivers, and the roaring, loud-sounding sea; for the unwearied eye of Aether sparkles with glittering rays. Come, let us shake off the watery cloud from our immortal forms and survey the earth with far-seeing eye.
SOCRATES.: O ye greatly venerable Clouds, ye have clearly heard me when I called. Turning to Strepsiades. Did you hear the voice, and the thunder which bellowed at the same time, feared as a god?
STREPSIADES.: I too worship you, O ye highly honoured, and am inclined to reply to the thundering, so much do I tremble at them and am alarmed. And whether it be lawful, or be not lawful, I have a desire just now to ease myself.
SOCRATES.: Don’t scoff, nor do what these poor-devil-poets do, but use words of good omen, for a great swarm of goddesses is in motion with their songs.
CHORUS.: Ye rain-bringing virgins, let us come to the fruitful land of Pallas, to view the much-loved country of Cecrops, abounding in brave men; where is reverence for sacred rites not to be divulged; where the house that receives the initiated is thrown open in holy mystic rites; and gifts to the celestial gods; and high-roofed temples, and statues; and most sacred processions in honour of the blessed gods; and well-crowned sacrifices to the gods, and feasts, at all seasons; and with the approach of spring the Bacchic festivity, and the rousings of melodious choruses, and the loud-sounding music of flutes.
STREPSIADES.: Tell me, O Socrates, I beseech you, by Jupiter, who are these that have uttered this grand song? Are they some heroines?
SOCRATES.: By no means; but heavenly Clouds, great divinities to idle men; who supply us with thought and argument, and intelligence and humbug, and circumlocution, and ability to hoax, and comprehension.
STREPSIADES.: On this account therefore my soul, having heard their voice, flutters, and already seeks to discourse subtilely, and to quibble about smoke, and having pricked a maxim with a little notion, to refute the opposite argument. So that now I eagerly desire, if by any means it be possible, to see them palpably.
SOCRATES.: Look, then, hither, toward Mount Parnes; for now I behold them descending gently.
STREPSIADES.: Pray where? Show me.
SOCRATES.: See! There they come in great numbers through the hollows and thickets; there, obliquely.
STREPSIADES.: What’s the matter? For I can’t see them.
SOCRATES.: By the entrance.
STREPSIADES.: Now at length with difficulty I just see them.
Part 8
SOCRATES.: Now at length you assuredly see them, unless you have your eyes running pumpkins.
STREPSIADES.: Yes, by Jupiter! O highly honoured Clouds, for now they cover all things.
SOCRATES.: Did you not, however, know, nor yet consider, these to be goddesses?
STREPSIADES.: No, by Jupiter! But I thought them to be mist, and dew, and smoke.
SOCRATES.: For you do not know, by Jupiter! that these feed very many sophists, Thurian soothsayers, practisers of medicine, lazy-long-haired-onyx-ring-wearers, song-twisters for the cyclic dances, and meteorological quacks. They feed idle people who do nothing, because such men celebrate them in verse.
STREPSIADES.: For this reason, then, they introduced into their verses the dreadful impetuosity of the moist, whirling-bright clouds; and the curls of hundred-headed Typho; and the hard-blowing tempests; and then aerial, moist; crooked-clawed birds, floating in air and the showers of rain from dewy Clouds. And then, in return for these, they swallow slices of great, fine mullets, and bird’s-flesh of thrushes.
SOCRATES.: Is it not just, however, that they should have their reward, on account of these?
STREPSIADES.: Tell me, pray, if they are really clouds, what ails them, that they resemble mortal women? For they are not such.
SOCRATES.: Pray, of what nature are they?
STREPSIADES.: I do not clearly know: at any rate they resemble spread-out fleeces, and not women, by Jupiter! Not a bit; for these have noses.
SOCRATES.: Answer, then, whatever I ask you.
STREPSIADES.: Then say quickly what you wish.
SOCRATES.: Have you ever, when you; looked up, seen a cloud like to a centaur, or a panther, or a wolf, or a bull?
STREPSIADES.: By Jupiter, have I! But what of that?
SOCRATES.: They become all things, whatever they please. And then if they see a person with long hair, a wild one of these hairy fellows, like the son of Xenophantes, in derision of his folly, they liken themselves to centaurs.
STREPSIADES.: Why, what, if they should see Simon, a plunderer of the public property, what do they do?
SOCRATES.: They suddenly become wolves, showing up his disposition.
STREPSIADES.: For this reason, then, for this reason, when they yesterday saw Cleonymus the recreant, on this account they became stags, because they saw this most cowardly fellow.
SOCRATES.: And now too, because they saw Clisthenes, you observe, on this account they became women.
STREPSIADES.: Hail therefore, O mistresses! And now, if ever ye did to any other, to me also utter a voice reaching to heaven, O all-powerful queens.
Part 9
CHORUS.: Hail, O ancient veteran, hunter after learned speeches! And thou, O priest of most subtle trifles! Tell us what you require? For we would not hearken to any other of the recent meteorological sophists, except to Prodicus; to him, on account of his wisdom and intelligence; and to you, because you walk proudly in the streets, and cast your eyes askance, and endure many hardships with bare feet, and in reliance upon us lookest supercilious.
STREPSIADES.: O Earth, what a voice! How holy and dignified and wondrous!
SOCRATES.: For, in fact, these alone are goddesses; and all the rest is nonsense.
STREPSIADES.: But come, by the Earth, is not Jupiter, the Olympian, a god?
SOCRATES.: What Jupiter? Do not trifle. There is no Jupiter.
STREPSIADES.: What do you say? Who rains then? For first of all explain this to me.
SOCRATES.: These to be sure. I will teach you it by powerful evidence. Come, where have you ever seen him raining at any time without Clouds? And yet he ought to rain in fine weather, and these be absent.
STREPSIADES.: By Apollo, of a truth you have rightly confirmed this by your present argument. And yet, before this, I really thought that Jupiter caused the rain. But tell me who is it that thunders. This makes me tremble.
SOCRATES.: These, as they roll, thunder.
STREPSIADES.: In what way? you all-daring man!
SOCRATES.: When they are full of much water, and are compelled to be borne along, being necessarily precipitated when full of rain, then they fall heavily upon each other and burst and clap.
STREPSIADES.: Who is it that compels them to borne along? Is it not Jupiter?
SOCRATES.: By no means, but aethereal Vortex.
STREPSIADES.: Vortex? It had escaped my notice that Jupiter did not exist, and that Vortex now reigned in his stead. But you have taught me nothing as yet concerning the clap and the thunder.
SOCRATES.: Have you not heard me, that I said that the Clouds, when full of moisture, dash against each other and clap by reason of their density?
STREPSIADES.: Come, how am I to believe this?
SOCRATES.: I’ll teach you from your own case. Were you ever, after being stuffed with broth at the Panathenaic festival, then disturbed in your belly, and did a tumult suddenly rumble through it?
STREPSIADES.: Yes, by Apollo! And immediately the little broth plays the mischief with me, and is disturbed and rumbles like thunder, and grumbles dreadfully: at first gently pappax, pappax; and then it adds papa-pappax; and finally, it thunders downright papapappax, as they do.
SOCRATES.: Consider, therefore, how you have trumpeted from a little belly so small; and how is it not probable that this air, being boundless, should thunder so loudly?
STREPSIADES.: For this reason, therefore, the two names also Trump and Thunder, are similar to each other. But teach me this, whence comes the thunderbolt blazing with fire, and burns us to ashes when it smites us, and singes those who survive. For indeed Jupiter evidently hurls this at the perjured.
Part 10
SOCRATES.: Why, how then, you foolish person, and savouring of the dark ages and antediluvian, if his manner is to smite the perjured, does he not blast Simon, and Cleonymus, and Theorus? And yet they are very perjured. But he smites his own temple, and Sunium the promontory of Athens, and the tall oaks. Wherefore, for indeed an oak does not commit perjury.
STREPSIADES.: I do not know; but you seem to speak well. For what, pray, is the thunderbolt?
SOCRATES.: When a dry wind, having been raised aloft, is inclosed in these Clouds, it inflates them within, like a bladder; and then, of necessity, having burst them, it rushes out with vehemence by reason of its density, setting fire to itself through its rushing and impetuosity.
STREPSIADES.: By Jupiter, of a truth I once experienced this exactly at the Diasian festival! I was roasting a haggis for my kinsfolk, and through neglect I did not cut it open; but it became inflated and then suddenly bursting, befouled my eyes and burned my face.
CHORUS.: O mortal, who hast desired great wisdom from us! How happy will you become among the Athenians and among the Greeks, if you be possessed of a good memory, and be a deep thinker, and endurance of labour be implanted in your soul, and you be not wearied either by standing or walking, nor be exceedingly vexed at shivering with cold, nor long to break your fast, and you refrain from wine, and gymnastics, and the other follies, and consider this the highest excellence, as is proper a clever man should, to conquer by action and counsel, and by battling with your tongue.
STREPSIADES.: As far as regards a sturdy spirit, and care that makes one’s bed uneasy, and a frugal spirit and hard-living and savory-eating belly, be of good courage and don’t trouble yourself; I would offer myself to hammer on, for that matter.
SOCRATES.: Will you not, pray, now believe in no god, except what we believe in--this Chaos, and the Clouds, and the Tongue--these three?
STREPSIADES.: Absolutely I would not even converse with the others, not even if I met them; nor would I sacrifice to them, nor make libations, nor offer frankincense.
CHORUS.: Tell us then boldly, what we must do for you? For you shall not fail in getting it, if you honour and admire us, and seek to become clever.
STREPSIADES.: O mistresses, I request of you then this very small favour, that I be the best of the Greeks in speaking by a hundred stadia.
CHORUS.: Well, you shall have this from us, so that hence-forward from this time no one shall get more opinions passed in the public assemblies than you.
STREPSIADES.: Grant me not to deliver important opinions; for I do not desire these, but only to pervert the right for my own advantage, and to evade my creditors.
CHORUS.: Then you shall obtain what you desire; for you do not covet great things. But commit yourself without fear to our ministers.
STREPSIADES.: I will do so in reliance upon you, for necessity oppresses me, on account of the blood-horses, and the marriage that ruined me. Now, therefore, let them use me as they please. I give up this body to them to be beaten, to be hungered, to be troubled with thirst, to be squalid, to shiver with cold, to flay into a leathern bottle, if I shall escape clear from my debts, and appear to men to be bold, glib of tongue, audacious, impudent, shameless, a fabricator of falsehoods, inventive of words, a practiced knave in lawsuits, a law-tablet, a thorough rattle, a fox, a sharper, a slippery knave, a dissembler, a slippery fellow, an impostor, a gallows-bird, a blackguard, a twister, a troublesome fellow, a licker-up of hashes. If they call me this, when they meet me, let them do to me absolutely what they please. And if they like, by Ceres, let them serve up a sausage out of me to the deep thinkers.
CHORUS.: This man has a spirit not void of courage, but prompt. Know, that if you learn these matters from me, you will possess among mortals a glory as high as heaven.
STREPSIADES.: What shall I experience?
CHORUS.: You shall pass with me the most enviable of mortal lives the whole time.
STREPSIADES.: Shall I then ever see this?
CHORUS.: Yea, so that many be always seated at your gates, wishing to communicate with you and come to a conference with you, to consult with you as to actions and affidavits of many talents, as is worthy of your abilities.
CHORUS.: But attempt to teach the old man by degrees whatever you purpose, and scrutinize his intellect, and make trial of his mind.
Part 11
SOCRATES.: Come now, tell me your own turn of mind; in order that, when I know of what sort it is, I may now, after this, apply to you new engines.
STREPSIADES.: What? By the gods, do you purpose to besiege me?
SOCRATES.: No; I wish to briefly learn from you if you are possessed of a good memory.
STREPSIADES.: In two ways, by Jove! If anything be owing to me, I have a very good memory; but if I owe unhappy man, I am very forgetful.
SOCRATES.: Is the power of speaking, pray, implanted in your nature?
STREPSIADES.: Speaking is not in me, but cheating is.
SOCRATES.: How, then, will you be able to learn?
STREPSIADES.: Excellently, of course.
SOCRATES.: Come, then, take care that, whenever I propound any clever dogma about abstruse matters, you catch it up immediately.
STREPSIADES.: What then? Am I to feed upon wisdom like a dog?
SOCRATES.: This man is ignorant and brutish--I fear, old man, lest you will need blows. Come, let me see; what do you do if any one beat you?
STREPSIADES.: I take the beating; and then, when I have waited a little while, I call witnesses to prove it; then again, after a short interval, I go to law.
SOCRATES.: Come, then, lay down your cloak.
STREPSIADES.: Have I done any wrong?
SOCRATES.: No; but it is the rule to enter naked.
STREPSIADES.: But I do not enter to search for stolen goods.
SOCRATES.: Lay it down. Why do you talk nonsense?
STREPSIADES.: Now tell me this, pray. If I be diligent and learn zealously, to which of your disciples shall I become like?
SOCRATES.: You will no way differ from Chaerephon in intellect.
STREPSIADES.: Ah me, unhappy! I shall become half-dead.
Part 12
SOCRATES.: Don’t chatter; but quickly follow me hither with smartness.
STREPSIADES.: Then give me first into my hands a honeyed cake; for I am afraid of descending within, as if into the cave of Trophonius.
SOCRATES.: Proceed; why do you keep poking about the door?
CHORUS.: Well, go in peace, for the sake of this your valour. May prosperity attend the man, because, being advanced into the vale of years, he imbues his intellect with modern subjects, and cultivates wisdom!
CHORUS.: Spectators, I will freely declare to you the truth, by Bacchus, who nurtured me! So may I conquer, and be accounted skillful, as that, deeming you to be clever spectators, and this to be the cleverest of my comedies, I thought proper to let you first taste that comedy, which gave me the greatest labour. And then I retired from the contest defeated by vulgar fellows, though I did not deserve it. These things, therefore, I object to you, a learned audience, for whose sake I was expending this labour. But not even thus will I ever willingly desert the discerning portion of you. For since what time my Modest Man and my Rake were very highly praised here by an audience, with whom it is a pleasure even to hold converse, and I (for I was still a virgin, and it was not lawful for me as yet to have children) exposed my offspring, and another girl took it up, and owned it, and you generously reared and educated it, from this time I have had sure pledges of your good will toward me. Now, therefore, like that well-known Electra, has this comedy come seeking, if haply it meet with an audience so clever, for it will recognize, if it should see, the lock of its brother. But see how modest she is by nature, who, in the first place, has come, having stitched to her no leathern phallus hanging down, red at the top, and thick, to set the boys a laughing; nor yet jeered the bald-headed, nor danced the cordax; nor does the old man who speaks the verses beat the person near him with his staff, keeping out of sight wretched ribaldry; nor has she rushed in with torches, nor does she shout iou, iou; but has come relying on herself and her verses. And I, although so excellent a poet, do not give myself airs, nor do I seek to deceive you by twice and thrice bringing forward the same pieces; but I am always clever at introducing new fashions, not at all resembling each other, and all of them clever; who struck Cleon in the belly when at the height of his power, and could not bear to attack him afterward when he was down. But these scribblers, when once Hyperbolus has given them a handle, keep ever trampling on this wretched man and his mother. Eupolis, indeed, first of all craftily introduced his Maricas, having basely, base fellow, spoiled by altering my play of the Knights, having added to it, for the sake of the cordax, a drunken old woman, whom Phrynichus long ago poetized, whom the whale was for devouring. Then again Hermippus made verses on Hyperbolus; and now all others press hard upon Hyperbolus, imitating my simile of the eels. Whoever, therefore, laughs at these, let him not take pleasure in my attempts; but if you are delighted with me and my inventions, in times to come you will seem to be wise.
CHORUS.: I first invoke, to join our choral band, the mighty Jupiter, ruling on high, the monarch of gods; and the potent master of the trident, the fierce upheaver of earth and briny sea; and our father of great renown, most august Aether, life-supporter of all; and the horse-guider, who fills the plain of the earth with exceeding bright beams, a mighty deity among gods and mortals.
CHORUS.: Most clever spectators, come, give us your attention; for having been injured, we blame you to your faces. For though we benefit the state most of all the gods, to us alone of the deities you do not offer sacrifice nor yet pour libations, who watch over you. For if there should be any expedition without prudence, then we either thunder or drizzle small rain. And then, when you were for choosing as your general the Paphlagonian tanner, hateful to the gods, we contracted our brows and were enraged; and thunder burst through the lightning; and the Moon forsook her usual paths; and the Sun immediately drew in his wick to himself, and declared he would not give you light, if Cleon should be your general. Nevertheless you chose him. For they say that ill counsel is in this city; that the gods, however, turn all these your mismanagements to a prosperous issue. And how this also shall be advantageous, we will easily teach you. If you should convict the cormorant Cleon of bribery and embezzlement, and then make fast his neck in the stocks, the affair will turn out for the state to the ancient form again, if you have mismanaged in any way, and to a prosperous issue.
CHORUS.: Hear me again, King Phoebus, Delian Apollo, who inhabitest the high-peaked Cynthian rock! And thou, blessed goddess, who inhabitest the all-golden house of Ephesus, in which Lydian damsels greatly reverence thee; and thou, our national goddess, swayer of the aegis, Minerva, guardian of the city! And thou, reveler Bacchus, who, inhabiting the Parnassian rock, sparklest with torches, conspicuous among the Delphic Bacchanals!
CHORUS.: When we had got ready to set out hither, the Moon met us, and commanded us first to greet the Athenians and their allies; and then declared that she was angry, for that she had suffered dreadful things, though she benefits you all, not in words, but openly. In the first place, not less than a drachma every month for torches; so that also all, when they went out of an evening, were wont to say, Boy, don’t buy a torch, for the moonlight is beautiful. And she says she confers other benefits on you, but that you do not observe the days at all correctly, but confuse them up and down; so that she says the gods are constantly threatening her, when they are defrauded of their dinner, and depart home, not having met with the regular feast according to the number of the days. And then, when you ought to be sacrificing, you are inflicting tortures and litigating. And often, while we gods are observing a fast, when we mourn for Memnon or Sarpedon, you are pouring libations and laughing. For which reason Hyperbolus, having obtained the lot this year to be Hieromnemon, was afterward deprived by us gods of his crown; for thus he will know better that he ought to spend the days of his life according to the Moon.
SOCRATES.: By Respiration, and Chaos, and Air, I have not seen any man so boorish, nor so impracticable, nor so stupid, nor so forgetful; who, while learning some little petty quibbles, forgets them before he has learned them. Nevertheless I will certainly call him out here to the light. Where is Strepsiades? Come forth with your couch.
STREPSIADES.: (from within). The bugs do not permit me to bring it forth.
SOCRATES.: Make haste and lay it down; and give me your attention.
STREPSIADES.: Very well.
SOCRATES.: Come now; what do you now wish to learn first of those things in none of which you have ever been instructed? Tell me. About measures, or rhythms, or verses?
STREPSIADES.: I should prefer to learn about measures; for it is but lately I was cheated out of two choenices by a meal-huckster.
SOCRATES.: I do not ask you this, but which you account the most beautiful measure; the trimetre or the tetrameter?
STREPSIADES.: I think nothing superior to the semisextarius.
SOCRATES.: You talk nonsense, man.
STREPSIADES.: Make a wager then with me, if the semisextarius be not a tetrameter.
SOCRATES.: Go to the devil! How boorish you are and dull of learning. Perhaps you may be able to learn about rhythms.
Part 13
STREPSIADES.: But what good will rhythms do me for a living?
SOCRATES.: In the first place, to be clever at an entertainment, understanding what rhythm is for the war-dance, and what, again, according to the dactyle.
STREPSIADES.: According to the dactyle? By Jove, but I know it!
SOCRATES.: Tell me, pray.
STREPSIADES.: What else but this finger? Formerly, indeed, when I was yet a boy, this here!
SOCRATES.: You are boorish and stupid.
STREPSIADES.: For I do not desire, you wretch, to learn any of these things.
SOCRATES.: What then?
STREPSIADES.: That, that, the most unjust cause.
SOCRATES.: But you must learn other things before these; namely, what quadrupeds are properly masculine.
STREPSIADES.: I know the males, if I am not mad:—κριὸς, τράγος, ταῦρος, κύων, ἀλεκτρυών.
SOCRATES.: Do you see what you are doing? You are calling both the female and the male ἀλεκτρυὼν in the same way.
STREPSIADES.: How, pray? Come, tell me.
SOCRATES.: How? The one with you is ἀλεκτρὺων, and the other is ἀλεκτρὺων also.
STREPSIADES.: Yea, by Neptune! How now ought I to call them?
SOCRATES.: The one ἀλεκτρύαινα and the other ἀλέκτωρ.
STREPSIADES.: Ἀλεκτρύαινα? Capital, by the Air! So that, in return for this lesson alone, I will fill your kardopos full of barley-meal on all sides.
SOCRATES.: See! See! There again is another blunder! You make κάρδοπος, which is feminine, to be masculine.
STREPSIADES.: In what way do I make κάρδοπος masculine?
SOCRATES.: Most assuredly; just as if you were to say Κλεώνυμος.
Part 14
STREPSIADES.: How pray? Tell me.
SOCRATES.: Κάρδοπος with you is tantamount to Κλεώνυμος.
STREPSIADES.: Good sir, Cleonymus had no kneading-trough, but kneaded his bread in a round mortar. How ought I to call it henceforth?
SOCRATES.: How? Call it καρδόπη, as you call Σωστράτη.
STREPSIADES.: Καρδόπη in the feminine?
SOCRATES.: For so you speak it rightly.
STREPSIADES.: But that would make it καρδόπη, Κλεωνύμη.
SOCRATES.: You must learn one thing more about names, what are masculine and what of them are feminine.
STREPSIADES.: I know what are female.
SOCRATES.: Tell me, pray.
STREPSIADES.: Lysilla, Philinna, Clitagora, Demetria.
SOCRATES.: What names are masculine?
STREPSIADES.: Thousands; Philoxenus, Melesias, Amynias.
SOCRATES.: But, you wretch! These are not masculine.
STREPSIADES.: Are they not males with you?
SOCRATES.: By no means; for how would you call Amynias, if you met him?
STREPSIADES.: How would I call? Thus: Come hither, come hither Amynia!
SOCRATES.: Do you see? You call Amynias a woman.
STREPSIADES.: Is it not then with justice, who does not serve in the army? But why should I learn these things, that we all know?
SOCRATES.: It is no use, by Jupiter! Having reclined yourself down here-
Part 15
STREPSIADES.: What must I do?
SOCRATES.: Think out some of your own affairs.
STREPSIADES.: Not here, pray, I beseech you; but, if I must, suffer me to excogitate these very things on the ground.
SOCRATES.: There is no other way.
STREPSIADES.: Unfortunate man that I am! What a penalty shall I this day pay to the bugs!
CHORUS.: Now meditate and examine closely; and roll yourself about in every way, having wrapped yourself up; and quickly, when you fall into a difficulty, spring to another mental contrivance. But let delightful sleep be absent from your eyes.
STREPSIADES.: Attatai! Attatai!
CHORUS.: What ails you? Why are you distressed?
STREPSIADES.: Wretched man, I am perishing! The Corinthians, coming out from the bed, are biting me, and devouring my sides, and drinking up my life-blood, and tearing away my flesh, and digging through my vitals, and will annihilate me.
CHORUS.: Do not now be very grievously distressed.
STREPSIADES.: Why, how, when my money is gone, my complexion gone, my life gone, and my slipper gone? And furthermore in addition to these evils, with singing the night-watches, I am almost gone myself.
SOCRATES.: Ho you! What are you about? Are you not meditating?
STREPSIADES.: I? Yea, by Neptune!
SOCRATES.: And what, pray, have you thought?
STREPSIADES.: Whether any bit of me will be left by the bugs.
SOCRATES.: You will perish most wretchedly.
STREPSIADES.: But, my good friend, I have already perished.
SOCRATES.: You must not give in, but must wrap yourself up; for you have to discover a device for abstracting, and a means of cheating.
STREPSIADES.: Ah me! Would, pray, some one would throw over me a swindling contrivance from the sheep-skins.
SOCRATES.: Come now; I will first see this fellow, what he is about. Ho you! Are you asleep?
Part 16
STREPSIADES.: No, by Apollo, I am not!
SOCRATES.: Have you got anything?
STREPSIADES.: No; by Jupiter, certainly not!
SOCRATES.: Nothing at all?
STREPSIADES.: Nothing, except what I have in my right hand.
SOCRATES.: Will you not quickly cover yourself up and think of something?
STREPSIADES.: About what? For do you tell me this, O Socrates!
SOCRATES.: Do you, yourself, first find out and state what you wish.
STREPSIADES.: You have heard a thousand times what I wish. About the interest; so that I may pay no one.
SOCRATES.: Come then, wrap yourself up, and having given your mind play with subtilty, revolve your affairs by little and little, rightly distinguishing and examining.
STREPSIADES.: Ah me, unhappy man!
SOCRATES.: Keep quiet; and if you be puzzled in any one of your conceptions, leave it and go; and then set your mind in motion again, and lock it up.
STREPSIADES.: (in great glee). O dearest little Socrates!
SOCRATES.: What, old man?
STREPSIADES.: I have got a device for cheating them of the interest.
SOCRATES.: Exhibit it.
STREPSIADES.: Now tell me this—
SOCRATES.: Pray?
STREPSIADES.: If I were to purchase a Thessalian witch, and draw down the moon by night, and then shut it up, as if it were a mirror, in a round crest-case, and then carefully keep it—
SOCRATES.: What good, pray, would this do you?
Part 17
STREPSIADES.: What? If the moon were to rise no longer anywhere, I should not pay the interest.
SOCRATES.: Why so, pray?
STREPSIADES.: Because the money is lent out by the month.
SOCRATES.: Capital! But I will again propose to you another clever question. If a suit of five talents should be entered against you, tell me how you would obliterate it.
STREPSIADES.: How? How? I do not know but I must seek.
SOCRATES.: Do not then always revolve your thoughts about yourself; but slack away your mind into the air, like a cock-chafer tied with a thread by the foot.
STREPSIADES.: I have found a very clever method of getting rid of my suit, so that you yourself would acknowledge it.
SOCRATES.: Of what description?
STREPSIADES.: Have you ever seen this stone in the chemist’s shops, the beautiful and transparent one, from which they kindle fire?
SOCRATES.: Do you mean the burning-glass?
STREPSIADES.: I do. Come what would you say, pray, if I were to take this, when the clerk was entering the suit, and were to stand at a distance, in the direction of the sun, thus, and melt out the letters of my suit?
SOCRATES.: Cleverly done, by the Graces!
STREPSIADES.: Oh! How I am delighted, that a suit of five talents has been cancelled!
SOCRATES.: Come now, quickly seize upon this.
STREPSIADES.: What?
SOCRATES.: How, when engaged in a lawsuit, you could overturn the suit, when you were about to be cast, because you had no witnesses.
STREPSIADES.: Most readily and easily.
SOCRATES.: Tell me, pray.
STREPSIADES.: Well now, I’ll tell you. If, while one suit was still pending, before mine was called on, I were to run away and hang myself.
SOCRATES.: You talk nonsense.
Part 18
STREPSIADES.: By the gods, would I! For no one will bring action against me when I am dead.
SOCRATES.: You talk nonsense. Begone; I can’t teach you any longer.
STREPSIADES.: Why so? Yea, by the gods, O Socrates!
SOCRATES.: You straightaway forget whatever you learn. For what now was the first thing you were taught? Tell me.
STREPSIADES.: Come, let me see: nay, what was the first? What was the fist? Nay, what was the thing in which we knead our flour? Ah me! What was it?
SOCRATES.: Will you not pack off to the devil, you most forgetful and most stupid old man?
STREPSIADES.: Ah me, what then, pray will become of me, wretched man? For I shall be utterly undone, if I do not learn to ply the tongue. Come, O ye Clouds, give me some good advice.
CHORUS.: We, old man, advise you, if you have a son grown up, to send him to learn in your stead.
STREPSIADES.: Well, I have a fine, handsome son, but he is not willing to learn. What must I do?
CHORUS.: But do you permit him?
STREPSIADES.: Yes, for he is robust in body, and in good health, and is come of the high-plumed dames of Coesyra. I will go for him, and if he be not willing, I will certainly drive him from my house. To Socrates. Go in and wait for me a short time.
CHORUS.: Do you perceive that you are soon to obtain the greatest benefits through us alone of the gods? For this man is ready to do everything that you bid him. But you, while the man is astounded and evidently elated, having perceived it, will quickly fleece him to the best of your power. Exit Socrates. For matters of this sort are somehow accustomed to turn the other way.
STREPSIADES.: By Mist, you certainly shall not stay here any longer! But go and gnaw the columns of Megacles.
PHIDIPPIDES.: My good sir, what is the matter with you, O father? You are not in your senses, by Olympian Jupiter!
STREPSIADES.: See, see, Olympian Jupiter! What folly! To think of your believing in Jupiter, as old as you are!
PHIDIPPIDES.: Why, pray, did you laugh at this?
STREPSIADES.: Reflecting that you are a child, and have antiquated notions. Yet, however, approach, that you may know more; and I will tell you a thing, by learning which you will be a man. But see that you do not teach this to any one.
PHIDIPPIDES.: Well, what is it?
STREPSIADES.: You swore now by Jupiter.
PHIDIPPIDES.: I did.
Part 19
STREPSIADES.: Seest thou, then, how good a thing is learning? There is no Jupiter, O Phidippides!
PHIDIPPIDES.: Who then?
STREPSIADES.: Vortex reigns, having expelled Jupiter.
PHIDIPPIDES.: Bah! Why do you talk foolishly?
STREPSIADES.: Be assured that it is so.
PHIDIPPIDES.: Who says this?
STREPSIADES.: Socrates the Melian, and Chaerephon, who knows the footmarks of fleas.
PHIDIPPIDES.: Have you arrived at such a pitch of frenzy that you believe madmen?
STREPSIADES.: Speak words of good omen, and say nothing bad of clever men and wise; of whom, through frugality, none ever shaved or anointed himself, or went to a bath to wash himself; while you squander my property in bathing, as if I were already dead. But go as quickly as possible and learn instead of me.
PHIDIPPIDES.: What good could any one learn from them?
STREPSIADES.: What, really? Whatever wisdom there is among men. And you will know yourself, how ignorant and stupid you are. But wait for me here a short time.
PHIDIPPIDES.: Ah me! What shall I do, my father being crazed? Shall I bring him into court and convict him of lunacy, or shall I give information of his madness to the coffin-makers?
STREPSIADES.: Come, let me see; what do you consider this to be? Tell me.
PHIDIPPIDES.: Alectryon.
STREPSIADES.: Right. And what this?
PHIDIPPIDES.: Alectryon.
STREPSIADES.: Both the same? You are very ridiculous. Do not do so, then, for the future; but call this ἀλεκτρύαινα, and this one ἀλέκτωρ.
PHIDIPPIDES.: Ἀλεκτρύαινα! Did you learn these clever things by going in just now to the Titans?
STREPSIADES.: And many others too; but whatever I learned on each occasion I used to forget immediately, through length of years.
PHIDIPPIDES.: Is it for this reason, pray, that you have also lost your cloak?
Part 20
STREPSIADES.: I have not lost it; but have studied it away.
PHIDIPPIDES.: What have you made of your slippers, you foolish man?
STREPSIADES.: I have expended them, like Pericles, for needful purposes. Come, move, let us go. And then if you obey your father, go wrong if you like. I also know that I formerly obeyed you, a lisping child of six years old, and bought you a go-cart at the Diasia, with the first obolus I received from the Heliaea.
PHIDIPPIDES.: You will assuredly some time at length be grieved at this.
STREPSIADES.: It is well done of you that you obeyed. Come hither, come hither O Socrates! Come forth, for I bring to you this son of mine, having persuaded him against his will.
SOCRATES.: For he is still childish, and not used to the baskets here.
PHIDIPPIDES.: You would yourself be used to them if you were hanged.
STREPSIADES.: A mischief take you! Do you abuse your teacher?
SOCRATES.: Were hanged quoth’a! How sillily he pronounced it, and with lips wide apart! How can this youth ever learn an acquittal from a trial or a legal summons, or persuasive refutation? And yet Hyperbolus learned this at the cost of a talent.
STREPSIADES.: Never mind; teach him. He is clever by nature. Indeed, from his earliest years, when he was a little fellow only so big, he was wont to form houses and carve ships within-doors, and make little wagons of leather, and make frogs out of pomegranate-rinds, you can’t think how cleverly. But see that he learns those two causes; the better, whatever it may be; and the worse, which, by maintaining what is unjust, overturns the better. If not both, at any rate the unjust one by all means.
SOCRATES.: He shall learn it himself from the two causes in person.
STREPSIADES.: I will take my departure. Remember this now, that he is to be able to reply to all just arguments.
JUST CAUSE.: Come hither! Show yourself to the spectators, although being audacious.
UNJUST CAUSE.: Go whither you please; for I shall far rather do for you, if I speak before a crowd.
JUST CAUSE.: You destroy me? Who are you?
UNJUST CAUSE.: A cause.
JUST CAUSE.: Ay, the worse.
UNJUST CAUSE.: But I conquer you, who say that you are better than I.
JUST CAUSE.: By doing what clever trick?
UNJUST CAUSE.: By discovering new contrivances.
Part 21
JUST CAUSE.: For these innovations flourish by the favour of these silly persons.
UNJUST CAUSE.: No; but wise persons.
JUST CAUSE.: I will destroy you miserably.
UNJUST CAUSE.: Tell me, by doing what?
JUST CAUSE.: By speaking what is just.
UNJUST CAUSE.: But I will overturn them by contradicting them; for I deny that justice even exists at all.
JUST CAUSE.: Do you deny that it exists?
UNJUST CAUSE.: For come, where is it?
JUST CAUSE.: With the gods.
UNJUST CAUSE.: How, then, if justice exists, has Jupiter not perished, who bound his own father?
JUST CAUSE.: Bah! This profanity now is spreading! Give me a basin.
UNJUST CAUSE.: You are a dotard and absurd.
JUST CAUSE.: You are debauched and shameless.
UNJUST CAUSE.: You have spoken roses of me.
JUST CAUSE.: And a dirty lickspittle.
UNJUST CAUSE.: You crown me with lilies.
JUST CAUSE.: And a parricide.
UNJUST CAUSE.: You don’t know that you are sprinkling me with gold.
JUST CAUSE.: Certainly not so formerly, but with lead.
UNJUST CAUSE.: But now this is an ornament to me.
Part 22
JUST CAUSE.: You are very impudent.
UNJUST CAUSE.: And you are antiquated.
JUST CAUSE.: And through you, no one of our youths is willing to go to school; and you will be found out some time or other by the Athenians, what sort of doctrines you teach the simple-minded.
UNJUST CAUSE.: You are shamefully squalid.
JUST CAUSE.: And you are prosperous. And yet formerly you were a beggar saying that you were the Mysian Telephus, and gnawing the maxims of Pandeletus out of your little wallet.
UNJUST CAUSE.: Oh, the wisdom—
JUST CAUSE.: Oh, the madness—
UNJUST CAUSE.: Which you have mentioned.
JUST CAUSE.: And of your city, which supports you who ruin her youths.
UNJUST CAUSE.: You shan’t teach this youth, you old dotard.
JUST CAUSE.: Yes, if he is to be saved, and not merely to practise loquacity.
UNJUST CAUSE.: Come hither, and leave him to rave.
JUST CAUSE.: You shall howl, if you lay your hand on him.
CHORUS.: Cease from contention and railing. But show to us, you, what you used to teach the men of former times, and you, the new system of education; in order that, having heard you disputing, he may decide and go to the school of one or the other.
JUST CAUSE.: I am willing to do so.
UNJUST CAUSE.: I also am willing.
CHORUS.: Come now, which of the two shall speak first?
UNJUST CAUSE.: I will give him the precedence; and then, from these things which he adduces, I will shoot him dead with new words and thoughts. And at last, if he mutter, he shall be destroyed, being stung in his whole face and his two eyes by my maxims, as if by bees.
CHORUS.: Now the two, relying on very dexterous arguments and thoughts, and sententious maxims, will show which of them shall appear superior in argument. For now the whole crisis of wisdom is here laid before them; about which my friends have a very great contest.
CHORUS.: But do you, who adorned our elders with many virtuous manners, utter the voice in which you rejoice, and declare your nature.
Part 23
JUST CAUSE.: I will, therefore, describe the ancient system of education, how it was ordered, when I flourished in the advocacy of justice, and temperance was the fashion. In the first place it was incumbent that no one should hear the voice of a boy uttering a syllable; and next, that those from the same quarter of the town should march in good order through the streets to the school of the harp-master, naked, and in a body, even if it were to snow as thick as meal. Then again, their master would teach them, not sitting cross-legged, to learn by rote a song, either Παλλάδα περσέπολιν δεινὰν or τηλέπορόν τι βόαμα raising to a higher pitch the harmony which our fathers transmitted to us. But if any of them were to play the buffoon, or to turn any quavers, like these difficult turns the present artists make after the manner of Phrynis, he used to be thrashed, being beaten with many blows, as banishing the Muses. And it behooved the boys, while sitting in the school of the Gymnastic-master, to cover the thigh, so that they might exhibit nothing indecent to those outside; then again, after rising from the ground, to sweep the sand together, and to take care not to leave an impression of the person for their lovers. And no boy used in those days to anoint himself below the navel; so that their bodies wore the appearance of blooming health. Nor used he to go to his lover, having made up his voice in an effeminate tone, prostituting himself with his eyes. Nor used it to be allowed when one was dining to take the head of the radish, or to snatch from their seniors dill or parsley, or to eat fish, or to giggle, or to keep the legs crossed.
UNJUST CAUSE.: Aye, antiquated and dipolia-like and full of grasshoppers, and of Cecydes, and of the Buphonian festival!
JUST CAUSE.: Yet certainly these are those principles by which my system of education nurtured the men who fought at Marathon. But you teach the men of the present day, so that I am choked, when at the Panathenaia a fellow, holding his shield before his person, neglects Tritogenia, when they ought to dance. Wherefore, O youth, choose with confidence, me, the better cause, and you will learn to hate the Agora, and to refrain from baths, and to be ashamed of what is disgraceful, and to be enraged if any one jeer you, and to rise up from seats before your seniors when they approach, and not to behave ill toward your parents, and to do nothing else that is base, because you are to form in your mind an image of Modesty: and not to dart into the house of a dancing-woman, lest, while gaping after these things, being struck with an apple by a wanton, you should be damaged in your reputation: and not to contradict your father in anything; nor by calling him Iapetus, to reproach him with the ills of age, by which you were reared in your infancy.
UNJUST CAUSE.: If you shall believe him in this, O youth, by Bacchus, you will be like the sons of Hippocrates, and they will call you a booby.
JUST CAUSE.: Yet certainly shall you spend your time in the gymnastic schools, sleek and blooming; not chattering in the market-place rude jests, like the youths of the present day; nor dragged into court for a petty suit, greedy, pettifogging, knavish; but you shall descend to the Academy and run races beneath the sacred olives along with some modest compeer, crowned with white reeds, redolent of yew, and careless ease, of leaf-shedding white poplar, rejoicing in the season of spring, when the plane-tree whispers to the elm.
JUST CAUSE.: If you do these things which I say, and apply your mind to these, you will ever have a stout chest, a clear complexion, broad shoulders, a little tongue, large hips, little lewdness. But if you practise what the youths of the present day do, you will have in the first place, a pallid complexion, small shoulders, a narrow chest, a large tongue, little hips, great lewdness, a long psephism; and this deceiver will persuade you to consider everything that is base to be honourable, and what is honourable to be base; and in addition to this, he will fill you with the lewdness of Antimachus.
CHORUS.: O thou that practisest most renowned high-towering wisdom! How sweetly does a modest grace attend your words! Happy, therefore, were they who lived in those days, in the times of former men! In reply, then, to these, O thou that hast a dainty-seeming Muse, it behooveth thee to say something new; since the man has gained renown.
CHORUS.: And it appears you have need of powerful arguments against him, if you are to conquer the man and not incur laughter.
UNJUST CAUSE.: And yet I was choking in my heart, and was longing to confound all these with contrary maxims. For I have been called among the deep thinkers the worse cause on this very account, that I first contrived how to speak against both law and justice; and this art is worth more than ten thousand staters, that one should choose the worse cause, and nevertheless be victorious. But mark how I will confute the system of education on which he relies, who says, in the first place, that he will not permit you to be washed with warm water. And yet, on what principle do you blame the warm baths?
JUST CAUSE.: Because it is most vile, and makes a man cowardly.
UNJUST CAUSE.: Stop! For immediately I seize and hold you by the waist without escape. Come, tell me, which of the sons of Jupiter do you deem to have been the bravest in soul, and to have undergone most labours?
JUST CAUSE.: I consider no man superior to Hercules.
UNJUST CAUSE.: Where, pray, did you ever see cold Herculean baths? And yet, who was more valiant than he?
JUST CAUSE.: These are the very things which make the bath full of youths always chattering all day long, but the palaestras empty.
UNJUST CAUSE.: You next find fault with their living in the market-place; but I commend it. For if it had been bad, Homer would never have been for representing Nestor as an orator; nor all the other wise men. I will return, then, from thence to the tongue, which this fellow says our youths ought not to exercise, while I maintain they should. And again, he says they ought to be modest: two very great evils. For tell me to whom you have ever seen any good accrue through modesty and confute me by your words.
JUST CAUSE.: To many. Peleus, at any rate, received his sword on account of it.
UNJUST CAUSE.: A sword? Marry, he got a pretty piece of luck, the poor wretch! While Hyperbolus, he of the lamps, got more than many talents by his villainy, but by Jupiter, no sword!
JUST CAUSE.: And Peleus married Thetis, too, through his modesty.
UNJUST CAUSE.: And then she went off and left him; for he was not lustful, nor an agreeable bedfellow to spend the night with. Now a woman delights in being wantonly treated. But you are an old dotard. For (to Phidippides). consider, O youth, all that attaches to modesty, and of how many pleasures you are about to be deprived—of women, of games at cottabus, of dainties, of drinking-bouts, of giggling. And yet, what is life worth to you if you be deprived of these enjoyments? Well, I will pass from thence to the necessities of our nature. You have gone astray, you have fallen in love, you have been guilty of some adultery, and then have been caught. You are undone, for you are unable to speak. But if you associate with me, indulge your inclination, dance, laugh, and think nothing disgraceful. For if you should happen to be detected as an adulterer, you will make this reply to him, that you have done him no injury: and then refer him to Jupiter, how even he is overcome by love and women . And yet, how could you, who are a mortal, have greater power than a god?
JUST CAUSE.: But what if he should suffer the radish through obeying you, and be depillated with hot ashes? What argument will he be able to state, to prove that he is not a blackguard?
Part 24
UNJUST CAUSE.: And if he be a blackguard, what harm will he suffer?
JUST CAUSE.: Nay, what could he ever suffer still greater than this?
UNJUST CAUSE.: What then will you say if you be conquered by me in this?
JUST CAUSE.: I will be silent: what else can I do?
UNJUST CAUSE.: Come, now, tell me; from what class do the advocates come?
JUST CAUSE.: From the blackguards.
UNJUST CAUSE.: I believe you. What then? From what class do tragedians come?
JUST CAUSE.: From the blackguards.
UNJUST CAUSE.: You say well. But from what class do the public orators come?
JUST CAUSE.: From the blackguards.
UNJUST CAUSE.: Then have you perceived that you say nothing to the purpose? And look which class among the audience is the more numerous.
JUST CAUSE.: Well now, I’m looking.
UNJUST CAUSE.: What, then, do you see?
JUST CAUSE.: By the gods, the blackguards to be far more numerous. This fellow, at any rate, I know; and him yonder; and this fellow with the long hair.
UNJUST CAUSE.: What, then, will you say?
JUST CAUSE.: We are conquered. Ye blackguards, by the gods, receive my cloak, for I desert to you.
SOCRATES.: What then? whether do you wish to take and lead away this your son, or shall I teach him to speak?
STREPSIADES.: Teach him, and chastise him: and remember that you train him properly; on the one side able for petty suits; but train his other jaw able for the more important causes.
SOCRATES.: Make yourself easy; you shall receive him back a clever sophist.
STREPSIADES.: Nay, rather, pale and wretched.
Part 25
CHORUS.: Go ye, then: but I think that you will repent of these proceedings.
CHORUS.: We wish to speak about the judges, what they will gain, if at all they justly assist this Chorus. For in the first place, if you wish to plough up your fields in spring, we will rain for you first; but for the others afterward. And then we will protect the fruits, and the vines, so that neither drought afflict them, nor excessive wet weather. But if any mortal dishonour us who are goddesses, let him consider what evils he will suffer at our hands, obtaining neither wine nor anything else from his farm. For when his olives and vines sprout, they shall be cut down; with such slings will we smite them. And if we see him making brick, we will rain; and we will smash the tiles of his roof with round hailstones. And if he himself, or any one of his kindred or friends, at any time marry, we will rain the whole night; so he will probably wish rather to have been even in Egypt than to have judged badly.
STREPSIADES.: The fifth, the fourth, the third, after this the second; and then, of all the days I most fear, and dread, and abominate, immediately after this there is the Old and New. For every one to whom I happen to be indebted, swears, and says he will ruin and destroy me, having made his deposits against me; though I only ask what is moderate and just—My good sir, one part don’t take just now; the other part put off I pray; and the other part remit; they say that thus they will never get back their money, but abuse me, as I am unjust, and say they will go to law with me. Now therefore let them go to law, for it little concerns me, if Phidippides has learned to speak well. I shall soon know by knocking at the thinking-shop. Boy, I say! Boy, boy!
SOCRATES.: Good morning, Strepsiades.
STREPSIADES.: The same to you. But first accept this present; for one ought to compliment the teacher with a fee. And tell me about my son, if he has learned that cause, which you just now brought forward.
SOCRATES.: He has learned it.
STREPSIADES.: Well done, O Fraud, all-powerful queen!
SOCRATES.: So that you can get clear off from whatever suit you please.
STREPSIADES.: Even if witnesses were present when I borrowed the money?
SOCRATES.: Yea, much more! Even if a thousand be present.
STREPSIADES.: Then I will shout with a very loud shout: Ho! Weep, you petty-usurers, both you and your principals, and your compound interests! For you can no longer do me any harm, because such a son is being reared for me in this house, shining with a double-edged tongue, for my guardian, the preserver of my house, a mischief to my enemies, ending the sadness of the great woes of his father. Him do thou run and summon from within to me.
SOCRATES.: O child! O son! Come forth from the house! Hear your father! Re-enter Socrates leading in Phidippides. Lo, here is the man!
STREPSIADES.: O my dear, my dear!
SOCRATES.: Take your son and depart.
STREPSIADES.: Oh, oh, my child! Huzza! Huzza! How I am delighted at the first sight of your complexion! Now, indeed, you are, in the first place, negative and disputatious to look at, and this fashion native to the place plainly appears, the what do you say? and the seeming to be injured when, I well know, you are injuring and inflicting a wrong; and in your countenance there is the Attic look. Now, therefore, see that you save me, since you have also ruined me.
PHIDIPPIDES.: What, pray, do you fear?
STREPSIADES.: The Old and New.
PHIDIPPIDES.: Why, is any day old and new?
STREPSIADES.: Yes; on which they say that they will make their deposits against me.
PHIDIPPIDES.: Then those that have made them will lose them; for it is not possible that two days can be one day.
Part 26
STREPSIADES.: Can not it?
PHIDIPPIDES.: Certainly not; unless the same woman can be both old and young at the same time.
STREPSIADES.: And yet it is the law.
PHIDIPPIDES.: For they do not, I think, rightly understand what the law means.
STREPSIADES.: And what does it mean?
PHIDIPPIDES.: The ancient Solon was by nature the commons’ friend.
STREPSIADES.: This surely is nothing whatever to the Old and New.
PHIDIPPIDES.: He therefore made the summons for two days, for the Old and New, that the deposits might be made on the first of the month.
STREPSIADES.: Why, pray, did he add the old day?
PHIDIPPIDES.: In order, my good sir, that the defendants, being present a day before, might compromise the matter of their own accord; but if not, that they might be worried on the morning of the new moon.
STREPSIADES.: Why, then, do the magistrates not receive the deposits on the new moon, but on the Old and New?
PHIDIPPIDES.: They seem to me to do what the forestallers do: in order that they may appreciate the deposits as soon as possible, on this account they have the first pick by one day.
STREPSIADES.: Bravo! Ye wretches, why do you sit senseless, the gain of us wise men, being blocks, ciphers, mere sheep, jars heaped together, wherefore I must sing an encomium upon myself and this my son, on account of our good fortune.
STREPSIADES.: O happy Strepsiades! How wise you are yourself, and how excellent is the son whom you are rearing!" My friends and fellow-tribesmen will say of me, envying me, when you prove victorious in arguing causes. But first I wish to lead you in and entertain you.
PASIAS.: Then, ought a man to throw away any part of his own property? Never! But it were better then at once to put away blushes, rather than now to have trouble; since I am now dragging you to be a witness, for the sake of my own money; and further, in addition to this, I shall become an enemy to my fellow-tribesman. But never, while I live, will I disgrace my country, but will summon Strepsiades.
STREPSIADES.: Who’s there?
PASIAS.: For the Old and New.
STREPSIADES.: I call you to witness, that he has named it for two days. For what matter do you summon me?
PASIAS.: For the twelve minae, which you received when you were buying the dapple-gray horse.
STREPSIADES.: A horse? Do you not hear? I, whom you all know to hate horsemanship!
Part 27
PASIAS.: And, by Jupiter! You swore by the gods too, that you would repay it.
STREPSIADES.: Ay, by Jove! For then my Phidippides did not yet know the irrefragable argument.
PASIAS.: And do you now intend, on this account, to deny the debt?
STREPSIADES.: Why, what good should I get else from his instruction?
PASIAS.: And will you be willing to deny these upon oath of the gods?
STREPSIADES.: What gods?
PASIAS.: Jupiter, Mercury, and Neptune.
STREPSIADES.: Yes, by Jupiter! And would pay down, too, a three-obol piece besides to swear.
PASIAS.: Then may you perish some day for your impudence!
STREPSIADES.: This man would be the better for it if he were cleansed by rubbing with salt.
PASIAS.: Ah me, how you deride me!
STREPSIADES.: He will contain six choae.
PASIAS.: By great Jupiter and the gods, you certainly shall not do this to me with impunity!
STREPSIADES.: I like your gods amazingly; and Jupiter, sworn by, is ridiculous to the knowing ones.
PASIAS.: You will assuredly suffer punishment, some time or other, for this. But answer and dismiss me, whether you are going to repay me my money or not.
STREPSIADES.: Keep quiet now, for I will presently answer you distinctly.
PASIAS.: (to his summons-witness). What do you think he will do?
WITNESS.: I think he will pay you.
STREPSIADES.: Where is this man who asks me for his money? Tell me what is this?
PASIAS.: What is this? A κάρδοπος.
Part 28
STREPSIADES.: And do you then ask me for your money, being such an ignorant person? I would not pay, not even an obolus, to any one who called the καρδόπη κάρδοπος.
PASIAS.: Then won’t you pay me?
STREPSIADES.: Not, as far as I know. Will you not then pack off as fast as possible from my door?
PASIAS.: I will depart; and be assured of this, that I will make deposit against you, or may I live no longer!
STREPSIADES.: Then you will lose it besides, in addition to your twelve minae. And yet I do not wish you to suffer this, because you named the kardopos floolishly.
AMYNIAS.: Ah me! Ah me!
STREPSIADES.: Ha! Whoever is this, who is lamenting? Surely it was not one of Carcinus’ deities that spoke.
AMYNIAS.: But why do you wish to know this, who I am?-A miserable man.
STREPSIADES.: Then follow your own path.
AMYNIAS.: O harsh fortune! O Fates, breaking the wheels of my horses! O Pallas, how you have destroyed me!
STREPSIADES.: What evil, pray, has Tlepolemus ever done you?
AMYNIAS.: Do not jeer me, my friend; but order your son to pay me the money which he received; especially as I have been unfortunate.
STREPSIADES.: What money is this?
AMYNIAS.: That which he borrowed.
STREPSIADES.: Then you were really unlucky, as I think.
AMYNIAS.: By the gods, I fell while driving my horses.
STREPSIADES.: Why, pray, do you talk nonsense, as if you had fallen from an ass?
AMYNIAS.: Do I talk nonsense if I wish to recover my money?
STREPSIADES.: You can’t be in your senses yourself.
AMYNIAS.: Why, pray?
Part 29
STREPSIADES.: You appear to me to have had your brains shaken as it were.
AMYNIAS.: And you appear to me, by Hermes, to be going to be summoned, if you will not pay me the money?
STREPSIADES.: Tell me now, whether you think that Jupiter always rains fresh rain on each occasion, or that the sun draws from below the same water back again?
AMYNIAS.: I know not which; nor do I care.
STREPSIADES.: How then is it just that you should recover your money, if you know nothing of meteorological matters?
AMYNIAS.: Well, if you are in want, pay me the interest of my money.
STREPSIADES.: What sort of animal is this interest?
AMYNIAS.: Most assuredly the money is always becoming more and more every month and every day as the time slips away.
STREPSIADES.: You say well. What then? Is it possible that you consider the sea to be greater now than formerly?
AMYNIAS.: No, by Jupiter, but equal; for it is not fitting that it should be greater.
STREPSIADES.: And how then, you wretch does this become no way greater, though the rivers flow into it, while you seek to increase your money? Will you not take yourself off from my house? Bring me the goad.
AMYNIAS.: I call you to witness these things.
STREPSIADES.: Go! Why do you delay? Won’t you march, Mr. Blood-horse?
AMYNIAS.: Is not this an insult, pray?
STREPSIADES.: Will you move quickly? Pricks him behind with the goad. I’ll lay on you, goading you behind, you outrigger? Do you fly? Amynias runs off. I thought I should stir you, together with your wheels and your two-horse chariots.
CHORUS.: What a thing it is to love evil courses! For this old man, having loved them, wishes to withhold the money that he borrowed. And he will certainly meet with something today, which will perhaps cause this sophist to suddenly receive some misfortune, in return for the knaveries he has begun.
CHORUS.: For I think that he will presently find what has been long boiling up, that his son is skilful to speak opinions opposed to justice, so as to overcome all with whomsoever he holds converse, even if he advance most villainous doctrines; and perhaps, perhaps his father will wish that he were even speechless.
STREPSIADES.: (running out of the house pursued by his son). Hollo! Hollo! O neighbours, and kinsfolk, and fellow-tribesmen, defend me, by all means, who am being beaten! Ah me, unhappy man, for my head and jaw! Wretch! Do you beat your father?
PHIDIPPIDES.: Yes, father.
STREPSIADES.: You see him owning that he beats me.
Part 30
PHIDIPPIDES.: Certainly.
STREPSIADES.: O wretch, and parricide, and house-breaker!
PHIDIPPIDES.: Say the same things of me again, and more. Do you know that I take pleasure in being much abused?
STREPSIADES.: You blackguard!
PHIDIPPIDES.: Sprinkle me with roses in abundance.
STREPSIADES.: Do you beat your father?
PHIDIPPIDES.: And will prove too, by Jupiter! that I beat you with justice.
STREPSIADES.: O thou most rascally! Why, how can it be just to beat a father?
PHIDIPPIDES.: I will demonstrate it, and will overcome you in argument.
STREPSIADES.: Will you overcome me in this?
PHIDIPPIDES.: Yea, by much and easily. But choose which of the two Causes you wish to speak.
STREPSIADES.: Of what two Causes?
PHIDIPPIDES.: The better, or the worse?
STREPSIADES.: Marry, I did get you taught to speak against justice, by Jupiter, my friend, if you are going to persuade me of this, that it is just and honourable for a father to be beaten by his sons!
PHIDIPPIDES.: I think I shall certainly persuade you; so that, when you have heard, not even you yourself will say anything against it.
STREPSIADES.: Well, now, I am willing to hear what you have to say.
CHORUS.: It is your business, old man, to consider in what way you shall conquer the man; for if he were not relying upon something, he would not be so licentious. But he is emboldened by something; the boldness of the man is evident.
CHORUS.: Now you ought to tell to the Chorus from what the contention first arose. And this you must do by all means.
STREPSIADES.: Well, now, I will tell you from what we first began to rail at one another. After we had feasted, as you know, I first bade him take a lyre, and sing a song of Simonides, The Shearing of the Ram. But he immediately said it was old-fashioned to play on the lyre and sing while drinking, like a woman grinding parched barley.
PHIDIPPIDES.: For ought you not then immediately to be beaten and trampled on, bidding me sing, just as if you were entertaining cicadae?
Part 31
STREPSIADES.: He expressed, however, such opinions then too within, as he does now; and he asserted that Simonides was a bad poet. I bore it at first, with difficulty indeed, yet nevertheless I bore it. And then I bade him at least take a myrtle-wreath and recite to me some portion of Aeschylus; and then he immediately said, Shall I consider Aeschylus the first among the poets, full of empty sound, unpolished, bombastic, using rugged words? And hereupon you can’t think how my heart panted. But, nevertheless, I restrained my passion, and said, At least recite some passage of the more modern poets, of whatever kind these clever things be. And he immediately sang a passage of Euripides, how a brother, O averter of ill! Debauched his uterine sister. And I bore it no longer, but immediately assailed him with many abusive reproaches. And then, after that, as was natural, we hurled word upon word. Then he springs upon me; and then he was wounding me, and beating me, and throttling me.
PHIDIPPIDES.: Were you not therefore justly beaten, who do not praise Euripides, the wisest of poets?
STREPSIADES.: He the wisest! Oh, what shall I call you? But I shall be beaten again.
PHIDIPPIDES.: Yes, by Jupiter, with justice.
STREPSIADES.: Why, how with justice? Who, O shameless fellow, reared you, understanding all your wishes, when you lisped what you meant? If you said bryn, I, understanding it, used to give you to drink. And when you asked for mamman, I used to come to you with bread. And you used no sooner to say caccan, than I used to take and carry you out of doors, and hold you before me.
STREPSIADES.: But you now, throttling me who was bawling and crying out because I wanted to ease myself, had not the heart to carry me forth out of doors, you wretch; but I did it there while I was being throttled.
CHORUS.: I fancy the hearts of the youths are panting to hear what he will say. For if, after having done such things, he shall persuade him by speaking, I would not take the hide of the old folks, even at the price of a chick-pea.
CHORUS.: It is thy business, thou author and upheaver of new words, to seek some means of persuasion, so that you shall seem to speak justly.
PHIDIPPIDES.: How pleasant it is to be acquainted with new and clever things, and to be able to despise the established laws! For I, when I applied my mind to horsemanship alone, used not to be able to utter three words before I made a mistake; but now, since he himself has made me cease from these pursuits, and I am acquainted with subtle thoughts, and arguments, and speculations, I think I shall demonstrate that it is just to chastise one’s father.
STREPSIADES.: Ride, then, by Jupiter! Since it is better for me to keep a team of four horses than to be killed with a beating.
PHIDIPPIDES.: I will pass over to that part of my discourse where you interrupted me; and first I will ask you this: Did you beat me when I was a boy?
STREPSIADES.: I did, through good-will and concern for you.
PHIDIPPIDES.: Pray tell me, is it not just that I also should be well inclined toward you in the same way, and beat you, since this is to be well inclined-to give a beating? For why ought your body to be exempt from blows and mine not? And yet I too was born free. The boys weep, and do you not think it is right that a father should weep? You will say that it is ordained by law that this should be the lot of boys. But I would reply, that old men are boys twice over, and that it is the more reasonable that the old should weep than the young, inasmuch as it is less just that they should err.
STREPSIADES.: It is nowhere ordained by law that a father should suffer this.
PHIDIPPIDES.: Was it not then a man like you and me, who first proposed this law, and by speaking persuaded the ancients? Why then is it less lawful for me also in turn to propose henceforth a new law for the sons, that they should beat their fathers in turn? But as many blows as we received before the law was made, we remit: and we concede to them our having been thrashed without return. Observe the cocks and these other animals, how they punish their fathers; and yet, in what do they differ from us, except that they do not write decrees?
STREPSIADES.: Why then, since you imitate the cocks in all things, do you not both eat dung and sleep on a perch?
PHIDIPPIDES.: It is not the same thing, my friend; nor would it appear so to Socrates.
STREPSIADES.: Therefore do not beat me; otherwise you will one day blame yourself.
PHIDIPPIDES.: Why, how?
STREPSIADES.: Since I am justly entitled to chastise you; and you to chastise your son, if you should have one.
Part 32
PHIDIPPIDES.: But if I should not have one, I shall have wept for nothing, and you will die laughing at me.
STREPSIADES.: To me, indeed, O comrades, he seems to speak justly; and I think we ought to concede to them what is fitting. For it is proper that we should weep, if we do not act justly.
PHIDIPPIDES.: Consider still another maxim.
STREPSIADES.: No; for I shall perish if I do.
PHIDIPPIDES.: And yet perhaps you will not be vexed at suffering what you now suffer.
STREPSIADES.: How, pray? For inform me what good you will do me by this.
PHIDIPPIDES.: I will beat my mother, just as I have you.
STREPSIADES.: What do you say? What do you say? This other, again, is a greater wickedness.
PHIDIPPIDES.: But what if, having the worst Cause,
PHIDIPPIDES.: I shall conquer you in arguing, proving that it is right to beat one’s mother?
STREPSIADES.: Most assuredly, if you do this, nothing will hinder you from casting yourself and your Worse Cause into the pit along with Socrates.
STREPSIADES.: These evils have I suffered through you, O Clouds! Having intrusted all my affairs to you.
CHORUS.: Nay, rather, you are yourself the cause of these things, having turned yourself to wicked courses.
STREPSIADES.: Why, pray, did you not tell me this, then, but excited with hopes a rustic and aged man?
CHORUS.: We always do this to him whom we perceive to be a lover of wicked courses, until we precipitate him into misfortune, so that he may learn to fear the gods.
STREPSIADES.: Ah me ! it is severe, O Clouds! But it is just; for I ought not to have withheld the money which I borrowed. Now, therefore, come with me, my dearest son, that you may destroy the blackguard Chaerephon and Socrates, who deceived you and me.
PHIDIPPIDES.: I will not injure my teachers.
STREPSIADES.: Yes, yes, reverence Paternal Jove.
PHIDIPPIDES.: Paternal Jove quoth’a! How antiquated you are! Why, is there any Jove?
STREPSIADES.: There is.
Part 33
PHIDIPPIDES.: There is not, no; for Vortex reigns having expelled Jupiter.
STREPSIADES.: He has not expelled him; but I fancied this, on account of this Vortex here. Ah me, unhappy man! When I even took you who are of earthenware for a god.
PHIDIPPIDES.: Here rave and babble to yourself.
STREPSIADES.: Ah me, what madness! How mad, then, I was when I ejected the gods on account of Socrates! But O dear Hermes, by no means be wroth with me, nor destroy me; but pardon me, since I have gone crazy through prating. And become my adviser, whether I shall bring an action and prosecute them, or whatever you think. You advise me rightly, not permitting me to get up a lawsuit, but as soon as possible to set fire to the house of the prating fellows. Come hither, come hither, Xanthias! Come forth with a ladder and with a mattock and then mount upon the thinking-shop and dig down the roof, if you love your master, until you tumble the house upon them. But let some one bring me a lighted torch and I’ll make some of them this day suffer punishment, even if they be ever so much impostors.
1ST DISCIPLE.: (from within). Hollo! Hollo!
STREPSIADES.: It is your business, O torch, to send forth abundant flame.
1ST DISCIPLE.: What are you doing, fellow?
STREPSIADES.: What am I doing? Why, what else, than chopping logic with the beams of your house?
2ND DISCIPLE.: (from within). Ah me! Who is setting fire to our house?
STREPSIADES.: The man whose cloak you have taken.
2ND DISCIPLE.: (from within). You will destroy us! You will destroy us!
STREPSIADES.: For I also wish this very thing; unless my mattock deceive my hopes, or I should somehow fall first and break my neck.
SOCRATES.: (from within). Hollo you! What are you doing, pray, you fellow on the roof?
STREPSIADES.: I am walking on air, and speculating about the sun.
SOCRATES.: Ah me, unhappy! I shall be suffocated, wretched man!
CHAEREPHON.: And I, miserable man, shall be burnt to death!
STREPSIADES.: For what has come into your heads that you acted insolently toward the gods, and pried into the seat of the moon?
HERMES: Chase, pelt, smite them, for many reasons, but especially because you know that they offended against the gods!
CHORUS.: Lead the way out; for we have sufficiently acted as chorus for today.
Contents — 34 sections
Part 1
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: ἰοὺ ἰού· ὦ Ζεῦ βασιλεῦ τὸ χρῆμα τῶν νυκτῶν ὅσον· ἀπέραντον. οὐδέποθʼ ἡμέρα γενήσεται; καὶ μὴν πάλαι γʼ ἀλεκτρυόνος ἤκουσʼ ἐγώ· οἱ δʼ οἰκέται ῥέγκουσιν· ἀλλʼ οὐκ ἂν πρὸ τοῦ. ἀπόλοιο δῆτʼ ὦ πόλεμε πολλῶν οὕνεκα, ὅτʼ οὐδὲ κολάσʼ ἔξεστί μοι τοὺς οἰκέτας. ἀλλʼ οὐδʼ ὁ χρηστὸς οὑτοσὶ νεανίας ἐγείρεται τῆς νυκτός, ἀλλὰ πέρδεται ἐν πέντε σισύραις ἐγκεκορδυλημένος. ἀλλʼ εἰ δοκεῖ ῥέγκωμεν ἐγκεκαλυμμένοι. ἀλλʼ οὐ δύναμαι δείλαιος εὕδειν δακνόμενος ὑπὸ τῆς δαπάνης καὶ τῆς φάτνης καὶ τῶν χρεῶν διὰ τουτονὶ τὸν υἱόν. ὁ δὲ κόμην ἔχων ἱππάζεταί τε καὶ ξυνωρικεύεται ὀνειροπολεῖ θʼ ἵππους· ἐγὼ δʼ ἀπόλλυμαι ὁρῶν ἄγουσαν τὴν σελήνην εἰκάδας· οἱ γὰρ τόκοι χωροῦσιν. ἅπτε παῖ λύχνον, κἄκφερε τὸ γραμματεῖον, ἵνʼ ἀναγνῶ λαβὼν ὁπόσοις ὀφείλω καὶ λογίσωμαι τοὺς τόκους. φέρʼ ἴδω τί ὀφείλω; δώδεκα μνᾶς Πασίᾳ. τοῦ δώδεκα μνᾶς Πασίᾳ; τί ἐχρησάμην; ὅτʼ ἐπριάμην τὸν κοππατίαν. οἴμοι τάλας, εἴθʼ ἐξεκόπην πρότερον τὸν ὀφθαλμὸν λίθῳ.
ΦΕΙΔΙΠΠΊΔΗΣ: Φίλων ἀδικεῖς· ἔλαυνε τὸν σαυτοῦ δρόμον.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: τοῦτʼ ἔστι τουτὶ τὸ κακὸν ὅ μʼ ἀπολώλεκεν· ὀνειροπολεῖ γὰρ καὶ καθεύδων ἱππικήν.
ΦΕΙΔΙΠΠΊΔΗΣ: πόσους δρόμους ἐλᾷ τὰ πολεμιστήρια;
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: ἐμὲ μὲν σὺ πολλοὺς τὸν πατέρʼ ἐλαύνεις δρόμους. ἀτὰρ τί χρέος ἔβα με μετὰ τὸν Πασίαν; τρεῖς μναῖ διφρίσκου καὶ τροχοῖν Ἀμυνίᾳ.
ΦΕΙΔΙΠΠΊΔΗΣ: ἄπαγε τὸν ἵππον ἐξαλίσας οἴκαδε.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: ἀλλʼ ὦ μέλʼ ἐξήλικας ἐμέ γʼ ἐκ τῶν ἐμῶν, ὅτε καὶ δίκας ὤφληκα χἄτεροι τόκου ἐνεχυράσεσθαί φασιν.
ΦΕΙΔΙΠΠΊΔΗΣ: ἐτεὸν ὦ πάτερ τί δυσκολαίνεις καὶ στρέφει τὴν νύχθʼ ὅλην;
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: δάκνει μὲ δήμαρχός τις ἐκ τῶν στρωμάτων.
ΦΕΙΔΙΠΠΊΔΗΣ: ἔασον ὦ δαιμόνιε καταδαρθεῖν τί με.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: σὺ δʼ οὖν κάθευδε· τὰ δὲ χρέα ταῦτʼ ἴσθʼ ὅτι ἐς τὴν κεφαλὴν ἅπαντα τὴν σὴν τρέψεται. φεῦ. εἴθʼ ὤφελʼ ἡ προμνήστριʼ ἀπολέσθαι κακῶς, ἥτις με γῆμʼ ἐπῆρε τὴν σὴν μητέρα· ἐμοὶ γὰρ ἦν ἄγροικος ἥδιστος βίος εὐρωτιῶν, ἀκόρητος, εἰκῇ κείμενος, βρύων μελίτταις καὶ προβάτοις καὶ στεμφύλοις. ἔπειτʼ ἔγημα Μεγακλέους τοῦ Μεγακλέους ἀδελφιδῆν ἄγροικος ὢν ἐξ ἄστεως, σεμνὴν τρυφῶσαν ἐγκεκοισυρωμένην. ταύτην ὅτʼ ἐγάμουν, συγκατεκλινόμην ἐγὼ ὄζων τρυγὸς τρασιᾶς ἐρίων περιουσίας, ἡ δʼ αὖ μύρου κρόκου καταγλωττισμάτων, δαπάνης λαφυγμοῦ Κωλιάδος Γενετυλλίδος. οὐ μὴν ἐρῶ γʼ ὡς ἀργὸς ἦν, ἀλλʼ ἐσπάθα. ἐγὼ δʼ ἂν αὐτῇ θοἰμάτιον δεικνὺς τοδὶ πρόφασιν ἔφασκον, ὦ γύναι λίαν σπαθᾷς.
ΘΕΡΆΠΩΝ: ἔλαιον ἡμῖν οὐκ ἔνεστʼ ἐν τῷ λύχνῳ.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: οἴμοι· τί γάρ μοι τὸν πότην ἧπτες λύχνον; δεῦρʼ ἔλθʼ ἵνα κλάῃς.
ΘΕΡΆΠΩΝ: διὰ τί δῆτα κλαύσομαι;
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: ὅτι τῶν παχειῶν ἐνετίθεις θρυαλλίδων. μετὰ ταῦθʼ, ὅπως νῷν ἐγένεθʼ υἱὸς οὑτοσί, ἐμοί τε δὴ καὶ τῇ γυναικὶ τἀγαθῇ, περὶ τοὐνόματος δὴ ʼντεῦθεν ἐλοιδορούμεθα· ἡ μὲν γὰρ ἵππον προσετίθει πρὸς τοὔνομα, Ξάνθιππον ἤ Χαριππον ἢ Καλλιππίδην, ἐγὼ δὲ τοῦ πάππου ʼτιθέμην Φειδωνίδην. τέως μὲν οὖν ἐκρινόμεθʼ· εἶτα τῷ χρόνῳ κοινῇ ξυνέβημεν κἀθέμεθα Φειδιππίδην. τοῦτον τὸν υἱὸν λαμβάνουσʼ ἐκορίζετο, ὅταν σὺ μέγας ὢν ἅρμʼ ἐλαύνῃς πρὸς πόλιν, ὥσπερ Μεγακλέης, ξυστίδʼ ἔχων. ἐγὼ δʼ ἔφην, ὅταν μὲν οὖν τὰς αἶγας ἐκ τοῦ φελλέως, ὥσπερ ὁ πατήρ σου, διφθέραν ἐνημμένος. ἀλλʼ οὐκ ἐπίθετο τοῖς ἐμοῖς οὐδὲν λόγοις, ἀλλʼ ἵππερόν μου κατέχεεν τῶν χρημάτων. νῦν οὖν ὅλην τὴν νύκτα φροντίζων ὁδοῦ μίαν ηὗρον ἀτραπὸν δαιμονίως ὑπερφυᾶ, ἣν ἢν ἀναπείσω τουτονί, σωθήσομαι. ἀλλʼ ἐξεγεῖραι πρῶτον αὐτὸν βούλομαι. πῶς δῆτʼ ἂν ἥδιστʼ αὐτὸν ἐπεγείραιμι; πῶς; Φειδιππίδη Φειδιππίδιον.
ΦΕΙΔΙΠΠΊΔΗΣ: τί ὦ πάτερ;
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: κύσον με καὶ τὴν χεῖρα δὸς τὴν δεξιάν.
ΦΕΙΔΙΠΠΊΔΗΣ: ἰδού. τί ἔστιν;
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: εἰπέ μοι, φιλεῖς ἐμέ;
ΦΕΙΔΙΠΠΊΔΗΣ: νὴ τὸν Ποσειδῶ τουτονὶ τὸν ἵππιον.
Part 2
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: μὴ ʼμοί γε τοῦτον μηδαμῶς τὸν ἵππιον· οὗτος γὰρ ὁ θεὸς αἴτιός μοι τῶν κακῶν. ἀλλʼ εἴπερ ἐκ τῆς καρδίας μʼ ὄντως φιλεῖς, ὦ παῖ πιθοῦ.
ΦΕΙΔΙΠΠΊΔΗΣ: τί οὖν πίθωμαι δῆτά σοι;
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: ἔκστρεψον ὡς τάχιστα τοὺς σαυτοῦ τρόπους, καὶ μάνθανʼ ἐλθὼν ἃν ἐγὼ παραινέσω.
ΦΕΙΔΙΠΠΊΔΗΣ: λέγε δή, τί κελεύεις;
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: καί τι πείσει;
ΦΕΙΔΙΠΠΊΔΗΣ: πείσομαι νὴ τὸν Διόνυσον.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: δεῦρό νυν ἀπόβλεπε. ὁρᾷς τὸ θύριον τοῦτο καὶ τᾠκίδιον;
ΦΕΙΔΙΠΠΊΔΗΣ: ὁρῶ. τί οὖν τοῦτʼ ἐστὶν ἐτεὸν ὦ πάτερ;
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: ψυχῶν σοφῶν τοῦτʼ ἐστὶ φροντιστήριον. ἐνταῦθʼ ἐνοικοῦσʼ ἄνδρες, οἳ τὸν οὐρανὸν λέγοντες ἀναπείθουσιν ὡς ἔστιν πνιγεύς, κἄστιν περὶ ἡμᾶς οὗτος, ἡμεῖς δʼ ἄνθρακες. οὗτοι διδάσκουσʼ, ἀργύριον ἤν τις διδῷ, λέγοντα νικᾶν καὶ δίκαια κἄδικα.
ΦΕΙΔΙΠΠΊΔΗΣ: εἰσὶν δὲ τίνες;
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: οὐκ οἶδʼ ἀκριβῶς τοὔνομα· μεριμνοφροντισταὶ καλοί τε κἀγαθοί.
ΦΕΙΔΙΠΠΊΔΗΣ: αἰβοῖ πονηροί γʼ, οἶδα. τοὺς ἀλαζόνας τοὺς ὠχριῶντας τοὺς ἀνυποδήτους λέγεις, ὧν ὁ κακοδαίμων Σωκράτης καὶ Χαιρεφῶν.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: ἢ ἢ σιώπα· μηδὲν εἴπῃς νήπιον. ἀλλʼ εἴ τι κήδει τῶν πατρῴων ἀλφίτων, τούτων γενοῦ μοι σχασάμενος τὴν ἱππικήν.
ΦΕΙΔΙΠΠΊΔΗΣ: οὐκ ἂν μὰ τὸν Διόνυσον, εἰ δοίης γέ μοι τοὺς φασιανοὺς οὓς τρέφει Λεωγόρας.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: ἴθʼ ἀντιβολῶ σʼ ὦ φίλτατʼ ἀνθρώπων ἐμοὶ ἐλθὼν διδάσκου.
ΦΕΙΔΙΠΠΊΔΗΣ: καὶ τί σοι μαθήσομαι;
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: εἶναι παρʼ αὐτοῖς φασιν ἄμφω τὼ λόγω, τὸν κρείττονʼ, ὅστις ἐστί, καὶ τὸν ἥττονα. τούτοιν τὸν ἕτερον τοῖν λόγοιν, τὸν ἥττονα, νικᾶν λέγοντά φασι τἀδικώτερα. ἢν οὖν μάθῃς μοι τὸν ἄδικον τοῦτον λόγον, ἃ νῦν ὀφείλω διὰ σέ, τούτων τῶν χρεῶν οὐκ ἂν ἀποδοίην οὐδʼ ἂν ὀβολὸν οὐδενί.
ΦΕΙΔΙΠΠΊΔΗΣ: οὐκ ἂν πιθοίμην· οὐ γὰρ ἂν τλαίην ἰδεῖν τοὺς ἱππέας τὸ χρῶμα διακεκναισμένος.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: οὐκ ἄρα μὰ τὴν Δήμητρα τῶν γʼ ἐμῶν ἔδει, οὔτʼ αὐτὸς οὔθʼ ὁ ζύγιος οὔθʼ ὁ σαμφόρας· ἀλλʼ ἐξελῶ σʼ ἐς κόρακας ἐκ τῆς οἰκίας.
ΦΕΙΔΙΠΠΊΔΗΣ: ἀλλʼ οὐ περιόψεταί μʼ ὁ θεῖος Μεγακλέης ἄνιππον. ἀλλʼ εἴσειμι, σοῦ δʼ οὐ φροντιῶ.
Part 3
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: ἀλλʼ οὐδʼ ἐγὼ μέντοι πεσών γε κείσομαι, ἀλλʼ εὐξάμενος τοῖσιν θεοῖς διδάξομαι αὐτὸς βαδίζων ἐς τὸ φροντιστήριον. πῶς οὖν γέρων ὢν κἀπιλήσμων καὶ βραδὺς λόγων ἀκριβῶν σχινδαλάμους μαθήσομαι; ἰτητέον. τί ταῦτʼ ἔχων στραγγεύομαι, ἀλλʼ οὐχὶ κόπτω τὴν θύραν; παῖ παιδίον.
ΜΑΘΗΤΉΣ: βάλλʼ ἐς κόρακας· τίς ἐσθʼ ὁ κόψας τὴν θύραν;
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: Φείδωνος υἱὸς Στρεψιάδης Κικυννόθεν.
ΜΑΘΗΤΉΣ: ἀμαθής γε νὴ Δίʼ ὅστις οὑτωσὶ σφόδρα ἀπεριμερίμνως τὴν θύραν λελάκτικας καὶ φροντίδʼ ἐξήμβλωκας ἐξηυρημένην.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: σύγγνωθί μοι· τηλοῦ γὰρ οἰκῶ τῶν ἀγρῶν. ἀλλʼ εἰπέ μοι τὸ πρᾶγμα τοὐξημβλωμένον.
ΜΑΘΗΤΉΣ: ἀλλʼ οὐ θέμις πλὴν τοῖς μαθηταῖσιν λέγειν.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: λέγε νυν ἐμοὶ θαρρῶν· ἐγὼ γὰρ οὑτοσὶ ἥκω μαθητὴς ἐς τὸ φροντιστήριον.
ΜΑΘΗΤΉΣ: λέξω. νομίσαι δὲ ταῦτα χρὴ μυστήρια. ἀνήρετʼ ἄρτι Χαιρεφῶντα Σωκράτης ψύλλαν ὁπόσους ἅλλοιτο τοὺς αὑτῆς πόδας· δακοῦσα γὰρ τοῦ Χαιρεφῶντος τὴν ὀφρῦν ἐπὶ τὴν κεφαλὴν τὴν Σωκράτους ἀφήλατο.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: πῶς δῆτα διεμέτρησε;
ΜΑΘΗΤΉΣ: δεξιώτατα. κηρὸν διατήξας, εἶτα τὴν ψύλλαν λαβὼν ἐνέβαψεν ἐς τὸν κηρὸν αὐτῆς τὼ πόδε, κᾆτα ψυχείσῃ περιέφυσαν Περσικαί. ταύτας ὑπολύσας ἀνεμέτρει τὸ χωρίον.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: ὦ Ζεῦ βασιλεῦ τῆς λεπτότητος τῶν φρενῶν.
ΜΑΘΗΤΉΣ: τί δῆτʼ ἂν ἕτερον εἰ πύθοιο Σωκράτους φρόντισμα;
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: ποῖον; ἀντιβολῶ κάτειπέ μοι.
ΜΑΘΗΤΉΣ: ἀνήρετʼ αὐτὸν Χαιρεφῶν ὁ Σφήττιος ὁπότερα τὴν γνώμην ἔχοι, τὰς ἐμπίδας κατὰ τὸ στόμʼ ᾄδειν ἢ κατὰ τοὐρροπύγιον.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: τί δῆτʼ ἐκεῖνος εἶπε περὶ τῆς ἐμπίδος;
ΜΑΘΗΤΉΣ: ἔφασκεν εἶναι τοὔντερον τῆς ἐμπίδος στενόν· διὰ λεπτοῦ δʼ ὄντος αὐτοῦ τὴν πνοὴν βίᾳ βαδίζειν εὐθὺ τοὐρροπυγίου· ἔπειτα κοῖλον πρὸς στενῷ προσκείμενον τὸν πρωκτὸν ἠχεῖν ὑπὸ βίας τοῦ πνεύματος.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: σάλπιγξ ὁ πρωκτός ἐστιν ἄρα τῶν ἐμπίδων. ὦ τρισμακάριος τοῦ διεντερεύματος. ἦ ῥᾳδίως φεύγων ἂν ἀποφύγοι δίκην ὅστις δίοιδε τοὔντερον τῆς ἐμπίδος.
ΜΑΘΗΤΉΣ: πρώην δέ γε γνώμην μεγάλην ἀφῃρέθη ὑπʼ ἀσκαλαβώτου.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: τίνα τρόπον; κάτειπέ μοι.
ΜΑΘΗΤΉΣ: ζητοῦντος αὐτοῦ τῆς σελήνης τὰς ὁδοὺς καὶ τὰς περιφορὰς εἶτʼ ἄνω κεχηνότος ἀπὸ τῆς ὀροφῆς νύκτωρ γαλεώτης κατέχεσεν.
Part 4
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: ἥσθην γαλεώτῃ καταχέσαντι Σωκράτους.
ΜΑΘΗΤΉΣ: ἐχθὲς δέ γʼ ἡμῖν δεῖπνον οὐκ ἦν ἑσπέρας.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: εἶεν· τί οὖν πρὸς τἄλφιτʼ ἐπαλαμήσατο;
ΜΑΘΗΤΉΣ: κατὰ τῆς τραπέζης καταπάσας λεπτὴν τέφραν κάμψας ὀβελίσκον εἶτα διαβήτην λαβὼν ἐκ τῆς παλαίστρας θοἰμάτιον ὑφείλετο.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: τί δῆτʼ ἐκεῖνον τὸν Θαλῆν θαυμάζομεν; ἄνοιγʼ ἄνοιγʼ ἀνύσας τὸ φροντιστήριον, καὶ δεῖξον ὡς τάχιστά μοι τὸν Σωκράτη. μαθητιῶ γάρ· ἀλλʼ ἄνοιγε τὴν θύραν. ὦ Ἡράκλεις ταυτὶ ποδαπὰ τὰ θηρία;
ΜΑΘΗΤΉΣ: τί ἐθαύμασας; τῷ σοι δοκοῦσιν εἰκέναι;
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: τοῖς ἐκ Πύλου ληφθεῖσι τοῖς Λακωνικοῖς. ἀτὰρ τί ποτʼ ἐς τὴν γῆν βλέπουσιν οὑτοιί;
ΜΑΘΗΤΉΣ: ζητοῦσιν οὗτοι τὰ κατὰ γῆς.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: βολβοὺς ἄρα ζητοῦσι. μή νυν τουτογὶ φροντίζετε· ἐγὼ γὰρ οἶδʼ ἵνʼ εἰσὶ μεγάλοι καὶ καλοί. τί γὰρ οἵδε δρῶσιν οἱ σφόδρʼ ἐγκεκυφότες;
ΜΑΘΗΤΉΣ: οὗτοι δʼ ἐρεβοδιφῶσιν ὑπὸ τὸν Τάρταρον.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: τί δῆθʼ ὁ πρωκτὸς ἐς τὸν οὐρανὸν βλέπει;
ΜΑΘΗΤΉΣ: αὐτὸς καθʼ αὑτὸν ἀστρονομεῖν διδάσκεται. ἀλλʼ εἴσιθʼ, ἵνα μὴ ʼκεῖνος ὑμῖν ἐπιτύχῃ.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: μήπω γε μήπω γʼ· ἀλλʼ ἐπιμεινάντων, ἵνα αὐτοῖσι κοινώσω τι πραγμάτιον ἐμόν.
ΜΑΘΗΤΉΣ: ἀλλʼ οὐχ οἷόν τʼ αὐτοῖσι πρὸς τὸν ἀέρα ἔξω διατρίβειν πολὺν ἄγαν ἐστὶν χρόνον.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: πρὸς τῶν θεῶν τί γὰρ τάδʼ ἐστίν; εἰπέ μοι.
ΜΑΘΗΤΉΣ: ἀστρονομία μὲν αὑτηί.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: τουτὶ δὲ τί;
ΜΑΘΗΤΉΣ: γεωμετρία.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: τοῦτʼ οὖν τί ἐστι χρήσιμον;
ΜΑΘΗΤΉΣ: γῆν ἀναμετρῆσαι.
Part 5
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: πότερα τὴν κληρουχικήν;
ΜΑΘΗΤΉΣ: οὔκ, ἀλλὰ τὴν σύμπασαν.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: ἀστεῖον λέγεις. τὸ γὰρ σόφισμα δημοτικὸν καὶ χρήσιμον.
ΜΑΘΗΤΉΣ: αὕτη δέ σοι γῆς περίοδος πάσης. ὁρᾷς; αἵδε μὲν Ἀθῆναι.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: τί σὺ λέγεις; οὐ πείθομαι, ἐπεὶ δικαστὰς οὐχ ὁρῶ καθημένους.
ΜΑΘΗΤΉΣ: ὡς τοῦτʼ ἀληθῶς Ἀττικὸν τὸ χωρίον.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: καὶ ποῦ Κικυννῆς εἰσὶν οὑμοὶ δημόται;
ΜΑΘΗΤΉΣ: ἐνταῦθʼ ἔνεισιν. ἡ δέ γʼ Εὔβοἰ, ὡς ὁρᾷς, ἡδὶ παρατέταται μακρὰ πόρρω πάνυ.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: οἶδʼ· ὑπὸ γὰρ ἡμῶν παρετάθη καὶ Περικλέους. ἀλλʼ ἡ Λακεδαίμων ποῦ ʼσθʼ;
ΜΑΘΗΤΉΣ: ὅπου ʼστίν; αὑτηί.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: ὡς ἐγγὺς ἡμῶν. τοῦτο πάνυ φροντίζετε, ταύτην ἀφʼ ἡμῶν ἀπαγαγεῖν πόρρω πάνυ.
ΜΑΘΗΤΉΣ: ἀλλʼ οὐχ οἷόν τε.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: νὴ Δίʼ οἰμώξεσθʼ ἄρα. φέρε τίς γὰρ οὗτος οὑπὶ τῆς κρεμάθρας ἀνήρ;
ΜΑΘΗΤΉΣ: αὐτός.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: τίς αὐτός;
ΜΑΘΗΤΉΣ: Σωκράτης.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: ὦ Σώκρατες. ἴθʼ οὗτος, ἀναβόησον αὐτόν μοι μέγα.
ΜΑΘΗΤΉΣ: αὐτὸς μὲν οὖν σὺ κάλεσον· οὐ γάρ μοι σχολή.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: ὦ Σώκρατες, ὦ Σωκρατίδιον.
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: τί με καλεῖς ὦφήμερε;
Part 6
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: πρῶτον μὲν ὅ τι δρᾷς ἀντιβολῶ κάτειπέ μοι.
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: ἀεροβατῶ καὶ περιφρονῶ τὸν ἥλιον.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: ἔπειτʼ ἀπὸ ταρροῦ τοὺς θεοὺς ὑπερφρονεῖς, ἀλλʼ οὐκ ἀπὸ τῆς γῆς, εἴπερ;
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: οὐ γὰρ ἄν ποτε ἐξηῦρον ὀρθῶς τὰ μετέωρα πράγματα, εἰ μὴ κρεμάσας τὸ νόημα καὶ τὴν φροντίδα λεπτὴν καταμείξας ἐς τὸν ὅμοιον ἀέρα. εἰ δʼ ὢν χαμαὶ τἄνω κάτωθεν ἐσκόπουν, οὐκ ἄν ποθʼ ηὗρον· οὐ γὰρ ἀλλʼ ἡ γῆ βίᾳ ἕλκει πρὸς αὑτὴν τὴν ἰκμάδα τῆς φροντίδος. πάσχει δὲ ταὐτὸ τοῦτο καὶ τὰ κάρδαμα.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: τί φῄς; ἡ φροντὶς ἕλκει τὴν ἰκμάδʼ ἐς τὰ κάρδαμα; ἴθι νυν κατάβηθʼ ὦ Σωκρατίδιον ὡς ἐμέ, ἵνα με διδάξῃς ὧνπερ οὕνεκʼ ἐλήλυθα.
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: ἦλθες δὲ κατὰ τί;
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: βουλόμενος μαθεῖν λέγειν. ὑπὸ γὰρ τόκων χρήστων τε δυσκολωτάτων ἄγομαι φέρομαι, τὰ χρήματʼ ἐνεχυράζομαι.
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: πόθεν δʼ ὑπόχρεως σαυτὸν ἔλαθες γενόμενος;
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: νόσος μʼ ἐπέτριψεν ἱππικὴ δεινὴ φαγεῖν. ἀλλά με δίδαξον τὸν ἕτερον τοῖν σοῖν λόγοιν, τὸν μηδὲν ἀποδιδόντα. μισθὸν δʼ ὅντινʼ ἂν πράττῃ μʼ ὀμοῦμαί σοι καταθήσειν τοὺς θεούς.
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: ποίους θεοὺς ὀμεῖ σύ; πρῶτον γὰρ θεοὶ ἡμῖν νόμισμʼ οὐκ ἔστι.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: τῷ γὰρ ὄμνυτʼ; ἢ σιδαρέοισιν ὥσπερ ἐν Βυζαντίῳ;
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: βούλει τὰ θεῖα πράγματʼ εἰδέναι σαφῶς ἅττʼ ἐστὶν ὀρθῶς;
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: νὴ Δίʼ εἴπερ ἔστι γε.
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: καὶ ξυγγενέσθαι ταῖς Νεφέλαισιν ἐς λόγους, ταῖς ἡμετέραισι δαίμοσιν;
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: μάλιστά γε.
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: κάθιζε τοίνυν ἐπὶ τὸν ἱερὸν σκίμποδα.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: ἰδοὺ κάθημαι.
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: τουτονὶ τοίνυν λαβὲ τὸν στέφανον.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: ἐπὶ τί στέφανον; οἴμοι Σώκρατες ὥσπερ με τὸν Ἀθάμανθʼ ὅπως μὴ θύσετε.
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: οὔκ, ἀλλὰ ταῦτα πάντα τοὺς τελουμένους ἡμεῖς ποιοῦμεν.
Part 7
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: εἶτα δὴ τί κερδανῶ;
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: λέγειν γενήσει τρῖμμα κρόταλον παιπάλη. ἀλλʼ ἔχʼ ἀτρεμί.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: μὰ τὸν Δίʼ οὐ ψεύσει γέ με· καταπαττόμενος γὰρ παιπάλη γενήσομαι.
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: εὐφημεῖν χρὴ τὸν πρεσβύτην καὶ τῆς εὐχῆς ἐπακούειν. ὦ δέσποτʼ ἄναξ ἀμέτρητʼ Ἀήρ, ὃς ἔχεις τὴν γῆν μετέωρον, λαμπρός τʼ Αἰθὴρ σεμναί τε θεαὶ Νεφέλαι βροντησικέραυνοι, ἄρθητε φάνητʼ ὦ δέσποιναι τῷ φροντιστῇ μετέωροι.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: μήπω μήπω γε πρὶν ἂν τουτὶ πτύξωμαι, μὴ καταβρεχθῶ. τὸ δὲ μηδὲ κυνῆν οἴκοθεν ἐλθεῖν ἐμὲ τὸν κακοδαίμονʼ ἔχοντα.
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: ἔλθετε δῆτʼ ὦ πολυτίμητοι Νεφέλαι τῷδʼ εἰς ἐπίδειξιν· εἴτʼ ἐπʼ Ὀλύμπου κορυφαῖς ἱεραῖς χιονοβλήτοισι κάθησθε, εἴτʼ Ὠκεανοῦ πατρὸς ἐν κήποις ἱερὸν χορὸν ἵστατε Νύμφαις, εἴτʼ ἄρα Νείλου προχοαῖς ὑδάτων χρυσέαις ἀρύτεσθε πρόχοισιν, ἢ Μαιῶτιν λίμνην ἔχετʼ ἢ σκόπελον νιφόεντα Μίμαντος· ὑπακούσατε δεξάμεναι θυσίαν καὶ τοῖς ἱεροῖσι χαρεῖσαι.
ΧΟΡΌΣ: ἀέναοι Νεφέλαι ἀρθῶμεν φανεραὶ δροσερὰν φύσιν εὐάγητον, πατρὸς ἀπʼ Ὠκεανοῦ βαρυαχέος ὑψηλῶν ὀρέων κορυφὰς ἐπὶ δενδροκόμους, ἵνα τηλεφανεῖς σκοπιὰς ἀφορώμεθα, καρπούς τʼ ἀρδομέναν ἱερὰν χθόνα, καὶ ποταμῶν ζαθέων κελαδήματα, καὶ πόντον κελάδοντα βαρύβρομον· ὄμμα γὰρ αἰθέρος ἀκάματον σελαγεῖται μαρμαρέαις ἐν αὐγαῖς. ἀλλʼ ἀποσεισάμεναι νέφος ὄμβριον ἀθανάτας ἰδέας ἐπιδώμεθα τηλεσκόπῳ ὄμματι γαῖαν.
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: ὦ μέγα σεμναὶ Νεφέλαι φανερῶς ἠκούσατέ μου καλέσαντος. ᾔσθου φωνῆς ἅμα καὶ βροντῆς μυκησαμένης θεοσέπτου;
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: καὶ σέβομαί γʼ ὦ πολυτίμητοι καὶ βούλομαι ἀνταποπαρδεῖν πρὸς τὰς βροντάς· οὕτως αὐτὰς τετρεμαίνω καὶ πεφόβημαι· κεἰ θέμις ἐστίν, νυνί γʼ ἤδη, κεἰ μὴ θέμις ἐστί, χεσείω.
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: οὐ μὴ σκώψει μηδὲ ποιήσεις ἅπερ οἱ τρυγοδαίμονες οὗτοι, ἀλλʼ εὐφήμει· μέγα γάρ τι θεῶν κινεῖται σμῆνος ἀοιδαῖς.
ΧΟΡΌΣ: παρθένοι ὀμβροφόροι ἔλθωμεν λιπαρὰν χθόνα Παλλάδος, εὔανδρον γᾶν Κέκροπος ὀψόμεναι πολυήρατον· οὗ σέβας ἀρρήτων ἱερῶν, ἵνα μυστοδόκος δόμος ἐν τελεταῖς ἁγίαις ἀναδείκνυται, οὐρανίοις τε θεοῖς δωρήματα, ναοί θʼ ὑψερεφεῖς καὶ ἀγάλματα, καὶ πρόσοδοι μακάρων ἱερώταται, εὐστέφανοί τε θεῶν θυσίαι θαλίαι τε, παντοδαπαῖς ἐν ὥραις, ἦρί τʼ ἐπερχομένῳ Βρομία χάρις, εὐκελάδων τε χορῶν ἐρεθίσματα, καὶ μοῦσα βαρύβρομος αὐλῶν.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: πρὸς τοῦ Διὸς ἀντιβολῶ σε φράσον, τίνες εἴσʼ ὦ Σώκρατες αὗται αἱ φθεγξάμεναι τοῦτο τὸ σεμνόν; μῶν ἡρῷναί τινές εἰσιν;
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: ἥκιστʼ ἀλλʼ οὐράνιαι Νεφέλαι μεγάλαι θεαὶ ἀνδράσιν ἀργοῖς· αἵπερ γνώμην καὶ διάλεξιν καὶ νοῦν ἡμῖν παρέχουσιν καὶ τερατείαν καὶ περίλεξιν καὶ κροῦσιν καὶ κατάληψιν.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: ταῦτʼ ἄρʼ ἀκούσασʼ αὐτῶν τὸ φθέγμʼ ἡ ψυχή μου πεπότηται, καὶ λεπτολογεῖν ἤδη ζητεῖ καὶ περὶ καπνοῦ στενολεσχεῖν, καὶ γνωμιδίῳ γνώμην νύξασʼ ἑτέρῳ λόγῳ ἀντιλογῆσαι· ὥστʼ εἴ πως ἔστιν ἰδεῖν αὐτὰς ἤδη φανερῶς ἐπιθυμῶ.
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: βλέπε νυν δευρὶ πρὸς τὴν Πάρνηθʼ· ἤδη γὰρ ὁρῶ κατιούσας ἡσυχῇ αὐτάς.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: φέρε ποῦ; δεῖξον.
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: χωροῦσʼ αὗται πάνυ πολλαὶ διὰ τῶν κοίλων καὶ τῶν δασέων, αὗται πλάγιαι.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: τί τὸ χρῆμα; ὡς οὐ καθορῶ.
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: παρὰ τὴν εἴσοδον.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: ἤδη νυνὶ μόλις οὕτως.
Part 8
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: νῦν γέ τοι ἤδη καθορᾷς αὐτάς, εἰ μὴ λημᾷς κολοκύνταις.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: νὴ Δίʼ ἔγωγʼ, ὦ πολυτίμητοι· πάντα γὰρ ἤδη κατέχουσιν.
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: ταύτας μέντοι σὺ θεὰς οὔσας οὐκ ᾔδησθʼ οὐδʼ ἐνόμιζες;
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: μὰ Δίʼ ἀλλʼ ὁμίχλην καὶ δρόσον αὐτὰς ἡγούμην καὶ καπνὸν εἶναι.
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: οὐ γὰρ μὰ Δίʼ οἶσθʼ ὁτιὴ πλείστους αὗται βόσκουσι σοφιστάς, Θουριομάντεις ἰατροτέχνας σφραγιδονυχαργοκομήτας, κυκλίων τε χορῶν ᾀσματοκάμπτας ἄνδρας μετεωροφένακας, οὐδὲν δρῶντας βόσκουσʼ ἀργούς, ὅτι ταύτας μουσοποιοῦσιν.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: ταῦτʼ ἄρʼ ἐποίουν ὑγρᾶν Νεφελᾶν στρεπταιγλᾶν δάιον ὁρμάν, πλοκάμους θʼ ἑκατογκεφάλα Τυφῶ πρημαινούσας τε θυέλλας, εἶτʼ ἀερίας διεράς, γαμψοὺς οἰωνοὺς ἀερονηχεῖς, ὄμβρους θʼ ὑδάτων δροσερᾶν Νεφελᾶν· εἶτʼ ἀντʼ αὐτῶν κατέπινον κεστρᾶν τεμάχη μεγαλᾶν ἀγαθᾶν κρέα τʼ ὀρνίθεια κιχηλᾶν.
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: διὰ μέντοι τάσδʼ οὐχὶ δικαίως;
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: λέξον δή μοι, τί παθοῦσαι, εἴπερ νεφέλαι γʼ εἰσὶν ἀληθῶς, θνηταῖς εἴξασι γυναιξίν; οὐ γὰρ ἐκεῖναί γʼ εἰσὶ τοιαῦται.
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: φέρε ποῖαι γάρ τινές εἰσιν;
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: οὐκ οἶδα σαφῶς· εἴξασιν γοῦν ἐρίοισιν πεπταμένοισιν, κοὐχὶ γυναιξὶν μὰ Δίʼ οὐδʼ ὁτιοῦν· αὗται δὲ ῥῖνας ἔχουσιν.
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: ἀπόκριναί νυν ἅττʼ ἂν ἔρωμαι.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: λέγε νυν ταχέως ὅ τι βούλει.
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: ἤδη ποτʼ ἀναβλέψας εἶδες νεφέλην κενταύρῳ ὁμοίαν, ἢ παρδάλει ἢ λύκῳ ἢ ταύρῳ;
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: νὴ Δίʼ ἔγωγʼ. εἶτα τί τοῦτο;
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: γίγνονται πάνθʼ ὅ τι βούλονται· κᾆτʼ ἢν μὲν ἴδωσι κομήτην ἄγριόν τινα τῶν λασίων τούτων, οἷόνπερ τὸν Ξενοφάντου, σκώπτουσαι τὴν μανίαν αὐτοῦ κενταύροις ᾔκασαν αὑτάς.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: τί γὰρ ἢν ἅρπαγα τῶν δημοσίων κατίδωσι Σίμωνα, τί δρῶσιν;
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: ἀποφαίνουσαι τὴν φύσιν αὐτοῦ λύκοι ἐξαίφνης ἐγένοντο.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: ταῦτʼ ἄρα ταῦτα Κλεώνυμον αὗται τὸν ῥίψασπιν χθὲς ἰδοῦσαι, ὅτι δειλότατον τοῦτον ἑώρων, ἔλαφοι διὰ τοῦτʼ ἐγένοντο.
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: καὶ νῦν γʼ ὅτι Κλεισθένη εἶδον, ὁρᾷς, διὰ τοῦτʼ ἐγένοντο γυναῖκες.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: χαίρετε τοίνυν ὦ δέσποιναι· καὶ νῦν, εἴπερ τινὶ κἄλλῳ, οὐρανομήκη ῥήξατε κἀμοὶ φωνήν, ὦ παμβασίλειαι.
Part 9
ΧΟΡΌΣ: χαῖρʼ ὦ πρεσβῦτα παλαιογενὲς θηρατὰ λόγων φιλομούσων, σύ τε λεπτοτάτων λήρων ἱερεῦ, φράζε πρὸς ἡμᾶς ὅ τι χρῄζεις· οὐ γὰρ ἂν ἄλλῳ γʼ ὑπακούσαιμεν τῶν νῦν μετεωροσοφιστῶν πλὴν ἢ Προδίκῳ, τῷ μὲν σοφίας καὶ γνώμης οὕνεκα, σοὶ δέ, ὅτι βρενθύει τʼ ἐν ταῖσιν ὁδοῖς καὶ τὠφθαλμὼ παραβάλλεις, κἀνυπόδητος κακὰ πόλλʼ ἀνέχει κἀφʼ ἡμῖν σεμνοπροσωπεῖς.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: ὦ γῆ τοῦ φθέγματος, ὡς ἱερὸν καὶ σεμνὸν καὶ τερατῶδες.
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: αὗται γάρ τοι μόναι εἰσὶ θεαί, τἄλλα δὲ πάντʼ ἐστὶ φλύαρος.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: ὁ Ζεὺς δʼ ἡμῖν, φέρε πρὸς τῆς γῆς, οὑλύμπιος οὐ θεός ἐστιν;
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: ποῖος Ζεύς; οὐ μὴ ληρήσεις· οὐδʼ ἔστι Ζεύς.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: τί λέγεις σύ; ἀλλὰ τίς ὕει; τουτὶ γὰρ ἔμοιγʼ ἀπόφηναι πρῶτον ἁπάντων.
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: αὗται δήπου· μεγάλοις δέ σʼ ἐγὼ σημείοις αὐτὸ διδάξω. φέρε ποῦ γὰρ πώποτʼ ἄνευ Νεφελῶν ὕοντʼ ἤδη τεθέασαι; καίτοι χρῆν αἰθρίας ὕειν αὐτόν, ταύτας δʼ ἀποδημεῖν.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: νὴ τὸν Ἀπόλλω τοῦτό γέ τοι δὴ τῷ νῦν λόγῳ εὖ προσέφυσας· καίτοι πρότερον τὸν Δίʼ ἀληθῶς ᾤμην διὰ κοσκίνου οὐρεῖν. ἀλλʼ ὅστις ὁ βροντῶν ἐστι φράσον· τοῦτό με ποιεῖ τετρεμαίνειν.
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: αὗται βροντῶσι κυλινδόμεναι.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: τῷ τρόπῳ ὦ πάντα σὺ τολμῶν;
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: ὅταν ἐμπλησθῶσʼ ὕδατος πολλοῦ κἀναγκασθῶσι φέρεσθαι, κατακρημνάμεναι πλήρεις ὄμβρου διʼ ἀνάγκην, εἶτα βαρεῖαι εἰς ἀλλήλας ἐμπίπτουσαι ῥήγνυνται καὶ παταγοῦσιν.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: ὁ δʼ ἀναγκάζων ἐστὶ τίς αὐτάς, οὐχ ὁ Ζεύς, ὥστε φέρεσθαι;
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: ἥκιστʼ ἀλλʼ αἰθέριος Δῖνος.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: Δῖνος; τουτί μʼ ἐλελήθειν, ὁ Ζεὺς οὐκ ὤν, ἀλλʼ ἀντʼ αὐτοῦ Δῖνος νυνὶ βασιλεύων. ἀτὰρ οὐδέν πω περὶ τοῦ πατάγου καὶ τῆς βροντῆς μʼ ἐδίδαξας.
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: οὐκ ἤκουσάς μου τὰς Νεφέλας ὕδατος μεστὰς ὅτι φημὶ ἐμπιπτούσας εἰς ἀλλήλας παταγεῖν διὰ τὴν πυκνότητα;
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: φέρε τουτὶ τῷ χρὴ πιστεύειν;
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: ἀπὸ σαυτοῦ ʼγώ σε διδάξω. ἤδη ζωμοῦ Παναθηναίοις ἐμπλησθεὶς εἶτʼ ἐταράχθης τὴν γαστέρα, καὶ κλόνος ἐξαίφνης αὐτὴν διεκορκορύγησεν;
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: νὴ τὸν Ἀπόλλω καὶ δεινὰ ποιεῖ γʼ εὐθύς μοι, καὶ τετάρακται χὤσπερ βροντὴ τὸ ζωμίδιον παταγεῖ καὶ δεινὰ κέκραγεν· ἀτρέμας πρῶτον παππὰξ παππάξ, κἄπειτʼ ἐπάγει παπαπαππάξ, χὤταν χέζω, κομιδῇ βροντᾷ παπαπαππὰξ ὥσπερ ἐκεῖναι.
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: σκέψαι τοίνυν ἀπὸ γαστριδίου τυννουτουὶ οἷα πέπορδας· τὸν δʼ Ἀέρα τόνδʼ ὄντʼ ἀπέραντον πῶς οὐκ εἰκὸς μέγα βροντᾶν;
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: ταῦτʼ ἄρα καὶ τὠνόματʼ ἀλλήλοιν βροντὴ καὶ πορδὴ ὁμοίω. ἀλλʼ ὁ κεραυνὸς πόθεν αὖ φέρεται λάμπων πυρί, τοῦτο δίδαξον, καὶ καταφρύγει βάλλων ἡμᾶς, τοὺς δὲ ζῶντας περιφλύει; τοῦτον γὰρ δὴ φανερῶς ὁ Ζεὺς ἵησʼ ἐπὶ τοὺς ἐπιόρκους.
Part 10
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: καὶ πῶς ὦ μῶρε σὺ καὶ Κρονίων ὄζων καὶ βεκκεσέληνε, εἴπερ βάλλει τοὺς ἐπιόρκους, δῆτʼ οὐχὶ Σίμωνʼ ἐνέπρησεν οὐδὲ Κλεώνυμον οὐδὲ Θέωρον; καίτοι σφόδρα γʼ εἴσʼ ἐπίορκοι· ἀλλὰ τὸν αὑτοῦ γε νεὼν βάλλει καὶ Σούνιον ἄκρον Ἀθηνέων καὶ τὰς δρῦς τὰς μεγάλας· τί μαθών; οὐ γὰρ δὴ δρῦς γʼ ἐπιορκεῖ.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: οὐκ οἶδʼ· ἀτὰρ εὖ σὺ λέγειν φαίνει. τί γάρ ἐστιν δῆθʼ ὁ κεραυνός;
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: ὅταν ἐς ταύτας ἄνεμος ξηρὸς μετεωρισθεὶς κατακλῃσθῇ, ἔνδοθεν αὐτὰς ὥσπερ κύστιν φυσᾷ, κἄπειθʼ ὑπʼ ἀνάγκης ῥήξας αὐτὰς ἔξω φέρεται σοβαρὸς διὰ τὴν πυκνότητα, ὑπὸ τοῦ ῥοίβδου καὶ τῆς ῥύμης αὐτὸς ἑαυτὸν κατακάων.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: νὴ Δίʼ ἐγὼ γοῦν ἀτεχνῶς ἔπαθον τουτί ποτε Διασίοισιν ὀπτῶν γαστέρα τοῖς συγγενέσιν, κᾆτʼ οὐκ ἔσχων ἀμελήσας· ἡ δʼ ἄρʼ ἐφυσᾶτʼ, εἶτʼ ἐξαίφνης διαλακήσασα πρὸς αὐτὼ τὠφθαλμώ μου προσετίλησεν καὶ κατέκαυσεν τὸ πρόσωπον.
ΧΟΡΌΣ: ὦ τῆς μεγάλης ἐπιθυμήσας σοφίας ἄνθρωπε παρʼ ἡμῶν, ὡς εὐδαίμων ἐν Ἀθηναίοις καὶ τοῖς Ἕλλησι γενήσει, εἰ μνήμων εἶ καὶ φροντιστὴς καὶ τὸ ταλαίπωρον ἔνεστιν ἐν τῇ ψυχῇ, καὶ μὴ κάμνεις μήθʼ ἑστὼς μήτε βαδίζων, μήτε ῥιγῶν ἄχθει λίαν μήτʼ ἀριστᾶν ἐπιθυμεῖς, οἴνου τʼ ἀπέχει καὶ γυμνασίων καὶ τῶν ἄλλων ἀνοήτων, καὶ βέλτιστον τοῦτο νομίζεις, ὅπερ εἰκὸς δεξιὸν ἄνδρα, νικᾶν πράττων καὶ βουλεύων καὶ τῇ γλώττῃ πολεμίζων.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: ἀλλʼ οὕνεκά γε ψυχῆς στερρᾶς δυσκολοκοίτου τε μερίμνης καὶ φειδωλοῦ καὶ τρυσιβίου γαστρὸς καὶ θυμβρεπιδείπνου, ἀμέλει θαρρῶν οὕνεκα τούτων ἐπιχαλκεύειν παρέχοιμʼ ἄν.
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: ἄλλο τι δῆτʼ οὖν νομιεῖς ἤδη θεὸν οὐδένα πλὴν ἅπερ ἡμεῖς, τὸ Χάος τουτὶ καὶ τὰς Νεφέλας καὶ τὴν γλῶτταν, τρία ταυτί;
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: οὐδʼ ἂν διαλεχθείην γʼ ἀτεχνῶς τοῖς ἄλλοις οὐδʼ ἂν ἀπαντῶν· οὐδʼ ἂν θύσαιμʼ, οὐδʼ ἂν σπείσαιμʼ, οὐδʼ ἐπιθείην λιβανωτόν.
ΧΟΡΌΣ: λέγε νυν ἡμῖν ὅ τι σοι δρῶμεν θαρρῶν, ὡς οὐκ ἀτυχήσεις ἡμᾶς τιμῶν καὶ θαυμάζων καὶ ζητῶν δεξιὸς εἶναι.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: ὦ δέσποιναι δέομαι τοίνυν ὑμῶν τουτὶ πάνυ μικρόν, τῶν Ἑλλήνων εἶναί με λέγειν ἑκατὸν σταδίοισιν ἄριστον.
ΧΟΡΌΣ: ἀλλʼ ἔσται σοι τοῦτο παρʼ ἡμῶν· ὥστε τὸ λοιπόν γʼ ἀπὸ τουδὶ ἐν τῷ δήμῳ γνώμας οὐδεὶς νικήσει πλείονας ἢ σύ.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: μὴ ʼμοί γε λέγειν γνώμας μεγάλας· οὐ γὰρ τούτων ἐπιθυμῶ, ἀλλʼ ὅσʼ ἐμαυτῷ στρεψοδικῆσαι καὶ τοὺς χρήστας διολισθεῖν.
ΧΟΡΌΣ: τεύξει τοίνυν ὧν ἱμείρεις· οὐ γὰρ μεγάλων ἐπιθυμεῖς. ἀλλὰ σεαυτὸν θαρρῶν παράδος τοῖς ἡμετέροις προπόλοισιν.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: δράσω ταῦθʼ ὑμῖν πιστεύσας· ἡ γὰρ ἀνάγκη με πιέζει διὰ τοὺς ἵππους τοὺς κοππατίας καὶ τὸν γάμον ὅς μʼ ἐπέτριψεν. νῦν οὖν ἀτεχνῶς ὅ τι βούλονται τουτὶ τοὐμὸν σῶμʼ αὐτοῖσιν παρέχω, τύπτειν πεινῆν διψῆν αὐχμεῖν ῥιγῶν ἀσκὸν δείρειν, εἴπερ τὰ χρέα διαφευξοῦμαι, τοῖς τʼ ἀνθρώποις εἶναι δόξω θρασὺς εὔγλωττος τολμηρὸς ἴτης βδελυρὸς ψευδῶν συγκολλητὴς εὑρησιεπὴς περίτριμμα δικῶν κύρβις κρόταλον κίναδος τρύμη μάσθλης εἴρων γλοιὸς ἀλαζὼν κέντρων μιαρὸς στρόφις ἀργαλέος ματιολοιχός· ταῦτʼ εἴ με καλοῦσʼ ἁπαντῶντες, δρώντων ἀτεχνῶς ὅ τι χρῄζουσιν, κεἰ βούλονται νὴ τὴν Δήμητρʼ ἔκ μου χορδὴν τοῖς φροντισταῖς παραθέντων.
ΧΟΡΌΣ: λῆμα μὲν πάρεστι τῷδέ γʼ οὐκ ἄτολμον ἀλλʼ ἕτοιμον. ἴσθι δʼ ὡς ταῦτα μαθὼν παρʼ ἐμοῦ κλέος οὐρανόμηκες ἐν βροτοῖσιν ἕξεις.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: τί πείσομαι;
ΧΟΡΌΣ: τὸν πάντα χρόνον μετʼ ἐμοῦ ζηλωτότατον βίον ἀνθρώπων διάξεις.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: ἆρά γε τοῦτʼ ἄρʼ ἐγώ ποτʼ ὄψομαι;
ΧΟΡΌΣ: ὥστε γέ σου πολλοὺς ἐπὶ ταῖσι θύραις ἀεὶ καθῆσθαι, βουλομένους ἀνακοινοῦσθαί τε καὶ ἐς λόγον ἐλθεῖν πράγματα κἀντιγραφὰς πολλῶν ταλάντων, ἄξια σῇ φρενὶ συμβουλευσομένους μετὰ σοῦ.
ΧΟΡΌΣ: ἀλλʼ ἐγχείρει τὸν πρεσβύτην ὅ τι περ μέλλεις προδιδάσκειν, καὶ διακίνει τὸν νοῦν αὐτοῦ καὶ τῆς γνώμης ἀποπειρῶ.
Part 11
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: ἄγε δὴ κάτειπέ μοι σὺ τὸν σαυτοῦ τρόπον, ἵνʼ αὐτὸν εἰδὼς ὅστις ἐστὶ μηχανὰς ἤδη ʼπὶ τούτοις πρὸς σὲ καινὰς προσφέρω.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: τί δέ; τειχομαχεῖν μοι διανοεῖ πρὸς τῶν θεῶν;
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: οὔκ, ἀλλὰ βραχέα σου πυθέσθαι βούλομαι. ἦ μνημονικὸς εἶ;
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: δύο τρόπω νὴ τὸν Δία· ἢν μὲν γὰρ ὀφείληταί τί μοι, μνήμων πάνυ· ἐὰν δʼ ὀφείλω, σχέτλιος, ἐπιλήσμων πάνυ.
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: ἔνεστι δῆτα μανθάνειν ἐν τῇ φύσει;
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: λέγειν μὲν οὐκ ἔνεστʼ, ἀποστερεῖν δʼ ἔνι.
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: πῶς οὖν δυνήσει μανθάνειν;
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: ἀμέλει καλῶς.
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: ἄγε νυν ὅπως, ὅταν τι προβάλλω σοι σοφὸν περὶ τῶν μετεώρων, εὐθέως ὑφαρπάσει.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: τί δαί; κυνηδὸν τὴν σοφίαν σιτήσομαι;
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: ἄνθρωπος ἀμαθὴς οὑτοσὶ καὶ βάρβαρος. δέδοικά σʼ ὦ πρεσβῦτα μὴ πληγῶν δέει. φέρʼ ἴδω τί δρᾷς, ἤν τίς σε τύπτῃ;
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: τύπτομαι, ἔπειτʼ ἐπισχὼν ὀλίγον ἐπιμαρτύρομαι, εἶτʼ αὖθις ἀκαρῆ διαλιπὼν δικάζομαι.
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: ἴθι νυν κατάθου θοἰμάτιον.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: ἠδίκηκά τι;
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: οὔκ, ἀλλὰ γυμνοὺς εἰσιέναι νομίζεται.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: ἀλλʼ οὐχὶ φωράσων ἔγωγʼ εἰσέρχομαι.
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: κατάθου. τί ληρεῖς;
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: εἰπὲ δή νύν μοι·
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: τὸ τί;
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: ἢν ἐπιμελὴς ὦ καὶ προθύμως μανθάνω, τῷ τῶν μαθητῶν ἐμφερὴς γενήσομαι;
Part 12
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: οὐδὲν διοίσεις Χαιρεφῶντος τὴν φύσιν.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: οἴμοι κακοδαίμων ἡμιθνὴς γενήσομαι.
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: οὐ μὴ λαλήσεις, ἀλλʼ ἀκολουθήσεις ἐμοὶ ἀνύσας τι δευρὶ θᾶττον;
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: ἐς τὼ χεῖρέ νυν δός μοι μελιτοῦτταν πρότερον· ὡς δέδοικʼ ἐγὼ εἴσω καταβαίνων ὥσπερ ἐς Τροφωνίου.
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: χώρει· τί κυπτάζεις ἔχων περὶ τὴν θύραν;
ΧΟΡΌΣ: ἀλλʼ ἴθι χαίρων τῆς ἀνδρείας οὕνεκα ταύτης. εὐτυχία γένοιτο τἀνθρώπῳ, ὅτι προήκων ἐς βαθὺ τῆς ἡλικίας νεωτέροις τὴν φύσιν αὑτοῦ πράγμασιν χρωτίζεται καὶ σοφίαν ἐπασκεῖ.
ΧΟΡΌΣ: ὦ θεώμενοι κατερῶ πρὸς ὑμᾶς ἐλευθέρως τἀληθῆ νὴ τὸν Διόνυσον τὸν ἐκθρέψαντά με. οὕτω νικήσαιμί τʼ ἐγὼ καὶ νομιζοίμην σοφός, ὡς ὑμᾶς ἡγούμενος εἶναι θεατὰς δεξιοὺς καὶ ταύτην σοφώτατʼ ἔχειν τῶν ἐμῶν κωμῳδιῶν, πρώτους ἠξίωσʼ ἀναγεῦσʼ ὑμᾶς, ἣ παρέσχε μοι ἔργον πλεῖστον· εἶτʼ ἀνεχώρουν ὑπʼ ἀνδρῶν φορτικῶν ἡττηθεὶς οὐκ ἄξιος ὤν· ταῦτʼ οὖν ὑμῖν μέμφομαι τοῖς σοφοῖς, ὧν οὕνεκʼ ἐγὼ ταῦτʼ ἐπραγματευόμην. ἀλλʼ οὐδʼ ὣς ὑμῶν ποθʼ ἑκὼν προδώσω τοὺς δεξιούς. ἐξ ὅτου γὰρ ἐνθάδʼ ὑπʼ ἀνδρῶν, οἷς ἡδὺ καὶ λέγειν, ὁ σώφρων τε χὠ καταπύγων ἄριστʼ ἠκουσάτην, κἀγώ, παρθένος γὰρ ἔτʼ ἦν, κοὐκ ἐξῆν πώ μοι τεκεῖν, ἐξέθηκα, παῖς δʼ ἑτέρα τις λαβοῦσʼ ἀνείλετο, ὑμεῖς δʼ ἐξεθρέψατε γενναίως κἀπαιδεύσατε· ἐκ τούτου μοι πιστὰ παρʼ ὑμῖν γνώμης ἔσθʼ ὅρκια. νῦν οὖν Ἠλέκτραν κατʼ ἐκείνην ἥδʼ ἡ κωμῳδία ζητοῦσʼ ἦλθʼ, ἤν που ʼπιτύχῃ θεαταῖς οὕτω σοφοῖς· γνώσεται γάρ, ἤνπερ ἴδῃ, τἀδελφοῦ τὸν βόστρυχον. ὡς δὲ σώφρων ἐστὶ φύσει σκέψασθʼ· ἥτις πρῶτα μὲν οὐδὲν ἦλθε ῥαψαμένη σκυτίον καθειμένον ἐρυθρὸν ἐξ ἄκρου παχύ, τοῖς παιδίοις ἵνʼ ᾖ γέλως· οὐδʼ ἔσκωψε τοὺς φαλακρούς, οὐδὲ κόρδαχʼ εἵλκυσεν, οὐδὲ πρεσβύτης ὁ λέγων τἄπη τῇ βακτηρίᾳ τύπτει τὸν παρόντʼ ἀφανίζων πονηρὰ σκώμματα, οὐδʼ εἰσῇξε δᾷδας ἔχουσʼ, οὐδʼ ἰοὺ ἰοὺ βοᾷ, ἀλλʼ αὑτῇ καὶ τοῖς ἔπεσιν πιστεύουσʼ ἐλήλυθεν. κἀγὼ μὲν τοιοῦτος ἀνὴρ ὢν ποιητὴς οὐ κομῶ, οὐδʼ ὑμᾶς ζητῶ ʼξαπατᾶν δὶς καὶ τρὶς ταὔτʼ εἰσάγων, ἀλλʼ ἀεὶ καινὰς ἰδέας ἐσφέρων σοφίζομαι, οὐδὲν ἀλλήλαισιν ὁμοίας καὶ πάσας δεξιάς· ὃς μέγιστον ὄντα Κλέωνʼ ἔπαισʼ ἐς τὴν γαστέρα, κοὐκ ἐτόλμησʼ αὖθις ἐπεμπηδῆσʼ αὐτῷ κειμένῳ. οὗτοι δʼ, ὡς ἅπαξ παρέδωκεν λαβὴν Ὑπέρβολος, τοῦτον δείλαιον κολετρῶσʼ ἀεὶ καὶ τὴν μητέρα. Εὔπολις μὲν τὸν Μαρικᾶν πρώτιστον παρείλκυσεν ἐκστρέψας τοὺς ἡμετέρους Ἱππέας κακὸς κακῶς, προσθεὶς αὐτῷ γραῦν μεθύσην τοῦ κόρδακος οὕνεχʼ, ἣν Φρύνιχος πάλαι πεποίηχʼ, ἣν τὸ κῆτος ἤσθιεν. εἶθʼ Ἕρμιππος αὖθις ἐποίησεν εἰς Ὑπέρβολον, ἄλλοι τʼ ἤδη πάντες ἐρείδουσιν εἰς Ὑπέρβολον, τὰς εἰκοὺς τῶν ἐγχέλεων τὰς ἐμὰς μιμούμενοι. ὅστις οὖν τούτοισι γελᾷ, τοῖς ἐμοῖς μὴ χαιρέτω· ἢν δʼ ἐμοὶ καὶ τοῖσιν ἐμοῖς εὐφραίνησθʼ εὑρήμασιν, ἐς τὰς ὥρας τὰς ἑτέρας εὖ φρονεῖν δοκήσετε.
ΧΟΡΌΣ: ὑψιμέδοντα μὲν θεῶν Ζῆνα τύραννον ἐς χορὸν πρῶτα μέγαν κικλήσκω· τόν τε μεγασθενῆ τριαίνης ταμίαν, γῆς τε καὶ ἁλμυρᾶς θαλάσσης ἄγριον μοχλευτήν· καὶ μεγαλώνυμον ἡμέτερον πατέρʼ Αἰθέρα σεμνότατον βιοθρέμμονα πάντων· τόν θʼ ἱππονώμαν, ὃς ὑπερλάμπροις ἀκτῖσιν κατέχει γῆς πέδον μέγας ἐν θεοῖς ἐν θνητοῖσί τε δαίμων.
ΧΟΡΌΣ: ὦ σοφώτατοι θεαταὶ δεῦρο τὸν νοῦν προσέχετε. ἠδικημέναι γὰρ ὑμῖν μεμφόμεσθʼ ἐναντίον· πλεῖστα γὰρ θεῶν ἁπάντων ὠφελούσαις τὴν πόλιν, δαιμόνων ἡμῖν μόναις οὐ θύετʼ οὐδὲ σπένδετε, αἵτινες τηροῦμεν ὑμᾶς. ἢν γὰρ ᾖ τις ἔξοδος μηδενὶ ξὺν νῷ, τότʼ ἢ βροντῶμεν ἢ ψακάζομεν. εἶτα τὸν θεοῖσιν ἐχθρὸν βυρσοδέψην Παφλαγόνα ἡνίχʼ ᾑρεῖσθε στρατηγόν, τὰς ὀφρῦς συνήγομεν κἀποιοῦμεν δεινά, βροντὴ δʼ ἐρράγη διʼ ἀστραπῆς· ἡ σελήνη δʼ ἐξέλειπε τὰς ὁδούς, ὁ δʼ ἥλιος τὴν θρυαλλίδʼ εἰς ἑαυτὸν εὐθέως ξυνελκύσας οὐ φανεῖν ἔφασκεν ὑμῖν, εἰ στρατηγήσει Κλέων. ἀλλʼ ὅμως εἵλεσθε τοῦτον. φασὶ γὰρ δυσβουλίαν τῇδε τῇ πόλει προσεῖναι, ταῦτα μέντοι τοὺς θεοὺς ἅττʼ ἂν ὑμεῖς ἐξαμάρτητʼ ἐπὶ τὸ βέλτιον τρέπειν. ὡς δὲ καὶ τοῦτο ξυνοίσει ῥᾳδίως διδάξομεν· ἢν Κλέωνα τὸν λάρον δώρων ἑλόντες καὶ κλοπῆς εἶτα φιμώσητε τούτου τῷ ξύλῳ τὸν αὐχένα, αὖθις ἐς τἀρχαῖον ὑμῖν, εἴ τι κἀξημάρτετε, ἐπὶ τὸ βέλτιον τὸ πρᾶγμα τῇ πόλει συνοίσεται.
ΧΟΡΌΣ: ἀμφί μοι αὖτε Φοῖβʼ ἄναξ Δήλιε Κυνθίαν ἔχων ὑψικέρατα πέτραν, ἥ τʼ Ἐφέσου μάκαιρα πάγχρυσον ἔχεις οἶκον ἐν ᾧ κόραι σε Λυδῶν μεγάλως σέβουσιν, ἥ τʼ ἐπιχώριος ἡμετέρα θεὸς αἰγίδος ἡνίοχος πολιοῦχος Ἀθάνα, Παρνασσίαν θʼ ὃς κατέχων πέτραν σὺν πεύκαις σελαγεῖ Βάκχαις Δελφίσιν ἐμπρέπων, κωμαστὴς Διόνυσος.
ΧΟΡΌΣ: ἡνίχʼ ἡμεῖς δεῦρʼ ἀφορμᾶσθαι παρεσκευάσμεθα, ἡ σελήνη συντυχοῦσʼ ἡμῖν ἐπέστειλεν φράσαι, πρῶτα μὲν χαίρειν Ἀθηναίοισι καὶ τοῖς ξυμμάχοις· εἶτα θυμαίνειν ἔφασκε· δεινὰ γὰρ πεπονθέναι ὠφελοῦσʼ ὑμᾶς ἅπαντας οὐ λόγοις ἀλλʼ ἐμφανῶς. πρῶτα μὲν τοῦ μηνὸς ἐς δᾷδʼ οὐκ ἔλαττον ἢ δραχμήν, ὥστε καὶ λέγειν ἅπαντας ἐξιόντας ἑσπέρας, μὴ πρίῃ παῖ δᾷδʼ, ἐπειδὴ φῶς σεληναίας καλόν. ἄλλα τʼ εὖ δρᾶν φησιν, ὑμᾶς δʼ οὐκ ἄγειν τὰς ἡμέρας οὐδὲν ὀρθῶς, ἀλλʼ ἄνω τε καὶ κάτω κυδοιδοπᾶν· ὥστʼ ἀπειλεῖν φησιν αὐτῇ τοὺς θεοὺς ἑκάστοτε ἡνίκʼ ἂν ψευσθῶσι δείπνου κἀπίωσιν οἴκαδε, τῆς ἑορτῆς μὴ τυχόντες κατὰ λόγον τῶν ἡμερῶν. κᾆθʼ ὅταν θύειν δέῃ, στρεβλοῦτε καὶ δικάζετε· πολλάκις δʼ ἡμῶν ἀγόντων τῶν θεῶν ἀπαστίαν, ἡνίκʼ ἂν πενθῶμεν ἢ τὸν Μέμνονʼ ἢ Σαρπηδόνα, σπένδεθʼ ὑμεῖς καὶ γελᾶτʼ· ἀνθʼ ὧν λαχὼν Ὑπέρβολος τῆτες ἱερομνημονεῖν, κἄπειθʼ ὑφʼ ἡμῶν τῶν θεῶν τὸν στέφανον ἀφῃρέθη· μᾶλλον γὰρ οὕτως εἴσεται κατὰ σελήνην ὡς ἄγειν χρὴ τοῦ βίου τὰς ἡμέρας.
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: μὰ τὴν Ἀναπνοὴν μὰ τὸ Χάος μὰ τὸν Ἀέρα οὐκ εἶδον οὕτως ἄνδρʼ ἄγροικον οὐδένα οὐδʼ ἄπορον οὐδὲ σκαιὸν οὐδʼ ἐπιλήσμονα· ὅστις σκαλαθυρμάτιʼ ἄττα μικρὰ μανθάνων ταῦτʼ ἐπιλέλησται πρὶν μαθεῖν· ὅμως γε μὴν αὐτὸν καλῶ θύραζε δευρὶ πρὸς τὸ φῶς. ποῦ Στρεψιάδης; ἔξει τὸν ἀσκάντην λαβών;
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: ἀλλʼ οὐκ ἐῶσί μʼ ἐξενεγκεῖν οἱ κόρεις.
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: ἀνύσας τι κατάθου καὶ πρόσεχε τὸν νοῦν.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: ἰδού.
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: ἄγε δὴ τί βούλει πρῶτα νυνὶ μανθάνειν ὧν οὐκ ἐδιδάχθης πώποτʼ οὐδέν; εἰπέ μοι. πότερα περὶ μέτρων ἢ περὶ ἐπῶν ἢ ῥυθμῶν;
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: περὶ τῶν μέτρων ἔγωγʼ· ἔναγχος γάρ ποτε ὑπʼ ἀλφιταμοιβοῦ παρεκόπην διχοινίκῳ.
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: οὐ τοῦτʼ ἐρωτῶ σʼ, ἀλλʼ ὅ τι κάλλιστον μέτρον ἡγεῖ· πότερα τὸ τρίμετρον ἢ τὸ τετράμετρον;
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: ἐγὼ μὲν οὐδὲν πρότερον ἡμιεκτέου.
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: οὐδὲν λέγεις ὦνθρωπε.
Part 13
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: περίδου νυν ἐμοί, εἰ μὴ τετράμετρόν ἐστιν ἡμιεκτέον.
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: ἐς κόρακας, ὡς ἄγροικος εἶ καὶ δυσμαθής. ταχύ γʼ ἂν δύναιο μανθάνειν περὶ ῥυθμῶν.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: τί δέ μʼ ὠφελήσουσʼ οἱ ῥυθμοὶ πρὸς τἄλφιτα;
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: πρῶτον μὲν εἶναι κομψὸν ἐν συνουσίᾳ, ἐπαΐονθʼ ὁποῖός ἐστι τῶν ῥυθμῶν κατʼ ἐνόπλιον, χὠποῖος αὖ κατὰ δάκτυλον.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: κατὰ δάκτυλον; νὴ τὸν Δίʼ, ἀλλʼ οἶδʼ.
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: εἰπὲ δή.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: τίς ἄλλος ἀντὶ τουτουὶ τοῦ δακτύλου; πρὸ τοῦ μέν, ἔτʼ ἐμοῦ παιδὸς ὄντος, οὑτοσί.
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: ἀγρεῖος εἶ καὶ σκαιός.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: οὐ γὰρ ᾠζυρὲ τούτων ἐπιθυμῶ μανθάνειν οὐδέν.
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: τί δαί;
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: ἐκεῖνʼ ἐκεῖνο, τὸν ἀδικώτατον λόγον.
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: ἀλλʼ ἕτερα δεῖ σε πρότερα τούτου μανθάνειν, τῶν τετραπόδων ἅττʼ ἐστὶν ὀρθῶς ἄρρενα.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: ἀλλʼ οἶδʼ ἔγωγε τἄρρενʼ, εἰ μὴ μαίνομαι· κριὸς τράγος ταῦρος κύων ἀλεκτρυών.
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: ὁρᾷς ὃ πάσχεις; τήν τε θήλειαν καλεῖς ἀλεκτρυόνα κατὰ ταὐτὸ καὶ τὸν ἄρρενα.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: πῶς δὴ φέρʼ;
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: ὅπως; ἀλεκτρυὼν κἀλεκτρυών.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: νὴ τὸν Ποσειδῶ. νῦν δὲ πῶς με χρὴ καλεῖν;
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: ἀλεκτρύαιναν, τὸν δʼ ἕτερον ἀλέκτορα.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: ἀλεκτρύαιναν; εὖ γε νὴ τὸν Ἀέρα· ὥστʼ ἀντὶ τούτου τοῦ διδάγματος μόνου διαλφιτώσω σου κύκλῳ τὴν κάρδοπον.
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: ἰδοὺ μάλʼ αὖθις τοῦθʼ ἕτερον· τὴν κάρδοπον ἄρρενα καλεῖς θήλειαν οὖσαν.
Part 14
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: τῷ τρόπῳ ἄρρενα καλῶ ʼγὼ κάρδοπον;
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: μάλιστά γε, ὥσπερ γε καὶ Κλεώνυμον.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: πῶς δή; φράσον.
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: ταὐτὸν δύναταί σοι κάρδοπος Κλεωνύμῳ.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: ἀλλʼ ὦγάθʼ οὐδʼ ἦν κάρδοπος Κλεωνύμῳ, ἀλλʼ ἐν θυείᾳ στρογγύλῃ γʼ ἂν ἐμάττετο. ἀτὰρ τὸ λοιπὸν πῶς με χρὴ καλεῖν;
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: ὅπως; τὴν καρδόπην, ὥσπερ καλεῖς τὴν Σωστράτην.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: τὴν καρδόπην θήλειαν;
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: ὀρθῶς γὰρ λέγεις.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: ἐκεῖνο δʼ ἦν ἄν, καρδόπη, Κλεωνύμη.
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: ἔτι δή γε περὶ τῶν ὀνομάτων μαθεῖν σε δεῖ, ἅττʼ ἄρρενʼ ἐστίν, ἅττα δʼ αὐτῶν θήλεα.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: ἀλλʼ οἶδʼ ἔγωγʼ ἃ θήλεʼ ἐστίν.
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: εἰπὲ δή.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: Λύσιλλα Φίλιννα Κλειταγόρα Δημητρία.
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: ἄρρενα δὲ ποῖα τῶν ὀνομάτων;
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: μυρία. Φιλόξενος Μελησίας Ἀμυνίας.
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: ἀλλʼ ὦ πόνηρε ταῦτά γʼ ἐστʼ οὐκ ἄρρενα.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: οὐκ ἄρρενʼ ὑμῖν ἐστιν;
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: οὐδαμῶς γʼ, ἐπεὶ πῶς ἂν καλέσειας ἐντυχὼν Ἀμυνίᾳ;
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: ὅπως ἄν; ὡδί, δεῦρο δεῦρʼ Ἀμυνία.
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: ὁρᾷς; γυναῖκα τὴν Ἀμυνίαν καλεῖς.
Part 15
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: οὔκουν δικαίως ἥτις οὐ στρατεύεται; ἀτὰρ τί ταῦθʼ ἃ πάντες ἴσμεν μανθάνω;
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: οὐδὲν μὰ Δίʼ ἀλλὰ κατακλινεὶς δευρὶ —
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: τί δρῶ;
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: ἐκφρόντισόν τι τῶν σεαυτοῦ πραγμάτων.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: μὴ δῆθʼ ἱκετεύω σʼ ἐνγεταῦθʼ· ἀλλʼ εἴ γε χρή, χαμαί μʼ ἔασον αὐτὰ ταῦτʼ ἐκφροντίσαι.
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: οὐκ ἔστι παρὰ ταῦτʼ ἄλλα.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: κακοδαίμων ἐγώ, οἵαν δίκην τοῖς κόρεσι δώσω τήμερον.
ΧΟΡΌΣ: φρόντιζε δὴ καὶ διάθρει πάντα τρόπον τε σαυτὸν στρόβει πυκνώσας. ταχὺς δʼ, ὅταν εἰς ἄπορον πέσῃς, ἐπʼ ἄλλο πήδα νόημα φρενός· ὕπνος δʼ ἀπέστω γλυκύθυμος ὀμμάτων. [...]
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: ἀτταταῖ ἀτταταῖ.
ΧΟΡΌΣ: τί πάσχεις; τί κάμνεις;
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: ἀπόλλυμαι δείλαιος· ἐκ τοῦ σκίμποδος δάκνουσί μʼ ἐξέρποντες οἱ Κορίνθιοι, καὶ τὰς πλευρὰς δαρδάπτουσιν καὶ τὴν ψυχὴν ἐκπίνουσιν καὶ τοὺς ὄρχεις ἐξέλκουσιν καὶ τὸν πρωκτὸν διορύττουσιν, καί μʼ ἀπολοῦσιν.
ΧΟΡΌΣ: μή νυν βαρέως ἄλγει λίαν.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: καὶ πῶς; ὅτε μου φροῦδα τὰ χρήματα, φρούδη χροιά, φρούδη ψυχή, φρούδη δʼ ἐμβάς· καὶ πρὸς τούτοις ἔτι τοῖσι κακοῖς φρουρᾶς ᾄδων ὀλίγου φροῦδος γεγένημαι.
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: οὗτος τί ποιεῖς; οὐχὶ φροντίζεις;
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: ἐγώ; νὴ τὸν Ποσειδῶ.
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: καὶ τί δῆτʼ ἐφρόντισας;
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: ὑπὸ τῶν κόρεων εἴ μού τι περιλειφθήσεται.
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: ἀπολεῖ κάκιστʼ.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: ἀλλʼ ὦγάθʼ ἀπόλωλʼ ἀρτίως.
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: οὐ μαλθακιστέʼ ἀλλὰ περικαλυπτέα. ἐξευρετέος γὰρ νοῦς ἀποστερητικὸς κἀπαιόλημʼ.
Part 16
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: οἴμοι τίς ἂν δῆτʼ ἐπιβάλοι ἐξ ἀρνακίδων γνώμην ἀποστερητρίδα;
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: φέρε νυν ἀθρήσω πρῶτον ὅ τι δρᾷ τουτονί. οὗτος καθεύδεις;
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: μὰ τὸν Ἀπόλλω ʼγὼ μὲν οὔ.
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: ἔχεις τι;
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: μὰ Δίʼ οὐ δῆτʼ ἔγωγʼ.
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: οὐδὲν πάνυ;
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: οὐδέν γε πλὴν ἢ τὸ πέος ἐν τῇ δεξιᾷ.
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: οὐκ ἐγκαλυψάμενος ταχέως τι φροντιεῖς;
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: περὶ τοῦ; σὺ γάρ μοι τοῦτο φράσον ὦ Σώκρατες.
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: αὐτὸς ὅ τι βούλει πρῶτος ἐξευρὼν λέγε.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: ἀκήκοας μυριάκις ἁγὼ βούλομαι, περὶ τῶν τόκων, ὅπως ἂν ἀποδῶ μηδενί.
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: ἴθι νῦν καλύπτου καὶ σχάσας τὴν φροντίδα λεπτὴν κατὰ μικρὸν περιφρόνει τὰ πράγματα, ὀρθῶς διαιρῶν καὶ σκοπῶν.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: οἴμοι τάλας.
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: ἔχʼ ἀτρέμα· κἂν ἀπορῇς τι τῶν νοημάτων, ἀφεὶς ἄπελθε, κατὰ τὴν γνώμην πάλιν κίνησον αὖθις αὐτὸ καὶ ζυγώθρισον.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: ὦ Σωκρατίδιον φίλτατον.
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: τί ὦ γέρον;
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: ἔχω τόκου γνώμην ἀποστερητικήν.
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: ἐπίδειξον αὐτήν.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: εἰπὲ δή νύν μοι —
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: τὸ τί;
Part 17
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: γυναῖκα φαρμακίδʼ εἰ πριάμενος Θετταλὴν καθέλοιμι νύκτωρ τὴν σελήνην, εἶτα δὴ αὐτὴν καθείρξαιμʼ ἐς λοφεῖον στρογγύλον, ὥσπερ κάτοπτρον, κᾆτα τηροίην ἔχων —
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: τί δῆτα τοῦτʼ ἂν ὠφελήσειέν σʼ;
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: ὅ τι; εἰ μηκέτʼ ἀνατέλλοι σελήνη μηδαμοῦ, οὐκ ἂν ἀποδοίην τοὺς τόκους.
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: ὁτιὴ τί δή;
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: ὁτιὴ κατὰ μῆνα τἀγύριον δανείζεται.
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: εὖ γʼ· ἀλλʼ ἕτερον αὖ σοι προβαλῶ τι δεξιόν. εἴ σοι γράφοιτο πεντετάλαντός τις δίκη, ὅπως ἂν αὐτὴν ἀφανίσειας εἰπέ μοι.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: ὅπως; ὅπως; οὐκ οἶδʼ· ἀτὰρ ζητητέον.
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: μή νυν περὶ σαυτὸν εἶλλε τὴν γνώμην ἀεί, ἀλλʼ ἀποχάλα τὴν φροντίδʼ ἐς τὸν ἀέρα λινόδετον ὥσπερ μηλολόνθην τοῦ ποδός.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: ηὕρηκʼ ἀφάνισιν τῆς δίκης σοφωτάτην, ὥστʼ αὐτὸν ὁμολογεῖν σʼ ἐμοί.
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: ποίαν τινά;
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: ἤδη παρὰ τοῖσι φαρμακοπώλαις τὴν λίθον ταύτην ἑόρακας τὴν καλήν, τὴν διαφανῆ, ἀφʼ ἧς τὸ πῦρ ἅπτουσι;
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: τὴν ὕαλον λέγεις;
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: ἔγωγε. φέρε τί δῆτʼ ἄν, εἰ ταύτην λαβών, ὁπότε γράφοιτο τὴν δίκην ὁ γραμματεύς, ἀπωτέρω στὰς ὧδε πρὸς τὸν ἥλιον τὰ γράμματʼ ἐκτήξαιμι τῆς ἐμῆς δίκης;
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: σοφῶς γε νὴ τὰς Χάριτας.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: οἴμʼ ὡς ἥδομαι ὅτι πεντετάλαντος διαγέγραπταί μοι δίκη.
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: ἄγε δὴ ταχέως τουτὶ ξυνάρπασον.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: τὸ τί;
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: ὅπως ἀποστρέψαιʼ ἂν ἀντιδικῶν δίκην μέλλων ὀφλήσειν μὴ παρόντων μαρτύρων.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: φαυλότατα καὶ ῥᾷστʼ.
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: εἰπὲ δή.
Part 18
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: καὶ δὴ λέγω. εἰ πρόσθεν ἔτι μιᾶς ἐνεστώσης δίκης, πρὶν τὴν ἐμὴν καλεῖσθʼ, ἀπαγξαίμην τρέχων.
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: οὐδὲν λέγεις.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: νὴ τοὺς θεοὺς ἔγωγʼ, ἐπεὶ οὐδεὶς κατʼ ἐμοῦ τεθνεῶτος εἰσάξει δίκην.
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: ὑθλεῖς· ἄπερρʼ, οὐκ ἂν διδάξαιμʼ ἄν σʼ ἔτι.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: ὁτιὴ τί; ναὶ πρὸς τῶν θεῶν ὦ Σώκρατες.
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: ἀλλʼ εὐθὺς ἐπιλήθει σύ γʼ ἅττʼ ἂν καὶ μάθῃς· ἐπεὶ τί νυνὶ πρῶτον ἐδιδάχθης; λέγε.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: φέρʼ ἴδω τί μέντοι πρῶτον ἦν; τί πρῶτον ἦν; τίς ἦν ἐν ᾗ ʼματτόμεθα μέντοι τἄλφιτα; οἴμοι τίς ἦν;
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: οὐκ ἐς κόρακας ἀποφθερεῖ, ἐπιλησμότατον καὶ σκαιότατον γερόντιον;
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: οἴμοι τί οὖν δῆθʼ ὁ κακοδαίμων πείσομαι; ἀπὸ γὰρ ὀλοῦμαι μὴ μαθὼν γλωττοστροφεῖν. ἀλλʼ ὦ Νεφέλαι χρηστόν τι συμβουλεύσατε.
ΧΟΡΌΣ: ἡμεῖς μὲν ὦ πρεσβῦτα συμβουλεύομεν, εἴ σοί τις υἱός ἐστιν ἐκτεθραμμένος, πέμπειν ἐκεῖνον ἀντὶ σαυτοῦ μανθάνειν.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: ἀλλʼ ἔστʼ ἔμοιγʼ υἱὸς καλός τε κἀγαθός· ἀλλʼ οὐκ ἐθέλει γὰρ μανθάνειν. τί ἐγὼ πάθω;
ΧΟΡΌΣ: σὺ δʼ ἐπιτρέπεις;
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: εὐσωματεῖ γὰρ καὶ σφριγᾷ, κἄστʼ ἐκ γυναικῶν εὐπτέρων τῶν Κοισύρας. ἀτὰρ μέτειμί γʼ αὐτόν· ἢν δὲ μὴ ʼθέλῃ, οὐκ ἔσθʼ ὅπως οὐκ ἐξελῶ κʼ τῆς οἰκίας. ἀλλʼ ἐπανάμεινόν μʼ ὀλίγον εἰσελθὼν χρόνον.
ΧΟΡΌΣ: ἆρʼ αἰσθάνει πλεῖστα διʼ ἡμᾶς ἀγάθʼ αὐτίχʼ ἕξων μόνας θεῶν; ὡς ἕτοιμος ὅδʼ ἐστὶν ἅπαντα δρᾶν ὅσʼ ἂν κελεύῃς. σὺ δʼ ἀνδρὸς ἐκπεπληγμένου καὶ φανερῶς ἐπηρμένου γνοὺς ἀπολάψεις ὅ τι πλεῖστον δύνασαι, ταχέως· φιλεῖ γάρ πως τὰ τοιαῦθʼ ἑτέρᾳ τρέπεσθαι.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: οὔτοι μὰ τὴν Ὁμίχλην ἔτʼ ἐνταυθοῖ μενεῖς· ἀλλʼ ἔσθιʼ ἐλθὼν τοὺς Μεγακλέους κίονας.
ΦΕΙΔΙΠΠΊΔΗΣ: ὦ δαιμόνιε, τί χρῆμα πάσχεις ὦ πάτερ; οὐκ εὖ φρονεῖς μὰ τὸν Δία τὸν Ὀλύμπιον.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: ἰδού γʼ ἰδού, Δίʼ Ὀλύμπιον· τῆς μωρίας, τὸν Δία νομίζειν ὄντα τηλικουτονί.
ΦΕΙΔΙΠΠΊΔΗΣ: τί δὲ τοῦτʼ ἐγέλασας ἐτεόν;
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: ἐνθυμούμενος ὅτι παιδάριον εἶ καὶ φρονεῖς ἀρχαιϊκά. ὅμως γε μὴν πρόσελθʼ, ἵνʼ εἰδῇς πλείονα, καί σοι φράσω τι πρᾶγμʼ ὃ μαθὼν ἀνὴρ ἔσει. ὅπως δὲ τοῦτο μὴ διδάξεις μηδένα.
ΦΕΙΔΙΠΠΊΔΗΣ: ἰδού· τί ἔστιν;
Part 19
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: ὤμοσας νυνὶ Δία.
ΦΕΙΔΙΠΠΊΔΗΣ: ἔγωγʼ.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: ὁρᾷς οὖν ὡς ἀγαθὸν τὸ μανθάνειν; οὐκ ἔστιν ὦ Φειδιππίδη Ζεύς.
ΦΕΙΔΙΠΠΊΔΗΣ: ἀλλὰ τίς;
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: Δῖνος βασιλεύει τὸν Δίʼ ἐξεληλακώς.
ΦΕΙΔΙΠΠΊΔΗΣ: αἰβοῖ τί ληρεῖς;
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: ἴσθι τοῦθʼ οὕτως ἔχον.
ΦΕΙΔΙΠΠΊΔΗΣ: τίς φησι ταῦτα;
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: Σωκράτης ὁ Μήλιος καὶ Χαιρεφῶν, ὃς οἶδε τὰ ψυλλῶν ἴχνη.
ΦΕΙΔΙΠΠΊΔΗΣ: σὺ δʼ ἐς τοσοῦτον τῶν μανιῶν ἐλήλυθας ὥστʼ ἀνδράσιν πείθει χολῶσιν;
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: εὐστόμει καὶ μηδὲν εἴπῃς φλαῦρον ἄνδρας δεξιοὺς καὶ νοῦν ἔχοντας· ὧν ὑπὸ τῆς φειδωλίας ἀπεκείρατʼ οὐδεὶς πώποτʼ οὐδʼ ἠλείψατο, οὐδʼ ἐς βαλανεῖον ἦλθε λουσόμενος· σὺ δὲ ὥσπερ τεθνεῶτος καταλόει μου τὸν βίον. ἀλλʼ ὡς τάχιστʼ ἐλθὼν ὑπὲρ ἐμοῦ μάνθανε.
ΦΕΙΔΙΠΠΊΔΗΣ: τί δʼ ἂν παρʼ ἐκείνων καὶ μάθοι χρηστόν τις ἄν;
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: ἄληθες; ὅσαπερ ἔστʼ ἐν ἀνθρώποις σοφά· γνώσει δὲ σαυτὸν ὡς ἀμαθὴς εἶ καὶ παχύς. ἀλλʼ ἐπανάμεινόν μʼ ὀλίγον ἐνταυθοῖ χρόνον.
ΦΕΙΔΙΠΠΊΔΗΣ: οἴμοι τί δράσω παραφρονοῦντος τοῦ πατρός; πότερον παρανοίας αὐτὸν εἰσαγαγὼν ἕλω, ἢ τοῖς σοροπηγοῖς τὴν μανίαν αὐτοῦ φράσω;
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: φέρʼ ἴδω, σὺ τοῦτον τί ὀνομάζεις; εἰπέ μοι.
ΦΕΙΔΙΠΠΊΔΗΣ: ἀλεκτρυόνα.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: καλῶς γε. ταυτηνὶ δὲ τί;
ΦΕΙΔΙΠΠΊΔΗΣ: ἀλεκτρυόνʼ.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: ἄμφω ταὐτό; καταγέλαστος εἶ. μή νυν τὸ λοιπόν, ἀλλὰ τήνδε μὲν καλεῖν ἀλεκτρύαιναν τουτονὶ δʼ ἀλέκτορα.
ΦΕΙΔΙΠΠΊΔΗΣ: ἀλεκτρύαιναν; ταῦτʼ ἔμαθες τὰ δεξιὰ εἴσω παρελθὼν ἄρτι παρὰ τοὺς γηγενεῖς;
Part 20
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: χἄτερά γε πόλλʼ· ἀλλʼ ὅ τι μάθοιμʼ ἑκάστοτε, ἐπελανθανόμην ἂν εὐθὺς ὑπὸ πλήθους ἐτῶν.
ΦΕΙΔΙΠΠΊΔΗΣ: διὰ ταῦτα δὴ καὶ θοἰμάτιον ἀπώλεσας;
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: ἀλλʼ οὐκ ἀπολώλεκʼ, ἀλλὰ καταπεφρόντικα.
ΦΕΙΔΙΠΠΊΔΗΣ: τὰς δʼ ἐμβάδας ποῖ τέτροφας ὦνόητε σύ;
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: ὥσπερ Περικλέης ἐς τὸ δέον ἀπώλεσα. ἀλλʼ ἴθι βάδιζʼ, ἴωμεν· εἶτα τῷ πατρὶ πιθόμενος ἐξάμαρτε· κἀγώ τοί ποτε, οἶδʼ, ἑξέτει σοι τραυλίσαντι πιθόμενος, ὃν πρῶτον ὀβολὸν ἔλαβον ἡλιαστικόν, τούτου ʼπριάμην σοι Διασίοις ἁμαξίδα.
ΦΕΙΔΙΠΠΊΔΗΣ: ἦ μὴν σὺ τούτοις τῷ χρόνῳ ποτʼ ἀχθέσει.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: εὖ γʼ ὅτι ἐπείσθης. δεῦρο δεῦρʼ ὦ Σώκρατες, ἔξελθʼ· ἄγω γάρ σοι τὸν υἱὸν τουτονὶ ἄκοντʼ ἀναπείσας.
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: νηπύτιος γάρ ἐστʼ ἔτι, καὶ τῶν κρεμαθρῶν οὔπω τρίβων τῶν ἐνθάδε.
ΦΕΙΔΙΠΠΊΔΗΣ: αὐτὸς τρίβων εἴης ἄν, εἰ κρέμαιό γε.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: οὐκ ἐς κόρακας; καταρᾷ σὺ τῷ διδασκάλῳ;
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: ἰδοὺ κρέμαιʼ, ὡς ἠλίθιον ἐφθέγξατο καὶ τοῖσι χείλεσιν διερρυηκόσιν. πῶς ἂν μάθοι ποθʼ οὗτος ἀπόφυξιν δίκης ἢ κλῆσιν ἢ χαύνωσιν ἀναπειστηρίαν; καίτοι γε ταλάντου τοῦτʼ ἔμαθεν Ὑπέρβολος.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: ἀμέλει δίδασκε· θυμόσοφός ἐστιν φύσει· εὐθύς γέ τοι παιδάριον ὄν τυννουτονὶ ἔπλαττεν ἔνδον οἰκίας ναῦς τʼ ἔγλυφεν, ἁμαξίδας τε σκυτίνας ἠργάζετο, κἀκ τῶν σιδίων βατράχους ἐποίει πῶς δοκεῖς. ὅπως δʼ ἐκείνω τὼ λόγω μαθήσεται, τὸν κρείττονʼ ὅστις ἐστὶ καὶ τὸν ἥττονα, ὃς τἄδικα λέγων ἀνατρέπει τὸν κρείττονα· ἐὰν δὲ μή, τὸν γοῦν ἄδικον πάσῃ τέχνῃ.
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: αὐτὸς μαθήσεται παρʼ αὐτοῖν τοῖν λόγοιν. ἐγὼ δʼ ἀπέσομαι.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: τοῦτό νυν μέμνησʼ, ὅπως πρὸς πάντα τὰ δίκαιʼ ἀντιλέγειν δυνήσεται.
ΧΟΡΌΣ: [...]
ΔΊΚΑΙΟΣ ΛΌΓΟΣ: χώρει δευρί, δεῖξον σαυτὸν τοῖσι θεαταῖς, καίπερ θρασὺς ὤν.
ἌΔΙΚΟΣ ΛΌΓΟΣ: ἴθʼ ὅποι χρῄζεις. πολὺ γὰρ μᾶλλόν ʼς ἐν τοῖς πολλοῖσι λέγων ἀπολῶ.
ΔΊΚΑΙΟΣ ΛΌΓΟΣ: ἀπολεῖς σύ; τίς ὤν;
ἌΔΙΚΟΣ ΛΌΓΟΣ: λόγος.
ΔΊΚΑΙΟΣ ΛΌΓΟΣ: ἥττων γʼ ὤν.
Part 21
ἌΔΙΚΟΣ ΛΌΓΟΣ: ἀλλά σε νικῶ τὸν ἐμοῦ κρείττω φάσκοντʼ εἶναι.
ΔΊΚΑΙΟΣ ΛΌΓΟΣ: τί σοφὸν ποιῶν;
ἌΔΙΚΟΣ ΛΌΓΟΣ: γνώμας καινὰς ἐξευρίσκων.
ΔΊΚΑΙΟΣ ΛΌΓΟΣ: ταῦτα γὰρ ἀνθεῖ διὰ τουτουσὶ τοὺς ἀνοήτους.
ἌΔΙΚΟΣ ΛΌΓΟΣ: οὔκ, ἀλλὰ σοφούς.
ΔΊΚΑΙΟΣ ΛΌΓΟΣ: ἀπολῶ σε κακῶς.
ἌΔΙΚΟΣ ΛΌΓΟΣ: εἰπὲ τί ποιῶν;
ΔΊΚΑΙΟΣ ΛΌΓΟΣ: τὰ δίκαια λέγων.
ἌΔΙΚΟΣ ΛΌΓΟΣ: ἀλλʼ ἀνατρέψω γʼ αὔτʼ ἀντιλέγων· οὐδὲ γὰρ εἶναι πάνυ φημὶ δίκην.
ΔΊΚΑΙΟΣ ΛΌΓΟΣ: οὐκ εἶναι φῄς;
ἌΔΙΚΟΣ ΛΌΓΟΣ: φέρε γὰρ ποῦ ʼστιν;
ΔΊΚΑΙΟΣ ΛΌΓΟΣ: παρὰ τοῖσι θεοῖς.
ἌΔΙΚΟΣ ΛΌΓΟΣ: πῶς δῆτα δίκης οὔσης ὁ Ζεὺς οὐκ ἀπόλωλεν τὸν πατέρʼ αὑτοῦ δήσας;
ΔΊΚΑΙΟΣ ΛΌΓΟΣ: αἰβοῖ τουτὶ καὶ δὴ χωρεῖ τὸ κακόν· δότε μοι λεκάνην.
ἌΔΙΚΟΣ ΛΌΓΟΣ: τυφογέρων εἶ κἀνάρμοστος.
ΔΊΚΑΙΟΣ ΛΌΓΟΣ: καταπύγων εἶ κἀναίσχυντος.
ἌΔΙΚΟΣ ΛΌΓΟΣ: ῥόδα μʼ εἴρηκας.
ΔΊΚΑΙΟΣ ΛΌΓΟΣ: καὶ βωμολόχος.
ἌΔΙΚΟΣ ΛΌΓΟΣ: κρίνεσι στεφανοῖς.
ΔΊΚΑΙΟΣ ΛΌΓΟΣ: καὶ πατραλοίας.
Part 22
ἌΔΙΚΟΣ ΛΌΓΟΣ: χρυσῷ πάττων μʼ οὐ γιγνώσκεις.
ΔΊΚΑΙΟΣ ΛΌΓΟΣ: οὐ δῆτα πρὸ τοῦ γʼ, ἀλλὰ μολύβδῳ.
ἌΔΙΚΟΣ ΛΌΓΟΣ: νῦν δέ γε κόσμος τοῦτʼ ἐστὶν ἐμοί.
ΔΊΚΑΙΟΣ ΛΌΓΟΣ: θρασὺς εἶ πολλοῦ.
ἌΔΙΚΟΣ ΛΌΓΟΣ: σὺ δέ γʼ ἀρχαῖος.
ΔΊΚΑΙΟΣ ΛΌΓΟΣ: διὰ σὲ δὲ φοιτᾶν οὐδεὶς ἐθέλει τῶν μειρακίων· καὶ γνωσθήσει ποτʼ Ἀθηναίοις οἶα διδάσκεις τοὺς ἀνοήτους.
ἌΔΙΚΟΣ ΛΌΓΟΣ: αὐχμεῖς αἰσχρῶς.
ΔΊΚΑΙΟΣ ΛΌΓΟΣ: σὺ δέ γʼ εὖ πράττεις. καίτοι πρότερόν γʼ ἐπτώχευες, Τήλεφος εἶναι Μυσὸς φάσκων, ἐκ πηριδίου γνώμας τρώγων Πανδελετείους.
ἌΔΙΚΟΣ ΛΌΓΟΣ: ὤμοι σοφίας —
ΔΊΚΑΙΟΣ ΛΌΓΟΣ: ὤμοι μανίας —
ἌΔΙΚΟΣ ΛΌΓΟΣ: ἧς ἐμνήσθης —
ΔΊΚΑΙΟΣ ΛΌΓΟΣ: τῆς σῆς, πόλεώς θʼ ἥτις σε τρέφει λυμαινόμενον τοῖς μειρακίοις.
ἌΔΙΚΟΣ ΛΌΓΟΣ: οὐχὶ διδάξεις τοῦτον Κρόνος ὤν.
ΔΊΚΑΙΟΣ ΛΌΓΟΣ: εἴπερ γʼ αὐτὸν σωθῆναι χρὴ καὶ μὴ λαλιὰν μόνον ἀσκῆσαι.
ἌΔΙΚΟΣ ΛΌΓΟΣ: δεῦρʼ ἴθι, τοῦτον δʼ ἔα μαίνεσθαι.
ΔΊΚΑΙΟΣ ΛΌΓΟΣ: κλαύσει, τὴν χεῖρʼ ἢν ἐπιβάλλῃς.
ΧΟΡΌΣ: παύσασθε μάχης καὶ λοιδορίας. ἀλλʼ ἐπίδειξαι σύ τε τοὺς προτέρους ἅττʼ ἐδίδασκες, σύ τε τὴν καινὴν παίδευσιν, ὅπως ἂν ἀκούσας σφῷν ἀντιλεγόντοιν κρίνας φοιτᾷ.
ΔΊΚΑΙΟΣ ΛΌΓΟΣ: δρᾶν ταῦτʼ ἐθέλω.
ἌΔΙΚΟΣ ΛΌΓΟΣ: κἄγωγʼ ἐθέλω.
ΧΟΡΌΣ: φέρε δὴ πότερος λέξει πρότερος;
Part 23
ἌΔΙΚΟΣ ΛΌΓΟΣ: τούτῳ δώσω· κᾆτʼ ἐκ τούτων ὧν ἂν λέξῃ ῥηματίοισιν καινοῖς αὐτὸν καὶ διανοίαις κατατοξεύσω. τὸ τελευταῖον δʼ, ἢν ἀναγρύζῃ, τὸ πρόσωπον ἅπαν καὶ τὠφθαλμὼ κεντούμενος ὥσπερ ὑπʼ ἀνθρηνῶν ὑπὸ τῶν γνωμῶν ἀπολεῖται.
ΧΟΡΌΣ: νῦν δείξετον τὼ πισύνω τοῖς περιδεξίοισι λόγοισι καὶ φροντίσι καὶ γνωμοτύποις μερίμναις, ὁπότερος αὐτοῖν λέγων ἀμείνων φανήσεται. νῦν γὰρ ἅπας ἐνθάδε κίνδυνος ἀνεῖται σοφίας, ἧς πέρι τοῖς ἐμοῖς φίλοις ἐστὶν ἀγὼν μέγιστος.
ΧΟΡΌΣ: ἀλλʼ ὦ πολλοῖς τοὺς πρεσβυτέρους ἤθεσι χρηστοῖς στεφανώσας, ῥῆξον φωνὴν ᾗτινι χαίρεις, καὶ τὴν σαυτοῦ φύσιν εἰπέ.
ΔΊΚΑΙΟΣ ΛΌΓΟΣ: λέξω τοίνυν τὴν ἀρχαίαν παιδείαν ὡς διέκειτο, ὅτʼ ἐγὼ τὰ δίκαια λέγων ἤνθουν καὶ σωφροσύνη ʼνενόμιστο. πρῶτον μὲν ἔδει παιδὸς φωνὴν γρύξαντος μηδὲν ἀκοῦσαι· εἶτα βαδίζειν ἐν ταῖσιν ὁδοῖς εὐτάκτως ἐς κιθαριστοῦ τοὺς κωμήτας γυμνοὺς ἁθρόους, κεἰ κριμνώδη κατανείφοι. εἶτʼ αὖ προμαθεῖν ᾆσμʼ ἐδίδασκεν τὼ μηρὼ μὴ ξυνέχοντας, ἢ Παλλάδα περσέπολιν δεινὰν ἢ τηλέπορόν τι βόαμα, ἐντειναμένους τὴν ἁρμονίαν, ἣν οἱ πατέρες παρέδωκαν. εἰ δέ τις αὐτῶν βωμολοχεύσαιτʼ ἢ κάμψειέν τινα καμπήν, οἵας οἱ νῦν τὰς κατὰ Φρῦνιν ταύτας τὰς δυσκολοκάμπτους, ἐπετρίβετο τυπτόμενος πολλὰς ὡς τὰς Μούσας ἀφανίζων. ἐν παιδοτρίβου δὲ καθίζοντας τὸν μηρὸν ἔδει προβαλέσθαι τοὺς παῖδας, ὅπως τοῖς ἔξωθεν μηδὲν δείξειαν ἀπηνές· εἶτʼ αὖ πάλιν αὖθις ἀνιστάμενον συμψῆσαι, καὶ προνοεῖσθαι εἴδωλον τοῖσιν ἐρασταῖσιν τῆς ἥβης μὴ καταλείπειν. ἠλείψατο δʼ ἂν τοὐμφαλοῦ οὐδεὶς παῖς ὑπένερθεν τότʼ ἄν, ὥστε τοῖς αἰδοίοισι δρόσος καὶ χνοῦς ὥσπερ μήλοισιν ἐπήνθει· οὐδʼ ἂν μαλακὴν φυρασάμενος τὴν φωνὴν πρὸς τὸν ἐραστὴν αὐτὸς ἑαυτὸν προαγωγεύων τοῖς ὀφθαλμοῖς ἐβάδιζεν, οὐδʼ ἀνελέσθαι δειπνοῦντʼ ἐξῆν καὶ κεφάλαιον ῥαφανῖδος, οὐδʼ ἄννηθον τῶν πρεσβυτέρων ἁρπάζειν οὐδὲ σέλινον, οὐδʼ ὀψοφαγεῖν οὐδὲ κιχλίζειν οὐδʼ ἴσχειν τὼ πόδʼ ἐναλλάξ.
ἌΔΙΚΟΣ ΛΌΓΟΣ: ἀρχαῖά γε καὶ Διιπολιώδη καὶ τεττίγων ἀνάμεστα καὶ Κηκείδου καὶ Βουφονίων.
ΔΊΚΑΙΟΣ ΛΌΓΟΣ: ἀλλʼ οὖν ταῦτʼ ἐστὶν ἐκεῖνα, ἐξ ὧν ἄνδρας Μαραθωνομάχας ἡμὴ παίδευσις ἔθρεψεν. σὺ δὲ τοὺς νῦν εὐθὺς ἐν ἱματίοισι διδάσκεις ἐντετυλίχθαι· ὥστε μʼ ἀπάγχεσθʼ, ὅταν ὀρχεῖσθαι Παναθηναίοις δέον αὐτοὺς τὴν ἀσπίδα τῆς κωλῆς προέχων ἀμελῇ τῆς Τριτογενείας. πρὸς ταῦτʼ ὦ μειράκιον θαρρῶν ἐμὲ τὸν κρείττω λόγον αἱροῦ· κἀπιστήσει μισεῖν ἀγορὰν καὶ βαλανείων ἀπέχεσθαι, καὶ τοῖς αἰσχροῖς αἰσχύνεσθαι, κἂν σκώπτῃ τίς σε φλέγεσθαι· καὶ τῶν θάκων τοῖς πρεσβυτέροις ὑπανίστασθαι προσιοῦσιν, καὶ μὴ περὶ τοὺς σαυτοῦ γονέας σκαιουργεῖν, ἄλλο τε μηδὲν αἰσχρὸν ποιεῖν, ὅτι τῆς αἰδοῦς μέλλεις τἄγαλμʼ ἀναπλάττειν· μηδʼ εἰς ὀρχηστρίδος εἰσᾴττειν, ἵνα μὴ πρὸς ταῦτα κεχηνὼς μήλῳ βληθεὶς ὑπὸ πορνιδίου τῆς εὐκλείας ἀποθραυσθῇς· μηδʼ ἀντειπεῖν τῷ πατρὶ μηδέν, μηδʼ Ἰαπετὸν καλέσαντα μνησικακῆσαι τὴν ἡλικίαν ἐξ ἧς ἐνεοττοτροφήθης.
ἌΔΙΚΟΣ ΛΌΓΟΣ: εἰ ταῦτʼ ὦ μειράκιον πείσει τούτῳ, νὴ τὸν Διόνυσον τοῖς Ἱπποκράτους υἱέσιν εἴξεις καὶ σε καλοῦσι βλιτομάμμαν.
ΔΊΚΑΙΟΣ ΛΌΓΟΣ: ἀλλʼ οὖν λιπαρός γε καὶ εὐανθὴς ἐν γυμνασίοις διατρίψεις, οὐ στωμύλλων κατὰ τὴν ἀγορὰν τριβολεκτράπελʼ οἷάπερ οἱ νῦν, οὐδʼ ἑλκόμενος περὶ πραγματίου γλισχραντιλογεξεπιτρίπτου· ἀλλʼ εἰς Ἀκαδήμειαν κατιὼν ὑπὸ ταῖς μορίαις ἀποθρέξει στεφανωσάμενος καλάμῳ λευκῷ μετὰ σώφρονος ἡλικιώτου, μίλακος ὄζων καὶ ἀπραγμοσύνης καὶ λεύκης φυλλοβολούσης, ἦρος ἐν ὥρᾳ χαίρων, ὁπόταν πλάτανος πτελέᾳ ψιθυρίζῃ.
ΔΊΚΑΙΟΣ ΛΌΓΟΣ: ἢν ταῦτα ποιῇς ἁγὼ φράζω, καὶ πρὸς τούτοις προσέχῃς τὸν νοῦν, ἕξεις ἀεὶ στῆθος λιπαρόν, χροιὰν λαμπράν, ὤμους μεγάλους, γλῶτταν βαιάν, πυγὴν μεγάλην, πόσθην μικράν. ἢν δʼ ἅπερ οἱ νῦν ἐπιτηδεύῃς, πρῶτα μὲν ἕξεις χροιὰν ὠχράν, ὤμους μικρούς, στῆθος λεπτόν, γλῶτταν μεγάλην, πυγὴν μικράν, κωλῆν μεγάλην, ψήφισμα μακρόν, καὶ σʼ ἀναπείσει τὸ μὲν αἰσχρὸν ἅπαν καλὸν ἡγεῖσθαι, τὸ καλὸν δʼ αἰσχρόν· καὶ πρὸς τούτοις τῆς Ἀντιμάχου καταπυγοσύνης ἀναπλήσει.
ΧΟΡΌΣ: ὦ καλλίπυργον σοφίαν κλεινοτάτην ἐπασκῶν, ὡς ἡδύ σου τοῖσι λόγοις σῶφρον ἔπεστιν ἄνθος. †εὐδαίμονες δʼ ἦσαν ἄρʼ οἱ ζῶντες τότʼ ἐπὶ τῶν προτέρων†· πρὸς τάδε σʼ ὦ κομψοπρεπῆ μοῦσαν ἔχων, δεῖ σε λέγειν τι καινόν, ὡς ηὐδοκίμηκεν ἁνήρ.
ΧΟΡΌΣ: δεινῶν δέ σοι βουλευμάτων ἔοικε δεῖν πρὸς αὐτόν, εἴπερ τὸν ἄνδρʼ ὑπερβαλεῖ καὶ μὴ γέλωτʼ ὀφλήσεις.
ἌΔΙΚΟΣ ΛΌΓΟΣ: καὶ μὴν πάλαι γʼ ἐπνιγόμην τὰ σπλάγχνα κἀπεθύμουν ἅπαντα ταῦτʼ ἐναντίαις γνώμαισι συνταράξαι. ἐγὼ γὰρ ἥττων μὲν λόγος διʼ αὐτὸ τοῦτʼ ἐκλήθην ἐν τοῖσι φροντισταῖσιν, ὅτι πρώτιστος ἐπενόησα τοῖσιν νόμοις καὶ ταῖς δίκαις τἀναντίʼ ἀντιλέξαι. καὶ τοῦτο πλεῖν ἢ μυρίων ἔστʼ ἄξιον στατήρων, αἱρούμενον τοὺς ἥττονας λόγους ἔπειτα νικᾶν. σκέψαι δὲ τὴν παίδευσιν ᾗ πέποιθεν ὡς ἐλέγξω, ὅστις σε θερμῷ φησι λοῦσθαι πρῶτον οὐκ ἐάσειν. καίτοι τίνα γνώμην ἔχων ψέγεις τὰ θερμὰ λουτρά;
ΔΊΚΑΙΟΣ ΛΌΓΟΣ: ὁτιὴ κάκιστόν ἐστι καὶ δειλὸν ποιεῖ τὸν ἄνδρα.
ἌΔΙΚΟΣ ΛΌΓΟΣ: ἐπίσχες· εὐθὺς γάρ σʼ ἔχω μέσον λαβὼν ἄφυκτον. καί μοι φράσον, τῶν τοῦ Διὸς παίδων τίνʼ ἄνδρʼ ἄριστον ψυχὴν νομίζεις, εἰπέ, καὶ πλείστους πόνους πονῆσαι.
ΔΊΚΑΙΟΣ ΛΌΓΟΣ: ἐγὼ μὲν οὐδένʼ Ἡρακλέους βελτίονʼ ἄνδρα κρίνω.
ἌΔΙΚΟΣ ΛΌΓΟΣ: ποῦ ψυχρὰ δῆτα πώποτʼ εἶδες Ἡράκλεια λουτρά; καίτοι τίς ἀνδρειότερος ἦν;
ΔΊΚΑΙΟΣ ΛΌΓΟΣ: ταῦτʼ ἐστὶ ταῦτʼ ἐκεῖνα, ἃ τῶν νεανίσκων ἀεὶ διʼ ἡμέρας λαλούντων πλῆρες τὸ βαλανεῖον ποιεῖ, κενὰς δὲ τὰς παλαίστρας.
ἌΔΙΚΟΣ ΛΌΓΟΣ: εἶτʼ ἐν ἀγορᾷ τὴν διατριβὴν ψέγεις· ἐγὼ δʼ ἐπαινῶ. εἰ γὰρ πονηρὸν ἦν, Ὅμηρος οὐδέποτʼ ἂν ἐποίει τὸν Νέστορʼ ἀγορητὴν ἂν οὐδὲ τοὺς σοφοὺς ἅπαντας. ἄνειμι δῆτʼ ἐντεῦθεν ἐς τὴν γλῶτταν, ἣν ὁδὶ μὲν οὔ φησι χρῆναι τοὺς νέους ἀσκεῖν, ἐγὼ δέ φημι. καὶ σωφρονεῖν αὖ φησι χρῆναι· δύο κακὼ μεγίστω. ἐπεὶ σὺ διὰ τὸ σωφρονεῖν τῷ πώποτʼ εἶδες ἤδη ἀγαθάν τι γενόμενον, φράσον, καί μʼ ἐξέλεγξον εἰπών.
ΔΊΚΑΙΟΣ ΛΌΓΟΣ: πολλοῖς. ὁ γοῦν Πηλεὺς ἔλαβε διὰ τοῦτο τὴν μάχαιραν.
ἌΔΙΚΟΣ ΛΌΓΟΣ: μάχαιραν; ἀστεῖόν γε κέρδος ἔλαβεν ὁ κακοδαίμων. Ὑπέρβολος δʼ οὑκ τῶν λύχνων πλεῖν ἢ τάλαντα πολλὰ εἴληφε διὰ πονηρίαν, ἀλλʼ οὐ μὰ Δίʼ οὐ μάχαιραν.
Part 24
ΔΊΚΑΙΟΣ ΛΌΓΟΣ: καὶ τὴν Θέτιν γʼ ἔγημε διὰ τὸ σωφρονεῖν ὁ Πηλεύς.
ἌΔΙΚΟΣ ΛΌΓΟΣ: κᾆτʼ ἀπολιποῦσά γʼ αὐτὸν ᾤχετʼ· οὐ γὰρ ἦν ὑβριστὴς οὐδʼ ἡδὺς ἐν τοῖς στρώμασιν τὴν νύκτα παννυχίζειν· γυνὴ δὲ σιναμωρουμένη χαίρει· σὺ δʼ εἶ Κρόνιππος. σκέψαι γὰρ ὦ μειράκιον ἐν τῷ σωφρονεῖν ἅπαντα ἅνεστιν, ἡδονῶν θʼ ὅσων μέλλεις ἀποστερεῖσθαι, παίδων γυναικῶν κοττάβων ὄψων πότων κιχλισμῶν. καίτοι τί σοι ζῆν ἄξιον, τούτων ἐὰν στερηθῇς; εἶεν. πάρειμʼ ἐντεῦθεν ἐς τὰς τῆς φύσεως ἀνάγκας. ἥμαρτες, ἠράσθης, ἐμοίχευσάς τι, κᾆτʼ ἐλήφθης· ἀπόλωλας· ἀδύνατος γὰρ εἶ λέγειν. ἐμοὶ δʼ ὁμιλῶν χρῶ τῇ φύσει, σκίρτα, γέλα, νόμιζε μηδὲν αἰσχρόν. μοιχὸς γὰρ ἢν τύχῃς ἁλούς, τάδʼ ἀντερεῖς πρὸς αὐτόν, ὡς οὐδὲν ἠδίκηκας· εἶτʼ ἐς τὸν Δίʼ ἐπανενεγκεῖν, κἀκεῖνος ὡς ἥττων ἔρωτός ἐστι καὶ γυναικῶν· καίτοι σὺ θνητὸς ὢν θεοῦ πῶς μεῖζον ἂν δύναιο;
ΔΊΚΑΙΟΣ ΛΌΓΟΣ: τί δʼ ἢν ῥαφανιδωθῇ πιθόμενός σοι τέφρᾳ τε τιλθῇ, ἕξει τινὰ γνώμην λέγειν τὸ μὴ εὐρύπρωκτος εἶναι;
ἌΔΙΚΟΣ ΛΌΓΟΣ: ἢν δʼ εὐρύπρωκτος ᾖ, τί πείσεται κακόν;
ΔΊΚΑΙΟΣ ΛΌΓΟΣ: τί μὲν οὖν ἂν ἔτι μεῖζον πάθοι τούτου ποτέ;
ἌΔΙΚΟΣ ΛΌΓΟΣ: τί δῆτʼ ἐρεῖς, ἢν τοῦτο νικηθῇς ἐμοῦ;
ΔΊΚΑΙΟΣ ΛΌΓΟΣ: σιγήσομαι. τί δʼ ἄλλο;
ἌΔΙΚΟΣ ΛΌΓΟΣ: φέρε δή μοι φράσον· συνηγοροῦσιν ἐκ τίνων;
ΔΊΚΑΙΟΣ ΛΌΓΟΣ: ἐξ εὐρυπρώκτων.
ἌΔΙΚΟΣ ΛΌΓΟΣ: πείθομαι. τί δαί; τραγῳδοῦσʼ ἐκ τίνων;
ΔΊΚΑΙΟΣ ΛΌΓΟΣ: ἐξ εὐρυπρώκτων.
ἌΔΙΚΟΣ ΛΌΓΟΣ: εὖ λέγεις. δημηγοροῦσι δʼ ἐκ τίνων;
ΔΊΚΑΙΟΣ ΛΌΓΟΣ: ἐξ εὐρυπρώκτων.
ἌΔΙΚΟΣ ΛΌΓΟΣ: ἆρα δῆτʼ ἔγνωκας ὡς οὐδὲν λέγεις; καὶ τῶν θεατῶν ὁπότεροι πλείους σκόπει.
ΔΊΚΑΙΟΣ ΛΌΓΟΣ: καὶ δὴ σκοπῶ.
ἌΔΙΚΟΣ ΛΌΓΟΣ: τί δῆθʼ ὁρᾷς;
ΔΊΚΑΙΟΣ ΛΌΓΟΣ: πολὺ πλείονας νὴ τοὺς θεοὺς τοὺς εὐρυπρώκτους· τουτονὶ γοῦν οἶδʼ ἐγὼ κἀκεινονὶ καὶ τὸν κομήτην τουτονί.
ἌΔΙΚΟΣ ΛΌΓΟΣ: τί δῆτʼ ἐρεῖς;
ΔΊΚΑΙΟΣ ΛΌΓΟΣ: ἡττήμεθʼ· ὦ κινούμενοι πρὸς τῶν θεῶν δέξασθέ μου θοἰμάτιον, ὡς ἐξαυτομολῶ πρὸς ὑμᾶς.
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: τί δῆτα; πότερα τοῦτον ἀπάγεσθαι λαβὼν βούλει τὸν υἱόν, ἢ διδάσκω σοι λέγειν;
Part 25
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: δίδασκε καὶ κόλαζε καὶ μέμνησʼ ὅπως εὖ μοι στομώσεις αὐτόν, ἐπὶ μὲν θάτερα οἷον δικιδίοις, τὴν δʼ ἑτέραν αὐτοῦ γνάθον στόμωσον οἵαν ἐς τὰ μείζω πράγματα.
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: ἀμέλει κομιεῖ τοῦτον σοφιστὴν δεξιόν.
ΦΕΙΔΙΠΠΊΔΗΣ: ὠχρὸν μὲν οὖν οἶμαί γε καὶ κακοδαίμονα.
ΧΟΡΌΣ: χωρεῖτέ νυν. οἶμαι δέ σοι ταῦτα μεταμελήσειν.
ΧΟΡΌΣ: τοὺς κριτὰς ἃ κερδανοῦσιν, ἤν τι τόνδε τὸν χορὸν ὠφελῶσʼ ἐκ τῶν δικαίων, βουλόμεσθʼ ἡμεῖς φράσαι. πρῶτα μὲν γάρ, ἢν νεᾶν βούλησθʼ ἐν ὥρᾳ τοὺς ἀγρούς, ὕσομεν πρώτοισιν ὑμῖν, τοῖσι δʼ ἄλλοις ὕστερον. εἶτα τὸν καρπὸν τεκούσας ἀμπέλους φυλάξομεν, ὥστε μήτʼ αὐχμὸν πιέζειν μήτʼ ἄγαν ἐπομβρίαν. ἢν δʼ ἀτιμάσῃ τις ἡμᾶς θνητὸς ὢν οὔσας θεάς, προσεχέτω τὸν νοῦν, πρὸς ἡμῶν οἷα πείσεται κακά, λαμβάνων οὔτʼ οἶνον οὔτʼ ἄλλʼ οὐδὲν ἐκ τοῦ χωρίου. ἡνίκʼ ἂν γὰρ αἵ τʼ ἐλαῖαι βλαστάνωσʼ αἵ τʼ ἄμπελοι, ἀποκεκόψονται· τοιαύταις σφενδόναις παιήσομεν. ἢν δὲ πλινθεύοντʼ ἴδωμεν, ὕσομεν καὶ τοῦ τέγους τὸν κέραμον αὐτοῦ χαλάζαις στρογγύλαις συντρίψομεν. κἂν γαμῇ ποτʼ αὐτὸς ἢ τῶν ξυγγενῶν ἢ τῶν φίλων, ὕσομεν τὴν νύκτα πᾶσαν· ὥστʼ ἴσως βουλήσεται κἂν ἐν Αἰγύπτῳ τυχεῖν ὢν μᾶλλον ἢ κρῖναι κακῶς.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: πέμπτη, τετράς, τρίτη, μετὰ ταύτην δευτέρα, εἶθʼ ἣν ἐγὼ μάλιστα πασῶν ἡμερῶν δέδοικα καὶ πέφρικα καὶ βδελύττομαι, εὐθὺς μετὰ ταύτην ἔσθʼ ἕνη τε καὶ νέα. πᾶς γάρ τις ὀμνὺς οἷς ὀφείλων τυγχάνω, θείς μοι πρυτανεῖʼ ἀπολεῖν μέ φησι κἀξολεῖν, κἀμοῦ μέτριά τε καὶ δίκαιʼ αἰτουμένου, ὦ δαιμόνιε τὸ μέν τι νυνὶ μὴ λάβῃς, τὸ δʼ ἀναβαλοῦ μοι, τὸ δʼ ἄφες, οὔ φασίν ποτε οὕτως ἀπολήψεσθʼ, ἀλλὰ λοιδοροῦσί με ὡς ἄδικός εἰμι, καὶ δικάσεσθαί φασί μοι. νῦν οὖν δικαζέσθων· ὀλίγον γάρ μοι μέλει, εἴπερ μεμάθηκεν εὖ λέγειν Φειδιππίδης. τάχα δʼ εἴσομαι κόψας τὸ φροντιστήριον. παῖ, ἠμί, παῖ παῖ.
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: Στρεψιάδην ἀσπάζομαι.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: κἄγωγέ σʼ· ἀλλὰ τουτονὶ πρῶτον λαβέ· χρὴ γὰρ ἐπιθαυμάζειν τι τὸν διδάσκαλον. καί μοι τὸν υἱὸν εἰ μεμάθηκε τὸν λόγον ἐκεῖνον εἴφʼ ὃν ἀρτίως εἰσήγαγες.
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: μεμάθηκεν.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: εὖ γʼ ὦ παμβασίλειʼ Ἀπαιόλη.
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: ὥστʼ ἀποφύγοις ἂν ἥντινʼ ἂν βούλῃ δίκην.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: κεἰ μάρτυρες παρῆσαν, ὅτʼ ἐδανειζόμην;
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: πολλῷ γε μᾶλλον, κἂν παρῶσι χίλιοι.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: βοάσομαί τἄρα τὰν ὑπέρτονον βοάν. ἰὼ κλάετʼ ὦ ʼβολοστάται αὐτοί τε καὶ τἀρχαῖα καὶ τόκοι τόκων· οὐδὲν γὰρ ἄν με φλαῦρον ἐργάσαισθʼ ἔτι, οἷος ἐμοὶ τρέφεται τοῖσδʼ ἐνὶ δώμασι παῖς, ἀμφήκει γλώττῃ λάμπων, πρόβολος ἐμός, σωτὴρ δόμοις, ἐχθροῖς βλάβη, λυσανίας πατρῴων μεγάλων κακῶν· ὃν κάλεσον τρέχων ἔνδοθεν ὡς ἐμέ.
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: ὦ τέκνον ὦ παῖ ἔξελθʼ οἴκων, ἄιε σοῦ πατρός. ὅδʼ ἐκεῖνος ἀνήρ.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: ὦ φίλος ὦ φίλος.
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: ἄπιθι συλλαβών.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: ἰὼ ἰὼ τέκνον, ἰὼ ἰοῦ ἰοῦ. ὡς ἥδομαί σου πρῶτα τὴν χρόαν ἰδών. νῦν μέν γʼ ἰδεῖν εἶ πρῶτον ἐξαρνητικὸς κἀντιλογικός, καὶ τοῦτο τοὐπιχώριον ἀτεχνῶς ἐπανθεῖ, τὸ τί λέγεις σύ; καὶ δοκεῖν ἀδικοῦντʼ ἀδικεῖσθαι καὶ κακουργοῦντʼ οἶδʼ ὅτι· ἐπὶ τοῦ προσώπου τʼ ἐστὶν Ἀττικὸν βλέπος. νῦν οὖν ὅπως σώσεις μʼ, ἐπεὶ κἀπώλεσας.
ΦΕΙΔΙΠΠΊΔΗΣ: φοβεῖ δὲ δὴ τί;
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: τὴν ἕνην τε καὶ νέαν.
Part 26
ΦΕΙΔΙΠΠΊΔΗΣ: ἕνη γάρ ἐστι καὶ νέα τις ἡμέρα;
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: εἰς ἥν γε θήσειν τὰ πρυτανεῖά φασί μοι.
ΦΕΙΔΙΠΠΊΔΗΣ: ἀπολοῦσʼ ἄρʼ αὔθʼ οἱ θέντες· οὐ γὰρ ἔσθʼ ὅπως μίʼ ἡμέρα γένοιτʼ ἂν ἡμέρα δύο.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: οὐκ ἂν γένοιτο;
ΦΕΙΔΙΠΠΊΔΗΣ: πῶς γάρ; εἰ μή πέρ γʼ ἅμα αὑτὴ γένοιτʼ ἂν γραῦς τε καὶ νέα γυνή.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: καὶ μὴν νενόμισταί γʼ.
ΦΕΙΔΙΠΠΊΔΗΣ: οὐ γάρ, οἶμαι, τὸν νόμον ἴσασιν ὀρθῶς ὅ τι νοεῖ.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: νοεῖ δὲ τί;
ΦΕΙΔΙΠΠΊΔΗΣ: ὁ Σόλων ὁ παλαιὸς ἦν φιλόδημος τὴν φύσιν.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: τουτὶ μὲν οὐδέν πω πρὸς ἕνην τε καὶ νέαν.
ΦΕΙΔΙΠΠΊΔΗΣ: ἐκεῖνος οὖν τὴν κλῆσιν ἐς δύʼ ἡμέρας ἔθηκεν, ἔς γε τὴν ἕνην τε καὶ νέαν, ἵνʼ αἱ θέσεις γίγνοιντο τῇ νουμηνίᾳ.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: ἵνα δὴ τί τὴν ἕνην προσέθηχʼ;
ΦΕΙΔΙΠΠΊΔΗΣ: ἵνʼ ὦ μέλε παρόντες οἱ φεύγοντες ἡμέρᾳ μιᾷ πρότερον ἀπαλλάττοινθʼ ἑκόντες, εἰ δὲ μή, ἕωθεν ὑπανιῷντο τῇ νουμηνία.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: πῶς οὐ δέχονται δῆτα τῇ νουμηνίᾳ ἁρχαὶ τὰ πρυτανεῖʼ, ἀλλʼ ἕνῃ τε καὶ νέᾳ;
ΦΕΙΔΙΠΠΊΔΗΣ: ὅπερ οἱ προτένθαι γὰρ δοκοῦσί μοι ποιεῖν· ὅπως τάχιστα τὰ πρυτανεῖʼ ὑφελοίατο, διὰ τοῦτο προὐτένθευσαν ἡμέρᾳ μιᾷ.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: εὖ γʼ· ὦ κακοδαίμονες, τί κάθησθʼ ἀβέλτεροι, ἡμέτερα κέρδη τῶν σοφῶν ὄντες, λίθοι, ἀριθμός, πρόβατʼ ἄλλως, ἀμφορῆς νενησμένοι; ὥστʼ εἰς ἐμαυτὸν καὶ τὸν υἱὸν τουτονὶ ἐπʼ εὐτυχίαισιν ᾀστέον μοὐγκώμιον.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: μάκαρ ὦ Στρεψίαδες, αὐτός τʼ ἔφυς ὡς σοφὸς χοἶον τὸν υἱὸν τρέφεις, φήσουσι δή μʼ οἱ φίλοι χοἰ δημόται ζηλοῦντες ἡνίκʼ ἂν σὺ νικᾷς λέγων τὰς δίκας. ἀλλʼ εἰσάγων σε βούλομαι πρῶτον ἑστιᾶσαι.
ΠΑΣΊΑΣ: εἶτʼ ἄνδρα τῶν αὑτοῦ τι χρὴ προϊέναι; οὐδέποτέ γʼ, ἀλλὰ κρεῖττον εὐθὺς ἦν τότε ἀπερυθριᾶσαι μᾶλλον ἢ σχεῖν πράγματα, ὅτε τῶν ἐμαυτοῦ γʼ ἕνεκα νυνὶ χρημάτων ἕλκω σε κλητεύσοντα, καὶ γενήσομαι ἐχθρὸς ἔτι πρὸς τούτοισιν ἀνδρὶ δημότῃ. ἀτὰρ οὐδέποτέ γε τὴν πατρίδα καταισχυνῶ ζῶν, ἀλλὰ καλοῦμαι Στρεψιάδην —
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: τίς οὑτοσί;
ΠΑΣΊΑΣ: ἐς τὴν ἕνην τε καὶ νέαν.
Part 27
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: μαρτύρομαι, ὅτι ἐς δύʼ εἶπεν ἡμέρας. τοῦ χρήματος;
ΠΑΣΊΑΣ: τῶν δώδεκα μνῶν, ἃς ἔλαβες ὠνούμενος τὸν ψαρὸν ἵππον.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: ἵππον; οὐκ ἀκούετε; ὃν πάντες ὑμεῖς ἴστε μισοῦνθʼ ἱππικήν.
ΠΑΣΊΑΣ: καὶ νὴ Δίʼ ἀποδώσειν γʼ ἐπώμνυς τοὺς θεούς.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: μὰ τὸν Δίʼ οὐ γάρ πω τότʼ ἐξηπίστατο Φειδιππίδης μοι τὸν ἀκατάβλητον λόγον.
ΠΑΣΊΑΣ: νῦν δὲ διὰ τοῦτʼ ἔξαρνος εἶναι διανοεῖ;
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: τί γὰρ ἄλλʼ ἂν ἀπολαύσαιμι τοῦ μαθήματος;
ΠΑΣΊΑΣ: καὶ ταῦτʼ ἐθελήσεις ἀπομόσαι μοι τοὺς θεοὺς ἵνʼ ἂν κελεύσω ʼγώ σε;
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: τοὺς ποίους θεούς;
ΠΑΣΊΑΣ: τὸν Δία, τὸν Ἑρμῆν, τὸν Ποσειδῶ.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: νὴ Δία κἂν προσκαταθείην γʼ ὥστʼ ὀμόσαι τριώβολον.
ΠΑΣΊΑΣ: ἀπόλοιο τοίνυν ἕνεκʼ ἀναιδείας ἔτι.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: ἁλσὶν διασμηχθεὶς ὄναιτʼ ἂν οὑτοσί.
ΠΑΣΊΑΣ: οἴμʼ ὡς καταγελᾷς.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: ἓξ χοᾶς χωρήσεται.
ΠΑΣΊΑΣ: οὔ τοι μὰ τὸν Δία τὸν μέγαν καὶ τοὺς θεοὺς ἐμοῦ καταπροίξει.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: θαυμασίως ἥσθην θεοῖς, καὶ Ζεὺς γέλοιος ὀμνύμενος τοῖς εἰδόσιν.
ΠΑΣΊΑΣ: ἦ μὴν σὺ τούτων τῷ χρόνῳ δώσεις δίκην. ἀλλʼ εἴτʼ ἀποδώσεις μοι τὰ χρήματʼ εἴτε μή, ἀπόπεμψον ἀποκρινάμενος.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: ἔχε νυν ἥσυχος. ἐγὼ γὰρ αὐτίκʼ ἀποκρινοῦμαί σοι σαφῶς.
ΠΑΣΊΑΣ: τί σοι δοκεῖ δράσειν;
Part 28
ΜΆΡΤΥΣ: ἀποδώσειν μοι δοκεῖ.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: ποῦ ʼσθʼ οὗτος ἁπαιτῶν με τἀργύριον; λέγε τουτὶ τί ἔστι;
ΠΑΣΊΑΣ: τοῦθʼ ὅ τι ἐστί; κάρδοπος.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: ἔπειτʼ ἀπαιτεῖς τἀργύριον τοιοῦτος ὤν; οὐκ ἂν ἀποδοίην οὐδʼ ἂν ὀβολὸν οὐδενί, ὅστις καλέσειε κάρδοπον τὴν καρδόπην.
ΠΑΣΊΑΣ: οὐκ ἄρʼ ἀποδώσεις;
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: οὐχ ὅσον γέ μʼ εἰδέναι. οὔκουν ἀνύσας τι θᾶττον ἀπολιταργιεῖς ἀπὸ τῆς θύρας;
ΠΑΣΊΑΣ: ἄπειμι, καὶ τοῦτʼ ἴσθʼ ὅτι θήσω πρυτανεῖʼ ἢ μηκέτι ζῴην ἐγώ.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: καὶ προσαπολεῖς ἄρʼ αὐτὰ πρὸς ταῖς δώδεκα. καίτοι σε τοῦτό γʼ οὐχὶ βούλομαι παθεῖν, ὁτιὴ ʼκάλεσας εὐηθικῶς τὴν κάρδοπον.
ΑΜΥΝΊΑΣ: ἰώ μοί μοι.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: ἔα. τίς οὑτοσί ποτʼ ἔσθʼ ὁ θρηνῶν; οὔτι που τῶν Καρκίνου τις δαιμόνων ἐφθέγξατο;
ΑΜΥΝΊΑΣ: τί δʼ ὅστις εἰμὶ τοῦτο βούλεσθʼ εἰδέναι; ἀνὴρ κακοδαίμων.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: κατὰ σεαυτόν νυν τρέπου.
ΑΜΥΝΊΑΣ: ὦ σκληρὲ δαῖμον, ὦ τύχαι θραυσάντυγες ἵππων ἐμῶν, ὦ Παλλὰς ὥς μʼ ἀπώλεσας.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: τί δαί σε Τληπόλεμός ποτʼ εἴργασται κακόν;
ΑΜΥΝΊΑΣ: μὴ σκῶπτέ μʼ ὦ τᾶν, ἀλλά μοι τὰ χρήματα τὸν υἱὸν ἀποδοῦναι κέλευσον ἅλαβεν, ἄλλως τε μέντοι καὶ κακῶς πεπραγότι.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: τὰ ποῖα ταῦτα χρήμαθʼ;
ΑΜΥΝΊΑΣ: ἁδανείσατο.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: κακῶς ἄρʼ ὄντως εἶχες, ὥς γʼ ἐμοὶ δοκεῖς.
ΑΜΥΝΊΑΣ: ἵππους ἐλαύνων ἐξέπεσον νὴ τοὺς θεούς.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: τί δῆτα ληρεῖς ὥσπερ ἀπʼ ὄνου καταπεσών;
Part 29
ΑΜΥΝΊΑΣ: ληρῶ, τὰ χρήματʼ ἀπολαβεῖν εἰ βούλομαι;
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: οὐκ ἔσθʼ ὅπως σύ γʼ αὐτὸς ὑγιαίνεις.
ΑΜΥΝΊΑΣ: τί δαί;
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: τὸν ἐγκέφαλον ὥσπερ σεσεῖσθαί μοι δοκεῖς.
ΑΜΥΝΊΑΣ: σὺ δὲ νὴ τὸν Ἑρμῆν προσκεκλήσεσθαί γέ μοι, εἰ μὴ ʼποδώσεις τἀργύριον.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: κάτειπέ νυν, πότερα νομίζεις καινὸν ἀεὶ τὸν Δία ὕειν ὕδωρ ἑκάστοτʼ, ἢ τὸν ἥλιον ἕλκειν κάτωθεν ταὐτὸ τοῦθʼ ὕδωρ πάλιν;
ΑΜΥΝΊΑΣ: οὐκ οἶδʼ ἔγωγʼ ὁπότερον, οὐδέ μοι μέλει.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: πῶς οὖν ἀπολαβεῖν τἀργύριον δίκαιος εἶ, εἰ μηδὲν οἶσθα τῶν μετεώρων πραγμάτων;
ΑΜΥΝΊΑΣ: ἀλλʼ εἰ σπανίζεις, τἀργυρίου μοι τὸν τόκον ἀπόδοτε·
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: τοῦτο δʼ ἔσθʼ ὁ τόκος τί θηρίον;
ΑΜΥΝΊΑΣ: τί δʼ ἄλλο γʼ ἢ κατὰ μῆνα καὶ καθʼ ἡμέραν πλέον πλέον τἀργύριον ἀεὶ γίγνεται ὑπορρέοντος τοῦ χρόνου;
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: καλῶς λέγεις. τί δῆτα; τὴν θάλατταν ἔσθʼ ὅτι πλείονα νυνὶ νομίζεις ἢ πρὸ τοῦ;
ΑΜΥΝΊΑΣ: μὰ Δίʼ ἀλλʼ ἴσην. οὐ γὰρ δίκαιον πλείονʼ εἶναι.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: κᾆτα πῶς αὕτη μὲν ὦ κακόδαιμον οὐδὲν γίγνεται ἐπιρρεόντων τῶν ποταμῶν πλείων, σὺ δὲ ζητεῖς ποιῆσαι τἀργύριον πλεῖον τὸ σόν; οὐκ ἀποδιώξει σαυτὸν ἀπὸ τῆς οἰκίας; φέρε μοι τὸ κέντρον.
ΑΜΥΝΊΑΣ: ταῦτʼ ἐγὼ μαρτύρομαι.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: ὕπαγε. τί μέλλεις; οὐκ ἐλᾷς ὦ σαμφόρα;
ΑΜΥΝΊΑΣ: ταῦτʼ οὐχ ὕβρις δῆτʼ ἐστίν;
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: ᾄξεις; ἐπιαλῶ κεντῶν ὑπὸ τὸν πρωκτόν σε τὸν σειραφόρον. φεύγεις; ἔμελλόν σʼ ἆρα κινήσειν ἐγὼ αὐτοῖς τροχοῖς τοῖς σοῖσι καὶ ξυνωρίσιν.
ΧΟΡΌΣ: οἷον τὸ πραγμάτων ἐρᾶν φλαύρων· ὁ γὰρ γέρων ὅδʼ ἐρασθεὶς ἀποστερῆσαι βούλεται τὰ χρήμαθʼ ἁδανείσατο· κοὐκ ἔσθʼ ὅπως οὐ τήμερον λήψεταί τι πρᾶγμʼ, ὃ τοῦτον ποιήσει τὸν σοφιστὴν ἀνθʼ ὧν πανουργεῖν ἤρξατʼ, ἐξαίφνης λαβεῖν κακόν τι.
ΧΟΡΌΣ: οἶμαι γὰρ αὐτὸν αὐτίχʼ εὑρήσειν ὅπερ πάλαι ποτʼ †ἐπεζήτει† εἶναι τὸν υἱὸν δεινόν οἱ γνώμας ἐναντίας λέγειν τοῖσιν δικαίοις, ὥστε νικᾶν ἅπαντας οἷσπερ ἂν ξυγγένηται, κἂν λέγῃ παμπόνηρʼ. ἴσως δʼ ἴσως βουλήσεται κἄφωνον αὐτὸν εἶναι.
Part 30
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: ἰοὺ ἰού. ὦ γείτονες καὶ ξυγγενεῖς καὶ δημόται, ἀμυνάθετέ μοι τυπτομένῳ πάσῃ τέχνῃ. οἴμοι κακοδαίμων τῆς κεφαλῆς καὶ τῆς γνάθου. ὦ μιαρὲ τύπτεις τὸν πατέρα;
ΦΕΙΔΙΠΠΊΔΗΣ: φήμʼ ὦ πάτερ.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: ὁρᾶθʼ ὁμολογοῦνθʼ ὅτι με τύπτει.
ΦΕΙΔΙΠΠΊΔΗΣ: καὶ μάλα.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: ὦ μιαρὲ καὶ πατραλοῖα καὶ τοιχωρύχε.
ΦΕΙΔΙΠΠΊΔΗΣ: αὖθίς με ταὐτὰ ταῦτα καὶ πλείω λέγε. ἆρʼ οἶσθʼ ὅτι χαίρω πόλλʼ ἀκούων καὶ κακά;
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: ὦ λακκόπρωκτε.
ΦΕΙΔΙΠΠΊΔΗΣ: πάττε πολλοῖς τοῖς ῥόδοις.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: τὸν πατέρα τύπτεις;
ΦΕΙΔΙΠΠΊΔΗΣ: κἀποφανῶ γε νὴ Δία ὡς ἐν δίκῃ σʼ ἔτυπτον.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: ὦ μιαρώτατε, καὶ πῶς γένοιτʼ ἂν πατέρα τύπτειν ἐν δίκῃ;
ΦΕΙΔΙΠΠΊΔΗΣ: ἔγωγʼ ἀποδείξω καί σε νικήσω λέγων.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: τουτὶ σὺ νικήσεις;
ΦΕΙΔΙΠΠΊΔΗΣ: πολύ γε καὶ ῥᾳδίως. ἑλοῦ δʼ ὁπότερον τοῖν λόγοιν βούλει λέγειν.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: ποίοιν λόγοιν;
ΦΕΙΔΙΠΠΊΔΗΣ: τὸν κρείττονʼ ἢ τὸν ἥττονα.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: ἐδιδαξάμην μέντοι σε νὴ Δίʼ ὦ μέλε τοῖσιν δικαίοις ἀντιλέγειν, εἰ ταῦτά γε μέλλεις ἀναπείσειν, ὡς δίκαιον καὶ καλὸν τὸν πατέρα τύπτεσθʼ ἐστὶν ὑπὸ τῶν υἱέων.
ΦΕΙΔΙΠΠΊΔΗΣ: ἀλλʼ οἴομαι μέντοι σʼ ἀναπείσειν, ὥστε γε οὐδʼ αὐτὸς ἀκροασάμενος οὐδὲν ἀντερεῖς.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: καὶ μὴν ὅ τι καὶ λέξεις ἀκοῦσαι βούλομαι.
ΧΟΡΌΣ: σὸν ἔργον ὦ πρεσβῦτα φροντίζειν ὅπῃ τὸν ἄνδρα κρατήσεις, ὡς οὗτος, εἰ μή τῳ ʼπεποίθειν, οὐκ ἂν ἦν οὕτως ἀκόλαστος. ἀλλʼ ἔσθʼ ὅτῳ θρασύνεται· δῆλόν γε τἀνθρώπου ʼσʼτὶ τὸ λῆμα.
Part 31
ΧΟΡΌΣ: ἀλλʼ ἐξ ὅτου τὸ πρῶτον ἤρξαθʼ ἡ μάχη γενέσθαι, ἤδη λέγειν χρὴ πρὸς χορόν· πάντως δὲ τοῦτο δράσεις.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: καὶ μὴν ὅθεν γε πρῶτον ἠρξάμεσθα λοιδορεῖσθαι ἐγὼ φράσω· ʼπειδὴ γὰρ εἱστιώμεθʼ, ὥσπερ ἴστε, πρῶτον μὲν αὐτὸν τὴν λύραν λαβόντʼ ἐγὼ ʼκέλευσα ᾆσαι Σιμωνίδου μέλος, τὸν Κριὸν ὡς ἐπέχθη. ὁ δʼ εὐθέως ἀρχαῖον εἶνʼ ἔφασκε τὸ κιθαρίζειν ᾄδειν τε πίνονθʼ ὡσπερεὶ κάχρυς γυναῖκʼ ἀλοῦσαν.
ΦΕΙΔΙΠΠΊΔΗΣ: οὐ γὰρ τότʼ εὐθὺς χρῆν σʼ ἄρα τύπτεσθαί τε καὶ πατεῖσθαι, ᾄδειν κελεύονθʼ ὡσπερεὶ τέττιγας ἑστιῶντα;
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: τοιαῦτα μέντοι καὶ τότʼ ἔλεγεν ἔνδον οἷάπερ νῦν, καὶ τὸν Σιμωνίδην ἔφασκʼ εἶναι κακὸν ποιητήν. κἀγὼ μόλις μὲν ἀλλʼ ὅμως ἠνεσχόμην τὸ πρῶτον· ἔπειτα δʼ ἐκέλευσʼ αὐτὸν ἀλλὰ μυρρίνην λαβόντα τῶν Αἰσχύλου λέξαι τί μοι· κᾆθʼ οὗτος εὐθὺς εἶπεν· ἐγὼ γὰρ Αἰσχύλον νομίζω πρῶτον ἐν ποιηταῖς, ψόφου πλέων ἀξύστατον στόμφακα κρημνοποιόν; κἀνταῦθα πῶς οἴεσθέ μου τὴν καρδίαν ὀρεχθεῖν; ὅμως δὲ τὸν θυμὸν δακὼν ἔφην, σὺ δʼ ἀλλὰ τούτων λέξον τι τῶν νεωτέρων, ἅττʼ ἐστὶ τὰ σοφὰ ταῦτα. ὁ δʼ εὐθὺς ᾖσʼ Εὐριπίδου ῥῆσίν τινʼ, ὡς ἐκίνει ἀδελφὸς ὦλεξίκακε τὴν ὁμομητρίαν ἀδελφήν. κἀγὼ οὐκέτʼ ἐξηνεσχόμην, ἀλλʼ εὐθέως ἀράττω πολλοῖς κακοῖς καἰσχροῖσι· κᾆτʼ ἐντεῦθεν, οἷον εἰκός, ἔπος πρὸς ἔπος ἠρειδόμεσθʼ· εἶθʼ οὗτος ἐπαναπηδᾶ, κἄπειτʼ ἔφλα με κἀσπόδει κἄπνιγε κἀπέθλιβεν.
ΦΕΙΔΙΠΠΊΔΗΣ: οὔκουν δικαίως, ὅστις οὐκ Εὐριπίδην ἐπαινεῖς σοφώτατον;
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: σοφώτατόν γʼ ἐκεῖνον·ὦ — τί σʼ εἴπω; ἀλλʼ αὖθις αὖ τυπτήσομαι.
ΦΕΙΔΙΠΠΊΔΗΣ: νὴ τὸν Δίʼ ἐν δίκῃ γʼ ἄν.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: καὶ πῶς δικαίως; ὅστις ὦ ʼναίσχυντέ σʼ ἐξέθρεψα, αἰσθανόμενός σου πάντα τραυλίζοντος, ὅ τι νοοίης. εἰ μέν γε βρῦν εἴποις, ἐγὼ γνοὺς ἂν πιεῖν ἐπέσχον· μαμμᾶν δʼ ἂν αἰτήσαντος ἧκόν σοι φέρων ἂν ἄρτον· κακκᾶν δʼ ἂν οὐκ ἔφθης φράσας, κἀγὼ λαβὼν θύραζε ἐξέφερον ἂν καὶ προὐσχόμην σε· σὺ δʼ ἐμὲ νῦν ἀπάγχων
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: βοῶντα καὶ κεκραγόθʼ ὅτι χεζητιῴην, οὐκ ἔτλης ἔξω ʼξενεγκεῖν ὦ μιαρὲ θύραζέ μʼ, ἀλλὰ πνιγόμενος αὐτοῦ ʼποίησα κακκᾶν.
ΧΟΡΌΣ: οἶμαί γε τῶν νεωτέρων τὰς καρδίας πηδᾶν ὅ τι λέξει. εἰ γὰρ τοιαῦτά γʼ οὗτος ἐξειργασμένος λαλῶν ἀναπείσει, τὸ δέρμα τῶν γεραιτέρων λάβοιμεν ἂν ἀλλʼ οὐδʼ ἐρεβίνθου.
ΧΟΡΌΣ: σὸν ἔργον ὦ καινῶν ἐπῶν κινητὰ καὶ μοχλευτὰ πειθώ τινα ζητεῖν, ὅπως δόξεις λέγειν δίκαια.
ΦΕΙΔΙΠΠΊΔΗΣ: ὡς ἡδὺ καινοῖς πράγμασιν καὶ δεξιοῖς ὁμιλεῖν, καὶ τῶν καθεστώτων νόμων ὑπερφρονεῖν δύνασθαι. ἐγὼ γὰρ ὅτε μὲν ἱππικῇ τὸν νοῦν μόνῃ προσεῖχον, οὐδʼ ἂν τρίʼ εἰπεῖν ῥήμαθʼ οἷός τʼ ἦν πρὶν ἐξαμαρτεῖν· νυνὶ δʼ ἐπειδή μʼ οὑτοσὶ τούτων ἔπαυσεν αὐτός, γνώμαις δὲ λεπταῖς καὶ λόγοις ξύνειμι καὶ μερίμναις, οἶμαι διδάξειν ὡς δίκαιον τὸν πατέρα κολάζειν.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: ἵππευε τοίνυν νὴ Δίʼ, ὡς ἔμοιγε κρεῖττόν ἐστιν ἵππων τρέφειν τέθριππον ἢ τυπτόμενον ἐπιτριβῆναι.
ΦΕΙΔΙΠΠΊΔΗΣ: ἐκεῖσε δʼ ὅθεν ἀπέσχισάς με τοῦ λόγου μέτειμι, καὶ πρῶτʼ ἐρήσομαί σε τουτί· παῖδά μʼ ὄντʼ ἔτυπτες;
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: ἔγωγέ σʼ εὐνοῶν τε καὶ κηδόμενος.
ΦΕΙΔΙΠΠΊΔΗΣ: εἰπὲ δή μοι, οὐ κἀμέ σοι δίκαιόν ἐστιν εὐνοεῖν ὁμοίως τύπτειν τʼ, ἐπειδήπερ γε τοῦτʼ ἐστʼ εὐνοεῖν τὸ τύπτειν; πῶς γὰρ τὸ μὲν σὸν σῶμα χρὴ πληγῶν ἀθῷον εἶναι, τοὐμὸν δὲ μή; καὶ μὴν ἔφυν ἐλεύθερός γε κἀγώ. κλάουσι παῖδες, πατέρα δʼ οὐ κλάειν δοκεῖς; [...] φήσεις νομίζεσθαι σὺ παιδὸς τοῦτο τοὔργον εἶναι· ἐγὼ δέ γʼ ἀντείποιμʼ ἂν ὡς δὶς παῖδες οἱ γέροντες· εἰκὸς δὲ μᾶλλον τοὺς γέροντας ἢ νέους τι κλάειν, ὅσῳπερ ἐξαμαρτάνειν ἧττον δίκαιον αὐτούς.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: ἀλλʼ οὐδαμοῦ νομίζεται τὸν πατέρα τοῦτο πάσχειν.
ΦΕΙΔΙΠΠΊΔΗΣ: οὔκουν ἀνὴρ ὁ τὸν νόμον θεὶς τοῦτον ἦν τὸ πρῶτον ὥσπερ σὺ κἀγώ, καὶ λέγων ἔπειθε τοὺς παλαιούς; ἧττόν τι δῆτʼ ἔξεστι κἀμοὶ καινὸν αὖ τὸ λοιπὸν θεῖναι νόμον τοῖς υἱέσιν, τοὺς πατέρας ἀντιτύπτειν; ὅσας δὲ πληγὰς εἴχομεν πρὶν τὸν νόμον τεθῆναι, ἀφίεμεν, καὶ δίδομεν αὐτοῖς προῖκα συγκεκόφθαι. σκέψαι δὲ τοὺς ἀλεκτρυόνας καὶ τἄλλα τὰ βοτὰ ταυτί, ὡς τοὺς πατέρας ἀμύνεται· καίτοι τί διαφέρουσιν ἡμῶν ἐκεῖνοι, πλήν γʼ ὅτι ψηφίσματʼ οὐ γράφουσιν;
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: τί δῆτʼ, ἐπειδὴ τοὺς ἀλεκτρυόνας ἅπαντα μιμεῖ, οὐκ ἐσθίεις καὶ τὴν κόπρον κἀπὶ ξύλου καθεύδεις;
ΦΕΙΔΙΠΠΊΔΗΣ: οὐ ταὐτὸν ὦ τᾶν ἐστίν, οὐδʼ ἂν Σωκράτει δοκοίη.
Part 32
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: πρὸς ταῦτα μὴ τύπτʼ· εἰ δὲ μή, σαυτόν ποτʼ αἰτιάσει.
ΦΕΙΔΙΠΠΊΔΗΣ: καὶ πῶς;
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: ἐπεὶ σὲ μὲν δίκαιός εἰμʼ ἐγὼ κολάζειν, σὺ δʼ, ἢν γένηταί σοι, τὸν υἱόν.
ΦΕΙΔΙΠΠΊΔΗΣ: ἢν δὲ μὴ γένηται, μάτην ἐμοὶ κεκλαύσεται, σὺ δʼ ἐγχανὼν τεθνήξεις.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: ἐμοὶ μὲν ὦνδρες ἥλικες δοκεῖ λέγειν δίκαια· κἄμοιγε συγχωρεῖν δοκεῖ τούτοισι τἀπιεικῆ. κλάειν γὰρ ἡμᾶς εἰκός ἐστʼ, ἢν μὴ δίκαια δρῶμεν.
ΦΕΙΔΙΠΠΊΔΗΣ: σκέψαι δὲ χἀτέραν ἔτι γνώμην.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: ἀπὸ γὰρ
ΦΕΙΔΙΠΠΊΔΗΣ: καὶ μὴν ἴσως γʼ οὐκ ἀχθέσει παθὼν ἃ νῦν πέπονθας.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: πῶς δή; δίδαξον γὰρ τί μʼ ἐκ τούτων ἐπωφελήσεις.
ΦΕΙΔΙΠΠΊΔΗΣ: τὴν μητέρʼ ὥσπερ καὶ σὲ τυπτήσω.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: τί φῄς, τί φῂς σύ; τοῦθʼ ἕτερον αὖ μεῖζον κακόν.
ΦΕΙΔΙΠΠΊΔΗΣ: τί δʼ ἢν ἔχων τὸν ἥττω
ΦΕΙΔΙΠΠΊΔΗΣ: λόγον σε νικήσω λέγων τὴν μητέρʼ ὡς τύπτειν χρεών;
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: τί δʼ ἄλλο γʼ ἢν ταυτὶ ποιῇς, οὐδέν σε κωλύσει σεαυτὸν ἐμβαλεῖν ἐς τὸ βάραθρον μετὰ Σωκράτους καὶ τὸν λόγον τὸν ἥττω.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: ταυτὶ διʼ ὑμᾶς ὦ Νεθέλαι πέπονθʼ ἐγώ, ὑμῖν ἀναθεὶς ἅπαντα τἀμὰ πράγματα.
ΧΟΡΌΣ: αὐτὸς μὲν οὖν σαυτῷ σὺ τούτων αἴτιος, στρέψας σεαυτὸν ἐς πονηρὰ πράγματα.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: τί δῆτα ταῦτʼ οὔ μοι τότʼ ἠγορεύετε, ἀλλʼ ἄνδρʼ ἄγροικον καὶ γέροντʼ ἐπῄρετε;
ΧΟΡΌΣ: ἡμεῖς ποιοῦμεν ταῦθʼ ἑκάστοθʼ ὅταν τινὰ γνῶμεν πονηρῶν ὄντʼ ἐραστὴν πραγμάτων, ἕως ἂν αὐτὸν ἐμβάλωμεν ἐς κακόν, ὅπως ἂν εἰδῇ τοὺς θεοὺς δεδοικέναι.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: ὤμοι πονηρά γʼ ὦ Νεφέλαι, δίκαια δέ. οὐ γάρ μʼ ἐχρῆν τὰ χρήμαθʼ ἁδανεισάμην ἀποστερεῖν. νῦν οὖν ὅπως ὦ φίλτατε τὸν Χαιρεφῶντα τὸν μιαρὸν καὶ Σωκράτη ἀπολεῖς μετʼ ἐμοῦ ʼλθών, οἳ σὲ κἄμʼ ἐξηπάτων.
ΦΕΙΔΙΠΠΊΔΗΣ: ἀλλʼ οὐκ ἂν ἀδικήσαιμι τοὺς διδασκάλους.
Part 33
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: ναὶ ναὶ καταιδέσθητι πατρῷον Δία.
ΦΕΙΔΙΠΠΊΔΗΣ: ἰδού γε Δία πατρῷον· ὡς ἀρχαῖος εἶ. Ζεὺς γάρ τις ἔστιν;
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: ἔστιν.
ΦΕΙΔΙΠΠΊΔΗΣ: οὐκ ἔστʼ, οὔκ, ἐπεὶ Δῖνος βασιλεύει τὸν Δίʼ ἐξεληλακώς.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: οὐκ ἐξελήλακʼ, ἀλλʼ ἐγὼ τοῦτʼ ᾠόμην διὰ τουτονὶ τὸν δῖνον. οἴμοι δείλαιος ὅτε καὶ σὲ χυτρεοῦν ὄντα θεὸν ἡγησάμην.
ΦΕΙΔΙΠΠΊΔΗΣ: ἐνταῦθα σαυτῷ παραφρόνει καὶ φληνάφα.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: οἴμοι παρανοίας· ὡς ἐμαινόμην ἄρα, ὅτʼ ἐξέβαλλον τοὺς θεοὺς διὰ Σωκράτη. ἀλλʼ ὦ φίλʼ Ἑρμῆ μηδαμῶς θύμαινέ μοι μηδέ μʼ ἐπιτρίψῃς, ἀλλὰ συγγνώμην ἔχε ἐμοῦ παρανοήσαντος ἀδολεσχίᾳ· καί μοι γενοῦ ξύμβουλος, εἴτʼ αὐτοὺς γραφὴν διωκάθω γραψάμενος εἴθʼ ὅ τι σοι δοκεῖ. ὀρθῶς παραινεῖς οὐκ ἐῶν δικορραφεῖν, ἀλλʼ ὡς τάχιστʼ ἐμπιμπράναι τὴν οἰκίαν τῶν ἀδολεσχῶν. δεῦρο δεῦρʼ ὦ Ξανθία, κλίμακα λαβὼν ἔξελθε καὶ σμινύην φέρων, κἄπειτʼ ἐπαναβὰς ἐπὶ τὸ φροντιστήριον τὸ τέγος κατάσκαπτʼ, εἰ φιλεῖς τὸν δεσπότην, ἕως ἂν αὐτοῖς ἐμβάλῃς τὴν οἰκίαν· ἐμοὶ δὲ δᾷδʼ ἐνεγκάτω τις ἡμμένην, κἀγώ τινʼ αὐτῶν τήμερον δοῦναι δίκην ἐμοὶ ποιήσω, κεἰ σφόδρʼ εἴσʼ ἀλαζόνες.
ΜΑΘΗΤῊΣ Α: ἰοὺ ἰού.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: σὸν ἔργον ὦ δᾲς ἱέναι πολλὴν φλόγα.
ΜΑΘΗΤῊΣ Α: ἄνθρωπε, τί ποιεῖς;
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: ὅ τι ποιῶ; τί δʼ ἄλλο γʼ ἢ διαλεπτολογοῦμαι ταῖς δοκοῖς τῆς οἰκίας;
ΜΑΘΗΤῊΣ Β: οἴμοι τίς ἡμῶν πυρπολεῖ τὴν οἰκίαν;
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: ἐκεῖνος οὗπερ θοἰμάτιον εἰλήφατε.
ΜΑΘΗΤῊΣ Γ: ἀπολεῖς ἀπολεῖς.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: τοῦτʼ αὐτὸ γὰρ καὶ βούλομαι, ἢν ἡ σμινύη μοι μὴ προδῷ τὰς ἐλπίδας, ἢ ʼγὼ πρότερόν πως ἐκτραχηλισθῶ πεσών.
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: οὗτος τί ποιεῖς ἐτεὸν οὑπὶ τοῦ τέγους;
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: ἀεροβατῶ καὶ περιφρονῶ τὸν ἥλιον.
ΣΩΚΡΆΤΗΣ: οἴμοι τάλας δείλαιος ἀποπνιγήσομαι.
ΧΑΙΡΕΦΩ͂Ν: ἐγὼ δὲ κακοδαίμων γε κατακαυθήσομαι.
ΣΤΡΕΨΙΆΔΗΣ: τί γὰρ μαθόντες τοὺς θεοὺς ὑβρίζετε, καὶ τῆς σελήνης ἐσκοπεῖσθε τὴν ἕδραν;
Part 34
ΕΡΜΗ͂Σ: δίωκε βάλλε παῖε, πολλῶν οὕνεκα, μάλιστα δʼ εἰδὼς τοὺς θεοὺς ὡς ἠδίκουν.
ΧΟΡΌΣ: ἡγεῖσθʼ ἔξω· κεχόρευται γὰρ μετρίως τό γε τήμερον ἡμῖν.
Wasps
Contents — 27 sections
Part 1
ΣΩΣΊΑΣ: Οὗτος τί πάσχεις ὦ κακόδαιμον Ξανθία;
ΞΑΝΘΊΑΣ: φυλακὴν καταλύειν νυκτερινὴν διδάσκομαι.
ΣΩΣΊΑΣ: κακὸν ἆρα ταῖς πλευραῖς τι προὐφείλεις μέγα. ἆρʼ οἶσθά γʼ οἷον κνώδαλον φυλάττομεν;
ΞΑΝΘΊΑΣ: οἶδʼ, ἀλλʼ ἐπιθυμῶ σμικρὸν ἀπομερμηρίσαι.
ΣΩΣΊΑΣ: σὺ δʼ οὖν παρακινδύνευʼ, ἐπεὶ καὐτοῦ γʼ ἐμοῦ κατὰ τοῖν κόραιν ὕπνου τι καταχεῖται γλυκύ.
ΞΑΝΘΊΑΣ: ἀλλʼ ἦ παραφρονεῖς ἐτεὸν ἢ κορυβαντιᾷς;
ΣΩΣΊΑΣ: οὔκ, ἀλλʼ ὕπνος μʼ ἔχει τις ἐκ Σαβαζίου.
ΞΑΝΘΊΑΣ: τὸν αὐτὸν ἄρʼ ἐμοὶ βουκολεῖς Σαβάζιον. κἀμοὶ γὰρ ἀρτίως ἐπεστρατεύσατο Μῆδός τις ἐπὶ τὰ βλέφαρα νυστακτὴς ὕπνος· καὶ δῆτʼ ὄναρ θαυμαστὸν εἶδον ἀρτίως.
ΣΩΣΊΑΣ: κἄγωγʼ ἀληθῶς οἷον οὐδεπώποτε. ἀτὰρ σὺ λέξον πρότερος.
ΞΑΝΘΊΑΣ: ἐδόκουν αἰετὸν καταπτόμενον ἐς τὴν ἀγορὰν μέγαν πάνυ ἀναρπάσαντα τοῖς ὄνυξιν ἀσπίδα φέρειν ἐπίχαλκον ἀνεκὰς ἐς τὸν οὐρανόν, κἄπειτα ταύτην ἀποβαλεῖν Κλεώνυμον.
ΣΩΣΊΑΣ: οὐδὲν ἄρα γρίφου διαφέρει Κλεώνυμος.
ΞΑΝΘΊΑΣ: πῶς δή;
ΣΩΣΊΑΣ: προσερεῖ τις τοῖσι συμπόταις, λέγων τί ταὐτὸν ἐν γῇ τʼ ἀπέβαλεν κἀν οὐρανῷ κἀν τῇ θαλάττῃ θηρίον τὴν ἀσπίδα;
ΞΑΝΘΊΑΣ: οἴμοι τί δῆτά μοι κακὸν γενήσεται ἰδόντι τοιοῦτον ἐνύπνιον;
ΣΩΣΊΑΣ: μὴ φροντίσῃς. οὐδὲν γὰρ ἔσται δεινὸν οὐ μὰ τοὺς θεούς.
ΞΑΝΘΊΑΣ: δεινόν γέ ποὔστʼ ἄνθρωπος ἀποβαλὼν ὅπλα. ἀτὰρ σὺ τὸ σὸν αὖ λέξον.
ΣΩΣΊΑΣ: ἀλλʼ ἐστὶν μέγα. περὶ τῆς πόλεως γάρ ἐστι τοῦ σκάφους ὅλου.
ΞΑΝΘΊΑΣ: λέγε νυν ἀνύσας τι τὴν τρόπιν τοῦ πράγματος.
ΣΩΣΊΑΣ: ἔδοξέ μοι περὶ πρῶτον ὕπνον ἐν τῇ πυκνὶ ἐκκλησιάζειν πρόβατα συγκαθήμενα, βακτηρίας ἔχοντα καὶ τριβώνια· κἄπειτα τούτοις τοῖς προβάτοισι μοὐδόκει δημηγορεῖν φάλαινα πανδοκεύτρια, ἔχουσα φωνὴν ἐμπεπρησμένης ὑός.
ΞΑΝΘΊΑΣ: αἰβοῖ.
Part 2
ΣΩΣΊΑΣ: τί ἔστι;
ΞΑΝΘΊΑΣ: παῦε παῦε, μὴ λέγε· ὄζει κάκιστον τοὐνύπνιον βύρσης σαπρᾶς.
ΣΩΣΊΑΣ: εἶθʼ ἡ μιαρὰ φάλαινʼ ἔχουσα τρυτάνην ἵστη βόειον δημόν.
ΞΑΝΘΊΑΣ: οἴμοι δείλαιος· τὸν δῆμον ἡμῶν βούλεται διιστάναι.
ΣΩΣΊΑΣ: ἐδόκει δέ μοι Θέωρος αὐτῆς πλησίον χαμαὶ καθῆσθαι τὴν κεφαλὴν κόρακος ἔχων. εἶτʼ Ἀλκιβιάδης εἶπε πρός με τραυλίσας, ὁλᾷς; Θέωλος τὴν κεφαλὴν κόλακος ἔχει.
ΞΑΝΘΊΑΣ: ὀρθῶς γε τοῦτʼ Ἀλκιβιάδης ἐτραύλισεν.
ΣΩΣΊΑΣ: οὔκουν ἐκεῖνʼ ἀλλόκοτον, ὁ Θέωρος κόραξ γιγνόμενος;
ΞΑΝΘΊΑΣ: ἥκιστʼ, ἀλλʼ ἄριστον.
ΣΩΣΊΑΣ: πῶς;
ΞΑΝΘΊΑΣ: ὅπως; ἄνθρωπος ὢν εἶτʼ ἐγένετʼ ἐξαίφνης κόραξ· οὔκουν ἐναργὲς τοῦτο συμβαλεῖν, ὅτι ἀρθεὶς ἀφʼ ἡμῶν ἐς κόρακας οἰχήσεται;
ΣΩΣΊΑΣ: εἶτʼ οὐκ ἐγὼ δοὺς δύʼ ὀβολὼ μισθώσομαι οὕτως ὑποκρινόμενον σοφῶς ὀνείρατα;
ΞΑΝΘΊΑΣ: φέρε νυν κατείπω τοῖς θεαταῖς τὸν λόγον, ὀλίγʼ ἄτθʼ ὑπειπὼν πρῶτον αὐτοῖσιν ταδί, μηδὲν παρʼ ἡμῶν προσδοκᾶν λίαν μέγα, μηδʼ αὖ γέλωτα Μεγαρόθεν κεκλεμμένον. ἡμῖν γὰρ οὐκ ἔστʼ οὔτε κάρυʼ ἐκ φορμίδος δούλω διαρριπτοῦντε τοῖς θεωμένοις, οὔθʼ Ἡρακλῆς τὸ δεῖπνον ἐξαπατώμενος, οὐδʼ αὖθις ἀνασελγαινόμενος Εὐριπίδης· οὐδʼ εἰ Κλέων γʼ ἔλαμψε τῆς τύχης χάριν, αὖθις τὸν αὐτὸν ἄνδρα μυττωτεύσομεν. ἀλλʼ ἔστιν ἡμῖν λογίδιον γνώμην ἔχον, ὑμῶν μὲν αὐτῶν οὐχὶ δεξιώτερον, κωμῳδίας δὲ φορτικῆς σοφώτερον. ἔστιν γὰρ ἡμῖν δεσπότης ἐκεινοσὶ ἅνω καθεύδων, ὁ μέγας, οὑπὶ τοῦ τέγους. οὗτος φυλάττειν τὸν πατέρʼ ἐπέταξε νῷν, ἔνδον καθείρξας, ἵνα θύραζε μὴ ʼξίῃ. νόσον γὰρ ὁ πατὴρ ἀλλόκοτον αὐτοῦ νοσεῖ, ἣν οὐδʼ ἂν εἷς γνοίη ποτʼ οὐδʼ ἂν ξυμβάλοι εἰ μὴ πύθοιθʼ ἡμῶν· ἐπεὶ τοπάζετε. Ἀμυνίας μὲν ὁ Προνάπους φήσʼ οὑτοσὶ εἶναι φιλόκυβον αὐτόν· ἀλλʼ οὐδὲν λέγει.
ΣΩΣΊΑΣ: μὰ Δίʼ, ἀλλʼ ἀφʼ αὑτοῦ τὴν νόσον τεκμαίρεται.
ΞΑΝΘΊΑΣ: οὔκ, ἀλλὰ φιλο μέν ἐστιν ἀρχὴ τοῦ κακοῦ. ὁδὶ δέ φησι Σωσίας πρὸς Δερκύλον εἶναι φιλοπότην αὐτόν.
ΣΩΣΊΑΣ: οὐδαμῶς γʼ, ἐπεὶ αὕτη γε χρηστῶν ἐστιν ἀνδρῶν ἡ νόσος.
ΞΑΝΘΊΑΣ: Νικόστρατος δʼ αὖ φησιν ὁ Σκαμβωνίδης εἶναι φιλοθύτην αὐτὸν ἢ φιλόξενον.
ΣΩΣΊΑΣ: μὰ τὸν κύνʼ ὦ Νικόστρατʼ οὐ φιλόξενος, ἐπεὶ καταπύγων ἐστὶν ὅ γε Φιλόξενος.
ΞΑΝΘΊΑΣ: ἄλλως φλυαρεῖτʼ· οὐ γὰρ ἐξευρήσετε. εἰ δὴ ʼπιθυμεῖτʼ εἰδέναι, σιγᾶτε νῦν. φράσω γὰρ ἤδη τὴν νόσον τοῦ δεσπότου. φιληλιαστής ἐστιν ὡς οὐδεὶς ἀνήρ, ἐρᾷ τε τούτου, τοῦ δικάζειν, καὶ στένει ἢν μὴ ʼπὶ τοῦ πρώτου καθίζηται ξύλου. ὕπνου δʼ ὁρᾷ τῆς νυκτὸς οὐδὲ πασπάλην. ἢν δʼ οὖν καταμύσῃ κἂν ἄχνην, ὅμως ἐκεῖ ὁ νοῦς πέτεται τὴν νύκτα περὶ τὴν κλεψύδραν. ὑπὸ τοῦ δὲ τὴν ψῆφόν γʼ ἔχειν εἰωθέναι τοὺς τρεῖς ξυνέχων τῶν δακτύλων ἀνίσταται, ὥσπερ λιβανωτὸν ἐπιτιθεὶς νουμηνίᾳ. καὶ νὴ Δίʼ ἢν ἴδῃ γέ που γεγραμμένον υἱὸν Πυριλάμπους ἐν θύρᾳ Δῆμον καλόν, ἰὼν παρέγραψε πλησίον κημὸς καλός. τὸν ἀλεκτρυόνα δʼ, ὃς ᾖδʼ ἀφʼ ἑσπέρας, ἔφη ὄψʼ ἐξεγείρειν αὐτὸν ἀναπεπεισμένον, παρὰ τῶν ὑπευθύνων ἔχοντα χρήματα. εὐθὺς δʼ ἀπὸ δορπηστοῦ κέκραγεν ἐμβάδας, κἄπειτʼ ἐκεῖσʼ ἐλθὼν προκαθεύδει πρῲ πάνυ, ὥσπερ λεπὰς προσεχόμενος τῷ κίονι. ὑπὸ δυσκολίας δʼ ἅπασι τιμῶν τὴν μακρὰν ὥσπερ μέλιττʼ ἢ βομβυλιὸς εἰσέρχεται ὑπὸ τοῖς ὄνυξι κηρὸν ἀναπεπλασμένος. ψήφων δὲ δείσας μὴ δεηθείη ποτέ, ἵνʼ ἔχοι δικάζειν, αἰγιαλὸν ἔνδον τρέφει. τοιαῦτʼ ἀλύει· νουθετούμενος δʼ ἀεὶ μᾶλλον δικάζει. τοῦτον οὖν φυλάττομεν μοχλοῖσιν ἐνδήσαντες, ὡς ἂν μὴ ʼξίῃ. ὁ γὰρ υἱὸς αὐτοῦ τὴν νόσον βαρέως φέρει. καὶ πρῶτα μὲν λόγοισι παραμυθούμενος ἀνέπειθεν αὐτὸν μὴ φορεῖν τριβώνιον μηδʼ ἐξιέναι θύραζʼ, ὁ δʼ οὐκ ἐπείθετο. εἶτʼ αὐτὸν ἀπέλου κἀκάθαιρʼ, ὁ δʼ οὐ μάλα. μετὰ τοῦτʼ ἐκορυβάντιζʼ, ὁ δʼ αὐτῷ τυμπάνῳ ᾄξας ἐδίκαζεν ἐς τὸ καινὸν ἐμπεσών. ὅτε δῆτα ταύταις ταῖς τελεταῖς οὐκ ὠφέλει, διέπλευσεν εἰς Αἴγιναν, εἶτα ξυλλαβὼν νύκτωρ κατέκλινεν αὐτὸν εἰς Ἀσκληπιοῦ, ὁ δʼ ἀνεφάνη κνεφαῖος ἐπὶ τῇ κιγκλίδι. ἐντεῦθεν οὐκέτʼ αὐτὸν ἐξεφρίεμεν, ὁ δʼ ἐξεδίδρασκε διά τε τῶν ὑδρορροῶν καὶ τῶν ὀπῶν· ἡμεῖς δʼ ὅσʼ ἦν τετρημένα ἐνεβύσαμεν ῥακίοισι κἀπακτώσαμεν, ὁ δʼ ὡσπερεὶ κολοιὸς αὑτῷ παττάλους ἐνέκρουεν ἐς τὸν τοῖχον, εἶτʼ ἐξήλλετο. ἡμεῖς δὲ τὴν αὐλὴν ἅπασαν δικτύοις καταπετάσαντες ἐν κύκλῳ φυλάττομεν. ἔστιν δʼ ὄνομα τῷ μὲν γέροντι Φιλοκλέων ναὶ μὰ Δία, τῷ δʼ υἱεῖ γε τῳδὶ Βδελυκλέων, ἔχων τρόπους φρυαγμοσεμνάκους τίνας.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: ὦ Ξανθία καὶ Σωσία, καθεύδετε;
ΞΑΝΘΊΑΣ: οἴμοι.
Part 3
ΣΩΣΊΑΣ: τί ἔστι;
ΞΑΝΘΊΑΣ: Βδελυκλέων ἀνίσταται.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: οὐ περιδραμεῖται σφῷν ταχέως δεῦρʼ ἅτερος; ὁ γὰρ πατὴρ ἐς τὸν ἰπνὸν εἰσελήλυθε καὶ μυσπολεῖ τι καταδεδυκώς. ἀλλʼ ἄθρει κατὰ τῆς πυέλου τὸ τρῆμʼ ὅπως μὴ ʼκδύσεται· σὺ δὲ τῇ θύρᾳ πρόσκεισο.
ΣΩΣΊΑΣ: ταῦτʼ ὦ δέσποτα.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: ἄναξ Πόσειδον τί ποτʼ ἄρʼ ἡ κάπνη ψοφεῖ; οὗτος τίς εἶ σύ;
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: καπνὸς ἔγωγʼ ἐξέρχομαι.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: καπνός; φέρʼ ἴδω ξύλου τίνος σύ.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: συκίνου.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: νὴ τὸν Δίʼ ὅσπερ γʼ ἐστὶ δριμύτατος καπνῶν. ἀτὰρ οὐκέτʼ ἐρρήσεις γε, ποῦ ʼσθʼ ἡ τηλία; δύου πάλιν· φέρʼ ἐπαναθῶ σοι καὶ ξύλον. ἐνταῦθά νυν ζήτει τινʼ ἀλλην μηχανήν. ἀτὰρ ἄθλιός γʼ εἴιμʼ ὡς ἕτερός γʼ οὐδεὶς ἀνήρ, ὅστις πατρὸς νυνὶ Καπνίου κεκλήσομαι.
ΣΩΣΊΑΣ: ὅδε τὴν θύραν ὠθεῖ·
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: πιέζέ νυν σφόδρα, εὖ κἀνδρικῶς· κἀγὼ γὰρ ἐνταῦθʼ ἔρχομαι. καὶ τῆς κατακλῇδος ἐπιμελοῦ, καὶ τοῦ μοχλοῦ φύλατθʼ ὅπως μὴ τὴν βάλανον ἐκτρώξεται.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: τί δράσετʼ; οὐκ ἐκφρήσετʼ ὦ μιαρώτατοι δικάσοντά μʼ, ἀλλʼ ἐκφεύξεται Δρακοντίδης;
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: σὺ δὲ τοῦτο βαρέως ἂν φέροις;
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: ὁ γὰρ θεὸς μαντευομένῳ μοὔχρησεν ἐν Δελφοῖς ποτέ, ὅταν τις ἐκφύγῃ μʼ ἀποσκλῆναι τότε.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: Ἄπολλον ἀποτρόπαιε τοῦ μαντεύματος.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: ἴθʼ ἀντιβολῶ σʼ ἔκφρες με, μὴ διαρραγῶ.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: μὰ τὸν Ποσειδῶ Φιλοκλέων οὐδέποτέ γε.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: διατρώξομαι τοίνυν ὀδὰξ τὸ δίκτυον.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: ἀλλʼ οὐκ ἔχεις ὀδόντας.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: οἴμοι δείλαιος· τῶς ἄν σʼ ἀποκτείναιμι; πῶς; δότε μοι ξίφος ὅπως τάχιστʼ, ἢ πινάκιον τιμητικόν.
Part 4
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: ἅνθρωπος οὗτος μέγα τι δρασείει κακόν.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: μὰ τὸν Δίʼ οὐ δῆτʼ, ἀλλʼ ἀποδόσθαι βούλομαι τὸν ὄνον ἄγων αὐτοῖσι τοῖς κανθηλίοις· νουμηνία γάρ ἐστιν.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: οὔκουν κἂν ἐγὼ αὐτὸν ἀποδοίμην δῆτʼ ἄν;
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: οὐχ ὥσπερ γʼ ἐγώ.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: μὰ Δίʼ ἀλλʼ ἄμεινον.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: ἀλλὰ τὸν ὄνον ἔξαγε.
ΣΩΣΊΑΣ: οἵαν πρόφασιν καθῆκεν, ὡς εἰρωνικῶς, ἵνʼ αὐτὸν ἐκπέμψειας.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: ἀλλʼ οὐκ ἔσπασεν ταύτῃ γʼ· ἐγὼ γὰρ ᾐσθόμην τεχνωμένου. ἀλλʼ εἰσιών μοι τὸν ὄνον ἐξάγειν δοκῶ ὅπως ἂν ὁ γέρων μηδὲ παρακύψῃ πάλιν. κάνθων τί κλάεις; ὅτι πεπράσει τήμερον; βάδιζε θᾶττον. τί στένεις, εἰ μὴ φέρεις Ὀδυσσέα τινʼ;
ΣΩΣΊΑΣ: ἀλλὰ ναὶ μὰ Δία φέρει κάτω γε τουτονί τινʼ ὑποδεδυκότα.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: ποῖον; φέρʼ ἴδωμαι τουτονί. τουτὶ τί ἦν; τίς εἶ ποτʼ ὦνθρωπʼ ἐτεόν;
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: Οὖτις νὴ Δία.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: Οὖτις σύ; ποδαπός;
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: Ἴθακος Ἀποδρασιππίδου.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: Οὖτις μὰ τὸν Δίʼ οὔτι χαιρήσων γε σύ. ὕφελκε θᾶττον αὐτόν. ὦ μιαρώτατος ἵνʼ ὑποδέδυκεν· ὥστʼ ἔμοιγʼ ἰνδάλλεται ὁμοιότατος κλητῆρος εἶναι πωλίῳ.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: εἰ μή μʼ ἐάσεθʼ ἥσυχον, μαχούμεθα.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: περὶ τοῦ μαχεῖ νῷν δῆτα;
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: περὶ ὄνου σκιᾶς.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: πονηρὸς εἶ πόρρω τέχνης καὶ παράβολος.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: ἐγὼ πονηρός; οὐ μὰ Δίʼ ἀλλʼ οὐκ οἶσθα σὺ νῦν μʼ ὄντʼ ἄριστον· ἀλλʼ ἴσως, ὅταν φάγῃς ὑπογάστριον γέροντος ἡλιαστικοῦ.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: ὤθει τὸν ὄνον καὶ σαυτὸν ἐς τὴν οἰκίαν.
Part 5
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: ὦ ξυνδικασταὶ καὶ Κλέων ἀμύνατε.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: ἔνδον κέκραχθι τῆς θύρας κεκλῃμένης. ὤθει σὺ πολλοὺς τῶν λίθων πρὸς τὴν θύραν, καὶ τὴν βάλανον ἔμβαλλε πάλιν ἐς τὸν μοχλόν, καὶ τῇ δοκῷ προσθεὶς τὸν ὅλμον τὸν μέγαν ἀνύσας τι προσκύλισον.
ΣΩΣΊΑΣ: οἴμοι δείλαιος· πόθεν ποτʼ ἐμπέπτωκέ μοι τὸ βωλίον;
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: ἴσως ἄνωθεν μῦς ἐνέβαλέ σοί ποθεν.
ΣΩΣΊΑΣ: μῦς; οὐ μὰ Δίʼ ἀλλʼ ὑποδυόμενός τις οὑτοσὶ ὑπὸ τῶν κεραμίδων ἡλιαστὴς ὀροφίας.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: οἴμοι κακοδαίμων, στροῦθος ἁνὴρ γίγνεται· ἐκπτήσεται. ποῦ ποῦ ʼστί μοι τὸ δίκτυον; σοῦ σοῦ, πάλιν σοῦ. νὴ Δίʼ ἦ μοι κρεῖττον ἦν τηρεῖν Σκιώνην ἀντὶ τούτου τοῦ πατρός.
ΣΩΣΊΑΣ: ἄγε νυν, ἐπειδὴ τουτονὶ σεσοβήκαμεν, κοὐκ ἔσθʼ ὅπως διαδὺς ἂν ἡμᾶς ἔτι λάθοι, τί οὐκ ἀπεκοιμήθημεν ὅσον ὅσον στίλην;
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: ἀλλʼ ὦ πόνηρʼ ἥξουσιν ὀλίγον ὕστερον οἱ ξυνδικασταὶ παρακαλοῦντες τουτονὶ τὸν πατέρα.
ΣΩΣΊΑΣ: τίλέγεις; ἀλλὰ νῦν γʼ ὄρθρος βαθύς.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: νὴ τὸν Δίʼ, ὀψὲ γοῦν ἀνεστήκασι νῦν. ὡς ἀπὸ μέσων νυκτῶν γε παρακαλοῦσʼ ἀεί, λύχνους ἔχοντες καὶ μινυρίζοντες μέλη ἀρχαῖα μελισιδωνοφρυνιχήρατα, οἷς ἐκκαλοῦνται τοῦτον.
ΣΩΣΊΑΣ: οὐκοῦν, ἢν δέῃ, ἤδη ποτʼ αὐτοὺς τοῖς λίθοις βαλλήσομεν.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: ἀλλʼ ὦ πόνηρε τὸ γένος ἤν τις ὀργίσῃ τὸ τῶν γερόντων, ἔσθʼ ὅμοιον σφηκιᾷ. ἔχουσι γὰρ καὶ κέντρον ἐκ τῆς ὀσφύος ὀξύτατον, ᾧ κεντοῦσι, καὶ κεκραγότες πηδῶσι καὶ βάλλουσιν ὥσπερ φέψαλοι.
ΣΩΣΊΑΣ: μὴ φροντίσῃς· ἐὰν ἐγὼ λίθους ἔχω, πολλῶν δικαστῶν σφηκιὰν διασκεδῶ.
ΧΟΡΌΣ: χώρει πρόβαινʼ ἐρρωμένως. ὦ Κωμία βραδύνεις. μὰ τὸν Δίʼ οὐ μέντοι πρὸ τοῦ γʼ, ἀλλʼ ἦσθʼ ἱμὰς κύνειος· νυνὶ δὲ κρείττων ἐστί σου Χαρινάδης βαδίζειν. ὦ Στρυμόδωρε Κονθυλεῦ, βέλτιστε συνδικαστῶν, Εὐεργίδης ἆρʼ ἐστί που ʼνταῦθʼ ἢ Χάβης ὁ Φλυεύς; πάρεσθʼ ὃ δὴ λοιπόν γʼ ἔτʼ ἐστίν, ἀππαπαῖ παπαιάξ, ἥβης ἐκείνης ἡνίκʼ ἐν Βυζαντίῳ ξυνῆμεν φρουροῦντʼ ἐγώ τε καὶ σύ· κᾆτα περιπατοῦντε νύκτωρ τῆς ἀρτοπώλιδος λαθόντʼ ἐκλέψαμεν τὸν ὅλμον, κᾆθʼ ἥψομεν τοῦ κορκόρου κατασχίσαντες αὐτόν. ἀλλʼ ἐγκονῶμεν ὦνδρες, ὡς ἔσται Λάχητι νυνί· σίμβλον δέ φασι χρημάτων ἔχειν ἅπαντες αὐτόν. χθὲς οὖν Κλέων ὁ κηδεμὼν ἡμῖν ἐφεῖτʼ ἐν ὥρᾳ ἥκειν ἔχοντας ἡμερῶν ὀργὴν τριῶν πονηρὰν ἐπʼ αὐτόν, ὡς κολωμένους ὧν ἠδίκησεν. ἀλλὰ σπεύδωμεν ὦνδρες ἥλικες πρὶν ἡμέραν γενέσθαι. χωρῶμεν ἅμα τε τῷ λύχνῳ πάντῃ διασκοπῶμεν, μή που λίθος τις ἐμποδὼν ἡμᾶς κακόν τι δράσῃ.
ΠΑΊΣ: τὸν πηλὸν ὦ πάτερ πάτερ τουτονὶ φύλαξαι.
ΧΟΡΌΣ: κάρφος χαμᾶθέν νυν λαβὼν τὸν λύχνον πρόμυξον.
ΠΑΊΣ: οὔκ, ἀλλὰ τῳδί μοι δοκῶ τὸν λύχνον προβύσειν.
ΧΟΡΌΣ: τί δὴ μαθὼν τῷ δακτύλῳ τὴν θρυαλλίδʼ ὠθεῖς, καὶ ταῦτα τοὐλαίου σπανίζοντος ὦνόητε; οὐ γὰρ δάκνει σʼ, ὅταν δέῃ τίμιον πρίασθαι.
ΠΑΊΣ: εἰ νὴ Δίʼ αὖθις κονδύλοις νουθετήσεθʼ ἡμᾶς, ἀποσβέσαντες τοὺς λύχνους ἄπιμεν οἴκαδʼ αὐτοί· κἄπειτʼ ἴσως ἐν τῷ σκότῳ τουτουὶ στερηθεὶς τὸν πηλὸν ὥσπερ ἀτταγᾶς τυρβάσεις βαδίζων.
ΧΟΡΌΣ: ἦ μὴν ἐγὼ σοῦ χἀτέρους μείζονας κολάζω. ἀλλʼ οὑτοσί μοι βόρβορος φαίνεται πατοῦντι· κοὐκ ἔσθʼ ὅπως οὐχ ἡμερῶν τεττάρων τὸ πλεῖστον ὕδωρ ἀναγκαίως ἔχει τὸν θεὸν ποιῆσαι. ἔπεισι γοῦν τοῖσιν λύχνοις οὑτοιὶ μύκητες· φιλεῖ δʼ, ὅταν τοῦτʼ ᾖ, ποιεῖν ὑετὸν μάλιστα. δεῖται δὲ καὶ τῶν καρπίμων ἅττα μή ʼστι πρῷα ὕδωρ γενέσθαι κἀπιπνεῦσαι βόρειον αὐτοῖς. τί χρῆμʼ ἄρʼ οὑκ τῆς οἰκίας τῆσδε συνδικαστὴς πέπονθεν, ὡς οὐ φαίνεται δεῦρο πρὸς τὸ πλῆθος; οὐ μὴν πρὸ τοῦ γʼ ἐφολκὸς ἦν, ἀλλὰ πρῶτος ἡμῶν ἡγεῖτʼ ἂν ᾄδων Φρυνίχου· καὶ γάρ ἐστιν ἁνὴρ φιλῳδός. ἀλλά μοι δοκεῖ στάντας ἐνθάδʼ ὦνδρες ᾄδοντας αὐτὸν ἐκκαλεῖν, ἤν τί πως ἀκούσας τοὐμοῦ μέλους ὑφʼ ἡδονῆς ἑρπύσῃ θύραζε.
Part 6
ΧΟΡΌΣ: τί ποτʼ οὐ πρὸ θυρῶν φαίνετʼ ἄρʼ ἡμῖν ὁ γέρων οὐδʼ ὑπακούει; μῶν ἀπολώλεκε τὰς ἐμβάδας, ἢ προσέκοψʼ ἐν τῷ σκότῳ τὸν δάκτυλόν που, εἶτʼ ἐφλέγμηνεν αὐτοῦ τὸ σφυρὸν γέροντος ὄντος; καὶ τάχʼ ἂν βουβωνιῴη. ἦ μὴν πολὺ δριμύτατός γʼ ἦν τῶν παρʼ ἡμῖν, καὶ μόνος οὐκ ἂν ἐπείθετʼ, ἀλλʼ ὁπότʼ ἀντιβολοίη τις, κάτω κύπτων ἂν οὕτω λίθον ἕψεις, ἔλεγεν.
ΧΟΡΌΣ: τάχα δʼ ἂν διὰ τὸν χθιζινὸν ἄνθρωπον, ὃς ἡμᾶς διεδύετʼ ἐξαπατῶν καὶ λέγων ὡς φιλαθήναιος ἦν καὶ τἀν Σάμῳ πρῶτος κατείποι, διὰ τοῦτʼ ὀδυνηθεὶς εἶτʼ ἴσως κεῖται πυρέττων. ἔστι γὰρ τοιοῦτος ἁνήρ. ἀλλʼ ὦγάθʼ ἀνίστασο μηδʼ οὕτω σεαυτὸν ἔσθιε μηδʼ ἀγανάκτει. καὶ γὰρ ἀνὴρ παχὺς ἥκει τῶν προδόντων τἀπὶ Θρᾴκης· ὃν ὅπως ἐγχυτριεῖς. ὕπαγʼ ὦ παῖ ὕπαγε.
ΠΑΊΣ: ἐθελήσεις τί μοι οὖν ὦ πάτερ, ἤν σού τι δεηθῶ;
ΧΟΡΌΣ: πάνυ γʼ ὦ παιδίον. ἀλλʼ εἰπέ, τί βούλει με πρίασθαι καλόν; οἶμαι δέ σʼ ἐρεῖν ἀστραγάλους δήπουθεν ὦ παῖ.
ΠΑΊΣ: μὰ Δίʼ ἀλλʼ ἰσχάδας ὦ παππία· ἥδιον γάρ.
ΧΟΡΌΣ: οὐκ ἂν μὰ Δίʼ, εἰ κρέμαισθέ γʼ ὑμεῖς.
ΠΑΊΣ: μὰ Δίʼ οὔ τἄρα προπέμψω σε τὸ λοιπόν.
ΧΟΡΌΣ: ἀπὸ γὰρ τοῦδέ με τοῦ μισθαρίου τρίτον αὐτὸν ἔχειν ἄλφιτα δεῖ καὶ ξύλα κὤψον· ἒ ἔ. σὺ δὲ σῦκά μʼ αἰτεῖς.
ΠΑΊΣ: ἄγε νυν ὦ πάτερ ἢν μὴ τὸ δικαστήριον ἅρχων καθίσῃ νῦν, πόθεν ὠνησόμεθʼ ἄριστον; ἔχεις ἐλπίδα χρηστήν τινα νῷν ἢ πόρον Ἕλλας ἱρὸν εὑρεῖν;
ΧΟΡΌΣ: ἀπαπαῖ φεῦ, ἀπαπαῖ φεῦ, μὰ Δίʼ οὐκ ἔγωγε νῷν οἶδʼ ὁπόθεν γε δεῖπνον ἔσται.
ΠΑΊΣ: τί με δῆτʼ ὦ μελέα μῆτερ ἔτικτες;
ΧΟΡΌΣ: ἵνʼ ἐμοὶ πράγματα βόσκειν παρέχῃς.
ΠΑΊΣ: ἀνόνητον ἄρʼ ὦ θυλάκιόν σʼ εἶχον ἄγαλμα. ἒ ἔ. πάρα νῷν στενάζειν.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: φίλοι, τήκομαι μὲν πάλαι διὰ τῆς ὀπῆς ὑμῶν ὑπακούων. ἀλλὰ γὰρ οὐχ οἷός τʼ εἴμʼ ᾄδειν. τί ποιήσω; τηροῦμαι δʼ ὑπὸ τῶνδʼ, ἐπεὶ βούλομαί γε πάλαι μεθʼ ὑμῶν ἐλθὼν ἐπὶ τοὺς καδίσκους κακόν τι ποιῆσαι. ἀλλʼ ὦ Ζεῦ Ζεῦ μέγα βροντήσας ἤ με ποίησον καπνὸν ἐξαίφνης ἢ Προξενίδην ἢ τὸν Σέλλου τοῦτον τὸν ψευδαμάμαξυν. τόλμησον ἄναξ χαρίσασθαί μοι, πάθος οἰκτίρας· ἤ με κεραυνῷ διατινθαλέῳ σπόδισον ταχέως, κἄπειτʼ ἀνελών μʼ ἀποφυσήσας εἰς ὀξάλμην ἔμβαλε θερμήν· ἢ δῆτα λίθον με ποίησον ἐφʼ οὗ τὰς χοιρίνας ἀριθμοῦσι.
ΧΟΡΌΣ: τίς γάρ ἐσθʼ ὁ ταῦτά σʼ εἵργων κἀποκλῄων τῇ θύρᾳ; λέξον· πρὸς εὔνους γὰρ φράσεις.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: οὑμὸς υἱός. ἀλλὰ μὴ βοᾶτε· καὶ γὰρ τυγχάνει οὑτοσὶ πρόσθεν καθεύδων. ἀλλʼ ὕφεσθε τοῦ τόνου.
ΧΟΡΌΣ: τοῦ δʼ ἔφεξιν ὦ μάταιε ταῦτα δρᾶν σε βούλεται; καὶ τίνα πρόφασιν ἔχων;
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: οὐκ ἐᾷ μʼ ὦνδρες δικάζειν οὐδὲ δρᾶν οὐδὲν κακόν, ἀλλά μʼ εὐωχεῖν ἕτοιμός ἐστʼ· ἐγὼ δʼ οὐ βούλομαι.
ΧΟΡΌΣ: τοῦτʼ ἐτόλμησʼ ὁ μιαρὸς χανεῖν ὁ Δημολογοκλέων ὅδʼ, ὅτι λέγεις σύ τι περὶ τῶν νεῶν ἀληθές. οὐ γὰρ ἄν ποθʼ οὗτος ἁνὴρ τοῦτʼ ἐτόλμησεν λέγειν, εἰ μὴ ξυνωμότης τις ἦν.
ΧΟΡΌΣ: ἀλλʼ ἐκ τούτων ὥρα τινά σοι ζητεῖν καινὴν ἐπίνοιαν, ἥτις σε λάθρᾳ τἀνδρὸς τουδὶ καταβῆναι δεῦρο ποιήσει.
Part 7
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: τίς ἂν οὖν εἴη; ζητεῖθʼ ὑμεῖς, ὡς πᾶν ἂν ἔγωγε ποιοίην· οὕτω κιττῶ διὰ τῶν σανίδων μετὰ χοιρίνης περιελθεῖν.
ΧΟΡΌΣ: ἔστιν ὀπὴ δῆθʼ ἥντινʼ ἂν ἔνδοθεν οἷός τʼ εἴης διορύξαι, εἶτʼ ἐκδῦναι ῥάκεσιν κρυφθεὶς ὥσπερ πολύμητις Ὀδυσσεύς;
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: πάντα πέφαρκται κοὐκ ἔστιν ὀπῆς οὐδʼ εἰ σέρφῳ διαδῦναι. ἀλλʼ ἄλλο τι δεῖ ζητεῖν ὑμᾶς· ὀπίαν δʼ οὐκ ἔστι γενέσθαι.
ΧΟΡΌΣ: μέμνησαι δῆθʼ, ὅτʼ ἐπὶ στρατιᾶς κλέψας ποτὲ τοὺς ὀβελίσκους ἵεις σαυτὸν κατὰ τοῦ τείχους ταχέως, ὅτε Νάξος ἑάλω.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: οἶδʼ· ἀλλὰ τί τοῦτʼ; οὐδὲν γὰρ τοῦτʼ ἐστὶν ἐκείνῳ προσόμοιον. ἥβων γὰρ κἀδυνάμην κλέπτειν, ἴσχυόν τʼ αὐτὸς ἐμαυτοῦ,
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: κοὐδείς μʼ ἐφύλαττʼ, ἀλλʼ ἐξῆν μοι φεύγειν ἀδεῶς. νῦν δὲ ξὺν ὅπλοις ἄνδρες ὁπλῖται διαταξάμενοι κατὰ τὰς διόδους σκοπιωροῦνται, τὼ δὲ δύʼ αὐτῶν ἐπὶ ταῖσι θύραις ὥσπερ με γαλῆν κρέα κλέψασαν τηροῦσιν ἔχοντʼ ὀβελίσκους.
ΧΟΡΌΣ: ἀλλὰ καὶ νῦν ἐκπόριζε μηχανὴν ὅπως τάχισθʼ· ἕως γάρ, ὦ μελίττιον.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: διατραγεῖν τοίνυν κράτιστόν ἐστί μοι τὸ δίκτυον. ἡ δέ μοι Δίκτυννα συγγνώμην ἔχοι τοῦ δικτύου.
ΧΟΡΌΣ: ταῦτα μὲν πρὸς ἀνδρός ἐστʼ ἄνοντος ἐς σωτηρίαν. ἀλλʼ ἔπαγε τὴν γνάθον.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: διατέτρωκται τοῦτό γʼ. ἀλλὰ μὴ βοᾶτε μηδαμῶς, ἀλλὰ τηρώμεσθʼ ὅπως μὴ Βδελυκλέων αἰσθήσεται.
ΧΟΡΌΣ: μηδὲν ὦ τᾶν δέδιθι, μηδέν· ὡς ἐγὼ τοῦτόν γʼ, ἐὰν γρύξῃ τι, ποιήσω δακεῖν τὴν καρδίαν καὶ τὸν περὶ ψυχῆς δρόμον δραμεῖν, ἵνʼ εἰδῇ μὴ πατεῖν τὰ τοῖν θεοῖν ψηφίσματα.
ΧΟΡΌΣ: ἀλλʼ ἐξάψας διὰ τῆς θυρίδος τὸ καλῴδιον εἶτα καθίμα δήσας σαυτὸν καὶ τὴν ψυχὴν ἐμπλησάμενος Διοπείθους.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: ἄγε νυν, ἢν αἰσθομένω τούτω ζητῆτόν μʼ ἐσκαλαμᾶσθαι κἀνασπαστὸν ποιεῖν εἴσω, τί ποιήσετε; φράζετε νυνί.
ΧΟΡΌΣ: ἀμυνοῦμέν σοι τὸν πρινώδη θυμὸν ἅπαντες καλέσαντες ὥστʼ οὐ δυνατόν σʼ εἵργειν ἔσται· τοιαῦτα ποιήσομεν ἡμεῖς.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: δράσω τοίνυν ὑμῖν πίσυνος, καὶ — μανθάνετʼ; — ἤν τι πάθω ʼγώ, ἀνελόντες καὶ κατακλαύσαντες θεῖναί μʼ ὑπὸ τοῖσι δρυφάκτοις.
ΧΟΡΌΣ: οὐδὲν πείσει· μηδὲν δείσῃς. ἀλλʼ ὦ βέλτιστε καθίει σαυτὸν θαρρῶν κἀπευξάμενος τοῖσι πατρῴοισι θεοῖσιν.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: ὦ Λύκε δέσποτα, γείτων ἥρως· σὺ γὰρ οἷσπερ ἐγὼ κεχάρησαι, τοῖς δακρύοισιν τῶν φευγόντων ἀεὶ καὶ τοῖς ὀλοφυρμοῖς· ᾤκησας γοῦν ἐπίτηδες ἰὼν ἐνταῦθʼ ἵνα ταῦτʼ ἀκροῷο, κἀβουλήθης μόνος ἡρώων παρὰ τὸν κλάοντα καθῆσθαι. ἐλέησον καὶ σῶσον νυνὶ τὸν σαυτοῦ πλησιόχωρον· κοὐ μή ποτέ σου παρὰ τὰς κάννας οὐρήσω μηδʼ ἀποπάρδω.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: οὗτος ἐγείρου.
ΞΑΝΘΊΑΣ: τί τὸ πρᾶγμʼ;
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: ὥσπερ φωνή μέ τις ἐγκεκύκλωται.
Part 8
ΞΑΝΘΊΑΣ: μῶν ὁ γέρων πῃ διαδύεται αὖ;
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: μὰ Δίʼ οὐ δῆτʼ, ἀλλὰ καθιμᾷ αὑτὸν δήσας.
ΞΑΝΘΊΑΣ: ὦ μιαρώτατε τί ποιεῖς; οὐ μὴ καταβήσει;
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: ἀνάβαινʼ ἀνύσας κατὰ τὴν ἑτέραν καὶ ταῖσιν φυλλάσι παῖε, ἤν πως πρύμνην ἀνακρούσηται πληγεὶς ταῖς εἰρεσιώναις.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: οὐ ξυλλήψεσθʼ ὁπόσοισι δίκαι τῆτες μέλλουσιν ἔσεσθαι, ὦ Σμικυθίων καὶ Τεισιάδη καὶ Χρήμων καὶ Φερέδειπνε; πότε δʼ, εἰ μὴ νῦν, ἐπαρήξετέ μοι, πρίν μʼ εἴσω μᾶλλον ἄγεσθαι;
ΧΟΡΌΣ: εἰπέ μοι τί μέλλομεν κινεῖν ἐκείνην τὴν χολήν, ἥνπερ, ἡνίκʼ ἄν τις ἡμῶν ὀργίσῃ τὴν σφηκιάν; νῦν ἐκεῖνο νῦν ἐκεῖνο τοὐξύθυμον, ᾧ κολαζόμεσθα, κέντρον †ἐντέτατʼ ὀξύ†. ἀλλὰ θαἰμάτια βαλόντες ὡς τάχιστα, παιδία, θεῖτε καὶ βοᾶτε, καὶ Κλέωνι ταῦτʼ ἀγγέλλετε, καὶ κελεύετʼ αὐτὸν ἥκειν ὡς ἐπʼ ἄνδρα μισόπολιν ὄντα κἀπολούμενον, ὅτι τόνδε λόγον ἐσφέρει, μὴ δικάζειν δίκας.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: ὦγαθοὶ τὸ πρᾶγμʼ ἀκούσατʼ, ἀλλὰ μὴ κεκράγετε.
ΧΟΡΌΣ: νὴ Δίʼ ἐς τὸν οὐρανόν γʼ.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: ὡς τοῦδʼ ἐγὼ οὐ μεθήσομαι.
ΧΟΡΌΣ: ταῦτα δῆτʼ οὐ δεινὰ καὶ τυραννίς ἐστιν ἐμφανής; ὦ πόλις καὶ Θεώρου θεοισεχθρία, κεἴ τις ἄλλος προέστηκεν ἡμῶν κόλαξ.
ΞΑΝΘΊΑΣ: Ἡράκλεις καὶ κέντρʼ ἔχουσιν. οὐχ ὁρᾷς ὦ δέσποτα;
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: οἷς γʼ ἀπώλεσαν Φίλιππον ἐν δίκῃ τὸν Γοργίου.
ΧΟΡΌΣ: καὶ σέ γʼ αὐτοῖς ἐξολοῦμεν· ἀλλὰ πᾶς ἐπίστρεφε δεῦρο κἀξείρας τὸ κέντρον εἶτʼ ἐπʼ αὐτὸν ἵεσο, ξυσταλεὶς εὔτακτος ὀργῆς καὶ μένους ἐμπλήμενος, ὡς ἂν εὖ εἰδῇ τὸ λοιπὸν σμῆνος οἷον ὤργισεν.
ΞΑΝΘΊΑΣ: τοῦτο μέντοι δεινὸν ἤδη νὴ Δίʼ, εἰ μαχούμεθα· ὡς ἔγωγʼ αὐτῶν ὁρῶν δέδοικα τὰς ἐγκεντρίδας.
ΧΟΡΌΣ: ἀλλʼ ἀφίει τὸν ἄνδρʼ· εἰ δὲ μή, φήμʼ ἐγὼ τὰς χελώνας μακαριεῖν σε τοῦ δέρματος.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: εἶά νυν ὦ ξυνδικασταὶ σφῆκες ὀξυκάρδιοι, οἱ μὲν ἐς τὸν πρωκτὸν αὐτῶν ἐσπέτεσθʼ ὠργισμένοι, οἱ δὲ τὠφθαλμὼ κύκλῳ κεντεῖτε καὶ τοὺς δακτύλους.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: ὦ Μίδα καὶ Φρὺξ βοήθει δεῦρο καὶ Μασιντύα, καὶ λάβεσθε τουτουὶ καὶ μὴ μεθῆσθε μηδενί· εἰ δὲ μή, ʼν πέδαις παχείαις οὐδὲν ἀριστήσετε. ὡς ἐγὼ πολλῶν ἀκούσας οἶδα θρίων τὸν ψόφον.
ΧΟΡΌΣ: εἰ δὲ μὴ τοῦτον μεθήσεις, ἔν τί σοι παγήσεται.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: ὦ Κέκροψ ἥρως ἄναξ τὰ πρὸς ποδῶν Δρακοντίδη, περιορᾷς οὕτω μʼ ὑπʼ ἀνδρῶν βαρβάρων χειρούμενον, οὓς ἐγὼ ʼδίδαξα κλάειν τέτταρʼ ἐς τὴν χοίνικα;
ΧΟΡΌΣ: εἶτα δῆτʼ οὐ πόλλʼ ἔνεστι δεινὰ τῷ γήρᾳ κακά; δηλαδή· καὶ νῦν γε τούτω τὸν παλαιὸν δεσπότην πρὸς βίαν χειροῦσιν, οὐδὲν τῶν πάλαι μεμνημένοι διφθερῶν κἀξωμίδων, ἃς οὗτος αὐτοῖς ἠμπόλα, καὶ κυνᾶς· καὶ τοὺς πόδας χειμῶνος ὄντος ὠφέλει, ὥστε μὴ ῥιγῶν ἑκάστοτʼ· ἀλλὰ τούτοις γʼ οὐκ ἔνι οὐδʼ ἐν ὀφθαλμοῖσιν αἰδὼς τῶν παλαιῶν ἐμβάδων.
Part 9
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: οὐκ ἀφήσεις οὐδὲ νυνί μʼ ὦ κάκιστον θηρίον, οὐδʼ ἀναμνησθεὶς ὅθʼ εὑρὼν τοὺς βότρυς κλέπτοντά σε προσαγαγὼν πρὸς τὴν ἐλάαν ἐξέδειρʼ εὖ κἀνδρικῶς, ὥστε σε ζηλωτὸν εἶναι; σὺ δʼ ἀχάριστος ἦσθʼ ἄρα. ἀλλʼ ἄνες με καὶ σὺ καὶ σύ, πρὶν τὸν υἱὸν ἐκδραμεῖν.
ΧΟΡΌΣ: ἀλλὰ τούτων μὲν τάχʼ ἡμῖν δώσετον καλὴν δίκην, οὐκέτʼ ἐς μακρὰν ἵνʼ εἰδῆθʼ οἷός ἐστʼ ἀνδρῶν τρόπος ὀξυθύμων καὶ δικαίων καὶ βλεπόντων κάρδαμα.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: παῖε παἶ ὦ Ξανθία τοὺς σφῆκας ἀπὸ τῆς οἰκίας.
ΞΑΝΘΊΑΣ: ἀλλὰ δρῶ τοῦτʼ· ἀλλὰ καὶ σὺ τῦφε πολλῷ τῷ καπνῷ.
ΣΩΣΊΑΣ: οὐχὶ σοῦσθʼ; οὐκ ἐς κόρακας; οὐκ ἄπιτε; παῖε τῷ ξύλῳ.
ΞΑΝΘΊΑΣ: καὶ σὺ προσθεὶς Αἰσχίνην ἔντυφε τὸν Σελλαρτίου. ἆρʼ ἐμέλλομέν ποθʼ ὑμᾶς ἀποσοβήσειν τῷ χρόνῳ.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: ἀλλὰ μὰ Δίʼ οὐ ῥᾳδίως οὕτως ἂν αὐτοὺς διέφυγες, εἴπερ ἔτυχον τῶν μελῶν τῶν Φιλοκλέους βεβρωκότες.
ΧΟΡΌΣ: ἆρα δῆτʼ οὐκ αὐτὰ δῆλα τοῖς πένησιν, ἡ τυραννὶς †ὡς λάθρᾳ γʼ ἐλάνθανʼ ὑπιοῦσά με,† εἰ σύ γʼ ὦ πόνῳ πόνηρε καὶ κομηταμυνία τῶν νόμων ἡμᾶς ἀπείργεις ὧν ἔθηκεν ἡ πόλις, οὔτε τινʼ ἔχων πρόφασιν οὔτε λόγον εὐτράπελον, αὐτὸς ἄρχων μόνος;
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: ἔσθʼ ὅπως ἄνευ μάχης καὶ τῆς κατοξείας βοῆς ἐς λόγους ἔλθοιμεν ἀλλήλοισι καὶ διαλλαγάς;
ΧΟΡΌΣ: σοὐς λόγους ὦ μισόδημε καὶ μοναρχίας ἐραστά, καὶ ξυνὼν Βρασίδᾳ καὶ φορῶν κράσπεδα στεμμάτων τήν θʼ ὑπήνην ἄκουρον τρέφων;
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: νὴ Δίʼ ἦ μοι κρεῖττον ἐκστῆναι τὸ παράπαν τοῦ πατρὸς μᾶλλον ἢ κακοῖς τοσούτοις ναυμαχεῖν ὁσημέραι.
ΧΟΡΌΣ: οὐδὲ μὴν οὐδʼ ἐν σελίνῳ σοὐστὶν οὐδʼ ἐν πηγάνῳ· τοῦτο γὰρ παρεμβαλοῦμεν τῶν τριχοινίκων ἐπῶν. ἀλλὰ νῦν μὲν οὐδὲν ἀλγεῖς, ἀλλʼ ὅταν ξυνήγορος ταὐτὰ ταῦτα σου καταντλῇ καὶ ξυνωμότας καλῇ.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: ἆρʼ ἂν ὦ πρὸς τῶν θεῶν ὑμεῖς ἀπαλλαχθεῖτέ μου; ἢ δέδοκταί μοι δέρεσθαι καὶ δέρειν διʼ ἡμέρας;
ΧΟΡΌΣ: οὐδέποτέ γʼ, οὐχ ἕως ἄν τί μου λοιπὸν ᾖ, ὅστις ἡμῶν ἐπὶ τυραννίδʼ ὧδʼ ἐστάλης.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: ὡς ἅπανθʼ ὑμῖν τυραννίς ἐστι καὶ ξυνωμόται, ἤν τε μεῖζον ἤν τʼ ἔλαττον πρᾶγμά τις κατηγορῇ, ἧς ἐγὼ οὐκ ἤκουσα τοὔνομʼ οὐδὲ πεντήκοντʼ ἐτῶν· νῦν δὲ πολλῷ τοῦ ταρίχους ἐστὶν ἀξιωτέρα, ὥστε καὶ δὴ τοὔνομʼ αὐτῆς ἐν ἀγορᾷ κυλίνδεται. ἢν μὲν ὠνῆταί τις ὀρφὼς μεμβράδας δὲ μὴ ʼθέλῃ, εὐθέως εἴρηχʼ ὁ πωλῶν πλησίον τὰς μεμβράδας· ʼοʼὗτος ὀψωνεῖν ἔοιχʼ ἅνθρωπος ἐπὶ τυραννίδι.ʼ ἢν δὲ γήτειον προσαιτῇ ταῖς ἀφύαις ἥδυσμά τι, ἡ λαχανόπωλις παραβλέψασά φησι θατέρῳ· εἰπέ μοι, γήτειον αἰτεῖς· πότερον ἐπὶ τυραννίδι, ἢ νομίζεις τὰς Ἀθήνας σοὶ φέρειν ἡδύσματα;
ΞΑΝΘΊΑΣ: κἀμέ γʼ ἡ πόρνη χθὲς εἰσελθόντα τῆς μεσημβρίας, ὅτι κελητίσαι ʼκέλευον, ὀξυθυμηθεῖσά μοι ἤρετʼ εἰ τὴν Ἱππίου καθίσταμαι τυραννίδα.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: ταῦτα γὰρ τούτοις ἀκούειν ἡδἔ, εἰ καὶ νῦν ἐγὼ τὸν πατέρʼ ὅτι βούλομαι τούτων ἀπαλλαχθέντα τῶν ὀρθροφοιτοσυκοφαντοδικοταλαιπώρων τρόπων ζῆν βίον γενναῖον ὥσπερ Μόρυχος, αἰτίαν ἔχω ταῦτα δρᾶν ξυνωμότης ὢν καὶ φρονῶν τυραννικά.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: νὴ Δίʼ ἐν δίκῃ γʼ· ἐγὼ γὰρ οὐδʼ ἂν ὀρνίθων γάλα ἀντὶ τοῦ βίου λάβοιμʼ ἂν οὗ με νῦν ἀποστερεῖς· οὐδὲ χαίρω βατίσιν οὐδʼ ἐγχέλεσιν, ἀλλʼ ἥδιον ἄν δικίδιον σμικρὸν φάγοιμʼ ἂν ἐν λοπάδι πεπνιγμένον.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: νὴ Δίʼ εἰθίσθης γὰρ ἥδεσθαι τοιούτοις πράγμασιν· ἀλλʼ ἐὰν σιγῶν ἀνάσχῃ καὶ μάθῃς ἁγὼ λέγω, ἀναδιδάξειν οἴομαί σʼ ὡς πάντα ταῦθʼ ἁμαρτάνεις.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: ἐξαμαρτάνω δικάζων;
Part 10
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: καταγελώμενος μὲν οὖν οὐκ ἐπαϊεις ὑπʼ ἀνδρῶν, οὓς σὺ μόνον οὐ προσκυνεῖς. ἀλλὰ δουλεύων λέληθας.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: παῦε δουλείαν λέγων, ὅστις ἄρχω τῶν ἁπάντων.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: οὐ σύ γʼ, ἀλλʼ ὑπηρετεῖς οἰόμενος ἄρχειν· ἐπεὶ δίδαξον ἡμᾶς ὦ πάτερ, ἥτις ἡ τιμή ʼστί σοι καρπουμένῳ τὴν Ἑλλάδα.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: πάνυ γε, καὶ τούτοισί γʼ ἐπιτρέψαι ʼθέλω.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: καὶ μὴν ἐγώ. ἄφετέ νυν ἅπαντες αὐτόν.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: καὶ ξίφος γέ μοι δότε. ἢν γὰρ ἡττηθῶ λέγων σου, περιπεσοῦμαι τῷ ξίφει.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: εἰπέ μοι, τί δʼ ἤν, τὸ δεῖνα, τῇ διαίτῃ μὴ ʼμμένῃς;
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: μηδέποτε πίοιμʼ ἀκράτου μισθὸν ἀγαθοῦ δαίμονος.
ΧΟΡΌΣ: νῦν δὴ τὸν ἐκ θἠμετέρου γυμνασίου δεῖ τι λέγειν καινόν, ὅπως φανήσει —
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: ἐνεγκάτω μοι δεῦρο τὴν κίστην τις ὡς τάχιστα. ἀτὰρ φανεῖ ποῖός τις ὤν, ἢν ταῦτα παρακελεύῃ;
ΧΟΡΌΣ: μὴ κατὰ τὸν νεανίαν τονδὶ λέγων. ὁρᾷς γὰρ ὥς σοι μέγας ἐστὶν ἁγὼν καὶ περὶ τῶν ἁπάντων, εἴπερ, ὃ μὴ γένοιθʼ, οὗτός σʼ ἐθέλει κρατῆσαι.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: καὶ μὴν ὅσʼ ἂν λέξῃ γʼ ἁπλῶς μνημόσυνα γράψομαι ʼγώ.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: τί γὰρ φάθʼ ὑμεῖς, ἢν ὁδί με τῷ λόγῳ κρατήσῃ;
ΧΟΡΌΣ: οὐκέτι πρεσβυτῶν ὄχλος χρήσιμος ἔστʼ οὐδʼ ἀκαρῆ· σκωπτόμενοι δʼ ἐν ταῖς ὁδοῖς θαλλοφόροι καλούμεθʼ, ἀντωμοσιῶν κελύφη.
ΧΟΡΌΣ: ἀλλʼ ὦ περὶ τῆς πάσης μέλλων βασιλείας ἀντιλογήσειν τῆς ἡμετέρας, νυνὶ θαρρῶν πᾶσαν γλῶτταν βασάνιζε.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: καὶ μὴν εὐθύς γʼ ἀπὸ βαλβίδων περὶ τῆς ἀρχῆς ἀποδείξω τῆς ἡμετέρας ὡς οὐδεμιᾶς ἥττων ἐστὶν βασιλείας. τί γὰρ εὔδαιμον καὶ μακαριστὸν μᾶλλον νῦν ἐστὶ δικαστοῦ, ἢ τρυφερώτερον ἢ δεινότερον ζῷον, καὶ ταῦτα γέροντος; ὃν πρῶτα μὲν ἕρποντʼ ἐξ εὐνῆς τηροῦσʼ ἐπὶ τοῖσι δρυφάκτοις ἄνδρες μεγάλοι καὶ τετραπήχεις· κἄπειτʼ εὐθὺς προσιόντι ἐμβάλλει μοι τὴν χεῖρʼ ἁπαλὴν τῶν δημοσίων κεκλοφυῖαν· ἱκετεύουσίν θʼ ὑποκύπτοντες τὴν φωνὴν οἰκτροχοοῦντες· ʼοʼἴκτιρόν μʼ ὦ πάτερ, αἰτοῦμαί σʼ, εἰ καὐτὸς πώποθʼ ὑφείλου ἀρχὴν ἄρξας ἢ ʼπὶ στρατιᾶς τοῖς ξυσσίτοις ἀγοράζων·ʼ ὃς ἔμʼ οὐδʼ ἂν ζῶντʼ ᾔδειν εἰ μὴ διὰ τὴν προτέραν ἀπόφυξιν.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: τουτὶ περὶ τῶν ἀντιβολούντων ἔστω τὸ μνημόσυνόν μοι.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: εἶτʼ εἰσελθὼν ἀντιβοληθεὶς καὶ τὴν ὀργὴν ἀπομορχθεὶς ἔνδον τούτων ὧν ἂν φάσκω πάντων οὐδὲν πεποίηκα, ἀλλʼ ἀκροῶμαι πάσας φωνὰς ἱέντων εἰς ἀπόφυξιν. φέρʼ ἴδω, τί γὰρ οὐκ ἔστιν ἀκοῦσαι θώπευμʼ ἐνταῦθα δικαστῇ; οἱ μέν γʼ ἀποκλάονται πενίαν αὑτῶν καὶ προστιθέασι κακὰ πρὸς τοῖς οὖσιν, † ἕως ἀνιῶν ἂν ἰσώσῃ τοῖσιν ἐμοῖσιν· † οἱ δὲ λέγουσιν μύθους ἡμῖν, οἱ δʼ Αἰσώπου τι γέλοιον· οἱ δὲ σκώπτουσʼ, ἵνʼ ἐγὼ γελάσω καὶ τὸν θυμὸν καταθῶμαι. κἂν μὴ τούτοις ἀναπειθώμεσθα, τὰ παιδάριʼ εὐθὺς ἀνέλκει τὰς θηλείας καὶ τοὺς υἱεῖς τῆς χειρός, ἐγὼ δʼ ἀκροῶμαι· τὰ δὲ συγκύψανθʼ ἅμα βληχᾶται· κἄπειθʼ ὁ πατὴρ ὑπὲρ αὐτῶν ὥσπερ θεὸν ἀντιβολεῖ με τρέμων τῆς εὐθύνης ἀπολῦσαι· εἰ μὲν χαίρεις ἀρνὸς φωνῇ, παιδὸς φωνὴν ἐλεήσαις· εἰ δʼ αὖ τοῖς χοιριδίοις χαίρω, θυγατρὸς φωνῇ με πιθέσθαι. χἠμεῖς αὐτῷ τότε τῆς ὀργῆς ὀλίγον τὸν κόλλοπʼ ἀνεῖμεν. ἆρʼ οὐ μεγάλη τοῦτʼ ἔστʼ ἀρχὴ καὶ τοῦ πλούτου καταχήνη;
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: δεύτερον αὖ σου τουτὶ γράφομαι, τὴν τοῦ πλούτου καταχήνην· καὶ τἀγαθά μοι μέμνησʼ ἅχεις φάσκων τῆς Ἑλλάδος ἄρχειν.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: παίδων τοίνυν δοκιμαζομένων αἰδοῖα πάρεστι θεᾶσθαι. κἂν Οἴαγρος εἰσέλθῃ φεύγων, οὐκ ἀποφεύγει πρὶν ἂν ἡμῖν ἐκ τῆς Νιόβης εἴπῃ ῥῆσιν τὴν καλλίστην ἀπολέξας. κἂν αὐλητής γε δίκην νικᾷ, ταύτης ἡμῖν ἐπίχειρα ἐν φορβειᾷ τοῖσι δικασταῖς ἔξοδον ηὔλησʼ ἀπιοῦσι. κἂν ἀποθνῄσκων ὁ πατήρ τῳ δῷ καταλείπων παῖδʼ ἐπίκληρον, κλάειν ἡμεῖς μακρὰ τὴν κεφαλὴν εἰπόντες τῇ διαθήκῃ καὶ τῇ κόγχῃ τῇ πάνυ σεμνῶς τοῖς σημείοισιν ἐπούσῃ, ἔδομεν ταύτην ὅστις ἂν ἡμᾶς ἀντιβολήσας ἀναπείσῃ. καὶ ταῦτʼ ἀνυπεύθυνοι δρῶμεν, τῶν δʼ ἄλλων οὐδεμἴ ἀρχή.
Part 11
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: τουτὶ γάρ τοι σεμνόν, τούτων ὧν εἴρηκας μακαρίζω· τῆς δʼ ἐπικλήρου τὴν διαθήκην ἀδικεῖς ἀνακογχυλιάζων.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: ἔτι δʼ ἡ βουλὴ χὠ δῆμος ὅταν κρῖναι μέγα πρᾶγμʼ ἀπορήσῃ ἐψήφισται τοὺς ἀδικοῦντας τοῖσι δικασταῖς παραδοῦναι· εἶτʼ Εὔαθλος χὠ μέγας οὗτος Κολακώνυμος ἀσπιδαποβλὴς οὐχὶ προδώσειν ἡμᾶς φασίν, περὶ τοῦ πλήθους δὲ μαχεῖσθαι. κἀν τῷ δήμῳ γνώμην οὐδεὶς πώποτʼ ἐνίκησεν, ἐὰν μὴ εἴπῃ τὰ δικαστήριʼ ἀφεῖναι πρώτιστα μίαν δικάσαντας· αὐτὸς δὲ Κλέων ὁ κεκραξιδάμας μόνον ἡμᾶς οὐ περιτρώγει, ἀλλὰ φυλάττει διὰ χειρὸς ἔχων καὶ τὰς μυίας ἀπαμύνει. σὺ δὲ τὸν πατέρʼ οὐδʼ ὁτιοῦν τούτων τὸν σαυτοῦ πώποτʼ ἔδρασας. ἀλλὰ Θέωρος, καίτοὐστὶν ἀνὴρ Εὐφημίου οὐδὲν ἐλάττων, τὸν σφόγγον ἔχων ἐκ τῆς λεκάνης τἀμβάδιʼ ἡμῶν περικωνεῖ. σκέψαι μʼ ἀπὸ τῶν ἀγαθῶν οἵων ἀποκλῄεις καὶ κατερύκεις, ἣν δουλείαν οὖσαν ἔφασκες καὶ ὑπηρεσίαν ἀποδείξειν.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: ἔμπλησο λέγων· πάντως γάρ τοι παύσει ποτὲ κἀναφανήσει πρωκτὸς λουτροῦ περιγιγνόμενος τῆς ἀρχῆς τῆς περισέμνου.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: ὃ δέ γʼ ἥδιστον τούτων ἐστὶν πάντων, οὗ ʼγὼ ʼπελελήσμην, ὅταν οἴκαδʼ ἴω τὸν μισθὸν ἔχων, κἄπειθʼ ἥκονθʼ ἅμα πάντες ἀσπάζωνται διὰ τἀργύριον, καὶ πρῶτα μὲν ἡ θυγάτηρ με ἀπονίζῃ καὶ τὼ πόδʼ ἀλείφῃ καὶ προσκύψασα φιλήσῃ καὶ παππίζουσʼ ἅμα τῇ γλώττῃ τὸ τριώβολον ἐκκαλαμᾶται, καὶ τὸ γύναιόν μʼ ὑποθωπεῦσαν φυστὴν μᾶζαν προσενέγκῃ, κἄπειτα καθεζομένη παρʼ ἐμοὶ προσαναγκάζῃ, φάγε τουτί, ἔντραγε τουτί· τούτοισιν ἐγὼ γάνυμαι, κοὐ μή με δεήσῃ ἐς σὲ βλέψαι καὶ τὸν ταμίαν, ὁπότʼ ἄριστον παραθήσει καταρασάμενος καὶ τονθορύσας. ἀλλʼ ἢν μή μοι ταχὺ μάξῃ, τάδε κέκτημαι πρόβλημα κακῶν, σκευὴν βελέων ἀλεωρήν. κἂν οἶνόν μοι μὴ ʼγχῇς σὺ πιεῖν, τὸν ὄνον τόνδʼ ἐσκεκόμισμαι οἴνου μεστόν, κᾆτʼ ἐγχέομαι κλίνας· οὗτος δὲ κεχηνὼς βρωμησάμενος τοῦ σοῦ δίνου μέγα καὶ στράτιον κατέπαρδεν. ἆρʼ οὐ μεγάλην ἀρχὴν ἄρχω καὶ τοῦ Διὸς οὐδὲν ἐλάττω,
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: ὅστις ἀκούω ταὔθʼ ἅπερ ὁ Ζεύς; ἢν γοῦν ἡμεῖς θορυβήσωμεν, πᾶς τίς φησιν τῶν παριόντων, οἷον βροντᾷ τὸ δικαστήριον, ὦ Ζεῦ βασιλεῦ. κἂν ἀστράψω, ποππύζουσιν κἀγκεχόδασίν μʼ οἱ πλουτοῦντες καὶ πάνυ σεμνοί. καὶ σὺ δέδοικάς με μάλιστʼ αὐτός· νὴ τὴν Δήμητρα δέδοικας, ἐγὼ δʼ ἀπολοίμην εἴ σε δέδοικα.
ΧΟΡΌΣ: οὐπώποθʼ οὕτω καθαρῶς οὐδενὸς ἠκούσαμεν οὐδὲ ξυνετῶς λέγοντος.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: οὔκ, ἀλλʼ ἐρήμας ᾤεθʼ οὕτω ῥᾳδίως τρυγήσειν. καλῶς γὰρ ᾔδειν ὡς ἐγὼ ταύτῃ κράτιστός εἰμι.
ΧΟΡΌΣ: ὡς δʼ ἐπὶ πάντʼ ἐλήλυθεν κοὐδὲν παρῆλθεν, ὥστʼ ἔγωγʼ ηὐξανόμην ἀκούων, κἀν μακάρων δικάζειν αὐτὸς ἔδοξα νήσοις, ἡδόμενος λέγοντι.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: ὡς οὗτος ἤδη σκορδινᾶται κἄστιν οὐκ ἐν αὑτοῦ.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: ἦ μὴν ἐγώ σε τήμερον σκύτη βλέπειν ποιήσω.
ΧΟΡΌΣ: δεῖ δέ σε παντοίας πλέκειν εἰς ἀπόφυξιν παλάμας. τὴν γὰρ ἐμὴν ὀργὴν πεπᾶναι χαλεπὸν νεανίᾳ μὴ πρὸς ἐμοῦ λέγοντι.
ΧΟΡΌΣ: πρὸς ταῦτα μύλην ἀγαθὴν ὥρα ζητεῖν σοι καὶ νεόκοπτον, ἢν μή τι λέγῃς, ἥτις δυνατὴ τὸν ἐμὸν θυμὸν κατερεῖξαι.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: χαλεπὸν μὲν καὶ δεινῆς γνώμης καὶ μείζονος ἢ ʼπὶ τρυγῳδοῖς ἰάσασθαι νόσον ἀρχαίαν ἐν τῇ πόλει ἐντετοκυῖαν. ἀτὰρ ὦ πάτερ ἡμέτερε Κρονίδη —
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: παῦσαι καὶ μὴ πατέριζε. εἰ μὴ γὰρ ὅπως δουλεύω ʼγώ, τουτὶ ταχέως με διδάξεις, οὐκ ἔστιν ὅπως οὐχὶ τεθνήξεις, κἂν χρῇ σπλάγχνων μʼ ἀπέχεσθαι.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: ἀκρόασαί νυν ὦ παππίδιον χαλάσας ὀλίγον τὸ μέτωπον· καὶ πρῶτον μὲν λόγισαι φαύλως, μὴ ψήφοις ἀλλʼ ἀπὸ χειρός, τὸν φόρον ἡμῖν ἀπὸ τῶν πόλεων συλλήβδην τὸν προσιόντα· κἄξω τούτου τὰ τέλη χωρὶς καὶ τὰς πολλὰς ἑκατοστάς, πρυτανεῖα μέταλλʼ ἀγορὰς λιμένας μεσθοὺς καὶ δημιόπρατα. τούτων πλήρωμα τάλαντʼ ἐγγὺς δισχίλια γίγνεται ἡμῖν. ἀπὸ τούτου νυν κατάθες μισθὸν τοῖσι δικασταῖς ἐνιαυτοῦ ἓξ χιλιάσιν, κοὔπω πλείους ἐν τῇ χώρᾳ κατένασθεν, γίγνεται ἡμῖν ἑκατὸν δήπου καὶ πεντήκοντα τάλαντα.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: οὐδʼ ἡ δεκάτη τῶν προσιόντων ἡμῖν ἄρʼ ἐγίγνεθʼ ὁ μισθός.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: μὰ Δίʼ οὐ μέντοι.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: καὶ ποῖ τρέπεται δὴ ʼπειτα τὰ χρήματα τἄλλα;
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: ἐς τούτους τοὺς οὐχὶ προδώσω τὸν Ἀθηναίων κολοσυρτόν, ἀλλὰ μαχοῦμαι περὶ τοῦ πλήθους ἀεί. σὺ γὰρ ὦ πάτερ αὐτοὺς ἄρχειν αἱρεῖ σαυτοῦ τούτοις τοῖς ῥηματίοις περιπεφθείς. κᾆθʼ οὗτοι μὲν δωροδοκοῦσιν κατὰ πεντήκοντα τάλαντα ἀπὸ τῶν πόλεων ἐπαπειλοῦντες τοιαυτὶ κἀναφοβοῦντες, δώσετε τὸν φόρον, ἢ βροντήσας τὴν πόλιν ὑμῶν ἀνατρέψω. σὺ δὲ τῆς ἀρχῆς ἀγαπᾷς τῆς σῆς τοὺς ἀργελόφους περιτρώγων. οἱ δὲ ξύμμαχοι ὡς ᾔσθηνται τὸν μὲν σύρφακα τὸν ἄλλον ἐκ κηθαρίον λαγαριζόμενον καὶ τραγαλιζοντα τὸ μηδέν, σὲ μὲν ἡγοῦνται Κόννου ψῆφον, τούτοισι δὲ δωροφοροῦσιν ὕρχας οἶνον δάπιδας τυρὸν μέλι σήσαμα προσκεφάλαια φιάλας χλανίδας στεφάνους ὅρμους ἐκπώματα πλουθυγιείαν· σοὶ δʼ ὧν ἄρχεις, πολλὰ μὲν ἐν γῇ πολλὰ δʼ ἐφʼ ὑγρᾷ πιτυλεύσας, οὐδεὶς οὐδὲ σκορόδου κεφαλὴν τοῖς ἑψητοῖσι δίδωσιν.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: μὰ Δίʼ ἀλλὰ παρʼ Εὐχαρίδου καὐτὸς τρεῖς γʼ ἄγλιθας μετέπεμψα. ἀλλʼ αὐτήν μοι τὴν δουλείαν οὐκ ἀποφαίνων ἀποκναίεις.
Part 12
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: οὐ γὰρ μεγάλη δουλεία ʼστὶν τούτους μὲν ἅπαντας ἐν ἀρχαῖς αὐτούς τʼ εἶναι καὶ τοὺς κόλακας τοὺς τούτων μισθοφοροῦντας; σοὶ δʼ ἤν τις δῷ τοὺς τρεῖς ὀβολούς, ἀγαπᾷς· οὓς αὐτὸς ἐλαύνων καὶ πεζομαχῶν καὶ πολιορκῶν ἐκτήσω πολλὰ πονήτας. καὶ πρὸς τούτοις ἐπιταττόμενος φοιτᾷς, ὃ μάλιστά μʼ ἀπάγχει, ὅταν εἰσελθὸν μειράκιόν σοι κατάπυγον, Χαιρέου υἱός, ὡδὶ διαβὰς διακινηθεὶς τῷ σώματι καὶ τρυφερανθείς, ἥκειν εἴπῃ πρῲ κἀν ὥρᾳ δικάσονθʼ, ὡς ὅστις ἂν ὑμῶν ὕστερος ἔλθῃ τοῦ σημείου, τὸ τριώβολον οὐ κομιεῖται· αὐτὸς δὲ φέρει τὸ συνηγορικὸν δραχμήν, κἂν ὕστερος ἔλθῃ· καὶ κοινωνῶν τῶν ἀρχόντων ἑτέρῳ τινὶ τῶν μεθʼ ἑαυτοῦ, ἤν τίς τι διδῷ τῶν φευγόντων, ξυνθέντε τὸ πρᾶγμα δύʼ ὄντε ἐσπουδάκατον, κᾆθʼ ὡς πρίονθʼ ὁ μὲν ἕλκει ὁ δʼ ἀντενέδωκε· σὺ δὲ χασκάζεις τὸν κωλακρέτην, τὸ δὲ πραττόμενόν σε λέληθεν.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: ταυτί με ποιοῦσʼ; οἴμοι τί λέγεις; ὥς μου τὸν θῖνα ταράττεις, καὶ τὸν νοῦν μου προσάγεις μᾶλλον, κοὐκ οἶδʼ ὅ τι χρῆμά με ποιεῖς.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: σκέψαι τοίνυν ὡς ἐξόν σοι πλουτεῖν καὶ τοῖσιν ἅπασιν ὑπὸ τῶν ἀεὶ δημιζόντων οὐκ οἶδʼ ὅπῃ ἐγκεκύκλησαι, ὅστις πόλεων ἄρχων πλείστων ἀπὸ τοῦ Πόντου μέχρι Σαρδοῦς οὐκ ἀπολαύεις πλὴν τοῦθʼ ὃ φέρεις ἀκαρῆ· καὶ τοῦτʼ ἐρίῳ σοι ἐνστάζουσιν κατὰ μικρὸν ἀεὶ τοῦ ζῆν ἕνεχʼ ὥσπερ ἔλαιον. βούλονται γάρ σε πένητʼ εἶναι· καὶ τοῦθʼ ὧν οὕνεκʼ ἐρῶ σοι, ἵνα γιγνώσκῃς τὸν τιθασευτήν, κᾆθʼ ὅταν οὗτός γʼ ἐπισίξῃ ἐπὶ τῶν ἐχθρῶν τινʼ ἐπιρρύξας, ἀγρίως αὐτοῖς ἐπιπηδᾷς. εἰ γὰρ ἐβούλοντο βίον πορίσαι τῷ δήμῳ, ῥᾴδιον ἦν ἄν. εἰσίν γε πόλεις χίλιαι αἳ νῦν τὸν φόρον ἡμῖν ἀπάγουσι· τούτων εἴκοσιν ἄνδρας βόσκειν εἴ τις προσέταξεν ἑκάστῃ, δύο μυριάδʼ ἂν τῶν δημοτικῶν ἔζων ἐν πᾶσι λαγῴοις καὶ στεφάνοισιν παντοδαποῖσιν καὶ πυριάτῃ, ἄξια τῆς γῆς ἀπολαύοντες καὶ τοῦ ʼν Μαραθῶνι τροπαίου. νῦν δʼ ὥσπερ ἐλαολόγοι χωρεῖθʼ ἅμα τῷ τὸν μισθὸν ἔχοντι.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: οἴμοι τί πέπονθʼ; ὡς νάρκη μου κατὰ τῆς χειρὸς καταχεῖται, καὶ τὸ ξίφος οὐ δύναμαι κατέχειν, ἀλλʼ ἤδη μαλθακός εἰμι.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: ἀλλʼ ὁπόταν μὲν δείσωσʼ αὐτοί, τὴν Εὔβοιαν διδόασιν ὑμῖν καὶ σῖτον ὑφίστανται κατὰ πεντήκοντα μεδίμνους ποριεῖν· ἔδοσαν δʼ οὐπώποτέ σοι πλὴν πρώην πέντε μεδίμνους, καὶ ταῦτα μόλις ξενίας φεύγων ἔλαβες κατὰ χοίνικα κριθῶν.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: ὧν οὕνεκʼ ἐγώ σʼ ἀπέκλῃον ἀεὶ βόσκειν ἐθέλων καὶ μὴ τούτους ἐγχάσκειν σοι στομφάζοντας. καὶ νῦν ἀτεχνῶς ἐθέλω παρέχειν ὅ τι βούλει σοι, πλὴν κωλακρέτου γάλα πίνειν.
ΧΟΡΌΣ: ἦ που σοφὸς ἦν ὅστις ἔφασκεν, πρὶν ἂν ἀμφοῖν μῦθον ἀκούσῃς, οὐκ ἂν δικάσαις. σὺ γὰρ οὖν νῦν μοι νικᾶν πολλῷ δεδόκησαι· ὥστʼ ἤδη τὴν ὀργὴν χαλάσας τοὺς σκίπωνας καταβάλλω. ἀλλʼ ὦ τῆς ἡλικίας ἡμῖν τῆς αὐτῆς συνθιασῶτα,
ΧΟΡΌΣ: πιθοῦ πιθοῦ λόγοισι, μηδʼ ἄφρων γένῃ μηδʼ ἀτενὴς ἄγαν ἀτεράμων τʼ ἀνήρ. εἴθʼ ὤφελέν μοι κηδεμὼν ἢ ξυγγενὴς εἶναί τις ὅστις τοιαῦτʼ ἐνουθέτει. σοὶ δὲ νῦν τις θεῶν παρὼν ἐμφανὴς ξυλλαμβάνει τοῦ πράγματος, καὶ δῆλός ἐστιν εὖ ποιῶν· σὺ δὲ παρὼν δέχου.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: καὶ μὴν θρέψω γʼ αὐτὸν παρέχων ὅσα πρεσβύτῃ ξύμφορα, χόνδρον λείχειν, χλαῖναν μαλακήν, σισύραν, πόρνην, ἥτις τὸ πέος τρίψει καὶ τὴν ὀσφῦν. ἀλλʼ ὅτι σιγᾷ κοὐδὲν γρύζει, τοῦτʼ οὐ δύναταί με προσέσθαι.
ΧΟΡΌΣ: νενουθέτηκεν αὑτὸν ἐς τὰ πράγμαθʼ, οἶς τότʼ ἐπεμαίνετʼ· ἔγνωκε γὰρ ἀρτίως, λογίζεταί τʼ ἐκεῖνα πάνθʼ ἁμαρτίας ἃ σοῦ κελεύοντος οὐκ ἐπείθετο. νῦν δʼ ἴσως τοῖσι σοῖς λόγοις πείθεται καὶ σωφρονεῖ μέντοι μεθιστὰς ἐς τὸ λοιπὸν τὸν τρόπον πιθόμενός τέ σοι.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: ἰώ μοί μοι.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: οὗτος τί βοᾷς;
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: μή μοι τούτων μηδὲν ὑπισχνοῦ. κείνων ἔραμαι, κεῖθι γενοίμαν, ἵνʼ ὁ κῆρύξ φησι, ʼτίς ἀψήφιστος; ἀνιστάσθω.ʼ κἀπισταίην ἐπὶ τοῖς κημοῖς ψηφιζομένων ὁ τελευταῖος. σπεῦδʼ ὦ ψυχή. ποῦ μοι ψυχή; πάρες ὦ σκιερά. μὰ τὸν Ἡρακλέα μή νυν ἔτʼ ἐγὼ ʼν τοῖσι δικασταῖς κλέπτοντα Κλέωνα λάβοιμι.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: ἴθʼ ὦ πάτερ πρὸς τῶν θεῶν ἐμοὶ πιθοῦ.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: τί σοι πίθωμαι; λέγʼ ὅ τι βούλει πλὴν ἑνός.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: ποίου; φέρʼ ἴδω.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: τοῦ μὴ δικάζειν. τοῦτο δὲ Ἅιδης διακρινεῖ πρότερον ἢ ʼγὼ πείσομαι.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: σὺ δʼ οὖν, ἐπειδὴ τοῦτο κεχάρηκας ποιῶν, ἐκεῖσε μὲν μηκέτι βάδιζʼ, ἀλλʼ ἐνθάδε αὐτοῦ μένων δίκαζε τοῖσιν οἰκέταις.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: περὶ τοῦ; τί ληρεῖς;
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: ταὔθʼ ἅπερ ἐκεῖ πράττεται· ὅτι τὴν θύραν ἀνέῳξεν ἡ σηκὶς λάθρᾳ, ταύτης ἐπιβολὴν ψηφιεῖ μίαν μόνην. πάντως δὲ κἀκεῖ ταῦτʼ ἔδρας ἑκάστοτε. καὶ ταῦτα μέν νυν εὐλόγως, ἢν ἐξέχῃ ἕλη κατʼ ὄρθρον, ἡλιάσει πρὸς ἥλιον· ἐὰν δὲ νείφῃ, πρὸς τὸ πῦρ καθήμενος· ὕοντος εἴσει· κἄν ἔγρῃ μεσημβρινός, οὐδείς σʼ ἀποκλῄσει θεσμοθέτης τῇ κιγκλίδι.
Part 13
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: τουτί μʼ ἀρέσκει.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: πρὸς δὲ τούτοις γʼ, ἢν δίκην λέγῃ μακράν τις, οὐχὶ πεινῶν ἀναμενεῖς δάκνων σεαυτὸν καὶ τὸν ἀπολογούμενον.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: πῶς οὖν διαγιγνώσκειν καλῶς δυνήσομαι ὥσπερ πρότερον τὰ πράγματʼ ἔτι μασώμενος;
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: πολλῷ γʼ ἄμεινον· καὶ λέγεται γὰρ τουτογί, ὡς οἱ δικασταὶ ψευδομένων τῶν μαρτύρων μόλις τὸ πρᾶγμʼ ἔγνωσαν ἀναμασώμενοι.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: ἀνά τό με πείθεις. ἀλλʼ ἐκεῖνʼ οὔπω λέγεις, τὸν μισθὸν ὁπόθεν λήψομαι.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: παρʼ ἐμοῦ.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: καλῶς, ὁτιὴ κατʼ ἐμαυτὸν κοὐ μεθʼ ἑτέρου λήψομαι. αἴσχιστα γάρ τοί μʼ ἠργάσατο Λυσίστρατος ὁ σκωπτόλης. δραχμὴν μετʼ ἐμοῦ πρώην λαβὼν ἐλθὼν διεκερματίζετʼ ἐν τοῖς ἰχθύσιν, κἄπειτʼ ἐνέθηκε τρεῖς λοπίδας μοι κεστρέων· κἀγὼ ʼνέκαψʼ· ὀβολοὺς γὰρ ᾠόμην λαβεῖν· κᾆτα βδελυχθεὶς ὀσφρόμενος ἐξέπτυσα· κᾆθʼ εἷλκον αὐτόν.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: ὁ δὲ τί πρὸς ταῦτʼ εἶφʼ;
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: ὅ τι; ἀλεκτρυόνος μʼ ἔφασκε κοιλίαν ἔχειν· ταχὺ γοῦν καθέψεις τἀργύριον, ἦ δʼ ὃς λέγων.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: ὁρᾷς ὅσον καὶ τοῦτο δῆτα κερδανεῖς.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: οὐ πάνυ τι μικρόν. ἀλλʼ ὅπερ μέλλεις ποίει.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: ἀνάμενέ νυν· ἐγὼ δὲ ταῦθʼ ἥξω φέρων.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: ὅρα τὸ χρῆμα, τὰ λόγιʼ ὡς περαίνεται. ἠκηκόη γὰρ ὡς Ἀθηναῖοί ποτε δικάσοιεν ἐπὶ ταῖς οἰκίαισι τὰς δίκας, κἀν τοῖς προθύροις ἐνοικοδομήσοι πᾶς ἀνὴρ αὑτῷ δικαστηρίδιον μικρὸν πάνυ, ὥσπερ Ἑκάταιον, πανταχοῦ πρὸ τῶν θυρῶν.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: ἰδού, τί ἔτʼ ἐρεῖς; ὡς ἅπαντʼ ἐγὼ φέρω ὅσαπερ ἔφασκον, κἄτι πολλῷ πλείονα. ἀμὶς μέν, ἢν οὐρητιάσῃς, αὑτηὶ παρά σοι κρεμήσετʼ ἐγγὺς ἐπὶ τοῦ παττάλου.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: σοφόν γε τουτὶ καὶ γέροντι πρόσφορον ἐξηῦρες ἀτεχνῶς φάρμακον στραγγουρίας.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: καὶ πῦρ γε τουτί· καὶ προσέστηκεν φακῆ ῥοφεῖν, ἐὰν δέῃ τι.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: τοῦτʼ αὖ δεξιόν· κἂν γὰρ πυρέττω, τόν γε μισθὸν λήψομαι. αὐτοῦ μένων γὰρ τὴν φακῆν ῥοφήσομαι. ἀτὰρ τί τὸν ὄρνιν ὡς ἔμʼ ἐξηνέγκατε;
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: ἵνα γʼ, ἢν καθεύδῃς ἀπολογουμένου τινός, ᾄδων ἄνωθεν ἐξεγείρῃ σʼ οὑτοσί.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: ἓν ἔτι ποθῶ, τὰ δʼ ἄλλʼ ἀρέσκει μοι.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: τὸ τί;
Part 14
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: θἠρῷον εἴ πως ἐκκομίσαις τὸ τοῦ Λύκου.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: πάρεστι τουτί, καὐτὸς ἅναξ οὑτοσί.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: ὦ δέσποθʼ ἥρως ὡς χαλεπὸς ἄρʼ ἦσθʼ ἰδεῖν.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: οἷόσπερ ἡμῖν φαίνεται Κλεώνυμος.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: οὔκουν ἔχει γʼ οὐδʼ αὐτὸς ἥρως ὢν ὅπλα.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: εἰ θᾶττον ἐκαθίζου σύ, θᾶττον ἂν δίκην ἐκάλουν.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: κάλει νυν, ὡς κάθημαι ʼγὼ πάλαι.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: φέρε νυν τίνʼ αὐτῷ πρῶτον εἰσαγάγω δίκην; τί τίς κακὸν δέδρακε τῶν ἐν τᾠκίᾳ; ἡ Θρᾷττα προσκαύσασα πρώην τὴν χύτραν —
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: ἐπίσχες οὗτος· ὡς ὀλίγου μʼ ἀπώλεσας. ἄνευ δρυφάκτου τὴν δίκην μέλλεις καλεῖν, ὃ πρῶτον ἡμῖν τῶν ἱερῶν ἐφαίνετο;
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: μὰ τὸν Δίʼ οὐ πάρεστιν.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: ἀλλʼ ἐγὼ δραμὼν αὐτὸς κομιοῦμαι τό γε παραυτίκʼ ἔνδοθεν.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: τί ποτε τὸ χρῆμʼ; ὡς δεινὸν ἡ φιλοχωρία.
ΣΩΣΊΑΣ: βάλλʼ ἐς κόρακας. τοιουτονὶ τρέφειν κύνα.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: τί δʼ ἔστιν ἐτεόν;
ΣΩΣΊΑΣ: οὐ γὰρ ὁ Λάβης ἀρτίως ὁ κύων παρᾴξας ἐς τὸν ἰπνὸν ὑφαρπάσας τροφαλίδα τυροῦ Σικελικὴν κατεδήδοκεν;
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: τοῦτʼ ἆρα πρῶτον τἀδίκημα τῷ πατρὶ εἰσακτέον μοι· σὺ δὲ κατηγόρει παρών.
ΣΩΣΊΑΣ: μὰ Δίʼ οὐκ ἔγωγʼ· ἀλλʼ ἅτερός φησιν κύων κατηγορήσειν, ἤν τις εἰσάγῃ γραφήν.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: ἴθι νυν ἄγʼ αὐτὼ δεῦρο.
ΣΩΣΊΑΣ: ταῦτα χρὴ ποιεῖν.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: τουτὶ τί ἔστι;
Part 15
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: χοιροκομεῖον Ἑστίας.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: εἶθʼ ἱεροσυλήσας φέρεις;
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: οὔκ, ἀλλʼ ἵνα ἀφʼ Ἑστίας ἀρχόμενος ἐπιτρίψω τινά. ἀλλʼ εἴσαγʼ ἀνύσας· ὡς ἐγὼ τιμᾶν βλέπω.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: φέρε νυν ἐνέγκω τὰς σανίδας καὶ τὰς γραφάς.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: οἴμοι διατρίβεις κἀπολεῖς τριψημερῶν· ἐγὼ δʼ ἀλοκίζειν ἐδεόμην τὸ χωρίον.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: ἰδού.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: κάλει νυν.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: ταῦτα δή. τίς οὑτοσὶ ὁ πρῶτός ἐστιν;
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: ἐς κόρακας, ὡς ἄχθομαι ὁτιὴ ʼπελαθόμην τοὺς καδίσκους ἐκφέρειν.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: οὗτος σὺ ποῖ θεῖς;
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: ἐπὶ καδίσκους.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: μη δαμῶς. ἐγὼ γὰρ εἶχον τούσδε τοὺς ἀρυστίχους.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: κάλλιστα τοίνυν· πάντα γὰρ πάρεστι νῷν ὅσων δεόμεθα, πλήν γε δὴ τῆς κλεψύδρας.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: ἡδὶ δὲ δὴ τίς ἐστιν; οὐχὶ κλεψύδρα;
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: εὖ γʼ ἐκπορίζεις αὐτὰ κἀπιχωρίως.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: ἀλλʼ ὡς τάχιστα πῦρ τις ἐξενεγκάτω καὶ μυρρίνας καὶ τὸν λιβανωτὸν ἔνδοθεν, ὅπως ἂν εὐξώμεσθα πρῶτα τοῖς θεοῖς.
ΧΟΡΌΣ: καὶ μὴν ἡμεῖς ἐπὶ ταῖς σπονδαῖς καὶ ταῖς εὐχαῖς φήμην ἀγαθὴν λέξομεν ὑμῖν, ὅτι γενναίως ἐκ τοῦ πολέμου καὶ τοῦ νείκους ξυνεβήτην.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: εὐφημία μὲν πρῶτα νῦν ὑπαρχέτω.
ΧΟΡΌΣ: ὦ Φοῖβʼ Ἄπολλον Πύθιʼ ἐπʼ ἀγαθῇ τύχῃ τὸ πρᾶγμʼ ὃ μηχανᾶται ἔμπροσθεν οὗτος τῶν θυρῶν, ἅπασιν ἡμῖν ἁρμόσαι παυσαμένοις πλάνων. ἰήιε Παιάν.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: ὦ δέσποτʼ ἄναξ γεῖτον ἀγυιεῦ προθύρου προπύλαιε, δέξαι τελετὴν καινὴν ὦναξ, ἣν τῷ πατρὶ καινοτομοῦμεν, παῦσόν τʼ αὐτοῦ τοῦτο τὸ λίαν στρυφνὸν καὶ πρίνινον ἦθος, ἀντὶ σιραίου μέλιτος μικρὸν τῷ θυμιδίῳ παραμείξας· ἤδη δʼ εἶναι τοῖς ἀνθρώποις ἤπιον αὐτόν, τοὺς φεύγοντάς τʼ ἐλεεῖν μᾶλλον τῶν γραψαμένων κἀπιδακρύειν ἀντιβολούντων, καὶ παυσάμενον τῆς δυσκολίας ἀπὸ τῆς ὀργῆς τὴν ἀκαλήφην ἀφελέσθαι.
Part 16
ΧΟΡΌΣ: ξυνευχόμεσθα ταὐτά σοι κἀπᾴδομεν νέαισιν ἀρχαῖς ἕνεκα τῶν προλελεγμένων. εὖνοι γάρ ἐσμεν ἐξ οὗ τὸν δῆμον ᾐσθόμεσθά σου φιλοῦντος ὡς οὐδεὶς ἀνὴρ τῶν γε νεωτέρων. ἰήιε Παιάν.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: εἴ τις θύρασιν ἡλιαστής, εἰσίτω· ὡς ἡνίκʼ ἂν λέγωσιν οὐκ ἐσφρήσομεν.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: τίς ἆρʼ ὁ φεύγων;
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: οὗτος.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: ὅσον ἁλώσεται.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: ἀκούετʼ ἤδη τῆς γραφῆς. ἐγράψατο κύων Κυδαθηναιεὺς Λάβητʼ Αἰξωνέα τὸν τυρὸν ἀδικεῖν ὅτι μόνος κατήσθιεν τὸν Σικελικόν. τίμημα κλῳὸς σύκινος.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: θάνατος μὲν οὖν κύνειος, ἢν ἅπαξ ἁλῷ.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: καὶ μὴν ὁ φεύγων οὑτοσὶ Λάβης πάρα.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: ὦ μιαρὸς οὗτος· ὡς δὲ καὶ κλέπτον βλέπει, οἷον σεσηρὼς ἐξαπατήσειν μʼ οἴεται. ποῦ δʼ ἔσθʼ ὁ διώκων, ὁ Κυδαθηναιεὺς κύων;
ΚΎΩΝ: αὗ αὗ.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: πάρεστιν οὗτος.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: ἕτερος οὗτος αὖ Λάβης.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: ἀγαθός γʼ ὑλακτεῖν καὶ διαλείχειν τὰς χύτρας. σίγα, κάθιζε· σὺ δʼ ἀναβὰς κατηγόρει.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: φέρε νυν ἅμα τήνδʼ ἐγχεάμενος κἀγὼ ῥοφῶ.
ΣΩΣΊΑΣ: τῆς μὲν γραφῆς ἠκούσαθʼ ἣν ἐγραψάμην ἄνδρες δικασταὶ τουτονί. δεινότατα γὰρ ἔργων δέδρακε κἀμὲ καὶ τὸ ῥυππαπαῖ. ἀποδρὰς γὰρ ἐς τὴν γωνίαν τυρὸν πολὺν κατεσικέλιζε κἀνέπλητʼ ἐν τῷ σκότῳ —
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: νὴ τὸν Δίʼ ἀλλὰ δῆλός ἐστʼ· ἔμοιγέ τοι τυροῦ κάκιστον ἀρτίως ἐνήρυγεν ὁ βδελυρὸς οὗτος.
ΣΩΣΊΑΣ: κοὐ μετέδωκʼ αἰτοῦντί μοι. καίτοι τίς ὑμᾶς εὖ ποιεῖν δυνήσεται, ἢν μή τι κἀμοί τις προβάλλῃ τῷ κυνί;
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: οὐδὲν μετέδωκεν οὐδὲ τῷ κοινῷ γʼ ἐμοί. θερμὸς γὰρ ἁνὴρ οὐδὲν ἧττον τῆς φακῆς.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: πρὸς τῶν θεῶν μὴ προκαταγίγνωσκʼ ὦ πάτερ, πρὶν ἄν γʼ ἀκούσῃς ἀμφοτέρων.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: ἀλλʼ ὦγαθὲ τὸ πρᾶγμα φανερόν ἐστιν· αὐτὸ γὰρ βοᾷ.
Part 17
ΣΩΣΊΑΣ: μή νυν ἀφῆτέ γʼ αὐτόν, ὡς ὄντʼ αὖ πολὺ κυνῶν ἁπάντων ἄνδρα μονοφαγίστατον, ὅστις περιπλεύσας τὴν θυείαν ἐν κύκλῳ ἐκ τῶν πόλεων τὸ σκῖρον ἐξεδήδοκεν.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: ἐμοὶ δέ γʼ οὐκ ἔστʼ οὐδὲ τὴν ὑδρίαν πλάσαι.
ΣΩΣΊΑΣ: πρὸς ταῦτα τοῦτον κολάσατʼ· οὐ γὰρ ἄν ποτε τρέφειν δύναιτʼ ἂν μία λόχμη κλέπτα δύο· ἵνα μὴ κεκλάγγω διὰ κενῆς ἄλλως ἐγώ· ἐὰν δὲ μή, τὸ λοιπὸν οὐ κεκλάγξομαι.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: ἰοὺ ἰού. ὅσας κατηγόρησε τὰς πανουργίας. κλέπτον τὸ χρῆμα τἀνδρός· οὐ καὶ σοὶ δοκεῖ ὦλεκτρυόν; νὴ τὸν Δίʼ ἐπιμύει γέ τοι. ὁ θεσμοθέτης· ποῦ ʼσθʼ οὗτος; ἀμίδα μοι δότω.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: αὐτὸς καθελοῦ· τοὺς μάρτυρας γὰρ ἐσκαλῶ. Λάβητι μάρτυρας παρεῖναι τρύβλιον δοίδυκα τυρόκνηστιν ἐσχάραν χύτραν, καὶ τἄλλα, τὰ σκεύη τὰ προσκεκαυμένα. ἀλλʼ ἔτι σύ γʼ οὐρεῖς καὶ καθίζεις οὐδέπω;
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: τοῦτον δέ γʼ οἶμʼ ἐγὼ χεσεῖσθαι τήμερον.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: οὐκ αὖ σὺ παύσει χαλεπὸς ὢν καὶ δύσκολος, καὶ ταῦτα τοῖς φεύγουσιν, ἀλλʼ ὀδὰξ ἔχει; ἀνάβαινʼ, ἀπολογοῦ. τί σεσιώπηκας; λέγε.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: ἀλλʼ οὐκ ἔχειν οὗτός γʼ ἔοικεν ὅ τι λέγῃ.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: οὔκ, ἀλλʼ ἐκεῖνό μοι δοκεῖ πεπονθέναι, ὅπερ ποτὲ φεύγων ἔπαθε καὶ Θουκυδίδης· ἀπόπληκτος ἐξαίφνης ἐγένετο τὰς γνάθους. πάρεχʼ ἐκποδών. ἐγὼ γὰρ ἀπολογήσομαι. χαλεπὸν μὲν ὦνδρες ἐστὶ διαβεβλημένου ὑπεραποκρίνεσθαι κυνός, λέξω δʼ ὅμως. ἀγαθὸς γάρ ἐστι καὶ διώκει τοὺς λύκους.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: κλέπτης μὲν οὖν οὗτός γε καὶ ξυνωμότης.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: μὰ Δίʼ ἀλλʼ ἄριστός ἐστι τῶν νυνὶ κυνῶν οἷός τε πολλοῖς προβατίοις ἐφεστάναι.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: τί οὖν ὄφελος, τὸν τυρὸν εἰ κατεσθίει;
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: ὅ τι; σοῦ προμάχεται καὶ φυλάττει τὴν θύραν καὶ τἄλλʼ ἄριστός ἐστιν· εἰ δʼ ὑφείλετο, ξύγγνωθι. κιθαρίζειν γὰρ οὐκ ἐπίσταται.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: ἐγὼ δʼ ἐβουλόμην ἂν οὐδὲ γράμματα, ἵνα μὴ κακουργῶν ἐνέγραφʼ ἡμῖν τὸν λόγον.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: ἄκουσον ὦ δαιμόνιέ μου τῶν μαρτύρων. ἀνάβηθι τυρόκνηστι καὶ λέξον μέγα· σὺ γὰρ ταμιεύουσʼ ἔτυχες. ἀπόκριναι σαφῶς, εἰ μὴ κατέκνησας τοῖς στρατιώταις ἅλαβες. φησὶ κατακνῆσαι.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: νὴ Δίʼ ἀλλὰ ψεύδεται.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: ὦ δαιμόνιʼ ἐλέει ταλαιπωρουμένους. οὗτος γὰρ ὁ Λάβης καὶ τραχήλιʼ ἐσθίει καὶ τὰς ἀκάνθας, κοὐδέποτʼ ἐν ταὐτῷ μένει. ὁ δʼ ἕτερος οἷός ἐστιν οἰκουρὸς μόνον. αὐτοῦ μένων γὰρ ἅττʼ ἂν εἴσω τις φέρῃ τούτων μεταιτεῖ τὸ μέρος· εἰ δὲ μή, δάκνει.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: αἰβοῖ. τί κακόν ποτʼ ἔσθʼ ὅτῳ μαλάττομαι; κακόν τι περιβαίνει με κἀναπείθομαι.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: ἴθʼ ἀντιβολῶ σʼ· οἰκτίρατʼ αὐτὸν ὦ πάτερ, καὶ μὴ διαφθείρητε. ποῦ τὰ παιδία; ἀναβαίνετʼ ὦ πόνηρα καὶ κνυζούμενα αἰτεῖτε κἀντιβολεῖτε καὶ δακρύετε.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: κατάβα κατάβα κατάβα κατάβα.
Part 18
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: καταβήσομαι. καίτοι τὸ κατάβα τοῦτο πολλοὺς δὴ πάνυ ἐξηπάτηκεν. ἀτὰρ ὅμως καταβήσομαι.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: ἐς κόρακας. ὡς οὐκ ἀγαθόν ἐστι τὸ ῥοφεῖν. ἐγὼ γὰρ ἀπεδάκρυσα νῦν γνώμην ἐμὴν οὐδέν ποτʼ ἀλλʼ ἢ τῆς φακῆς ἐμπλήμενος.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: οὔκουν ἀποφεύγει δῆτα;
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: χαλεπὸν εἰδέναι.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: ἴθʼ ὦ πατρίδιον ἐπὶ τὰ βελτίω τρέπου. τηνδὶ λαβὼν τὴν ψῆφον ἐπὶ τὸν ὕστερον μύσας παρᾷξον κἀπόλυσον ὦ πάτερ.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: οὐ δῆτα· κιθαρίζειν γὰρ οὐκ ἐπίσταμαι.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: φέρε νύν σε τῃδὶ τὴν ταχίστην περιάγω.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: ὅδʼ ἔσθʼ ὁ πρότερος;
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: οὗτος·
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: αὕτη ʼνταῦθʼ ἔνι.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: ἐξηπάτηται κἀπολέλυκεν οὐχ ἑκών. φέρʼ ἐξεράσω.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: πῶς ἄρʼ ἠγωνίσμεθα;
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: δείξειν ἔοικεν. ἐκπέφευγας ὦ Λάβης. πάτερ πάτερ τί πέπονθας; οἴμοι· ποῦ ʼσθʼ ὕδωρ; ἔπαιρε σαυτόν.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: εἰπέ νυν ἐκεῖνό μοι, ὄντως ἀπέφυγε;
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: νὴ Δίʼ·
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: οὐδέν εἰμʼ ἄρα.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: μὴ φροντίσῃς ὦ δαιμόνιʼ· ἀλλʼ ἀνίστασο.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: πῶς οὖν ἐμαυτῷ τοῦτʼ ἐγὼ ξυνείσομαι, φεύγοντʼ ἀπολύσας ἄνδρα; τί ποτε πείσομαι; ἀλλʼ ὦ πολυτίμητοι θεοὶ ξύγγνωτέ μοι· ἄκων γὰρ αὔτʼ ἔδρασα κοὐ τοὐμοῦ τρόπου.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: καὶ μηδὲν ἀγανάκτει γʼ. ἐγὼ γάρ σʼ ὦ πάτερ θρέψω καλῶς, ἄγων μετʼ ἐμαυτοῦ πανταχοῖ, ἐπὶ δεῖπνον, ἐς ξυμπόσιον, ἐπὶ θεωρίαν, ὥσθʼ ἡδέως διάγειν σε τὸν λοιπὸν χρόνον· κοὐκ ἐγχανεῖταί σʼ ἐξαπατῶν Ὑπέρβολος. ἀλλʼ εἰσίωμεν.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: ταῦτά νυν, εἴπερ δοκεῖ.
Part 19
ΧΟΡΌΣ: ἀλλʼ ἴτε χαίροντες ὅποι βούλεσθʼ. ὑμεῖς δὲ τέως ὦ μυριάδες ἀναρίθμητοι, νῦν τὰ μέλλοντʼ εὖ λέγεσθαι μὴ πέσῃ φαύλως χαμᾶζʼ εὐλαβεῖσθε. τοῦτο γὰρ σκαιῶν θεατῶν ἐστὶ πάσχειν, κοὐ πρὸς ὑμῶν.
ΧΟΡΌΣ: νῦν αὖτε λεῲ προσέχετε τὸν νοῦν, εἴπερ καθαρόν τι φιλεῖτε. μέμψασθαι γὰρ τοῖσι θεαταῖς ὁ ποιητὴς νῦν ἐπιθυμεῖ. ἀδικεῖσθαι γάρ φησιν πρότερος πόλλʼ αὐτοὺς εὖ πεποιηκώς, τὰ μὲν οὐ φανερῶς ἀλλʼ ἐπικουρῶν κρύβδην ἑτέροισι ποιηταῖς, μιμησάμενος τὴν Εὐρυκλέους μαντείαν καὶ διάνοιαν, εἰς ἀλλοτρίας γαστέρας ἐνδὺς κωμῳδικὰ πολλὰ χέασθαι· μετὰ τοῦτο δὲ καὶ φανερῶς ἤδη κινδυνεύων καθʼ ἑαυτόν, οὐκ ἀλλοτρίων ἀλλʼ οἰκείων Μουσῶν στόμαθʼ ἡνιοχήσας. ἀρθεὶς δὲ μέγας καὶ τιμηθεὶς ὡς οὐδεὶς πώποτʼ ἐν ὑμῖν, οὐκ † ἐκτελέσαι † φησὶν ἐπαρθεὶς οὐδʼ ὀγκῶσαι τὸ φρόνημα, οὐδὲ παλαίστρας περικωμάζειν πειρῶν· οὐδʼ εἴ τις ἐραστὴς κωμῳδεῖσθαι παιδίχʼ ἑαυτοῦ μισῶν ἔσπευσε πρὸς αὐτόν, οὐδενὶ πώποτέ φησι πιθέσθαι, γνώμην τινʼ ἔχων ἐπιεικῆ, ἵνα τὰς Μούσας αἷσιν χρῆται μὴ προαγωγοὺς ἀποφήνῃ. οὐδʼ ὅτε πρῶτόν γʼ ἦρξε διδάσκειν, ἀνθρώποις φήσʼ ἐπιθέσθαι, ἀλλʼ Ἡρακλέους ὀργήν τινʼ ἔχων τοῖσι μεγίστοις ἐπιχειρεῖν, θρασέως ξυστὰς εὐθὺς ἀπʼ ἀρχῆς αὐτῷ τῷ καρχαρόδοντι, οὗ δεινόταται μὲν ἀπʼ ὀφθαλμῶν Κύννης ἀκτῖνες ἔλαμπον, ἑκατὸν δὲ κύκλῳ κεφαλαὶ κολάκων οἰμωξομένων ἐλιχμῶντο περὶ τὴν κεφαλήν, φωνὴν δʼ εἶχεν χαράδρας ὄλεθρον τετοκυίας, φώκης δʼ ὀσμήν, Λαμίας ὄρχεις ἀπλύτους, πρωκτὸν δὲ καμήλου. τοιοῦτον ἰδὼν τέρας οὔ φησιν δείσας καταδωροδοκῆσαι, ἀλλʼ ὑπὲρ ὑμῶν ἔτι καὶ νυνὶ πολεμεῖ· φησίν τε μετʼ αὐτὸν τοῖς ἠπιάλοις ἐπιχειρῆσαι πέρυσιν καὶ τοῖς πυρετοῖσιν, οἳ τοὺς πατέρας τʼ ἦγχον νύκτωρ καὶ τοὺς πάππους ἀπέπνιγον, κατακλινόμενοί τʼ ἐπὶ ταῖς κοίταις ἐπὶ τοῖσιν ἀπράγμοσιν ὑμῶν ἀντωμοσίας καὶ προσκλήσεις καὶ μαρτυρίας συνεκόλλων, ὥστʼ ἀναπηδᾶν δειμαίνοντας πολλοὺς ὡς τὸν πολέμαρχον. τοιόνδʼ εὑρόντες ἀλεξίκακον τῆς χώρας τῆσδε καθαρτήν, πέρυσιν καταπροὔδοτε καινοτάταις σπείραντʼ αὐτὸν διανοίαις, ἃς ὑπὸ τοῦ μὴ γνῶναι καθαρῶς ὑμεῖς ἐποιήσατʼ ἀναλδεῖς· καίτοι σπένδων πόλλʼ ἐπὶ πολλοῖς ὄμνυσιν τὸν Διόνυσον μὴ πώποτʼ ἀμείνονʼ ἔπη τούτων κωμῳδικὰ μηδένʼ ἀκοῦσαι. τοῦτο μὲν οὖν ἔσθʼ ὑμῖν αἰσχρὸν τοῖς μὴ γνοῦσιν παραχρῆμα, ὁ δὲ ποιητὴς οὐδὲν χείρων παρὰ τοῖσι σοφοῖς νενόμισται, εἰ παρελαύνων τοὺς ἀντιπάλους τὴν ἐπίνοιαν ξυνέτριψεν.
ΧΟΡΌΣ: ἀλλὰ τὸ λοιπὸν τῶν ποιητῶν ὦ δαιμόνιοι τοὺς ζητοῦντας καινόν τι λέγειν κἀξευρίσκειν στέργετε μᾶλλον καὶ θεραπεύετε, καὶ τὰ νοήματα σῴζεσθʼ αὐτῶν, ἐσβάλλετέ τʼ ἐς τὰς κιβωτοὺς μετὰ τῶν μήλων. κἂν ταῦτα ποιῆθʼ, ὑμῖν διʼ ἔτους τῶν ἱματίων ὀζήσει δεξιότητος.
ΧΟΡΌΣ: ὦ πάλαι ποτʼ ὄντες ἡμεῖς ἄλκιμοι μὲν ἐν χοροῖς, ἄλκιμοι δʼ ἐν μάχαις, καὶ κατʼ αὐτὸ δὴ τοῦτο μόνον ἄνδρες ἀλκιμώτατοι· πρίν ποτʼ ἦν πρὶν ταῦτα, νῦν δʼ οἴχεται, κύκνου τʼ ἔτι πολιώτεραι δὴ αἵδʼ ἐπανθοῦσιν τρίχες. ἀλλὰ κἀκ τῶν λειψάνων δεῖ τῶνδε ῥώμην νεανικὴν σχεῖν· ὡς ἐγὼ τοὐμὸν νομίζω γῆρας εἶναι κρεῖττον ἢ πολλῶν κικίννους νεανιῶν καὶ σχῆμα κεὐρυπρωκτίαν.
ΧΟΡΌΣ: εἴ τις ὑμῶν ὦ θεαταὶ τὴν ἐμὴν ἰδὼν φύσιν εἶτα θαυμάζει μʼ ὁρῶν μέσον διεσφηκωμένον, ἥτις ἡμῶν ἐστὶν ἡ ʼπίνοια τῆς ἐγκεντρίδος, ῥᾳδίως ἐγὼ διδάξω, κἂν ἄμουσος ᾖ τὸ πρίν. ἐσμὲν ἡμεῖς, οἷς πρόσεστι τοῦτο τοὐρροπύγιον, Ἀττικοὶ μόνοι δικαίως ἐγγενεῖς αὐτόχθονες, ἀνδρικώτατον γένος καὶ πλεῖστα τήνδε τὴν πόλιν ὠφελῆσαν ἐν μάχαισιν, ἡνίκʼ ἦλθʼ ὁ βάρβαρος, τῷ καπνῷ τύφων ἅπασαν τὴν πόλιν καὶ πυρπολῶν, ἐξελεῖν ἡμῶν μενοινῶν πρὸς βίαν τἀνθρήνια. εὐθέως γὰρ ἐκδραμόντες ξὺν δορὶ ξὺν ἀσπίδι ἐμαχόμεσθʼ αὐτοῖσι, θυμὸν ὀξίνην πεπωκότες, στὰς ἀνὴρ παρʼ ἄνδρʼ, ὑπʼ ὀργῆς τὴν χελύνην ἐσθίων· ὑπὸ δὲ τῶν τοξευμάτων οὐκ ἦν ἰδεῖν τὸν οὐρανόν. ἀλλʼ ὅμως ἐωσάμεσθα ξὺν θεοῖς πρὸς ἑσπέραν. γλαῦξ γὰρ ἡμῶν πρὶν μάχεσθαι τὸν στρατὸν διέπτετο· εἶτα δʼ εἱπόμεσθα θυννάζοντες ἐς τοὺς θυλάκους, οἱ δʼ ἔφευγον τὰς γνάθους καὶ τὰς ὀφρῦς κεντούμενοι· ὥστε παρὰ τοῖς βαρβάροισι πανταχοῦ καὶ νῦν ἔτι μηδὲν Ἀττικοῦ καλεῖσθαι σφηκὸς ἀνδρικώτερον.
ΧΟΡΌΣ: ἆρα δεινὸς ἦ τόθʼ ὥστε πάντα μὴ δεδοικέναι, καὶ κατεστρεψάμην τοὺς ἐναντίους, πλέων ἐκεῖσε ταῖς τριήρεσιν; οὐ γὰρ ἦν ἡμῖν ὅπως ῥῆσιν εὖ λέξειν ἐμέλλομεν τότʼ, οὐδὲ συκοφαντήσειν τινὰ φροντίς, ἀλλʼ ὅστις ἐρέτης ἔσοιτʼ ἄριστος. τοιγαροῦν πολλὰς πόλεις Μήδων ἑλόντες αἰτιώτατοι φέρεσθαι τὸν φόρον δεῦρʼ ἐσμέν, ὃν κλέπτουσιν οἱ νεώτεροι.
ΧΟΡΌΣ: πολλαχοῦ σκοποῦντες ἡμᾶς εἰς ἅπανθʼ εὑρήσετε τοὺς τρόπους καὶ τὴν δίαιταν σφηξὶν ἐμφερεστάτους. πρῶτα μὲν γὰρ οὐδὲν ἡμῶν ζῷον ἠρεθισμένον μᾶλλον ὀξύθυμόν ἐστιν οὐδὲ δυσκολώτερον· εἶτα τἄλλʼ ὅμοια πάντα σφηξὶ μηχανώμεθα. ξυλλεγέντες γὰρ καθʼ ἑσμούς, ὡσπερεὶ τἀνθρήνια, οἱ μὲν ἡμῶν οὗπερ ἅρχων, οἱ δὲ παρὰ τοὺς ἕνδεκα, οἱ δʼ ἐν ᾠδείῳ δικάζουσʼ, οἱ δὲ πρὸς τοῖς τειχίοις ξυμβεβυσμένοι πυκνόν, νεύοντες ἐς τὴν γῆν, μόλις ὥσπερ οἱ σκώληκες ἐν τοῖς κυττάροις κινούμενοι. ἔς τε τὴν ἄλλην δίαιτάν ἐσμεν εὐπορώτατοι. πάντα γὰρ κεντοῦμεν ἄνδρα κἀκπορίζομεν βίον. ἀλλὰ γὰρ κηφῆνες ἡμῖν εἰσιν ἐγκαθήμενοι οὐκ ἔχοντες κέντρον, οἳ μένοντες ἡμῶν τοῦ φόρου τὸν πόνον κατεσθίουσιν, οὐ ταλαιπωρούμενοι. τοῦτο δʼ ἔστʼ ἄλγιστον ἡμῖν, ἤν τις ἀστράτευτος ὢν ἐκροφῇ τὸν μισθὸν ἡμῶν, τῆσδε τῆς χώρας ὕπερ μήτε κώπην μήτε λόγχην μήτε φλύκταιναν λαβών. ἀλλʼ ἐμοὶ δοκεῖ τὸ λοιπὸν τῶν πολιτῶν ἔμβραχυ ὅστις ἂν μὴ ʼχῃ τὸ κέντρον, μὴ φέρειν τριώβολον.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: οὔτοι ποτὲ ζῶν τοῦτον ἀποδυθήσομαι, ἐπεὶ μόνος μʼ ἔσωσε παρατεταγμένον, ὅθʼ ὁ βορέας ὁ μέγας ἐπεστρατεύσατο.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: ἀγαθὸν ἔοικας οὐδὲν ἐπιθυμεῖν παθεῖν.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: μὰ τὸν Δίʼ οὐ γὰρ οὐδαμῶς μοι ξύμφορον. καὶ γὰρ πρότερον ἐπανθρακίδων ἐμπλήμενος ἀπέδωκʼ ὀφείλων τῷ κναφεῖ τριώβολον.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: ἀλλʼ οὖν πεπειράσθω γʼ, ἐπειδήπερ γʼ ἅπαξ ἐμοὶ σεαυτὸν παραδέδωκας εὖ ποιεῖν.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: τί οὖν κελεύεις δρᾶν με;
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: τὸν τρίβωνʼ ἄφες, τηνδὶ δὲ χλαῖναν ἀναβαλοῦ τριβωνικῶς.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: ἔπειτα παῖδας χρὴ φυτεύειν καὶ τρέφειν, ὅθʼ οὑτοσί με νῦν ἀποπνῖξαι βούλεται;
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: ἔχʼ ἀναβαλοῦ τηνδὶ λαβὼν καὶ μὴ λάλει.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: τουτὶ τὸ κακὸν τί ἐστι πρὸς πάντων θεῶν;
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: οἱ μὲν καλοῦσι Περσίδʼ οἱ δὲ καυνάκην.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: ἐγὼ δὲ σισύραν ᾠόμην Θυμαιτίδα.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: κοὐ θαῦμά γʼ· ἐς Σάρδεις γὰρ οὐκ ἐλήλυθας. ἔγνως γὰρ ἄν· νῦν δʼ οὐχὶ γιγνώσκεις.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: ἐγώ; μὰ τὸν Δίʼ οὐ τοίνυν· ἀτὰρ δοκεῖ γέ μοι ἐοικέναι μάλιστα Μορύχου σάγματι.
Part 20
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: οὔκ, ἀλλʼ ἐν Ἐκβατάνοισι ταῦθʼ ὑφαίνεται.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: ἐν Ἐκβατάνοισι γίγνεται κρόκης χόλιξ;
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: πόθεν ὦγάθʼ; ἀλλὰ τοῦτο τοῖσι βαρβάροις ὑφαίνεται πολλαῖς δαπάναις. αὕτη γέ τοι ἐρίων τάλαντον καταπέπωκε ῥᾳδίως.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: οὔκουν ἐριώλην δῆτʼ ἐχρῆν αὐτὴν καλεῖν δικαιότερον ἢ καυνάκην;
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: ἔχʼ ὦγαθέ, καὶ στῆθʼ ἀναμπισχόμενος.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: οἴμοι δείλαιος· ὡς θερμὸν ἡ μιαρά τί μου κατήρυγεν.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: οὐκ ἀναβαλεῖ;
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: μὰ Δίʼ οὐκ ἔγωγʼ. ἀλλʼ ὦγαθέ, εἴπερ γʼ ἀνάγκη, κρίβανόν μʼ ἀμπίσχετε.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: φέρʼ ἀλλʼ ἐγώ σε περιβαλῶ· σὺ δʼ οὖν ἴθι.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: παράθου γε μέντοι καὶ κρεάγραν.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: τιὴ τί δή;
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: ἵνʼ ἐξέλῃς με πρὶν διερρυηκέναι.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: ἄγε νυν ὑπολύου τὰς καταράτους ἐμβάδας, τασδὶ δʼ ἀνύσας † ὑπόδυθι † τὰς Λακωνικάς.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: ἐγὼ γὰρ ἂν τλαίην ὑποδήσασθαί ποτε ἐχθρῶν παρʼ ἀνδρῶν δυσμενῆ καττύματα;
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: ἔνθες ποτʼ ὦ τᾶν κἀπόβαινʼ ἐρρωμένως ἐς τὴν Λακωνικὴν ἀνύσας.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: ἀκικεῖς γέ με ἐς τὴν πολεμίαν ἀποβιβάζων τὸν πόδα.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: φέρε καὶ τὸν ἕτερον.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: μηδαμῶς τοῦτόν γʼ, ἐπεὶ πάνυ μισολάκων αὐτοῦ ʼστιν εἷς τῶν δακτύλων.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: οὐκ ἔστι παρὰ ταῦτʼ ἄλλα.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: κακοδαίμων ἐγώ, ὅστις ἐπὶ γήρως χίμετλον οὐδὲν λήψομαι.
Part 21
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: ἄνυσόν ποθʼ ὑποδησάμενος· εἶτα πλουσίως ὡδὶ προβὰς τρυφερόν τι διασαλακώνισον.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: ἰδού. θεῶ τὸ σχῆμα, καὶ σκέψαι μʼ ὅτῳ μάλιστʼ ἔοικα τὴν βάδισιν τῶν πλουσίων.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: ὅτῳ; Δοθιῆνι σκόροδον ἠμφιεσμένῳ.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: καὶ μὴν προθυμοῦμαί γε σαυλοπρωκτιᾶν.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: ἄγε νυν, ἐπιστήσει λόγους σεμνοὺς λέγειν ἀνδρῶν παρόντων πολυμαθῶν καὶ δεξιῶν;
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: ἔγωγε.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: τίνα δῆτʼ ἂν λέγοις;
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: πολλοὺς πάνυ. πρῶτον μὲν ὡς ἡ Λάμιʼ ἁλοῦσʼ ἐπέρδετο, ἔπειτα δʼ ὡς ὁ Καρδοπίων τὴν μητέρα.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: μή ʼμοί γε μύθους, ἀλλὰ τῶν ἀνθρωπίνων, οἵους λέγομεν μάλιστα τοὺς κατʼ οἰκίαν.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: ἐγᾦδα τοίνυν τῶν γε πάνυ κατʼ οἰκίαν ἐκεῖνον ὡς οὕτω ποτʼ ἦν μῦς καὶ γαλῆ.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: ὦ σκαιὲ κἀπαίδευτε, Θεογένης ἔφη τῷ κοπρολόγῳ καὶ ταῦτα λοιδορούμενος, μῦς καὶ γαλᾶς μέλλεις λέγειν ἐν ἀνδράσιν;
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: ποίους τινὰς δὲ χρὴ λέγειν;
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: μεγαλοπρεπεῖς, ὡς ξυνεθεώρεις Ἀνδροκλεῖ καὶ Κλεισθένει.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: ἐγὼ δὲ τεθεώρηκα ποώποτʼ οὐδαμοῖ πλὴν ἐς Πάρον, καὶ ταῦτα δὔ ὀβολὼ φέρων.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: ἀλλʼ οὖν λέγειν χρή σʼ ὡς ἐμάχετό γʼ αὐτίκα Ἐφουδίων παγκράτιον Ἀσκώνδᾳ καλῶς, ἤδη γέρων ὢν καὶ πολιός, ἔχων δέ τοι πλευρὰν βαθυτάτην καὶ χέρας καὶ λαγόνα καὶ θώρακʼ ἄριστον.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: παῦε παῦʼ, οὐδὲν λέγεις. πῶς ἂν μαχέσαιτο παγκράτιον θώρακʼ ἔχων;
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: οὕτω διηγεῖσθαι νομίζουσʼ οἱ σοφοί. ἀλλʼ ἕτερον εἰπέ μοι· παρʼ ἀνδράσι ξένοις πίνων σεαυτοῦ ποῖον ἂν λέξαι δοκεῖς ἐπὶ νεότητος ἔργον ἀνδρικώτατον;
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: ἐκεῖνʼ ἐκεῖνʼ ἀνδρειότατόν γε τῶν ἐμῶν, ὅτʼ Ἐργασίωνος τὰς χάρακας ὑφειλόμην.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: ἀπολεῖς με. ποίας χάρακας; ἀλλʼ ὡς ἢ κάπρον ἐδιώκαθές ποτʼ ἢ λαγών, ἢ λαμπάδα ἔδραμες, ἀνευρὼν ὅ τι νεανικώτατον.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: ἐγᾦδα τοίνυν τό γε νεανικώτατον· ὅτε τὸν δρομέα Φάυλλον ὢν βούπαις ἔτι εἶλον διώκων λοιδορίας ψήφοιν δυοῖν.
Part 22
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: παὖ· ἀλλὰ δευρὶ κατακλινεὶς προσμάνθανε ξυμποτικὸς εἶναι καὶ ξυνουσιαστικός.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: πῶς οὖν κατακλινῶ; φράζʼ ἀνύσας.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: εὐσχημόνως.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: ὡδὶ κελεύεις κατακλινῆναι;
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: μηδαμῶς.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: πῶς δαί;
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: τὰ γόνατʼ ἔκτεινε καὶ γυμναστικῶς ὑγρὸν χύτλασον σεαυτὸν ἐν τοῖς στρώμασιν. ἔπειτʼ ἐπαίνεσόν τι τῶν χαλκωμάτων, ὀροφὴν θέασαι, κρεκάδιʼ αὐλῆς θαύμασον· ὕδωρ κατὰ χειρός· τὰς τραπέζας ἐσφέρειν· δειπνοῦμεν· ἀπονενίμμεθʼ· ἤδη σπένδομεν.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: πρὸς τῶν θεῶν ἐνύπνιον ἑστιώμεθα;
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: αὑλητρὶς ἐνεφύσησεν· οἱ δὲ συμπόται εἰσὶν Θέωρος Αἰσχίνης Φᾶνος Κλέων, ξένος τις ἕτερος πρὸς κεφαλῆς Ἀκέστορος. τούτοις ξυνὼν τὰ σκόλιʼ ὅπως δέξει καλῶς.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: ἄληθες; ὡς οὐδεὶς Διακρίων δέξεται.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: ἐγὼ εἴσομαι· καὶ δὴ γάρ εἰμʼ ἐγὼ Κλέων, ᾄδω δὲ πρῶτος Ἁρμοδίου· δέξαι δὲ σύ. οὐδεὶς πώποτʼ ἀνὴρ ἔγεντʼ Ἀθήναις—
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: οὐχ οὕτω γε πανοῦργος οὐδὲ κλέπτης.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: τουτὶ σὺ δράσεις; παραπολεῖ βοώμενος· φήσει γὰρ ἐξολεῖν σε καὶ διαφθερεῖν καὶ τῆσδε τῆς γῆς ἐξελᾶν.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: ἐγὼ δέ γε, ἐὰν ἀπειλῇ, νὴ Δίʼ ἕτερʼ ἀντᾴσομαι·
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: ὦνθρωφʼ, οὖτος ὁ μαιόμενος τὸ μέγα κράτος, ἀντρέψεις ἔτι τὰν πόλιν· ἁ δʼ ἔχεται ῥοπᾶς.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: τί δʼ ὅταν Θέωρος πρὸς ποδῶν κατακείμενος ᾄδῃ Κλέωνος λαβόμενος τῆς δεξιᾶς·
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: Ἀδμήτου λόγον ὦταῖρε μαθὼν τοὺς ἀγαθοὺς φίλει.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: τούτῳ τί λέξεις σκόλιον;
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: ᾠδικῶς ἐγώ.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: οὐκ ἔστιν ἀλωπεκίζειν, οὐδʼ ἀμφοτέροισι γίγνεσθαι φίλον.
Part 23
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: μετὰ τοῦτον Αἰσχίνης ὁ Σέλλου δέξεται, ἀνὴρ σοφὸς καὶ μουσικός, κᾆτʼ ᾄσεται·
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: χρήματα καὶ βίαν Κλειταγόρᾳ τε κἀμοὶ μετὰ Θετταλῶν—
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: πολλὰ δὴ διεκόμπασας σὺ κἀγώ.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: τουτὶ μὲν ἐπιεικῶς σύ γʼ ἐξεπίστασαι· ὅπως δʼ ἐπὶ δεῖπνον ἐς Φιλοκτήμονος ἴμεν. παῖ παῖ, τὸ δεῖπνον Χρυσὲ συσκεύαζε νῷν, ἵνα καὶ μεθυσθῶμεν διὰ χρόνου.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: μηδαμῶς. κακὸν τὸ πίνειν· ἀπὸ γὰρ οἴνου γίγνεται καὶ θυροκοπῆσαι καὶ πατάξαι καὶ βαλεῖν, κἄπειτʼ ἀποτίνειν ἀργύριον ἐκ κραιπάλης.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: οὔκ, ἢν ξυνῇς γʼ ἀνδράσι καλοῖς τε κἀγαθοῖς. ἢ γὰρ παρῃτήσαντο τὸν πεπονθότα, ἢ λόγον ἔλεξας αὐτὸς ἀστεῖόν τινα, Αἰσωπικὸν γέλοιον ἢ Συβαριτικόν, ὧν ἔμαθες ἐν τῷ συμποσίῳ· κᾆτʼ ἐς γέλων τὸ πρᾶγμʼ ἔτρεψας, ὥστʼ ἀφείς σʼ ἀποιχεται.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: μαθητέον τἄρʼ ἐστὶ πολλοὺς τῶν λόγων, εἴπερ ἀποτείσω μηδέν, ἤν τι δρῶ κακόν.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: ἄγε νυν ἴωμεν· μηδὲν ἡμᾶς ἰσχέτω.
ΧΟΡΌΣ: πολλάκις δὴ ʼδοξʼ ἐμαυτῷ δεξειὸς πεφυκέναι καὶ σκαιὸς οὐδεπώποτε· ἀλλʼ Ἀμυνίας ὁ Σέλλου μᾶλλον οὑκ τῶν Κρωβύλων, οὗτος ὅν γʼ ἐγώ ποτʼ εἶδον ἀντὶ μήλου καὶ ῥοᾶς δειπνοῦντα μετὰ Λεωγόρου· πεινῇ γὰρ ᾗπερ Ἀντιφῶν· ἀλλὰ πρεσβεύων γὰρ ἐς Φάρσαλον ᾤχετʼ, εἶτʼ ἐκεῖ μόνος μόνοις τοῖς Πενέσταισι ξυνῆν τοῖς Θετταλῶν, αὐτὸς πενέστης ὢν ἔλαττων οὐδενός.
ΧΟΡΌΣ: ὦ μακάριʼ Αὐτόμενες ὥς σε μακαρίζομεν, παῖδας ἐφύτευσας ὅτι χειροτεχνικωτάτους· πρῶτα μὲν ἅπασι φίλον ἄνδρα τε σοφώτατον, τὸν κιφαραοιδότατον, ᾧ χάρις ἐφέσπετο· τὸν δʼ ὑποκριτὴν ἕτερον ἀργαλέον ὡς σοφόν· εἶτʼ Ἀριφράδην πολύ τι θυμοσοφικώτατον, ὅντινά ποτʼ ὤμοσε μαθόντα παρὰ μηδενός, ἀλλʼ ἀπὸ σοφῆς φύσεος αὐτόματον ἐκμαθεῖν γλωττοποιεῖν ἐς τὰ πορνεῖʼ εἰσιόνθʼ ἑκάστοτε.
ΧΟΡΌΣ: [...]
ΧΟΡΌΣ: εἰσί τινες οἵ μʼ ἔλεγον ὡς καταδιηλλάγην, ἡνίκα Κλέων μʼ ὑπετάραττεν ἐπικείμενος † καί με κακίσταις † ἔκνισε· κᾆθʼ ὅτʼ ἀπεδειρόμην, οὑκτὸς ἐγέλων μέγα κεκραγότα θεώμενοι, οὐδὲν ἄρʼ ἐμοῦ μέλον, ὅσον δὲ μόνον εἰδέναι σκωμμάτιον εἴποτέ τι θλιβόμενος ἐκβαλῶ. ταῦτα κατιδὼν ὑπό τι μικρὸν ἐπιθήκισα· εἶτα νῦν ἐξηπάτησεν ἡ χάραξ τὴν ἄμπελον.
ΞΑΝΘΊΑΣ: ἰὼ χελῶναι μακάριαι τοῦ δέρματος, καὶ τρὶς μακάριαι τοῦ ʼπὶ ταῖς πλευραῖς τέγους. ὡς εὖ κατηρέψασθε καὶ νουβυστικῶς κεράμῳ τὸ νῶτον ὥστε τὰς πληγὰς στέγειν. ἐγὼ δʼ ἀπόλωλα στιζόμενος βακτηρίᾳ.
ΧΟΡΌΣ: τί δʼ ἔστιν ὦ παῖ; παῖδα γάρ, κἂν ᾖ γέρων, καλεῖν δίκαιον ὅστις ἂν πληγὰς λάβῃ.
ΞΑΝΘΊΑΣ: οὐ γὰρ ὁ γέρων ἀτηρότατον ἄρʼ ἦν κακὸν καὶ τῶν ξυνόντων πολὺ παροινικώτατος; καίτοι παρῆν Ἵππυλλος Ἀντιφῶν Λύκων Λυσίστρατος Θούφραστος οἱ περὶ Φρύνιχον. τούτων ἁπάντων ἦν ὑβριστότατος μακρῷ. εὐθὺς γὰρ ὡς ἐνέπλητο πολλῶν κἀγαθῶν, ἐνήλατʼ ἐσκίρτα ʼπεπόρδει κατεγέλα ὥσπερ καχρύων ὀνίδιον εὐωχημένον κἄτυπτεν ἐμὲ νεανικῶς παῖ παῖ καλῶν. εἶτʼ αὐτὸν ὡς εἶδʼ ᾔκασεν Λυσίστρατος· ἔοικας ὦ πρεσβῦτα νεοπλούτῳ τρυγὶ κλητῆρί τʼ εἰς ἀχυρμὸν ἀποδεδρακότι. ὁ δʼ ἀνακραγὼν ἀντῄκασʼ αὐτὸν πάρνοπι τὰ θρῖα τοῦ τρίβωνος ἀποβεβληκότι, Σθενέλῳ τε τὰ σκευάρια διακεκαρμένῳ. οἱ δʼ ἀνεκρότησαν, πλήν γε Θουφράστου μόνου· οὗτος δὲ διεμύλλαινεν ὡς δὴ δεξιός. ὁ γέρων δὲ τὸν Θούφραστον ἤρετʼ· ʼεἰπέ μοι, ἐπὶ τῷ κομᾷς καὶ κομψὸς εἶναι προσποιεῖ, κωμῳδολοιχῶν περὶ τὸν εὖ πράττοντʼ ἀεί;ʼ τοιαῦτα περιύβριζεν αὐτοὺς ἐν μέρει, σκώπτων ἀγροίκως καὶ προσέτι λόγους λέγων ἀμαθέστατʼ οὐδὲν εἰκότας τῷ πράγματι. ἔπειτʼ ἐπειδὴ ʼμέθυεν, οἴκαδʼ ἔρχεται τύπτων ἅπαντας, ἤν τις αὐτῷ ξυντύχῃ. ὁδὶ δὲ καὶ δὴ σφαλλόμενος προσέρχεται. ἀλλʼ ἐκποδὼν ἄπειμι πρὶν πληγὰς λαβεῖν.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: ἄνεχε πάρεχε· κλαύσεταί τις τῶν ὄπισθεν ἐπακολουθούντων ἐμοί· οἷον, εἰ μὴ ʼρρήσεθʼ, ὑμᾶς ὦ πόνηροι ταυτῃὶ τῇ δᾳδὶ φρυκτοὺς σκευάσω.
ΞΥΜΌΤΗΣ ΤΙΣ: ἦ μὴν σὺ δώσεις αὔριον τούτων δίκην ἡμῖν ἅπασι, κεἰ σφόδρʼ εἶ νεανίας. ἁθρόοι γὰρ ἥξομέν σε προσκαλούμενοι.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: ἰὴ ἰεῦ, καλούμενοι. ἀρχαῖά γʼ ὑμῶν· ἆρά γʼ ἴσθʼ ὡς οὐδʼ ἀκούων ἀνέχομαι δικῶν; ἰαιβοῖ, αἰβοῖ. τάδε μʼ ἀρέσκει· βάλλε κημούς. οὐκ ἄπεισι; ποῦ ʼστιν ἡμῖν ἡλιαστής; ἐκποδών. ἀνάβαινε δεῦρο χρυσομηλολόνθιον, τῇ χειρὶ τουδὶ λαβομένη τοῦ σχοινίου. ἔχου· φυλάττου δʼ, ὡς σαπρὸν τὸ σχοινίον· ὅμως γε μέντοι τριβόμενον οὐκ ἄχθεται. ὁρᾷς ἐγώ σʼ ὡς δεξιῶς ὑφειλόμην μέλλουσαν ἤδη λεσβιᾶν τοὺς ξυμπότας· ὧν οὕνεκʼ ἀπόδος τῷ πέει τῳδὶ χάριν. ἀλλʼ οὐκ ἀποδώσεις οὐδʼ ἐφιαλεῖς οἶδʼ ὅτι, ἀλλʼ ἐξαπατήσεις κἀγχανεῖ τούτῳ μέγα· πολλοῖς γὰρ ἤδη χἀτέροις αὔτʼ ἠργάσω. ἐὰν γένῃ δὲ μὴ κακὴ νυνὶ γυνή, ἐγώ σʼ ἐπειδὰν οὑμὸς υἱὸς ἀποθάνῃ, λυσάμενος ἕξω παλλακὴν ὦ χοιρίον. νῦν δʼ οὐ κρατῶ ʼγὼ τῶν ἐμαυτοῦ χρημάτων νέος γάρ εἰμι καὶ φυλάττομαι σφόδρα. τὸ γὰρ υἵδιον τηρεῖ με, κἄστι δύσκολον κἄλλως κυμινοπριστοκαρδαμογλύφον. ταῦτʼ οὖν περί μου δέδοικε μὴ διαφθαρῶ. πατὴρ γὰρ οὐδείς ἐστιν αὐτῷ πλὴν ἐμοῦ. ὁδὶ δὲ καὐτὸς ἐπὶ σὲ κἄμʼ ἔοικε θεῖν. ἀλλʼ ὡς τάχιστα στῆθι τάσδε τὰς δετὰς λαβοῦσʼ, ἵνʼ αὐτὸν τωθάσω νεανικῶς, οἵοις ποθʼ οὗτος ἐμὲ πρὸ τῶν μυστηρίων.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: ὦ οὗτος οὗτος τυφεδανὲ καὶ χοιρόθλιψ, ποθεῖν ἐρᾶν τʼ ἔοικας ὡραίας σοροῦ. οὔτοι καταπροίξει μὰ τὸν Ἀπόλλω τοῦτο δρῶν.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: ὡς ἡδέως φάγοις ἂν ἐξ ὄξους δίκην.
Part 24
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: οὐ δεινὰ τωθάζειν σε τὴν αὐλητρίδα τῶν ξυμποτῶν κλέψαντα;
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: ποίαν αὐλητρίδα; τί ταῦτα ληρεῖς ὥσπερ ἀπὸ τύμβου πεσών;
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: νὴ τὸν Δίʼ αὕτη πού ʼστί σοί γʼ ἡ Δαρδανίς.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: οὔκ, ἀλλʼ ἐν ἀγορᾷ τοῖς θεοῖς δᾲς κάεται.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: δᾲς ἥδε;
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: δᾲς δῆτʼ. οὐχ ὁρᾷς ἐστιγμένην;
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: τί δὲ τὸ μέλαν τοῦτʼ ἐστὶν αὐτῆς τοὐν μέσῳ;
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: ἡ πίττα δήπου καομένης ἐξέρχεται.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: ὁ δʼ ὄπισθεν οὐχὶ πρωκτός ἐστιν οὑτοσί;
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: ὄζος μὲν οὖν τῆς δᾳδὸς οὗτος ἐξέχει.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: τί λέγεις σύ; ποῖος ὄζος; οὐκ εἶ δεῦρο σύ;
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: ἆ ἆ τί μέλλεις δρᾶν;
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: ἄγειν ταύτην λαβὼν ἀφελόμενός σε καὶ νομίσας εἶναι σαπρὸν κοὐδὲν δύνασθαι δρᾶν.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: ἄκουσόν νυν ἐμοῦ. Ὀλυμπίασιν, ἡνίκʼ ἐθεώρουν ἐγώ, Ἐφουδίων ἐμαχέσατʼ Ἀσκώνδᾳ καλῶς ἤδη γέρων ὤν· εἶτα τῇ πυγμῇ θενὼν ὁ πρεσβύτερος κατέβαλε τὸν νεώτερον. πρὸς ταῦτα τηροῦ μὴ λάβῃς ὑπώπια.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: νὴ τὸν Δίʼ ἐξέμαθές γε τὴν Ὀλυμπίαν.
ΑΡΤΌΠΩΛΙΣ: ἴθι μοι παράστηθʼ, ἀντιβολῶ πρὸς τῶν θεῶν. ὁδὶ γὰρ ἁνήρ ἐστιν ὅς μʼ ἀπώλεσεν τῇ δᾳδὶ παίων, κἀξέβαλεν ἐντευθενὶ ἄρτους δέκʼ ὀβολῶν κἀπιθήκην τέτταρας.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: ὁρᾷς ἃ δέδρακας; πράγματʼ αὖ δεῖ καὶ δίκας ἔχειν διὰ τὸν σὸν οἶνον.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: οὐδαμῶς γʼ, ἐπεὶ λόγοι διαλλάξουσιν αὐτὰ δεξιοί· ὥστʼ οἶδʼ ὁτιὴ ταύτῃ διαλλαχθήσομαι.
ΑΡΤΌΠΩΛΙΣ: οὔτοι μὰ τὼ θεὼ καταπροίξει Μυρτίας τῆς Ἀγκυλίωνος θυγατέρος καὶ Σωστράτης, οὕτω διαφθείρας ἐμοῦ τὰ φορτία.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: ἄκουσον ὦ γύναι· λόγον σοι βούλομαι λέξαι χαρίεντα.
Part 25
ΑΡΤΌΠΩΛΙΣ: μὰ Δία μὴ ʼμοί γʼ ὦ μέλε.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: Αἴσωπον ἀπὸ δείπνου βαδίζονθʼ ἑσπέρας θρασεῖα καὶ μεθύση τις ὑλάκτει κύων. κἄπειτʼ ἐκεῖνος εἶπεν, ὦ κύον κύον, εἰ νὴ Δίʼ ἀντὶ τῆς κακῆς γλώττης ποθὲν πυροὺς πρίαιο, σωφρονεῖν ἄν μοι δοκεῖς.
ΑΡΤΌΠΩΛΙΣ: καὶ καταγελᾷς μου; προσκαλοῦμαί σʼ ὅστις εἶ πρὸς τοὺς ἀγορανόμους βλάβης τῶν φορτίων, κλητῆρʼ ἔχουσα Χαιρεφῶντα τουτονί.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: μὰ Δίʼ ἀλλʼ ἄκουσον, ἤν τί σοι δόξω λέγειν. Λᾶσός ποτʼ ἀντεδίδασκε καὶ Σιμωνίδης· ἔπειθʼ ὁ Λᾶσος εἶπεν, ὀλίγον μοι μέλει.
ΑΡΤΌΠΩΛΙΣ: ἄληθες οὗτος;
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: καὶ σὺ δή μοι Χαιρεφῶν γυναικὶ † κλητεύειν ἐοικὼς † θαψίνῃ, Ἰνοῖ κρεμαμένῃ πρὸς ποδῶν Εὐριπίδου.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: ὁδί τις ἕτερος, ὡς ἔοικεν, ἔρχεται καλούμενός σε· τόν γέ τοι κλητῆρʼ ἔχει.
ΚΑΤΉΓΟΡΟΣ: οἴμοι κακοδαίμων. προσκαλοῦμαί σʼ ὦ γέρον ὕβρεως.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: ὕβρεως; μὴ μὴ καλέσῃ πρὸς τῶν θεῶν· ἐγὼ γὰρ ὑπὲρ αὐτοῦ δίκην δίδωμί σοι ἣν ἂν σὺ τάξῃς, καὶ χάριν προσείσομαι.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: ἐγὼ μὲν οὖν αὐτῷ διαλλαχθήσομαι ἑκών· ὁμολογῶ γὰρ πατάξαι καὶ βαλεῖν. ἀλλʼ ἐλθὲ δευρί· πότερον ἐπιτρέπεις ἐμοί, ὅ τι χρή μʼ ἀποτείσαντʼ ἀργύριον τοῦ πράγματος εἶναι φίλον τὸ λοιπόν, ἢ σύ μοι φράσεις;
ΚΑΤΉΓΟΡΟΣ: σὺ λέγε. δικῶν γὰρ οὐ δέομʼ οὐδὲ πραγμάτων.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: ἀνὴρ Συβαρίτης ἐξέπεσεν ἐξ ἅρματος, καί πως κατεάγη τῆς κεφαλῆς μέγα σφόδρα· ἐτύγχανεν γὰρ οὐ τρίβων ὢν ἱππικῆς. κἄπειτʼ ἐπιστὰς εἶπʼ ἀνὴρ αὐτῷ φίλος· ἔρδοι τις ἣν ἕκαστος εἰδείη τέχνην. οὕτω δὲ καὶ σὺ παράτρεχʼ ἐς τὰ Πιττάλου.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: οὕμοιά σου καὶ ταῦτα τοῖς ἄλλοις τρόποις.
ΚΑΤΉΓΟΡΟΣ: ἀλλʼ οὖν σὺ μέμνησʼ αὐτὸς ἁπεκρίνατο.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: ἄκουε, μὴ φεῦγʼ. ἐν Συβάρει γυνή ποτε κατέαξʼ ἐχῖνον.
ΚΑΤΉΓΟΡΟΣ: ταῦτʼ ἐγὼ μαρτύρομαι.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: οὑχῖνος οὖν ἔχων τινʼ ἐπεμαρτύρατο· εἶθʼ ἡ Συβαρῖτις εἶπεν, εἰ ναὶ τὰν κόραν τὴν μαρτυρίαν ταύτην ἐάσας ἐν τάχει ἐπίδεσμον ἐπρίω, νοῦν ἂν εἶχες πλείονα.
ΚΑΤΉΓΟΡΟΣ: ὕβριζʼ ἕως ἂν τὴν δίκην ἅρχων καλῇ.
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: οὔτοι μὰ τὴν Δήμητρʼ ἔτʼ ἐνταυθοῖ μενεῖς, ἀλλʼ ἀράμενος οἴσω σε —
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: τί ποιεῖς;
Part 26
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: ὅ τι ποιῶ; εἴσω φέρω σʼ ἐντεῦθεν· εἰ δὲ μή, τάχα κλητῆρες ἐπιλείψουσι τοὺς καλουμένους.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: Αἴσωπον οἱ Δελφοί ποτʼ —
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: ὀλίγον μοι μέλει.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: φιάλην ἐπῃτιῶντο κλέψαι τοῦ θεοῦ· ὁ δʼ ἔλεξεν αὐτοῖς, ὡς ὁ κάνθαρός ποτε —
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: οἴμʼ ὡς ἀπολῶ σʼ αὐτοῖσι τοῖσι κανθάροις.
ΧΟΡΌΣ: ζηλῶ γε τῆς εὐτυχίας τὸν πρέσβυν οἷ μετέστη ξηρῶν τρόπων καὶ βιοτῆς· ἕτερα δὲ νῦν ἀντιμαθὼν ἦ μέγα τι μεταπεσεῖται ἐπὶ τὸ τρυφῶν καὶ μαλακόν. τάχα δʼ ἂν ἴσως οὐκ ἐθέλοι. τὸ γὰρ ἀποστῆναι χαλεπὸν φύσεος, ἣν ἔχοι τις ἀεί. καίτοι πολλοὶ ταῦτʼ ἔπαθον· ξυνόντες γνώμαις ἑτέρων μετεβάλοντο τοὺς τρόπους.
ΧΟΡΌΣ: πολλοῦ δʼ ἐπαίνου παρʼ ἐμοὶ καὶ τοῖσιν εὖ φρονοῦσιν τυχὼν ἄπεισιν διὰ τὴν φιλοπατρίαν καὶ σοφίαν ὁ παῖς ὁ Φιλοκλέωνος. οὐδενὶ γὰρ οὕτως ἀγανῷ ξυνεγενόμην, οὐδὲ τρόποις ἐπεμάνην οὐδʼ ἐξεχύθην. τί γὰρ ἐκεῖνος ἀντιλέγων οὐ κρείττων ἦν, βουλόμενος τὸν φύσαντα σεμνοτέροις κατακοσμῆσαι πράγμασιν;
ΞΑΝΘΊΑΣ: νὴ τὸν Διόνυσον ἄπορά γʼ ἡμῖν πράγματα δαίμων τις ἐσκεκύκληκεν ἐς τὴν οἰκίαν. ὁ γὰρ γέρων ὡς ἔπιε διὰ πολλοῦ χρόνου ἤκουσέ τʼ αὐλοῦ, περιχαρὴς τῷ πράγματι ὀρχούμενος τῆς νυκτὸς οὐδὲν παύεται τἀρχαἶ ἐκεῖνʼ οἷς Θέσπις ἠγωνίζετο· καὶ τοὺς τραγῳδούς φησιν ἀποδείξειν κρόνους τοὺς νῦν διορχησάμενος ὀλίγον ὕστερον.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: τίς ἐπʼ αὐλείοισι θύραις θάσσει;
ΞΑΝΘΊΑΣ: τουτὶ καὶ δὴ χωρεῖ τὸ κακόν.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: κλῇθρα χαλάσθω τάδε. καὶ δὴ γὰρ σχήματος ἀρχὴ —
ΞΑΝΘΊΑΣ: μᾶλλον δέ γʼ ἴσως μανίας ἀρχή.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: πλευρὰν λυγίσαντος ὑπὸ ῥώμης· οἶον μυκτὴρ μυκᾶται καὶ σφόνδυλος ἀχεῖ.
ΞΑΝΘΊΑΣ: πῖθʼ ἑλλέβορον.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: πτήσσει Φρύνιχος ὥς τις ἀλέκτωρ—
ΞΑΝΘΊΑΣ: τάχα βαλλήσεις.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: σκέλος οὐράνιόν γʼ ἐκλακτίζων. πρωκτὸς χάσκει.
ΞΑΝΘΊΑΣ: κατὰ σαυτὸν ὅρα.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: νῦν γὰρ ἐν ἄρθροις τοῖς ἡμετέροις στρέφεται χαλαρὰ κοτυληδών.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: οὐκ εὖ;
Part 27
ΒΔΕΛΥΚΛΈΩΝ: μὰ Δίʼ οὐ δῆτʼ, ἀλλὰ μανικὰ πράγματα.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: θέρε νυν ἀνείπω κἀνταγωνιστὰς καλῶ. εἴ τις τραγῳδός φησιν ὀρχεῖσθαι καλῶς, ἐμοὶ διορχησόμενος ἐνθάδʼ εἰσίτω. φησίν τις ἢ οὐδείς;
ΞΑΝΘΊΑΣ: εἶς γʼ ἐκεινοσὶ μόνος.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: τίς ὁ κακοδαίμων ἐστίν;
ΞΑΝΘΊΑΣ: υἱὸς Καρκίνου ὁ μέσατος.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: ἀλλʼ οὗτός γε καταποθήσεται· ἀπολῶ γὰρ αὐτὸν ἐμμελείᾳ κονδύλου. ἐν τῷ ῥυθμῷ γὰρ οὐδέν ἐστʼ.
ΞΑΝΘΊΑΣ: ἀλλʼ ᾠζυρὲ ἕτερος τραγῳδὸς Καρκινίτης ἔρχεται, ἀδελφὸς αὐτοῦ.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: νὴ Δίʼ ὠψώνηκʼ ἄρα.
ΞΑΝΘΊΑΣ: μὰ τὸν Δίʼ οὐδέν γʼ ἄλλο πλήν γε καρκίνους· προσέρχεται γὰρ ἕτερος αὖ τῶν Καρκίνου.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: τουτὶ τί ἦν τὸ προσέρπον; ὀξὶς ἢ φάλαγξ;
ΞΑΝΘΊΑΣ: ὁ πινοτήρης οὗτός ἐστι τοῦ γένους, ὁ σμικρότατος, ὃς τὴν τραγῳδίαν ποιεῖ.
ΦΙΛΟΚΛΈΩΝ: ὦ Καρκίνʼ ὦ μακάριε τῆς εὐπαιδίας, ὅσον τὸ πλῆθος κατέπεσεν τῶν ὀρχίλων. ἀτὰρ καταβατέον γʼ ἐπʼ αὐτούς μʼ· ᾠζυρέ, ἅλμην κύκα τούτοισιν, ἢν ἐγὼ κρατῶ.
ΧΟΡΌΣ: φέρε νυν ἡμεῖς αὐτοῖς ὀλίγον ξυγχωρήσωμεν ἅπαντες, ἵνʼ ἐφʼ ἡσυχίας ἡμῶν πρόσθεν βεμβικίζωσιν ἑαυτούς.
ΧΟΡΌΣ: ἄγʼ ὦ μεγαλώνυμα τέκνα τοῦ θαλασσίου θεοῦ, πηδᾶτε παρὰ ψάμαθον καὶ θῖνʼ ἁλὸς ἀτρυγέτου, καρίδων ἀδελφοί·
ΧΟΡΌΣ: ταχὺν πόδα κυκλοσοβεῖτε, καὶ τὸ Φρυνίχειον ἐκλακτισάτω τις, ὅπως ἰδόντες ἄνω σκέλος ὤζωσιν οἱ θεαταί.
ΧΟΡΌΣ: στρόβει, παράβαινε κύκλῳ καὶ γάστρισον σεαυτόν, ῥῖπτε σκέλος οὐράνιον· βέμβικες ἐγγενέσθων. καὐτὸς γὰρ ὁ ποντομέδων ἄναξ πατὴρ προσέρπει ἡσθεὶς ἐπὶ τοῖσιν ἑαυτοῦ παισὶ τοῖς τριόρχοις. ἀλλʼ ἐξάγετʼ, εἴ τι φιλεῖτʼ ὀρχούμενοι, θύραζε ἡμᾶς ταχύ· τοῦτο γὰρ οὐδείς πω πάρος δέδρακεν, ὀρχούμενον ὅστις ἀπήλλαξεν χορὸν τρυγῳδῶν.
Peace
Contents — 30 sections
Part 1
ΟἸΚΈΤΗΣ Α: αἶρʼ αἶρε μᾶζαν ὡς τάχιστα κανθάρῳ.
ΟἸΚΈΤΗΣ Β: ἰδού. δὸς αὐτῷ, τῷ κάκιστʼ ἀπολουμένῳ καὶ μήποτʼ αὐτῆς μᾶζαν ἡδίω φάγοι.
ΟἸΚΈΤΗΣ Α: δὸς μᾶζαν ἑτέραν, ἐξ ὀνίδων πεπλασμένην.
ΟἸΚΈΤΗΣ Β: ἰδοὺ μάλʼ αὖφις. ποῦ γὰρ ἣν νῦν δὴ ʼφερες; κατέφαγεν;
ΟἸΚΈΤΗΣ Α: οὐ μὰ τὸν Δίʼ ἀλλʼ ἐξαρπάσας ὅλην ἐνέκαψε περικυλίσας τοῖν ποδοῖν. ἀλλʼ ὡς τάχιστα τρῖβε πολλὰς καὶ πυκνάς.
ΟἸΚΈΤΗΣ Β: ἄνδρες κοπρολόγοι προσλάβεσθε πρὸς θεῶν, εἰ μή με βούλεσθʼ ἀποπνιγέντα περιιδεῖν.
ΟἸΚΈΤΗΣ Α: ἑτέραν ἑτέραν δός, παιδὸς ἡταιρηκότος· τετριμμένης γάρ φησιν ἐπιθυμεῖν.
ΟἸΚΈΤΗΣ Β: ἰδού. ἑνὸς μὲν ὦνδρες ἀπολελύσθαι μοι δοκῶ· οὐδεὶς γὰρ ἂν φαίη με μάττοντʼ ἐσθίειν.
ΟἸΚΈΤΗΣ Α: αἰβοῖ, φέρʼ ἄλλην χἀτέραν μοι χἀτέραν, καὶ τρῖβʼ ἔθʼ ἑτέρας.
ΟἸΚΈΤΗΣ Β: μὰ τὸν Ἀπόλλω ʼγὼ μὲν οὔ· οὐ γὰρ ἔθʼ οἶός τʼ εἴμʼ ὑπερέχειν τῆς ἀντλίας.
ΟἸΚΈΤΗΣ Α: αὐτὴν ἄρʼ οἴσω συλλαβὼν τὴν ἀντλίαν.
ΟἸΚΈΤΗΣ Β: νὴ τὸν Δίʼ ἐς κόρακάς γε καὶ σαυτόν γε πρός. ὑμῶν δέ γʼ εἴ τις οἶδʼ ἐμοὶ κατειπάτω, πόθεν ἂν πριαίμην ῥῖνα μὴ τετρημένην. οὐδὲν γὰρ ἔργον ἦν ἄρʼ ἀθλιώτερον ἢ κανθάρῳ μάττοντα παρέχειν ἐσθίειν. ὗς μὲν γάρ, ὥσπερ ἂν χέσῃ τις, ἢ κύων φαύλως ἐρείδει· τοῦτο δʼ ὑπὸ φρονήματος βρενθύεταί τε καὶ φαγεῖν οὐκ ἀξιοῖ, ἢν μὴ παραθῶ τρίψας διʼ ἡμέρας ὅλης ὥσπερ γυναικὶ γογγύλην μεμαγμένην. ἀλλʼ εἰ πέπαυται τῆς ἐδωδῆς σκέψομαι τῃδὶ παροίξας τῆς θύρας, ἵνα μή μʼ ἴδῃ. ἔρειδε, μὴ παύσαιο μηδέποτʼ ἐσθίων τέως ἕως σαυτὸν λάθοις διαρραγείς. οἷον δὲ κύψας ὁ κατάρατος ἐσθίει, ὥσπερ παλαιστής, παραβαλὼν τοὺς γομφίους, καὶ ταῦτα τὴν κεφαλήν τε καὶ τὼ χεῖρέ πως ὡδὶ περιάγων, ὥσπερ οἱ τὰ σχοινία τὰ παχέα συμβάλλοντες ἐς τὰς ὁλκάδας. μιαρὸν τὸ χρῆμα καὶ κάκοσμον καὶ βορόν· χὤτου ποτʼ ἐστὶ δαιμόνων ἡ προσβολὴ οὐκ οἶδʼ. Ἀφροδίτης μὲν γὰρ οὔ μοι φαίνεται, οὐ μὴν Χαρίτων γε.
ΟἸΚΈΤΗΣ Α: τοῦ γάρ ἐστʼ;
ΟἸΚΈΤΗΣ Β: οὐκ ἔσθʼ ὅπως τοῦτʼ ἔστι τὸ τέρας οὐ Διὸς καταιβάτου.
ΟἸΚΈΤΗΣ Α: οὐκοῦν ἂν ἤδη τῶν θεατῶν τις λέγοι νεανίας δοκησίσοφος, τὸ δὲ πρᾶγμα τί; ὁ κάνθαρος δὲ πρὸς τί; κᾆτʼ αὐτῷ γʼ ἀνὴρ Ἰωνικός τίς φησι παρακαθήμενος· δοκέω μέν, ἐς Κλέωνα τοῦτʼ αἰνίσσεται, ὡς κεῖνος ἀναιδέως τὴν σπατίλην ἐσθίει.
ΟἸΚΈΤΗΣ Β: ἀλλʼ εἰσιὼν τῷ κανθάρῳ δώσω πιεῖν.
ΟἸΚΈΤΗΣ Α: ἐγὼ δὲ τὸν λόγον γε τοῖσι παιδίοις καὶ τοῖσιν ἀνδρίοισι καὶ τοῖς ἀνδράσιν καὶ τοῖς ὑπερτάτοισιν ἀνδράσιν φράσω καὶ τοῖς ὑπερηνορέουσιν ἔτι τούτοις μάλα. ὁ δεσπότης μου μαίνεται καινὸν τρόπον, οὐχ ὅνπερ ὑμεῖς, ἀλλʼ ἕτερον καινὸν πάνυ. διʼ ἡμέρας γὰρ ἐς τὸν οὐρανὸν βλέπων ὡδὶ κεχηνὼς λοιδορεῖται τῷ Διὶ καί φησιν, ὦ Ζεῦ τί ποτε βουλεύει ποιεῖν; κατάθου τὸ κόρημα· μὴ ʼκκόρει τὴν Ἑλλάδα. ἔα ἔα. σιγήσαθʼ, ὡς φωνῆς ἀκούειν μοι δοκῶ.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ὦ Ζεῦ τί δρασείεις ποθʼ ἡμῶν τὸν λεών; λήσεις σεαυτὸν τὰς πόλεις ἐκκοκκίσας.
ΟἸΚΈΤΗΣ Α: τοῦτʼ ἔστι τουτὶ τὸ κακὸν αὔθʼ οὑγὼ ʼλεγον. τὸ γὰρ παράδειγμα τῶν μανιῶν ἀκούετε· ἃ δʼ εἶπε πρῶτον ἡνίκʼ ἤρχεθʼ ἡ χολή, πεύσεσθʼ. ἔφασκε γὰρ πρὸς αὑτὸν ἐνθαδί· πῶς ἄν ποτʼ ἀφικοίμην ἂν εὐθὺ τοῦ Διός; ἔπειτα λεπτὰ κλιμάκια ποιούμενος, πρὸς ταῦτʼ ἀνηρριχᾶτʼ ἂν ἐς τὸν οὐρανόν, ἕως ξυνετρίβη τῆς κεφαλῆς καταρρυείς. ἐχθὲς δὲ μετὰ ταῦτʼ ἐκφθαρεὶς οὐκ οἶδʼ ὅποι εἰσήγαγʼ Αἰτναῖον μέγιστον κάνθαρον, κἄπειτα τοῦτον ἱπποκομεῖν μʼ ἠνάγκασεν, καὐτὸς καταψῶν αὐτὸν ὥσπερ πωλίον, ὦ Πηγάσειον, φησί, γενναῖον πτερόν, ὅπως πετήσει μʼ εὐθὺ τοῦ Διὸς λαβών. ἀλλʼ ὅ τι ποιεῖ τῃδὶ διακύψας ὄψομαι. οἴμοι τάλας· ἴτε δεῦρο δεῦρ ὦ γείτονες· ὁ δεσπότης γάρ μου μετέωρος αἴρεται ἱππηδὸν ἐς τὸν ἀέρʼ ἐπὶ τοῦ κανθάρου.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ἥσυχος ἥσυχος, ἠρέμα, κάνθων· μή μοι σοβαρῶς χώρει λίαν εὐθὺς ἀπʼ ἀρχῆς ῥώμῃ πίσυνος, πρὶν ἂν ἰδίῃς καὶ διαλύσῃς ἄρθρων ἶνας πτερύγων ῥύμῃ. καὶ μὴ πνεῖ μοι κακόν, ἀντιβολῶ σʼ· εἰ δὲ ποιήσεις τοῦτο, κατʼ οἴκους αὐτοῦ μεῖνον τοὺς ἡμετέρους.
Part 2
ΟἸΚΈΤΗΣ Α: ὦ δέσποτʼ ἄναξ ὡς παραπαίεις.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: σίγα σίγα.
ΟἸΚΈΤΗΣ Α: ποῖ δῆτʼ ἄλλως μετεωροκοπεῖς;
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ὑπὲρ Ἑλλήνων πάντων πέτομαι τόλμημα νέον παλαμησάμενος.
ΟἸΚΈΤΗΣ Α: τί πέτει; τί μάτην οὐχ ὑγιαίνεις;
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: εὐφημεῖν χρὴ καὶ μὴ φλαῦρον μηδὲν γρύζειν ἀλλʼ ὀλολύζειν· τοῖς τʼ ἀνθρώποισι φράσον σιγᾶν, τοὺς τε κοπρῶνας καὶ τὰς λαύρας καιναῖς πλίνθοισιν ἀνοικοδομεῖν καὶ τοὺς πρωκτοὺς ἐπικλῄειν.
ΟἸΚΈΤΗΣ Α: οὐκ ἔσθʼ ὅπως σιγήσομʼ, ἢν μή μοι φράσῃς ὅποι πέτεσθαι διανοεῖ.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: τί δʼ ἄλλο γʼ ἢ ὡς τὸν Δίʼ ἐς τὸν οὐρανόν;
ΟἸΚΈΤΗΣ Α: τίνα νοῦν ἔχων;
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ἐρησόμενος ἐκεῖνον Ἑλλήνων πέρι ἁπαξαπάντων ὅ τι ποιεῖν βουλεύεται.
ΟἸΚΈΤΗΣ Α: ἐὰν δὲ μή σοι καταγορεύῃ;
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: γράψομαι Μήδοισιν αὐτὸν προδιδόναι τὴν Ἑλλάδα.
ΟἸΚΈΤΗΣ Α: μὰ τὸν Διόνυσον οὐδέποτε ζῶντός γʼ ἐμοῦ.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: οὐκ ἔστι παρὰ ταῦτʼ ἄλλʼ.
ΟἸΚΈΤΗΣ Α: ἰοὺ ἰοὺ ἰού· ὦ παιδίʼ ὁ πατὴρ ἀπολιπὼν ἀπέρχεται ὑμᾶς ἐρήμους ἐς τὸν οὐρανὸν λάθρᾳ. ἀλλʼ ἀντιβολεῖτε τὸν πατέρ ὦ κακοδαίμονα.
ΠΑΙΔΊΟΝ: ὦ πάτερ ὦ πάτερ ἆρʼ ἔτυμός γε δώμασιν ἡμετέροις φάτις ἥκει, ὡς σὺ μετʼ ὀρνίθων προλιρὼν ἐμὲ ἐς κόρακας βαδιεῖ μεταμώνιος; ἔστι τι τῶνδʼ ἐτύμως; εἴπʼ ὦ πάτερ, εἴ τι φιλεῖς με.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: δοξάσαι ἔστι κόραι, τὸ δʼ ἐτήτυμον ἄχθομαι ὑμῖν, ἡνίκʼ ἂν αἰτίζητʼ ἄρτον πάππαν με καλοῦσαι, ἔνδον δʼ ἀργυρίου μηδὲ ψακὰς ᾖ πάνυ πάμπαν. ἢν δʼ ἐγὼ εὖ πράξας ἔλθω πάλιν, ἕξετʼ ἐν ὥρᾳ κολλύραν μεγάλην καὶ κόνδυλον ὄψον ἐρʼ αὐτῇ.
ΠΑΙΔΊΟΝ: καὶ τίς πόρος σοι τῆς ὁδοῦ γενήσεται; ναῦς μὲν γὰρ οὐκ ἄξει σε ταύτην τὴν ὁδόν.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: πτηνὸς πορεύσει πῶλος· οὐ ναυσθλώσομαι.
ΠΑΙΔΊΟΝ: τίς δʼ ἡ ʼπίνοιά σοὐστὶν ὥστε κάνθαρον ζεύξαντʼ ἐλαύνειν ἐς θεοὺς ὦ παππία;
Part 3
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ἐν τοῖσιν Αἰσώπου λόγοις ἐξηυρέθη μόνος πετεινῶν ἐς θεοὺς ἀφιγμένος.
ΠΑΙΔΊΟΝ: ἄπιστον εἶπας μῦθον ὦ πάτερ πάτερ, ὅπως κάκοσμον ζῷον ἦλθεν ἐς θεούς.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ἦλθεν κατʼ ἔχθραν αἰετοῦ πάλαι ποτέ, ᾤʼ ἐκκυλίνδων κἀντιτιμωρούμενος.
ΠΑΙΔΊΟΝ: οὐκοῦν ἐχρῆν σε Πηγάσου ζεῦξαι πτερόν, ὅπως ἐφαίνου τοῖς θεοῖς τραγικώτερος.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ἀλλʼ ὦ μέλʼ ἄν μοι σιτίων διπλῶν ἔδει· νῦν δʼ ἃττʼ ἂν αὐτὸς καταφάγω τὰ σιτία, τούτοισι τοῖς αὐτοῖσι τοῦτον χορτάσω.
ΠΑΙΔΊΟΝ: τί δʼ ἢν ἐς ὑγρὸν πόντιον πέσῃ βάθος; πῶς ἐξολισθεῖν πτηνὸς ὢν δυνήσεται;
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ἐπίτηδες εἶχον πηδάλιον, ᾧ χρήσομαι· τὸ δὲ πλοῖον ἔσται Ναξιουργὴς κάνθαρος.
ΠΑΙΔΊΟΝ: λιμὴν δὲ τίς σε δέξεται φορούμενον;
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ἐν Πειραιεῖ δήπου ʼστὶ Κανθάρου λιμήν.
ΠΑΙΔΊΟΝ: ἐκεῖνο τήρει, μὴ σφαλεὶς καταρρυῇς ἐντεῦθεν, εἶτα χωλὸς ὢν Εὐριπίδῃ λόγον παράσχῃς καὶ τραγῳδία γένῃ.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ἐμοὶ μελήσει ταῦτά γʼ. ἀλλὰ χαίρετε. ὑμεῖς δέ γʼ, ὑπὲρ ὧν τοὺς πόνους ἐγὼ πονῶ, μὴ βδεῖτε μηδὲ χέζεθʼ ἡμερῶν τριῶν· ὡς εἰ μετέωρος οὗτος ὢν ὀσφρήσεται, κατωκάρα ῥίψας με βουκολήσεται.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ἀλλʼ ἄγε Πήγασε χώρει χαίρων, χρυσοχάλινον πάταγον ψαλίων διακινήσας φαιδροῖς ὠσίν. τί ποιεῖς; τί ποιεῖς; ποῖ παρακλίνεις τοὺς μυκτῆρας; πρὸς τὰς λαύρας. ἵει σαυτὸν θαρρῶν ἀπὸ γῆς, κᾆτα δρομαίαν πτέρυγʼ ἐκτείνων ὀρθὸς χώρει Διὸς εἰς αὐλάς, ἀπὸ μὲν κάκκης τὴν ῥῖνʼ ἀπέχων, ἀπὸ δʼ ἡμερίων σίτων πάντων. ἄνθρωπε τί δρᾷς, οὗτος ὁ χέζων ἐν Πειραιεῖ παρὰ ταῖς πόρναις; ἀπολεῖς μʼ ἀπολεῖς. οὐ κατορύξεις κἀπιφορήσεις τῆς γῆς πολλήν, κἀπιφυτεύσεις ἕρπυλλον ἄνω καὶ μύρον ἐπιχεῖς; ὡς ἤν τι πεσὼν ἐνθένδε πάθω, τοὐμοῦ θανάτου πέντε τάλανθʼ ἡ πόλις ἡ Χίων διὰ τὸν σὸν πρωκτὸν ὀφλήσει.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: οἴμʼ ὡς δέδοικα, κοὐκέτι σκώπτων λέγω. ὦ μηχανοποιὲ πρόσεχε τὸν νοῦν ὡς ἐμέ· ἤδη στρέφει τι πνεῦμα περὶ τὸν ὀμφαλόν, κεἰ μὴ φυλάξει, χορτάσω τὸν κάνθαρον. ἀτὰρ ἐγγὺς εἶναι τῶν θεῶν ἐμοὶ δοκῶ, καὶ δὴ καθορῶ τὴν οἰκίαν τὴν τοῦ Διός. τίς ἐν Διὸς θύραισιν; οὐκ ἀνοίξετε;
ἙΡΜΗ͂Σ: πόθεν βροτοῦ με προσέβαλʼ; ὦναξ Ἡράκλεις τουτὶ τί ἐστι τὸ κακόν;
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ἱπποκάνθαρος.
ἙΡΜΗ͂Σ: ὦ βδελυρὲ καὶ τολμηρὲ κἀναίσχυντε σὺ καὶ μιαρὲ καὶ παμμίαρε καὶ μιαρώτατε, πῶς δεῦρʼ ἀνῆλθες ὦ μιαρῶν μιαρώτατε; τί σοί ποτʼ ἔστʼ ὄνομʼ; οὐκ ἐρεῖς;
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: μιαρώτατος.
ἙΡΜΗ͂Σ: ποδαπὸς τὸ γένος δʼ εἶ; φράζε μοι.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: μιαρώτατος.
ἙΡΜΗ͂Σ: πατὴρ δέ σοι τίς ἐστʼ;
Part 4
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ἐμοί; μιαρώτατος.
ἙΡΜΗ͂Σ: οὔτοι μὰ τὴν γῆν ἔσθʼ ὅπως οὐκ ἀποθανεῖ, εἰ μὴ κατερεῖς μοι τοὔνομʼ ὅ τι ποτʼ ἔστι σοι.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: Τρυγαῖος Ἀθμονεύς, ἀμπελουργὸς δεξιός, οὐ συκοφάντης οὐδʼ ἐραστὴς πραγμάτων.
ἙΡΜΗ͂Σ: ἥκεις δὲ κατὰ τί;
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: τὰ κρέα ταυτί σοι φέρων.
ἙΡΜΗ͂Σ: ὦ δειλακρίων πῶς ἦλθες;
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ὦ γλίσχρων ὁρᾷς ὡς οὐκέτʼ εἶναί σοι δοκῶ μιαρώτατος; ἴθι νυν κάλεσόν μοι τὸν Δίʼ.
ἙΡΜΗ͂Σ: ἰὴ ἰὴ ἰή, ὅτι οὐδὲ μέλλεις ἐγγὺς εἶναι τῶν θεῶν· φροῦδοι γὰρ ἐχθές εἰσιν ἐξῳκισμένοι.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ποῖ γῆς;
ἙΡΜΗ͂Σ: ἰδοὺ γῆς.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ἀλλὰ ποῖ;
ἙΡΜΗ͂Σ: πόρρω πάνυ; ὑπʼ αὐτὸν ἀτεχνῶς τοὐρανοῦ τὸν κύτταρον.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: πῶς οὖν σὺ δῆτʼ ἐνταῦθα κατελείφθης μόνος;
ἙΡΜΗ͂Σ: τὰ λοιπὰ τηρῶ σκευάρια τὰ τῶν θεῶν, χυτρίδια καὶ σανίδια κἀμφορείδια.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ἐξῳκίσαντο δʼ οἱ θεοὶ τίνος οὕνεκα;
ἙΡΜΗ͂Σ: Ἕλλησιν ὀργισθέντες. εἶτʼ ἐνταῦθα μὲν ἵνʼ ἦσαν αὐτοὶ τὸν Πόλεμον κατῴκισαν, ὑμᾶς παραδόντες δρᾶν ἀτεχνῶς ὅ τι βούλεται· αὐτοὶ δʼ ἀνῳκίσανθʼ ὅπως ἀνωτάτω, ἵνα μὴ βλέποιεν μαχομένους ὑμᾶς ἔτι μηδʼ ἀντιβολούντων μηδὲν αἰσθανοίατο.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: τοῦ δʼ οὕνεχʼ ἡμᾶς ταῦτʼ ἔδρασαν; εἰπέ μοι.
ἙΡΜΗ͂Σ: ὁτιὴ πολεμεῖν ᾑρεῖσθʼ ἐκείνων πολλάκις σπονδὰς ποιούντων· κεἰ μὲν οἱ Λακωνικοὶ ὑπερβάλοιντο μικρόν, ἔλεγον ἂν ταδί· ναὶ τὼ σιὼ νῦν ὡττικίων δωσεῖ δίκαν. εἰ δʼ αὖ τι πράξαιτʼ ἀγαθὸν ἁττικωνικοί κἄλθοιεν οἱ Λάκωνες εἰρήνης πέρι, ἐλέγετʼ ἂν ὑμεῖς εὐθύς· ἐξαπατώμεθα νὴ τὴν Ἀθηνᾶν, νὴ Δίʼ, οὐχὶ πειστέον· ἥξουσι καὖθις, ἢν ἔχωμεν τὴν Πύλον.’
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ὁ γοῦν χαρακτὴρ ἡμεδαπὸς τῶν ῥημάτων.
ἙΡΜΗ͂Σ: ὧν οὕνεκʼ οὐκ οἶδʼ εἴ ποτʼ Εἰρήνην ἔτι τὸ λοιπὸν ὄψεσθʼ.
Part 5
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ἀλλὰ ποῖ γὰρ οἴχεται;
ἙΡΜΗ͂Σ: ὁ Πόλεμος αὐτὴν ἐνέβαλʼ εἰς ἄντρον βαθύ.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ἐς ποῖον;
ἙΡΜΗ͂Σ: ἐς τουτὶ τὸ κάτω, κἄπειθʼ ὁρᾷς ὅσους ἄνωθεν ἐπεφόρησε τῶν λίθων, ἵνα μὴ λάβητε μηδέποτʼ αὐτήν.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: εἰπέ μοι, ἡμᾶς δὲ δὴ τί δρᾶν παρασκευάζεται;
ἙΡΜΗ͂Σ: οὐκ οἶδα πλὴν ἕν, ὅτι θυείαν ἑσπέρας ὑπερφυᾶ τὸ μέγεθος εἰσηνέγκατο.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: τί δῆτα ταύτῃ τῇ θυείᾳ χρήσεται;
ἙΡΜΗ͂Σ: τρίβειν ἐν αὐτῇ τὰς πόλεις βουλεύεται. ἀλλʼ εἶμι· καὶ γὰρ ἐξιέναι γνώμην ἐμὴν μέλλει· θορυβεῖ γοῦν ἔνδον.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: οἴμοι δείλαιος. φέρʼ αὐτὸν ἀποδρῶ· καὶ γὰρ ὥσπερ ᾐσθόμην καὐτὸς θυείας φθέγμα πολεμιστηρίας.
ΠΌΛΕΜΟΣ: ἰὼ βροτοὶ βροτοὶ βροτοὶ πολυτλήμονες, ὡς αὐτίκα μάλα τὰς γνάθους ἀλγήσετε.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ὦναξ Ἄπολλον τῆς θυείας τοῦ πλάτους, ὅσον κακόν, καὶ τοῦ Πολέμου τοῦ βλέμματος. ἆρʼ οὗτός ἐστʼ ἐκεῖνος ὃν καὶ φεύγομεν, ὁ δεινός, ὁ ταλαύρινος, ὁ κατὰ τοῖν σκελοῖν;
ΠΌΛΕΜΟΣ: ἰὼ Πρασιαὶ τρὶς ἄθλιαι καὶ πεντάκις καὶ πολλοδεκάκις, ὡς ἀπολεῖσθε τήμερον.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: τουτὶ μὲν ἄνδρες οὐδὲν ἡμῖν πρᾶγμά πω· τὸ γὰρ κακὸν τοῦτʼ ἐστὶ τῆς Λακωνικῆς.
ΠΌΛΕΜΟΣ: ὦ Μέγαρα Μέγαρʼ ὡς ἐπιτετρίψεσθʼ αὐτίκα ἁπαξάπαντα καταμεμυττωτευμένα.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: βαβαὶ βαβαιὰξ ὡς μεγάλα καὶ δριμέα τοῖσι Μεγαρεῦσιν ἐνέβαλεν τὰ κλαύματα.
ΠΌΛΕΜΟΣ: ἰὼ Σικελία καὶ σὺ δʼ ὡς ἀπόλλυσαι.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: οἵα πόλις τάλαινα διακναισθήσεται.
ΠΌΛΕΜΟΣ: φέρʼ ἐπιχέω καὶ τὸ μέλι τουτὶ τἀττικόν.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: οὗτος παραινῶ σοι μέλιτι χρῆσθἀτέρῳ. τετρώβολον τοῦτʼ ἐστί· φείδου τἀττικοῦ.
ΠΌΛΕΜΟΣ: παῖ παῖ Κυδοιμέ.
Part 6
ΚΎΔΟΙΜΟΣ: τί με καλεῖς;
ΠΌΛΕΜΟΣ: κλαύσει μακρά. ἕστηκας ἀργός; οὑτοσί σοι κόνδυλος.
ΚΎΔΟΙΜΟΣ: ὡς δριμύς. οἴμοι μοι τάλας ὦ δέσποτα. μῶν τῶν σκορόδων ἐνέβαλες ἐς τὸν κόνδυλον;
ΠΌΛΕΜΟΣ: οἴσεις ἀλετρίβανον τρέχων;
ΚΎΔΟΙΜΟΣ: ἀλλʼ ὦ μέλε οὐκ ἔστιν ἡμῖν· ἐχθὲς εἰσῳκίσμεθα.
ΠΌΛΕΜΟΣ: οὔκουν παρʼ Ἀθηναίων μεταθρέξει ταχὺ πάνυ;
ΚΎΔΟΙΜΟΣ: ἔγωγε νὴ Δίʼ· εἰ δὲ μή γε, κλαύσομαι.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ἄγε δὴ τί δρῶμεν ὦ πόνηρʼ ἀνθρώπια; ὁρᾶτε τὸν κίνδυνον ἡμῖν ὡς μέγας· εἴπερ γὰρ ἥξει τὸν ἀλετρίβανον φέρων, τούτῳ ταράξει τὰς πόλεις καθήμενος. ἀλλʼ ὦ Διόνυσʼ ἀπόλοιτο καὶ μὴ ʼλθοι φέρων.
ΠΌΛΕΜΟΣ: οὗτος.
ΚΎΔΟΙΜΟΣ: τί ἔστιν;
ΠΌΛΕΜΟΣ: οὐ φέρεις;
ΚΎΔΟΙΜΟΣ: τὸ δεῖνα γὰρ ἀπόλωλʼ Ἀθηναίοισιν ἁλετρίβανος, ὁ βυρσοπώλης, ὃς ἐκύκα τὴν Ἑλλάδα.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: εὖ γʼ ὦ πότνια δέσποινʼ Ἀθηναία ποιῶν ἀπόλωλʼ ἐκεῖνος κἀν δέοντι τῇ πόλει, ἢ πρίν γε τὸν μυττωτὸν ἡμῖν ἐγχέαι.
ΠΌΛΕΜΟΣ: οὔκουν ἕτερον δῆτʼ ἐκ Λακεδαίμονος μέτει ἀνύσας τι;
ΚΎΔΟΙΜΟΣ: ταῦτʼ ὦ δέσποθʼ.
ΠΌΛΕΜΟΣ: ἧκέ νυν ταχύ.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ὦνδρες τί πεισόμεσθα; νῦν ἀγὼν μέγας. ἀλλʼ εἴ τις ὑμῶν ἐν Σαμοθρᾴκῃ τυγχάνει μεμυημένος, νῦν ἐστιν εὔξασθαι καλὸν ἀποστραφῆναι τοῦ μετιόντος τὼ πόδε.
ΚΎΔΟΙΜΟΣ: οἴμοι τάλας, οἴμοι γε κἄτʼ οἴμοι μάλα.
ΠΌΛΕΜΟΣ: τί ἔστι; μῶν οὐκ αὖ φέρεις;
ΚΎΔΟΙΜΟΣ: ἀπόλωλε γὰρ καὶ τοῖς Λακεδαιμονίοισιν ἁλετρίβανος.
Part 7
ΠΌΛΕΜΟΣ: πῶς ὦ πανοῦργʼ;
ΚΎΔΟΙΜΟΣ: ἐς τἀπὶ Θρᾴκης χωρία χρήσαντες ἑτέροις αὐτὸν εἶτʼ ἀπώλεσαν.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: εὖ γʼ εὖ γε ποιήσαντες ὦ Διοσκόρω. ἴσως ἂν εὖ γένοιτο· θαρρεῖτʼ ὦ βροτοί.
ΠΌΛΕΜΟΣ: ἀπόφερε τὰ σκεύη λαβὼν ταυτὶ πάλιν· ἐγὼ δὲ δοίδυκʼ εἰσιὼν ποιήσομαι.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: νῦν τοῦτʼ ἐκεῖνʼ ἥκει τὸ Δάτιδος μέλος, ὃ δεφόμενός ποτʼ ᾖδε τῆς μεσημβρίας, ὡς ἥδομαι καὶ χαίρομαι κεὐφραίνομαι. νῦν ἐστιν ἡμῖν ὦνδρες Ἕλληνες καλὸν ἀπαλλαγεῖσι πραγμάτων τε καὶ μαχῶν ἐξελκύσαι τὴν πᾶσιν Εἰρήνην φίλην, πρὶν ἕτερον αὖ δοίδυκα κωλῦσαί τινα. ἀλλʼ ὦ γεωργοὶ κἄμποροι καὶ τέκτονες καὶ δημιουργοὶ καὶ μέτοικοι καὶ ξένοι καὶ νησιῶται, δεῦρʼ ἴτʼ ὦ πάντες λεῴ, ὡς τάχιστʼ ἄμας λαβόντες καὶ μοχλοὺς καὶ σχοινία· νῦν γὰρ ἡμῖν ἁρπάσαι πάρεστιν ἀγαθοῦ δαίμονος.
ΧΟΡΌΣ: δεῦρο πᾶς χώρει προθύμως εὐθὺ τῆς σωτηρίας. ὦ Πανέλληνες βοηθήσωμεν, εἴπερ πώποτε, τάξεων ἀπαλλαγέντες καὶ κακῶν φοινικικῶν· ἡμέρα γὰρ ἐξέλαμψεν ἥδε μισολάμαχος. πρὸς τάδʼ ἡμῖν, εἴ τι χρὴ δρᾶν, φράζε κἀρχιτεκτόνει· οὐ γὰρ ἔσθʼ ὅπως ἀπειπεῖν ἂν δοκῶ μοι τήμερον, πρὶν μοχλοῖς καὶ μηχαναῖσιν ἐς τὸ φῶς ἀνελκύσαι τὴν θεῶν πασῶν μεγίστην καὶ φιλαμπελωτάτην.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: οὐ σιωπήσεσθʼ, ὅπως μὴ περιχαρεῖς τῷ πράγματι τὸν Πόλεμον ἐκζωπυρήσετʼ ἔνδοθεν κεκραγότες;
ΧΟΡΌΣ: ἀλλʼ ἀκούσαντες τοιούτου χαίρομεν κηρύγματος. οὐ γὰρ ἦν ἔχοντας ἥκειν σιτίʼ ἡμερῶν τριῶν.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: εὐλαβεῖσθέ νυν ἐκεῖνον τὸν κάτωθεν Κέρβερον, μὴ παφλάζων καὶ κεκραγὼς ὥσπερ ἡνίκʼ ἐνθάδʼ ἦν, ἐμποδὼν ἡμῖν γένηται τὴν θεὸν μὴ ʼξελκύσαι.
ΧΟΡΌΣ: οὔτι καὶ νῦν ἔστιν αὐτὴν ὅστις ἐξαιρήσεται, ἢν ἅπαξ ἐς χεῖρας ἔλθῃ τὰς ἐμάς. ἰοῦ ἰοῦ.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ἐξολεῖτέ μʼ ὦνδρες, εἰ μὴ τῆς βοῆς ἀνήσετε· ἐκδραμὼν γὰρ πάντα ταυτὶ συνταράξει τοῖν ποδοῖν.
ΧΟΡΌΣ: ὡς κυκάτω καὶ πατείτω πάντα καὶ ταραττέτω, οὐ γὰρ ἂν χαίροντες ἡμεῖς τήμερον παυσαίμεθʼ ἄν.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: τί τὸ κακόν; τί πάσχετʼ ὦνδρες; μηδαμῶς πρὸς τῶν θεῶν πρᾶγμα κάλλιστον διαφθείρητε διὰ τὰ σχήματα.
ΧΟΡΌΣ: ἀλλʼ ἔγωγʼ οὐ σχηματίζειν βούλομʼ, ἀλλʼ ὑφʼ ἡδονῆς οὐκ ἐμοῦ κινοῦντος αὐτὼ τὼ σκέλει χορεύετον.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: μή τι καὶ νυνί γʼ ἔτʼ, ἀλλὰ παῦε παῦʼ ὀρχούμενος.
ΧΟΡΌΣ: ἢν ἰδοὺ καὶ δὴ πέπαυμαι.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: φῄς γε, παύει δʼ οὐδέπω.
ΧΟΡΌΣ: ἓν μὲν οὖν τουτί μʼ ἔασον ἑλκύσαι, καὶ μηκέτι.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: τοῦτό νυν, καὶ μηκέτʼ ἄλλο μηδὲν ὀρχήσησθʼ ἔτι.
ΧΟΡΌΣ: οὐκ ἂν ὀρχησαίμεθʼ, εἴπερ ὠφελήσαιμέν τί σε.
Part 8
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ἀλλʼ ὁρᾶτʼ οὔπω πέπαυσθε.
ΧΟΡΌΣ: τουτογὶ νὴ τὸν Δία τὸ σκέλος ῥίψαντες ἤδη λήγομεν τὸ δεξιόν.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ἐπιδίδωμι τοῦτό γʼ ὑμῖν ὥστε μὴ λυπεῖν ἔτι.
ΧΟΡΌΣ: ἀλλὰ καὶ τἀριστερόν τοί μʼ ἐστʼ ἀναγκαίως ἔχον. ἥδομαι γὰρ καὶ γέγηθα καὶ πέπορδα καὶ γελῶ μᾶλλον ἢ τὸ γῆρας ἐκδὺς ἐκφυγὼν τὴν ἀσπίδα.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: μή τι καὶ νυνί γε χαίρετʼ· οὐ γὰρ ἴστε πω σαφῶς· ἀλλʼ ὅταν λάβωμεν αὐτήν, τηνικαῦτα χαίρετε
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: καὶ βοᾶτε καὶ γελᾶτʼ· ἤδη γὰρ ἐξέσται τόθʼ ὑμῖν πλεῖν μένειν βινεῖν καθεύδειν, ἐς πανηγύρεις θεωρεῖν, ἑστιᾶσθαι κοτταβίζειν, †συβαρίζειν† ἰοῦ ἰοῦ κεκραγέναι.
ΧΟΡΌΣ: εἰ γὰρ ἐκγένοιτʼ ἰδεῖν ταύτην με τὴν ἡμέραν . πολλὰ γὰρ ἀνεσχόμην πράγματά τε καὶ στιβάδας, ἃς ἔλαχε Φορμίων· κοὐκέτʼ ἄν μʼ εὕροις δικαστὴν δριμὺν οὐδὲ δύσκολον, οὐδὲ τοὺς τρόπους γε δήπου σκληρὸν ὥσπερ καὶ πρὸ τοῦ, ἀλλʼ ἁπαλὸν ἄν μʼ ἴδοις καὶ πολὺ νεώτερον, ἀπαλλαγέντα πραγμάτων. καὶ γὰρ ἱκανὸν χρόνον ἀπολλύμεθα καὶ κατατετρίμμεθα πλανώμενοι ἐς Λύκειον κἀκ Λυκείου ξὺν δορὶ ξὺν ἀσπίδι. ἀλλʼ ὅ τι μάλιστα χαριούμεθα ποιοῦντες, ἄγε φράζε· σὲ γὰρ αὐτοκράτορʼ εἵλετʼ ἀγαθή τις ἡμῖν τύχη.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: φέρε δὴ κατίδω ποῖ τοὺς λίθους ἀφέλξομεν.
ἙΡΜΗ͂Σ: ὦ μιαρὲ καὶ τολμηρὲ τί ποιεῖν διανοεῖ;
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: οὐδὲν πονηρόν, ἀλλʼ ὅπερ καὶ Κιλλικῶν.
ἙΡΜΗ͂Σ: ἀπόλωλας ὦ κακόδαιμον.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: οὐκοῦν ἢν λάχω. Ἑρμῆς γὰρ ὢν κλήρῳ ποιήσεις οἶδʼ ὅτι.
ἙΡΜΗ͂Σ: ἀπόλωλας, ἐξόλωλας.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ἐς τίνʼ ἡμέραν;
ἙΡΜΗ͂Σ: εἰς αὐτίκα μάλʼ.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ἀλλʼ οὐδὲν ἠμπόληκά πω, οὔτʼ ἄλφιτʼ οὔτε τυρόν, ὡς ἀπολούμενος.
ἙΡΜΗ͂Σ: καὶ μὴν ἐπιτέτριψαί γε.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: κᾆτα τῷ τρόπῳ οὐκ ᾐσθόμην ἀγαθὸν τοσουτονὶ λαβών;
ἙΡΜΗ͂Σ: ἆρʼ οἶσθα θάνατον ὅτι προεῖφʼ ὁ Ζεὺς ὃς ἂν ταύτην ἀνορύττων εὑρεθῇ;
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: νῦν ἆρά με ἅπασʼ ἀνάγκη ʼστʼ ἀποθανεῖν;
Part 9
ἙΡΜΗ͂Σ: εὖ ἴσθʼ ὅτι.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ἐς χοιρίδιόν μοί νυν δάνεισον τρεῖς δραχμάς· δεῖ γὰρ μυηθῆναί με πρὶν τεθνηκέναι.
ἙΡΜΗ͂Σ: ὦ Ζεῦ κεραυνοβρόντα.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: μὴ πρὸς τῶν θεῶν ἡμῶν κατείπῃς, ἀντιβολῶ σε δέσποτα.
ἙΡΜΗ͂Σ: οὐκ ἂν σιωπήσαιμι.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ναὶ πρὸς τῶν κρεῶν, ἁγὼ προθύμως σοι φέρων ἀφικόμην.
ἙΡΜΗ͂Σ: ἀλλʼ ὦ μέλʼ ὑπὸ τοῦ Διὸς ἀμαλδυνθήσομαι, εἰ μὴ τετορήσω ταῦτα καὶ λακήσομαι.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: μή νυν λακήσῃς, λίσσομαί σʼ ὦρμῄδιον.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: εἰπέ μοι, τί πάσχετʼ ὦνδρες; ἕστατʼ ἐκπεπληγμένοι. ὦ πόνηροι μὴ σιωπᾶτʼ· εἰ δὲ μή, λακήσεται.
ΧΟΡΌΣ: μηδαμῶς ὦ δέσποθʼ Ἑρμῆ, μηδαμῶς, μηδαμῶς, εἴ τι κεχαρισμένον χοιρίδιον οἶσθα παρʼ ἐμοῦ γε κατεδηδοκώς, τοῦτο μὴ φαῦλον νόμιζʼ ἐν τῷδε τῷ νῦν πράγματι.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: οὐκ ἀκούεις οἷα θωπεύουσί σʼ ὦναξ δέσποτα;
ΧΟΡΌΣ: †μὴ γένῃ παλίγκοτος ἀντιβολοῦσιν ἡμῖν,† ὥστε τήνδε μὴ λαβεῖν· ἀλλὰ χάρισʼ ὦ φιλανθρωπότατε καὶ μεγαλοδωρότατε δαιμόνων, εἴ τι Πεισάνδρου βδελύττει τοὺς λόφους καὶ τὰς ὀφρῦς. καί σε θυσίαισιν ἱεραῖσι προσόδοις τε μεγάλαισι διὰ παντὸς ὦ δέσποτʼ ἀγαλοῦμεν ἡμεῖς ἀεί.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ἴθʼ, ἀντιβολῶ σʼ, ἐλέησον αὐτῶν τὴν ὄπα, ἐπεί σε καὶ τιμῶσι μᾶλλον ἢ πρὸ τοῦ. κλέπται γάρ εἰσι νῦν γε μᾶλλον ἢ πρὸ τοῦ. καί σοι φράσω τι πρᾶγμα δεινὸν καὶ μέγα, ὃ τοῖς θεοῖς ἅπασιν ἐπιβουλεύεται.
ἙΡΜΗ͂Σ: ἴθι δὴ κάτειπʼ· ἴσως γὰρ ἂν πείσαις ἐμέ.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ἡ γὰρ Σελήνη χὠ πανοῦργος Ἥλιος ὑμῖν ἐπιβουλεύοντε πολὺν ἤδη χρόνον τοῖς βαρβάροισι προδίδοτον τὴν Ἑλλάδα.
ἙΡΜΗ͂Σ: ἵνα δὴ τί τοῦτο δρᾶτον;
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ὁτιὴ νὴ Δία ἡμεῖς μὲν ὑμῖν θύομεν, τούτοισι δὲ οἱ βάρβαροι θύουσι. διὰ τοῦτʼ εἰκότως βούλοιντʼ ἂν ἡμᾶς πάντας ἐξολωλέναι, ἵνα τὰς τελετὰς λάβοιεν αὐτοὶ τῶν θεῶν.
ἙΡΜΗ͂Σ: ταῦτʼ ἄρα πάλαι τῶν ἡμερῶν παρεκλεπτέτην καὶ τοῦ κύκλου παρέτρωγον ὑφʼ ἁμαρτωλίας.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ναὶ μὰ Δία. πρὸς ταῦτʼ ὦ φίλʼ Ἑρμῆ ξύλλαβε ἡμῖν προθύμως τήνδε καὶ ξυνέλκυσον. καί σοι τὰ μεγάλʼ ἡμεῖς Παναθήναιʼ ἄξομεν πάσας τε τὰς ἄλλας τελετὰς τὰς τῶν θεῶν, μυστήριʼ Ἑρμῇ, Διιπόλειʼ, Ἀδώνια· ἄλλαι τέ σοι πόλεις πεπαυμέναι κακῶν ἀλεξικάκῳ θύσουσιν Ἑρμῇ πανταχοῦ. χἄτερʼ ἔτι πόλλʼ ἕξεις ἀγαθά. πρῶτον δέ σοι δῶρον δίδωμι τήνδʼ, ἵνα σπένδειν ἔχῃς.
ἙΡΜΗ͂Σ: οἴμʼ ὡς ἐλεήμων εἴμʼ ἀεὶ τῶν χρυσίδων.
Part 10
ἙΡΜΗ͂Σ: ὑμέτερον ἐντεῦθεν ἔργον ὦνδρες. ἀλλὰ ταῖς ἄμαις εἰσιόντες ὡς τάχιστα τοὺς λίθους ἀφέλκετε.
ΧΟΡΌΣ: ταῦτα δράσομεν· σὺ δʼ ἡμῖν ὦ θεῶν σοφώτατε ἅττα χρὴ ποιεῖν ἐφεστὼς φράζε δημιουργικῶς· τἄλλα δʼ εὑρήσεις ὑπουργεῖν ὄντας ἡμᾶς οὐ κακούς.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ἄγε δὴ σὺ ταχέως ὕπεχε τὴν φιάλην, ὅπως ἔργῳ ʼφιαλοῦμεν εὐξάμενοι τοῖσιν θεοῖς.
ἙΡΜΗ͂Σ: σπονδὴ σπονδή· εὐφημεῖτε εὐφημεῖτε.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: σπένδοντες εὐχόμεσθα τὴν νῦν ἡμέραν Ἕλλησιν ἄρξαι πᾶσι πολλῶν κἀγαθῶν, χὤστις προθύμως ξυλλάβοι τῶν σχοινίων, τοῦτον τὸν ἄνδρα μὴ λαβεῖν ποτʼ ἀσπίδα.
ΧΟΡΌΣ: μὰ Δίʼ ἀλλʼ ἐν εἰρήνῃ διαγαγεῖν τὸν βίον, ἔχονθʼ ἑταίραν καὶ σκαλεύοντʼ ἄνθρακας.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ὅστις δὲ πόλεμον μᾶλλον εἶναι βούλεται
ΧΟΡΌΣ: μηδέποτε παύσασθʼ αὐτὸν ὦ Διόνυσʼ ἄναξ ἐκ τῶν ὀλεκράνων ἀκίδας ἐξαιρούμενον.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: κεἴ τις ἐπιθυμῶν ταξιαρχεῖν σοὶ φθονεῖ ἐς φῶς ἀνελθεῖν ὦ πότνιʼ, ἐν ταῖσιν μάχαις
ΧΟΡΌΣ: πάσχοι γε τοιαῦθʼ οἷάπερ Κλεώνυμος.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: κεἴ τις δορυξὸς ἢ κάπηλος ἀσπίδων, ἵνʼ ἐμπολᾷ βέλτιον, ἐπιθυμεῖ μαχῶν
ΧΟΡΌΣ: ληφθεὶς ὑπὸ λῃστῶν ἐσθίοι κριθὰς μόνας.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: κεἴ τις στρατηγεῖν βουλόμενος μὴ ξυλλάβοι, ἢ δοῦλος αὐτομολεῖν παρεσκευασμένος
ΧΟΡΌΣ: ἐπὶ τοῦ τροχοῦ γʼ ἕλκοιτο μαστιγούμενος.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ἡμῖν δʼ ἀγαθὰ γένοιτʼ. ἰὴ παιὼν ἰή.
ΧΟΡΌΣ: ἄφελε τὸ παίειν ἀλλʼ ἰὴ μόνον λέγε.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ἰὴ ἰὴ τοίνυν, ἰὴ μόνον λέγω. Ἑρμῇ Χάρισιν Ὥραισιν Ἀφροδίτῃ Πόθῳ. Ἄρει δέ;
ΧΟΡΌΣ: μὴ μή.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: μηδʼ Ἐνυαλίῳ γε;
ΧΟΡΌΣ: μή.
Part 11
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ὑπότεινε δὴ πᾶς καὶ κάταγε τοῖσιν κάλῳς.
ἙΡΜΗ͂Σ: ὦ εἶα.
ΧΟΡΌΣ: εἶα μάλα.
ἙΡΜΗ͂Σ: ὦ εἶα.
ΧΟΡΌΣ: εἶα ἔτι μάλα.
ἙΡΜΗ͂Σ: ὦ εἶα, ὦ εἶα.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ἀλλʼ οὐχ ἕλκουσʼ ἅνδρες ὁμοίως. οὐ ξυλλήψεσθʼ; οἷʼ ὀγκύλλεσθʼ· οἰμώξεσθʼ οἱ Βοιωτοί.
ἙΡΜΗ͂Σ: εἶά νυν.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: εἶα ὦ.
ΧΟΡΌΣ: ἀλλʼ ἄγετε ξυνανέλκετε καὶ σφώ.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: οὔκουν ἕλκω κἀξαρτῶμαι κἀπεμπίπτω καὶ σπουδάζω;
ΧΟΡΌΣ: πῶς οὖν οὐ χωρεῖ τοὔργον;
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ὦ Λάμαχʼ ἀδικεῖς ἐμποδὼν καθήμενος. οὐδὲν δεόμεθʼ ὦνθρωπε τῆς σῆς μορμόνος.
ἙΡΜΗ͂Σ: οὐδʼ οἵδε γʼ εἷλκον οὐδὲν ἁργεῖοι πάλαι ἀλλʼ ἢ κατεγέλων τῶν ταλαιπωρουμένων, καὶ ταῦτα διχόθεν μισθοφοροῦντες ἄλφιτα.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ἀλλʼ οἱ Λάκωνες ὦγάθʼ ἕλκουσʼ ἀνδρικῶς.
ΧΟΡΌΣ: ἆρʼ οἶσθʼ ὅσοι γʼ αὐτῶν ἔχονται τοῦ ξύλου, μόνοι προθυμοῦντʼ· ἀλλʼ ὁ χαλκεὺς οὐκ ἐᾷ.
ἙΡΜΗ͂Σ: οὐδʼ οἱ Μεγαρῆς δρῶσʼ οὐδέν· ἕλκουσιν δʼ ὅμως γλισχρότατα σαρκάζοντες ὥσπερ κυνίδια, ὑπὸ τοῦ γε λιμοῦ νὴ Δίʼ ἐξολωλότες.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: οὐδὲν ποιοῦμεν ὦνδρες· ἀλλ ὁμοθυμαδὸν ἅπασιν ἡμῖν αὖθις ἀντιληπτέον.
ἙΡΜΗ͂Σ: ὦ εἶα.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: εἶα μάλα.
Part 12
ἙΡΜΗ͂Σ: ὦ εἶα.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: εἶα νὴ Δία.
ΧΟΡΌΣ: μικρόν γε κινοῦμεν.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: οὔκουν δεινὸν [...] τοὺς μὲν τείνειν τοὺς δʼ ἀντισπᾶν; πληγὰς λήψεσθʼ ὦργεῖοι.
ἙΡΜΗ͂Σ: εἶά νυν.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: εἶα ὦ.
ΧΟΡΌΣ: ὡς κακόνοι τινές εἰσιν ἐν ἡμῖν.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ὑμεῖς μὲν γοῦν οἱ κιττῶντες τῆς εἰρήνης σπᾶτʼ ἀνδρείως.
ΧΟΡΌΣ: ἀλλʼ εἴσʼ οἳ κωλύουσιν.
ἙΡΜΗ͂Σ: ἄνδρες Μεγαρῆς οὐκ ἐς κόρακας ἐρρήσετε; μισεῖ γὰρ ὑμᾶς ἡ θεὸς μεμνημένη· πρῶτοι γὰρ αὐτὴν τοῖς σκορόδοις ἠλείψατε. καὶ τοῖς Ἀθηναίοισι παύσασθαι λέγω ἐντεῦθεν ἐχομένοις ὅθεν νῦν ἕλκετε· οὐδὲν γὰρ ἄλλο δρᾶτε πλὴν δικάζετε. ἀλλʼ εἴπερ ἐπιθυμεῖτε τήνδʼ ἐξελκύσαι, πρὸς τὴν θάλατταν ὀλίγον ὑποχωρήσατε.
ΧΟΡΌΣ: ἄγʼ ὦνδρες αὐτοὶ δὴ μόνοι λαβώμεθʼ οἱ γεωργοί.
ἙΡΜΗ͂Σ: χωρεῖ γέ τοι τὸ πρᾶγμα πολλῷ μᾶλλον ὦνδρες ὑμῖν.
ΧΟΡΌΣ: χωρεῖν τὸ πρᾶγμά φησιν· ἀλλὰ πᾶς ἀνὴρ προθυμοῦ.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: οἵ τοι γεωργοὶ τοὔργον ἐξέλκουσι κἄλλος οὐδείς.
ΧΟΡΌΣ: ἄγε νυν ἄγε πᾶς.
ἙΡΜΗ͂Σ: καὶ μὴν ὁμοῦ ʼστιν ἤδη.
ΧΟΡΌΣ: μή νυν ἀνῶμεν ἀλλʼ ἐπεντείνωμεν ἀνδρικώτερον.
ἙΡΜΗ͂Σ: ἤδη ʼστὶ τοῦτʼ ἐκεῖνο.
ΧΟΡΌΣ: ὦ εἶα νῦν, ὦ εἶα πᾶς. ὦ εἶα εἶα εἶα εἶα εἶα εἶα. ὦ εἶα εἶα εἶα εἶα εἶα πᾶς.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ὦ πότνια βοτρυόδωρε τί προσείπω σʼ ἔπος; πόθεν ἂν λάβοιμι ῥῆμα μυριάμφορον ὅτῳ προσείπω σʼ; οὐ γὰρ εἶχον οἴκοθεν. ὦ χαῖρʼ Ὀπώρα, καὶ σὺ δʼ ὦ Θεωρία. οἷον δʼ ἔχεις τὸ πρόσωπον ὦ Θεωρία, οἷον δὲ πνεῖς, ὡς ἡδὺ κατὰ τῆς καρδίας, γλυκύτατον ὥσπερ ἀστρατείας καὶ μύρου.
Part 13
ἙΡΜΗ͂Σ: μῶν οὖν ὅμοιον καὶ γυλιοῦ στρατιωτικοῦ;
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ἀπέπτυσʼ ἐχθροῦ φωτὸς ἔχθιστον πλέκος. τοῦ μὲν γὰρ ὄζει κρομμυοξυρεγμίας, ταύτης δʼ ὀπώρας, ὑποδοχῆς, Διονυσίων, αὐλῶν, τραγῳδῶν, Σοφοκλέους μελῶν, κιχλῶν, ἐπυλλίων Εὐριπίδου—
ἙΡΜΗ͂Σ: κλαύσἄρα σὺ ταύτης καταψευδόμενος· οὐ γὰρ ἥδεται αὕτη ποιητῇ ῥηματίων δικανικῶν.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: κιττοῦ, τρυγοίπου, προβατίων βληχωμένων, † κόλπου † γυναικῶν διατρεχουσῶν εἰς ἀγρόν, δούλης μεθυούσης, ἀνατετραμμένου χοῶς, ἄλλων τε πολλῶν κἀγαθῶν—
ἙΡΜΗ͂Σ: ἴθι νυν ἄθρει οἷον πρὸς ἀλλήλας λαλοῦσιν αἱ πόλεις διαλλαγεῖσαι καὶ γελῶσιν ἄσμεναι, καὶ ταῦτα δαιμονίως ὑπωπιασμέναι ἁπαξάπασαι καὶ κυάθους προσκείμεναι.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: καὶ τῶνδε τοίνυν τῶν θεωμένων σκόπει τὰ πρόσωφʼ, ἵνα γνῷς τὰς τέχνας.
ἙΡΜΗ͂Σ: αἰβοῖ τάλας,
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ἐκεινονὶ γοῦν τὸν λοφοποιὸν οὐχ ὁρᾷς τίλλονθʼ ἑαυτόν;
ἙΡΜΗ͂Σ: ὁ δέ γε τὰς σμινύας ποιῶν κατέπαρδεν ἄρτι τοῦ ξιφουργοῦ ʼκεινουί.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ὁ δὲ δρεπανουργὸς οὐχ ὁρᾷς ὡς ἥδεται, καὶ τὸν δορυξὸν οἷον ἐσκιμάλισεν;
ἙΡΜΗ͂Σ: ἴθι νυν ἄνειπε τοὺς γεωργοὺς ἀπιέναι.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ἀκούετε λεῴ· τοὺς γεωργοὺς ἀπιέναι τὰ γεωργικὰ σκεύη λαβόντας εἰς ἀγρὸν
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ὡς τάχιστʼ ἄνευ δορατίου καὶ ξίφους κἀκοντίου· ὡς ἅπαντʼ ἤδη ʼστὶ μεστὰ τἀνθάδʼ εἰρήνης σαπρᾶς. ἀλλὰ πᾶς χώρει πρὸς ἔργον εἰς ἀγρὸν παιωνίσας.
ΧΟΡΌΣ: ὦ ποθεινὴ τοῖς δικαίοις καὶ γεωργοῖς ἡμέρα, ἄσμενός σʼ ἰδὼν προσειπεῖν βούλομαι τὰς ἀμπέλους, τάς τε συκᾶς, ἃς ἐγὼ ʼφύτευον ὢν νεώτερος, ἀσπάσασθαι θυμὸς ἡμῖν ἐστι πολλοστῷ χρόνῳ.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: νῦν μὲν οὖν ὦνδρες προσευξώμεσθα πρῶτον τῇ θεῷ, ἥπερ ἡμῶν τοὺς λόφους ἀφεῖλε καὶ τὰς Γοργόνας· εἶθʼ ὅπως Λιταργιοῦμεν οἴκαδʼ ἐς τὰ χωρία, ἐμπολήσαντές τι χρηστὸν εἰς ἀγρὸν ταρίχιον.
ἙΡΜΗ͂Σ: ὦ Πόσειδον ὡς καλὸν τὸ στῖφος αὐτῶν φαίνεται καὶ πυκνὸν καὶ γοργὸν ὥσπερ μᾶζα καὶ πανδαισία.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: νὴ Δίʼ ἡ γὰρ σφῦρα λαμπρὸν ἦν ἄρʼ ἐξωπλισμένη, αἵ τε θρίνακες διαστίλβουσι πρὸς τὸν ἥλιον. ἦ καλῶς αὐτῶν ἀπαλλάξειεν ἂν μετόρχιον. ὥστʼ ἔγωγʼ ἤδη ʼπιθυμῶ καὐτὸς ἐλθεῖν εἰς ἀγρὸν καὶ τριαινοῦν τῇ δικέλλῃ διὰ χρόνου τὸ γῄδιον.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ἀλλʼ ἀναμνησθέντες ὦνδρες τῆς διαίτης τῆς παλαιᾶς, ἣν παρεῖχʼ αὕτη ποθʼ ἡμῖν, τῶν τε παλασίων ἐκείνων τῶν τε σύκων τῶν τε μύρτων, τῆς τρυγός τε τῆς γλυκείας τῆς ἰωνιᾶς τε τῆς πρὸς τῷ φρέατι τῶν τʼ ἐλαῶν ὧν ποθοῦμεν, ἀντὶ τούτων τήνδε νυνὶ τὴν θεὸν προσείπατε.
ΧΟΡΌΣ: χαῖρε χαῖρʼ, ὡς ἀσμένοισιν ἦλθες, ὦ φιλτάτη. σῷ γὰρ ἐδάμην πόθῳ, δαιμόνια βουλόμενος εἰς ἀγρὸν ἀνερπύσαι [...] ἦσθα γὰρ μέγιστον ἡμῖν κέρδος ὦ ποθουμένη πᾶσιν ὁπόσοι γεωργὸν βίον ἐτρίβομεν. μόνη γὰρ ἡμᾶς ὠφέλεις. πολλὰ γὰρ ἐπάσχομεν πρίν ποτʼ ἐπὶ σοῦ γλυκέα κἀδάπανα καὶ φίλα. τοῖς ἀγροίκοισιν γὰρ ἦσθα χῖδρα καὶ σωτηρία. ὥστε σὲ τά τʼ ἀμπέλια καὶ τὰ νέα συκίδια τἄλλα θʼ ὁπόσʼ ἔστι φυτὰ προσγελάσεται λαβόντʼ ἄσμενα.
ΧΟΡΌΣ: ἀλλὰ ποῦ ποτʼ ἦν ἀφʼ ἡμῶν τὸν πολὺν τοῦτον χρόνον ἥδε; τοῦθʼ ἡμᾶς δίδαξον ὦ θεῶν εὐνούστατε.
Part 14
ἙΡΜΗ͂Σ: ὦ σοφώτατοι γεωργοί, τἀμὰ δὴ ξυνίετε ῥήματʼ, εἰ βούλεσθʼ ἀκοῦσαι τήνδʼ ὅπως ἀπώλετο. πρῶτα μὲν γὰρ †αὐτῆς ἦρξεν† Φειδίας πράξας κακῶς· εἶτα Περικλέης φοβηθεὶς μὴ μετάσχοι τῆς τύχης, τὰς φύσεις ὑμῶν δεδοικὼς καὶ τὸν αὐτοδὰξ τρόπον, πρὶν παθεῖν τι δεινὸν αὐτός, ἐξέφλεξε τὴν πόλιν. ἐμβαλὼν σπινθῆρα μικρὸν Μεγαρικοῦ ψηφίσματος, ἐξεφύσησεν τοσοῦτον πόλεμον ὥστε τῷ καπνῷ πάντας Ἕλληνας δακρῦσαι, τούς τʼ ἐκεῖ τούς τʼ ἐνθάδε. ὡς δʼ ἅπαξ †τὸ πρῶτον ἄκουσʼ† ἐψόφησεν ἄμπελος καὶ πίθος πληγεὶς ὑπʼ ὀργῆς ἀντελάκτισεν πίθῳ, οὐκέτʼ ἦν οὐδεὶς ὁ παύσων, ἥδε δʼ ἠφανίζετο.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ταῦτα τοίνυν μὰ τὸν Ἀπόλλω ʼγὼ ʼπεπύσμην οὐδενός, οὐδʼ ὅπως αὐτῇ προσήκοι Φειδίας ἠκηκόη.
ΧΟΡΌΣ: οὐδʼ ἔγωγε πλήν γε νυνί. ταῦτʼ ἄρʼ εὐπρόσωπος ἦν, οὖσα συγγενὴς ἐκείνου. πολλά γʼ ἡμᾶς λανθάνει.
ἙΡΜΗ͂Σ: κᾆτʼ ἐπειδὴ ʼγνωσαν ὑμᾶς αἱ πόλεις ὧν ἤρχετε ἠγριωμένους ἐπʼ ἀλλήλοισι καὶ σεσηρότας, πάντʼ ἐμηχανῶντʼ ἐφʼ ὑμῖν τοὺς φόρους φοβούμεναι, κἀνέπειθον τῶν Λακώνων τοὺς μεγίστους χρήμασιν. οἱ δʼ ἅτʼ ὄντες αἰσχροκερδεῖς καὶ διειρωνόξενοι τήνδʼ ἀπορρίψαντες αἰσχρῶς τὸν πόλεμον ἀνήρπασαν· κᾆτα τἀκείνων γε κέρδη τοῖς γεωργοῖς ἦν κακά· αἱ γὰρ ἐνθένδʼ αὖ τριήρεις ἀντιτιμωρούμεναι οὐδὲν αἰτίων ἂν ἀνδρῶν τὰς κράδας κατήσθιον.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ἐν δίκῃ μὲν οὖν, ἐπεί τοι τὴν κορώνεών γέ μου ἐξέκοψαν, ἣν ἐγὼ ʼφύτευσα κἀξεθρεψάμην.
ΧΟΡΌΣ: νὴ Δίʼ ὦ μέλʼ ἐνδίκως γε δῆτʼ, ἐπεὶ κἀμοῦ λίθον ἐμβαλόντες ἑξμέδιμνον κυψέλην ἀπώλεσαν.
ἙΡΜΗ͂Σ: κᾆτα δʼ ὡς ἐκ τῶν ἀγρῶν ξυνῆλθεν οὑργάτης λεώς, τὸν τρόπον πωλούμενος τὸν αὐτὸν οὐκ ἐμάνθανεν, ἀλλʼ ἅτʼ ὢν ἄνευ γιγάρτων καὶ φιλῶν τὰς ἰσχάδας ἔβλεπεν πρὸς τοὺς λέγοντας· οἱ δὲ γιγνώσκοντες εὖ τοὺς πένητας ἀσθενοῦντας κἀποροῦντας ἀλφίτων, τήνδε μὲν δικροῖς ἐώθουν τὴν θεὸν κεκράγμασιν, πολλάκις φανεῖσαν αὐτὴν τῆσδε τῆς χώρας πόθῳ, τῶν δὲ συμμάχων ἔσειον τοὺς παχεῖς καὶ πλουσίους, αἰτίας ἂν προστιθέντες, ὡς φρονεῖ τὰ Βρασίδου. εἶτʼ ἂν ὑμεῖς τοῦτον ὥσπερ κυνίδιʼ ἐσπαράττετε· ἡ πόλις γὰρ ὠχριῶσα κἀν φόβῳ καθημένη, ἅττα διαβάλοι τις αὐτῇ, ταῦτʼ ἂν ἥδιστʼ ἤσθιεν. οἳ δὲ τὰς πληγὰς ὁρῶντες ἃς ἐτύπτονθʼ οἱ ξένοι χρυσίῳ τῶν ταῦτα ποιούντων ἐβύνουν τὸ στόμα, ὥστʼ ἐκείνους μὲν ποιῆσαι πλουσίους, ἡ δʼ Ἑλλὰς ἂν ἐξερημωθεῖσʼ ἂν ὑμᾶς ἔλαθε. ταῦτα δʼ ἦν ὁ δρῶν βυρσοπώλης.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: παῦε παῦʼ ὦ δέσποθʼ Ἑρμῆ, μὴ λέγε, ἀλλʼ ἔα τὸν ἄνδρʼ ἐκεῖνον οὗπερ ἔστʼ εἶναι κάτω· οὐ γὰρ ἡμέτερος ἔτʼ ἔστʼ ἐκεῖνος ἁνὴρ ἀλλὰ σός.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ἅττʼ ἂν οὖν λέγῃς ἐκεῖνον, κεἰ πανοῦργος ἦν, ὅτʼ ἔζη, καὶ λάλος καὶ συκοφάντης καὶ κύκηθρον καὶ τάρακτρον, ταῦθʼ ἁπαξάπαντα νυνὶ τοὺς σεαυτοῦ λοιδορεῖς.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ἀλλʼ ὅ τι σιωπᾷς ὦ πότνια κάτειπέ μοι.
ἙΡΜΗ͂Σ: ἀλλʼ οὐκ ἂν εἴποι πρός γε τοὺς θεωμένους· ὀργὴν γὰρ αὐτοῖς ὧν ἔπαθε πολλὴν ἔχει.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ἡ δʼ ἀλλὰ πρὸς σὲ μικρὸν εἰπάτω μόνον.
ἙΡΜΗ͂Σ: εἴφʼ ὅ τι νοεῖς αὐτοῖσι πρὸς ἔμʼ ὦ φιλτάτη. ἴθʼ ὦ γυναικῶν μισοπορπακιστάτη. εἶεν, ἀκούω. ταῦτʼ ἐπικαλεῖς; μανθάνω. ἀκούσαθʼ ὑμεῖς ὧν ἕνεκα μομφὴν ἔχει. ἐλθοῦσά φησιν αὐτομάτη μετὰ τἀν Πύλῳ σπονδῶν φέρουσα τῇ πόλει κίστην πλέαν ἀποχειροτονηθῆναι τρὶς ἐν τἠκκλησίᾳ.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ἡμάρτομεν ταῦτʼ· ἀλλὰ συγγνώμην ἔχε· ὁ νοῦς γὰρ ἡμῶν ἦν τότʼ ἐν τοῖς σκύτεσιν.
ἙΡΜΗ͂Σ: ἴθι νυν ἄκουσον οἷον ἄρτι μʼ ἤρετο, ὅστις κακόνους αὐτῇ μάλιστʼ ἦν ἐνθάδε, χὤστις φίλος κἄσπευδεν εἶναι μὴ μάχας.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: εὐνούστατος μὲν ἦν μακρῷ Κλεώνυμος.
ἙΡΜΗ͂Σ: ποῖός τις οὖν εἶναι δοκεῖ τὰ πολεμικὰ ὁ Κλεώνυμος;
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ψυχήν γʼ ἄριστος πλήν γʼ ὅτι οὐκ ἦν ἄρʼ οὗπέρ φησιν εἶναι τοῦ πατρός. εἰ γάρ ποτʼ ἐξέλθοι στρατιώτης, εὐθέως ἀποβολιμαῖος τῶν ὅπλων ἐγίγνετο.
ἙΡΜΗ͂Σ: ἔτι νῦν ἄκουσον οἷον ἄρτι μʼ ἤρετο, ὅστις κρατεῖ νῦν τοῦ λίθου τοῦ ʼν τῇ πυκνί.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: Ὑπέρβολος νῦν τοῦτʼ ἔχει τὸ χωρίον. αὕτη τί ποιεῖς; τὴν κεφαλὴν ποῖ περιάγεις;
Part 15
ἙΡΜΗ͂Σ: ἀποστρέφεται τὸν δῆμον ἀχθεσθεῖσʼ ὅτι αὑτῷ πονηρὸν προστάτην ἐπεγράψατο.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ἀλλʼ οὐκέτʼ αὐτῷ χρησόμεθʼ οὐδέν, ἀλλὰ νῦν ἀπορῶν ὁ δῆμος ἐπιτρόπου καὶ γυμνὸς ὢν τοῦτον τέως τὸν ἄνδρα περιεζώσατο.
ἙΡΜΗ͂Σ: πῶς οὖν ξυνοίσει ταῦτʼ ἐρωτᾷ τῇ πόλει.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: εὐβουλότεροι γενησόμεθα.
ἙΡΜΗ͂Σ: τρόπῳ τίνι;
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ὅτι τυγχάνει λυχνοποιὸς ὤν. πρὸ τοῦ μὲν οὖν ἐψηλαφῶμεν ἐν σκότῳ τὰ πράγματα, νυνὶ δʼ ἅπαντα πρὸς λύχνον βουλεύσομεν.
ἙΡΜΗ͂Σ: ὢ ὤ, οἷά μʼ ἐκέλευσεν ἀναπυθέσθαι σου.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: τὰ τί;
ἙΡΜΗ͂Σ: πάμπολλα καὶ τἀρχαῖʼ ἃ κατέλιπεν τότε· πρῶτον δʼ ὅ τι πράττει Σοφοκλέης ἀνήρετο.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: εὐδαιμονεῖ, πάσχει δὲ θαυμαστόν.
ἙΡΜΗ͂Σ: τὸ τί;
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ἐκ τοῦ Σοφοκλέους γίγνεται Σιμωνίδης.
ἙΡΜΗ͂Σ: Σιμωνίδης; πῶς;
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ὅτι γέρων ὢν καὶ σαπρὸς κέρδους ἕκατι κἂν ἐπὶ ῥιπὸς πλέοι.
ἙΡΜΗ͂Σ: τί δαί; Κρατῖνος ὁ σοφὸς ἔστιν;
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ἀπέθανεν ὅθʼ οἱ Λάκωνες ἐνέβαλον.
ἙΡΜΗ͂Σ: τί παθών;
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ὅ τι; ὼρακιάσας· οὐ γὰρ ἐξηνέσχετο ἰδὼν πίθον καταγνύμενον οἴνου πλέων. χἄτερα πόσʼ ἄττʼ οἴει γεγενῆσθʼ ἐν τῇ πόλει; ὥστʼ οὐδέποτʼ ὦ δέσποινʼ ἀφησόμεσθά σου.
ἙΡΜΗ͂Σ: ἴθι νυν ἐπὶ τούτοις τὴν Ὀπώραν λάμβανε γυναῖκα σαυτῷ τήνδε· κᾆτʼ ἐν τοῖς ἀγροῖς ταύτῃ ξυνοικῶν ἐκποιοῦ σαυτῷ βότρυς.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ὦ φιλτάτη δεῦρʼ ἐλθὲ καὶ δός μοι κύσαι. ἆρʼ ἂν βλαβῆναι διὰ χρόνου τί σοι δοκῶ ὦ δέσποθʼ Ἑρμῆ τῆς Ὀπώρας κατελάσας;
Part 16
ἙΡΜΗ͂Σ: οὐκ εἴ γε κυκεῶνʼ ἐπιπίοις βληχωνίαν. ἀλλʼ ὡς τάχιστα τήνδε τὴν Θεωρίαν ἀπάγαγε τῇ βουλῇ λαβών, ἧσπέρ ποτʼ ἦν.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ὦ μακαρία βουλὴ σὺ τῆς Θεωρίας, ὅσον ῥοφήσει ζωμὸν ἡμερῶν τριῶν, ὅσας δὲ κατέδει ξόλικας ἑφθὰς καὶ κρέα. ἀλλʼ ὦ φίλʼ Ἑρμῆ χαῖρε πολλά.
ἙΡΜΗ͂Σ: καὶ σύ γε ὦνθρωπε χαίρων ἄπιθι καὶ μέμνησό μου.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ὦ κάνθαρʼ οἴκαδʼ οἴκαδʼ ἀποπετώμεθα.
ἙΡΜΗ͂Σ: οὐκ ἐνθάδʼ ὦ τᾶν ἔστι.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ποῖ γὰρ οἴχεται;
ἙΡΜΗ͂Σ: ὑφʼ ἅρματʼ ἐλθὼν Ζηνὸς ἀστραπηφορεῖ.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: πόθεν οὖν ὁ τλήμων ἐνθάδʼ ἕξει σιτία;
ἙΡΜΗ͂Σ: τὴν τοῦ Γανυμήδους ἀμβροσίαν σιτήσεται.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: πῶς δῆτʼ ἐγὼ καταβήσομαι;
ἙΡΜΗ͂Σ: θάρρει, καλῶς· τῃδὶ παρʼ αὐτὴν τὴν θεόν.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: δεῦρʼ ὦ κόραι ἕπεσθον ἅμʼ ἐμοὶ θᾶττον, ὡς πολλοὶ πάνυ ποθοῦντες ὑμᾶς ἀναμένουσʼ ἐστυκότες.
ΧΟΡΌΣ: ἀλλʼ ἴθι χαίρων· ἡμεῖς δὲ τέως τάδε τὰ σκεύη παραδόντες τοῖς ἀκολούθοις δῶμεν σῴζειν, ὡς εἰώθασι μάλιστα περὶ τὰς σκηνὰς πλεῖστοι κλέπται κυπτάζειν καὶ κακοποιεῖν. ἀλλὰ φυλάττετε ταῦτʼ ἀνδρείως· ἡμεῖς δʼ αὖ τοῖσι θεαταῖς ἣν ἔχομεν ὁδὸν λόγων εἴπωμεν ὅσα τε νοῦς ἔχει.
ΧΟΡΌΣ: χρῆν μὲν τύπτειν τοὺς ῥαβδούχους, εἴ τις κωμῳδοποιητὴς αὑτὸν ἐπῄνει πρὸς τὸ θέατρον παραβὰς ἐν τοῖς ἀναπαίστοις· εἰ δʼ οὖν εἰκός τινα τιμῆσαι, θύγατερ Διός, ὅστις ἄριστος κωμῳδοδιδάσκαλος ἀνθρώπων καὶ κλεινότατος γεγένηται, ἄξιος εἶναί φησʼ εὐλογίας μεγάλης ὁ διδάσκαλος ἡμῶν. πρῶτον μὲν γὰρ τοὺς ἀντιπάλους μόνος ἀνθρώπων κατέπαυσεν ἐς τὰ ῥάκια σκώπτοντας ἀεὶ καὶ τοῖς φθειρσὶν πολεμοῦντας, τούς θʼ Ἡρακλέας τοὺς μάττοντας καὶ τοὺς πεινῶντας ἐκείνους ἐξήλασʼ ἀτιμώσας πρῶτος, καὶ τοὺς δούλους παρέλυσεν τοὺς φεύγοντας κἀξαπατῶντας καὶ τυπτομένους ἐπίτηδες, οὓς ἐξῆγον κλάοντας ἀεί, καὶ τούτους οὕνεκα τουδί, ἵνʼ ὁ σύνδουλος σκώψας αὐτοῦ τὰς πληγὰς εἶτʼ ἀνέροιτο, ὦ κακόδαιμον τί τὸ δέρμʼ ἔπαθες; μῶν ὑστριχὶς εἰσέβαλέν σοι ἐς τὰς πλευρὰς πολλῇ στρατιᾷ κἀδενδροτόμησε τὸ νῶτον; τοιαῦτʼ ἀφελὼν κακὰ καὶ φόρτον καὶ βωμολοχεύματʼ ἀγεννῆ ἐποίησε τέχνην μεγάλην ἡμῖν κἀπύργωσʼ οἰκοδομήσας ἔπεσιν μεγάλοις καὶ διανοίαις καὶ σκώμμασιν οὐκ ἀγοραίοις, οὐκ ἰδιώτας ἀνθρωπίσκους κωμῳδῶν οὐδὲ γυναῖκας, ἀλλʼ Ἡρακλέους ὀργήν τινʼ ἔχων τοῖσι μεγίστοις ἐπεχείρει, διαβὰς βυρσῶν ὀσμὰς δεινὰς κἀπειλὰς βορβοροθύμους, καὶ πρῶτον μὲν μάχομαι πάντων αὐτῷ τῷ καρχαρόδοντι, οὗ δεινόταται μὲν ἀπʼ ὀφθαλμῶν Κύννης ἀκτῖνες ἔλαμπον, ἑκατὸν δὲ κύκλῳ κεφαλαὶ κολάκων οἰμωξομένων ἐλιχμῶντο περὶ τὴν κεφαλήν, φωνὴν δʼ εἶχεν χαράδρας ὄλεθρον τετοκυίας, φώκης δʼ ὀσμήν, Λαμίας ὄρχεις ἀπλύτους, πρωκτὸν δὲ καμήλου. τοιοῦτον ἰδὼν τέρας οὐ κατέδεισʼ, ἀλλʼ ὑπὲρ ὑμῶν πολεμίζων ἀντεῖχον ἀεὶ καὶ τῶν ἄλλων νήσων. ὧν οὕνεκα νυνὶ ἀποδοῦναί μοι τὴν χάριν ὑμᾶς εἰκὸς καὶ μνήμονας εἶναι. καὶ γὰρ πρότερον πράξας κατὰ νοῦν οὐχὶ παλαίστρας περινοστῶν παῖδας ἐπείρων, ἀλλʼ ἀράμενος τὴν σκευὴν εὐθὺς ἐχώρουν, παῦρʼ ἀνιάσας, πόλλʼ εὐφράνας, πάντα παρασχὼν τὰ δέοντα.
ΧΟΡΌΣ: πρὸς ταῦτα χρεὼν εἶναι μετʼ ἐμοῦ καὶ τοὺς ἄνδρας καὶ τοὺς παῖδας· καὶ τοῖς φαλακροῖσι παραινοῦμεν ξυσπουδάζειν περὶ τῆς νίκης. πᾶς γάρ τις ἐρεῖ νικῶντος ἐμοῦ κἀπὶ τραπέζῃ καὶ ξυμποσίοις, φέρε τῷ φαλακρῷ, δὸς τῷ φαλακρῷ τῶν τρωγαλίων, καὶ μἀφαίρει γενναιοτάτου τῶν ποιητῶν ἀνδρὸς τὸ μέτωπον ἔχοντος.
ΧΟΡΌΣ: Μοῦσα σὺ μὲν πολέμους ἀπωσαμένη μετʼ ἐμοῦ τοῦ φίλου χόρευσον, κλείουσα θεῶν τε γάμους ἀνδρῶν τε δαῖτας καὶ θαλίας μακάρων· σοὶ γὰρ τάδʼ ἐξ ἀρχῆς μέλει. ἢν δέ σε Καρκίνος ἐλθὼν ἀντιβολῇ μετὰ τῶν παίδων χορεῦσαι, μήθʼ ὑπάκουε μήτʼ ἔλθῃς συνέριθος αὐτοῖς, ἀλλὰ νόμιζε πάντας ὄρτυγας οἰκογενεῖς γυλιαύχενας ὀρχηστὰς ναννοφυεῖς σφυράδων ἀποκνίσματα μηχανοδίφας. καὶ γὰρ ἔφασχʼ ὁ πατὴρ ὃ παρʼ ἐλπίδας εἶχε τὸ δρᾶμα γαλῆν τῆς ἑσπέρας ἀπάγξαι.
ΧΟΡΌΣ: τοιάδε χρὴ Χαρίτων δαμώματα καλλικόμων τὸν σοφὸν ποιητὴν ὑμνεῖν, ὅταν ἠρινὰ μὲν φωνῇ χελιδὼν ἑζομένη κελαδῇ, χορὸν δὲ μὴ ʼχῃ Μόρσιμος μηδὲ Μελάνθιος, οὗ δὴ πικροτάτην ὄπα γηρύσαντος ἤκουσʼ ἡνίκα τῶν τραγῳδῶν τὸν χορὸν εἶχον ἁδελφός τε και αὐτός, ἄμφω Γοργόνες ὀψοφάγοι βατιδοσκόποι Ἅρπυιαι, γραοσόβαι μιαροὶ τραγομάσχαλοι ἰχθυολῦμαι· ὧν καταχρεμψαμένη μέγα καὶ πλατὺ Μοῦσα θεὰ μετʼ ἐμοῦ ξύμπαιζε τὴν ἑορτήν.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ὡς χαλεπὸν ἐλθεῖν ἦν ἄρʼ εὐθὺ τῶν θεῶν. ἔγωγέ τοι πεπόνηκα κομιδῇ τὼ σκέλει. μικροὶ δʼ ὁρᾶν ἄνωθεν ἦστʼ. ἔμοιγέ τοι ἀπὸ τοὐρανοῦ ʼφαίνεσθε κακοήθεις πάνυ, ἐντευθενὶ δὲ πολύ τι κακοηθέστεροι.
ΟἸΚΈΤΗΣ: ὦ δέσποθʼ ἥκεις;
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ὡς ἐγὼ ʼπυθόμην τινός.
Part 17
ΟἸΚΈΤΗΣ: τί δʼ ἔπαθες;
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ἤλγουν τὼ σκέλει μακρὰν ὁδὸν διεληλυθώς.
ΟἸΚΈΤΗΣ: ἴθι νυν κάτειπέ μοι—
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: τὸ τί;
ΟἸΚΈΤΗΣ: ἄλλον τινʼ εἶδες ἄνδρα κατὰ τὸν ἀέρα πλανώμενον πλὴν σαυτόν;
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: οὔκ, εἰ μή γέ που ψυχὰς δύʼ ἢ τρεῖς διθυραμβοδιδασκάλων.
ΟἸΚΈΤΗΣ: τί δʼ ἔδρων;
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ξυνελέγοντʼ ἀναβολὰς ποτώμεναι τὰς ἐνδιαεριαυερινηχέτους τινάς.
ΟἸΚΈΤΗΣ: οὐκ ἦν ἄρʼ οὐδʼ ἃ λέγουσι, κατὰ τὸν ἀέρα ὡς ἀστέρες γιγνόμεθʼ, ὅταν τις ἀποθάνῃ;
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: μάλιστα.
ΟἸΚΈΤΗΣ: καὶ τίς ἐστιν ἀστὴρ νῦν ἐκεῖ;
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: Ἴων ὁ Χῖος, ὅσπερ ἐποίησεν πάλαι ἐνθάδε τὸν ἀοῖόν ποθʼ· ὡς δʼ ἦλθʼ, εὐθέως ἀοῖον αὐτὸν πάντες ἐκάλουν ἀστέρα.
ΟἸΚΈΤΗΣ: τίνες γάρ εἰσʼ οἱ διατρέχοντες ἀστέρες, οἳ καόμενοι θέουσιν;
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ἀπὸ δείπνου τινὲς τῶν πλουσίων οὗτοι βαδίζουσʼ ἀστέρων, ἰπνοὺς ἔχοντες, ἐν δὲ τοῖς ἰπνοῖσι πῦρ. ἀλλʼ εἴσαγʼ ὡς τάχιστα ταυτηνὶ λαβών, καὶ τὴν πύελον κατάκλυζε καὶ θέρμαινʼ ὕδωρ, στόρνυ τʼ ἐμοὶ καὶ τῇδε κουρίδιον λέχος. καὶ ταῦτα δράσας ἧκε δεῦρʼ αὖθις πάλιν· ἐγὼ δʼ ἀποδώσω τήνδε τῇ βουλῇ τέως.
ΟἸΚΈΤΗΣ: πόθεν δʼ ἔλαβες ταύτας;
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ὁπόθεν; ἐκ τοὐρανοῦ.
ΟἸΚΈΤΗΣ: οὐκ ἂν ἔτι δοίην τῶν θεῶν τριώβολον, εἰ πορνοβοσκοῦσʼ ὥσπερ ἡμεῖς οἱ βροτοί.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: οὔκ, ἀλλὰ κἀκεῖ ζῶσιν ἀπὸ τούτων τινές. ἄγε νυν ἴωμεν.
ΟἸΚΈΤΗΣ: εἰπέ μοι, δῶ καταφαγεῖν ταύτῃ τι;
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: μηδέν· οὐ γὰρ ἐθελήσει θαγεῖν οὔτʼ ἄρτον οὔτε μᾶζαν, εἰωθυῖʼ ἀεὶ παρὰ τοῖς θεοῖσιν ἀμβροσίαν λείχειν ἄνω.
Part 18
ΟἸΚΈΤΗΣ: λείχειν ἄρʼ αὐτῇ κἀνθάδε σκευαστέον.
ΧΟΡΌΣ: εὐδαιμονικῶς γʼ ὁ πρεσβύτης, ὅσα γʼ ὧδʼ ἰδεῖν, τὰ νῦν τάδε πράττει.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: τί δῆτʼ ἐπειδὰν νυμφίον μʼ ὁρᾶτε λαμπρὸν ὄντα;
ΧΟΡΌΣ: ζηλωτὸς ἔσει, γέρον, αὖθις νέος ὢν πάλιν, μύρῳ κατάλειπτος.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: οἶμαι. τί δῆθʼ ὅταν ξυνὼν τῶν τιτθίων ἔχωμαι;
ΧΟΡΌΣ: εὐδαιμονέστερος φανεῖ τῶν Καρκίνου στροβίλων.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: οὔκουν δικαίως; ὅστις εἰς ὄχημα κανθάρου ʼπιβὰς ἔσωσα τοὺς Ἕλληνας, ὥστʼ ἐν τοῖς ἀγροῖσιν αὐτοὺς ἅπαντας ὄντας ἀσφαλῶς βινεῖν τε καὶ καθεύδειν.
ΟἸΚΈΤΗΣ: ἡ παῖς λέλουται καὶ τὰ τῆς πυγῆς καλά· ὁ πλακοῦς πέπεπται, σησαμῆ ξυμπλάττεται. καὶ τἄλλʼ ἁπαξάπαντα· τοῦ πέους δὲ δεῖ.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ἴθι νυν ἀποδῶμεν τήνδε τὴν Θεωρίαν ἀνύσαντε τῇ βουλῇ.
ΟἸΚΈΤΗΣ: τίς αὑτηί;
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: τί φῄς; αὕτη Θεωρία ʼστίν.
ΟἸΚΈΤΗΣ: ἣν ἡμεῖς ποτε ἐπαίομεν Βραυρωνάδʼ ὑποπεπωκότες;
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: σάφʼ ἴσθι, κἀλήφθη γε μόλις.
ΟἸΚΈΤΗΣ: ὦ δέσποτα ὅσην ἔχει τὴν πρωκτοπεντετηρίδα.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: εἶεν, τίς ἐσθʼ ὑμῶν δίκαιος, τίς ποτε; τίς διαφυλάξει τήνδε τῇ βουλῇ λαβών; οὗτος τί περιγράφεις;
ΟἸΚΈΤΗΣ: τὸ δεῖνʼ εἰς Ἴσθμια σκηνὴν ἐμαυτοῦ τῷ πέει καταλαμβάνω.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: οὔπω λέγεθʼ ὑμεῖς τίς ὁ φυλάξων. δεῦρο σύ· καταθήσομαι γὰρ αὐτὸς ἐς μέσους ἄγων.
ΟἸΚΈΤΗΣ: ἐκεινοσὶ νεύει.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: τίς;
ΟἸΚΈΤΗΣ: ὅστις; Ἀριφράδης, ἄγειν παρʼ αὑτὸν ἀντιβολῶν.
Part 19
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ἀλλʼ ὦ μέλε τὸν ζωμὸν αὐτῆς προσπεσὼν ἐκλάψεται. ἄγε δὴ σὺ κατάθου πρῶτα τὰ σκεύη χαμαί. βουλή, πρυτάνεις, ὁρᾶτε τὴν Θεωρίαν. σκέψασθʼ ὅσʼ ὑμῖν ἀγαθὰ παραδώσω φέρων, ὥστʼ εὐθέως ἄραντας ὑμᾶς τὼ σκέλει ταύτης μετέωρα καταγαγεῖν ἀνάρρυσιν. τουτὶ δʼ ὁρᾶτʼ ὀπτάνιον ἡμῖν ὡς καλόν.
ΟἸΚΈΤΗΣ: διὰ ταῦτα καὶ κεκάπνικʼ ἄρʼ· ἐνταυθοῖ γὰρ οὖν πρὸ τοῦ πολέμου τὰ λάσανα τῇ βουλῇ ποτʼ ἦν.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ἔπειτʼ ἀγῶνά γʼ εὐθὺς ἐξέσται ποιεῖν ταύτην ἔχουσιν αὔριον καλὸν πάνυ, ἐπὶ γῆς παλαίειν, τετραποδηδὸν ἑστάναι, πλαγίαν καταβάλλειν, ἐς γόνατα κύβδʼ ἑστάναι, καὶ παγκράτιόν γʼ ὑπαλειψαμένοις νεανικῶς παίειν ὀρύττειν πὺξ ὁμοῦ καὶ τῷ πέει· τρίτῃ δὲ μετὰ ταῦθʼ ἱπποδρομίαν ἄξετε, ἵνα δὴ κέλης κέλητα παρακελητιεῖ, ἅρματα δʼ ἐπʼ ἀλλήλοισιν ἀνατετραμμένα φυσῶντα καὶ πνέοντα προσκινήσεται· ἕτεροι δὲ κείσονταί γʼ ἀπεψωλημένοι περὶ ταῖσι καμπαῖς ἡνίοχοι πεπτωκότες. ἀλλʼ ὦ πρυτάνεις δέχεσθε τὴν Θεωρίαν. θέασʼ ὡς προθύμως ὁ πρύτανις παρεδέξατο. ἀλλʼ οὐκ ἂν εἴ τι προῖκα προσαγαγεῖν σʼ ἔδει, ἀλλʼ ηὗρον ἄν σʼ ὑπέχοντα τὴν ἐκεχειρίαν.
ΧΟΡΌΣ: ἦ χρηστὸς ἀνὴρ πολίτης ἐστὶν ἅπασιν ὅστις γʼ ἐστὶ τοιοῦτος.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ὅταν τρυγᾶτʼ, εἴσεσθε πολλῷ μᾶλλον οἷός εἰμι.
ΧΟΡΌΣ: καὶ νῦν σύ γε δῆλος εἶ· σωτὴρ γὰρ ἅπασιν ἀνθρώποις γεγένησαι.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: φήσεις ἐπειδὰν ἐκπίῃς οἴνου νέου λεπαστήν.
ΧΟΡΌΣ: καὶ πλήν γε τῶν θεῶν ἀεί σʼ ἡγησόμεσθα πρῶτον.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: πολλῶν γὰρ ὑμῖν ἄξιος Τρυγαῖος ἁθμονεὺς ἐγώ, δεινῶν ἀπαλλάξας πόνων τὸν δημότην ὅμιλον, καὶ τὸν γεωργικὸν λεὼν Ὑπέρβολόν τε παύσας.
ΟἸΚΈΤΗΣ: ἄγε δὴ τί νῷν ἐντευθενὶ ποιητέον;
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: τί δʼ ἄλλο γʼ ἢ ταύτην χύτραις ἱδρυτέον;
ΧΟΡΌΣ: χύτραισιν, ὥσπερ μεμφόμενον Ἑρμῄδιον;
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: τί δαὶ δοκεῖ; βούλεσθε λαρινῷ βοΐ;
ΧΟΡΌΣ: βοΐ; μηδαμῶς, ἵνα μὴ βοηθεῖν ποι δέῃ.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ἀλλʼ ὑὶ παχείᾳ καὶ μεγάλῃ;
ΧΟΡΌΣ: μὴ μή.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: τιή;
ΧΟΡΌΣ: ἵνα μὴ γένηται Θεογένους ὑηνία.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: τῷ δὴ δοκεῖ σοι δῆτα τῶν λοιπῶν;
ΧΟΡΌΣ: ὀί.
Part 20
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ὀί;
ΧΟΡΌΣ: ναὶ μὰ Δίʼ.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ἀλλὰ τοῦτό γʼ ἔστʼ Ἰωνικὸν τὸ ῥῆμʼ.
ΧΟΡΌΣ: ἐπίτηδές γʼ, ἵνʼ ὅταν ἐν τἠκκλησίᾳ ὡς χρὴ πολεμεῖν λέγῃ τις, οἱ καθήμενοι ὑπὸ τοῦ δέους λέγωσʼ Ἰωνικῶς ὀὶ—
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: εὖ τοι λέγεις.
ΧΟΡΌΣ: καὶ τἄλλα γʼ ὦσιν ἤπιοι. ὥστʼ ἐσόμεθʼ ἀλλήλοισιν ἀμνοὶ τοὺς τρόπους καὶ τοῖσι συμμάχοισι πρᾳότεροι πολύ.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ἴθι νυν ἄγʼ ὡς τάχιστα τὸ πρόβατον λαβών· ἐγὼ δὲ ποριῶ βωμὸν ἐφʼ ὅτου θύσομεν.
ΧΟΡΌΣ: ὡς πάνθʼ ὅσʼ ἂν θεὸς θέλῃ χἠ τύχη κατορθοῖ, χωρεῖ κατὰ νοῦν, ἕτερον δʼ ἑτέρῳ τούτων κατὰ καιρὸν ἀπαντᾷ.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ὡς ταῦτα δῆλά γʼ ἔσθʼ· ὁ γὰρ βωμὸς θύρασι καὶ δή.
ΧΟΡΌΣ: ἐπείγετέ νυν ἐν ὅσῳ σοβαρὰ θεόθεν κατέχει πολέμου μετάτροπος αὔρα. νῦν γὰρ δαίμων φανερῶς εἰς ἀγαθὰ μεταβιβάζει.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: τὸ κανοῦν πάρεστʼ ὀλὰς ἔχον καὶ στέμμα καὶ μάχαιραν, καὶ πῦρ γε τουτί, κοὐδὲν ἴσχει πλὴν τὸ πρόβατον ὑμᾶς.
ΧΟΡΌΣ: οὔκουν ἁμιλλήσεσθον; ὡς ἢν Χαῖρις ὑμᾶς ἴδῃ, πρόσεισιν αὐλήσων ἄκλητος, κᾆτα τοῦτʼ εὖ οἶδʼ ὅτι φυσῶντι καὶ πονουμένῳ προσδώσετε δήπου.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ἄγε δὴ τὸ κανοῦν λαβὼν σὺ καὶ τὴν χέρνιβα περίιθι τὸν βωμὸν ταχέως ἐπιδέξια.
ΟἸΚΈΤΗΣ: ἰδού· λεγοις ἂν ἄλλο· περιελήλυθα.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: φέρε δὴ τὸ δαλίον τόδʼ ἐμβάψω λαβών, σείου σὺ ταχέως· σὺ δὲ πρότεινε τῶν ὀλῶν, καὐτός γε χερνίπτου παραδοὺς ταύτην ἐμοί, καὶ τοῖς θεαταῖς ῥῖπτε τῶν κριθῶν.
ΟἸΚΈΤΗΣ: ἰδού.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ἔδωκας ἤδη;
ΟἸΚΈΤΗΣ: νὴ τὸν Ἑρμῆν ὥστε γε τούτων ὅσοιπέρ εἰσι τῶν θεωμένων οὐκ ἔστιν οὐδεὶς ὅστις οὐ κριθὴν ἔχει.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: οὐχ αἱ γυναῖκές γʼ ἔλαβον.
ΟἸΚΈΤΗΣ: ἀλλʼ εἰς ἑσπέραν δώσουσιν αὐταῖς ἅνδρες.
Part 21
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ἀλλʼ εὐχώμεθα. τίς τῇδε; ποῦ ποτʼ εἰσὶ πολλοὶ κἀγαθοί;
ΟἸΚΈΤΗΣ: τοισδὶ φέρε δῶ· πολλοὶ γάρ εἰσι κἀγαθοί.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: τούτους ἀγαθοὺς ἐνόμισας;
ΟἸΚΈΤΗΣ: οὐ γάρ, οἵτινες ἡμῶν καταχεόντων ὕδωρ τοσουτονὶ ἐς ταὐτὸ τοῦθʼ ἑστᾶσʼ ἰόντες χωρίον;
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ἀλλʼ ὡς τάχιστʼ εὐχώμεθʼ.
ΧΟΡΌΣ: εὐχώμεσθα δή.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ὦ σεμνοτάτη βασίλεια θεὰ πότνιʼ Εἰρήνη, δέσποινα χορῶν, δέσποινα γάμων, δέξαι θυσίαν τὴν ἡμετέραν.
ΧΟΡΌΣ: δέξαι δῆτʼ ὦ πολυτιμήτη νὴ Δία, καὶ μὴ ποίει γʼ ἅπερ αἱ μοιχευόμεναι δρῶσι γυναῖκες. καὶ γὰρ ἐκεῖναι παρακλίνασαι τῆς αὐλείας παρακύπτουσιν, κἄν τις προσέχῃ τὸν νοῦν αὐταῖς ἀναχωροῦσιν, κᾆτʼ ἢν ἀπίῃ παρακύπτουσιν. τούτων σὺ ποίει μηδὲν ἔθʼ ἡμᾶς.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: μὰ Δίʼ ἀλλʼ ἀπόφηνον ὅλην σαυτὴν γενναιοπρεπῶς τοῖσιν ἐρασταῖς ἡμῖν, οἵ σου τρυχόμεθʼ ἤδη τρία καὶ δέκʼ ἔτη, λῦσον δὲ μάχας καὶ κορκορυγάς, ἵνα Λυσιμάχην σε καλῶμεν. παῦσον δʼ ἡμῶν τὰς ὑπονοίας τὰς περικόμψους, αἷς στωμυλλόμεθʼ εἰς ἀλλήλους· μεῖξον δʼ ἡμᾶς τοὺς Ἕλληνας πάλιν ἐξ ἀρχῆς φιλίας χυλῷ καὶ συγγνώμῃ τινὶ πρᾳοτέρᾳ κέρασον τὸν νοῦν· καὶ τὴν ἀγορὰν ἡμῖν ἀγαθῶν ἐμπλησθῆναι, μεγάλων σκορόδων, σικύων πρῴων, μήλων, ῥοιῶν. δούλοισι χλανισκιδίων μικρῶν· κἀκ Βοιωτῶν γε φέροντας ἰδεῖν χῆνας νήττας φάττας τροχίλους· καὶ Κωπᾴδων ἐλθεῖν σπυρίδας, καὶ περὶ ταύτας ἡμᾶς ἁθρόους ὀψωνοῦντας τυρβάζεσθαι Μορύχῳ Τελέᾳ Γλαυκέτῃ, ἄλλοις τένθαις πολλοῖς· κᾆτα Μελάνθιον ἥκειν ὕστερον ἐς τὴν ἀγοράν, τὰς δὲ πεπρᾶσθαι, τὸν δʼ ὀτοτύζειν, εἶτα μονῳδεῖν ἐκ Μηδείας, ὀλόμαν ὀλόμαν, ἀποχηρωθεὶς τᾶς ἐν τεύτλοισι λοχευομένας· τοὺς δʼ ἀνθρώπους ἐπιχαίρειν.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ταῦτʼ ὦ πολυτίμητʼ εὐχομένοις ἡμῖν δίδου.
ΟἸΚΈΤΗΣ: λαβὲ τὴν μάχαιραν· εἶθʼ ὅπως μαγειρικῶς σφάξεις τὸν οἶν.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ἀλλʼ οὐ θέμις.
ΟἸΚΈΤΗΣ: τιὴ τί δή;
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: οὐχ ἥδεται δήπουθεν Εἰρήνη σφαγαῖς, οὐδʼ αἱματοῦται βωμός. ἀλλʼ εἴσω φέρων θύσας τὰ μηρἴ ἐξελὼν δεῦρʼ ἔκφερε, χοὔτω τὸ πρόβατον τῷ χορηγῷ σῴζεται.
ΧΟΡΌΣ: σέ τοι θύρασι χρὴ [...] μένοντα τοίνυν σχίζας δευρὶ τιθέναι ταχέως τά τε πρόσφορα πάντʼ ἐπὶ τούτοις.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: οὔκουν δοκῶ σοι μαντικῶς τὸ φρύγανον τίθεσθαι;
ΧΟΡΌΣ: πῶς δʼ οὐχί; τί γάρ σε πέφευγʼ ὅσα χρὴ σοφὸν ἄνδρα; τί δʼ οὐ σὺ φρονεῖς ὁπόσα χρεών ἐστιν τόν γε σοφῇ δόκιμον φρενὶ πορίμῳ τε τόλμῃ;
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ἡ σχίζα γοῦν ἐνημμένη τὸν Στιλβίδην πιέζει, καὶ τὴν τράπεζαν οἴσομαι, καὶ παιδὸς οὐ δεήσει.
ΧΟΡΌΣ: τίς οὖν ἂν οὐκ ἐπαινέσειεν ἄνδρα τοιοῦτον, ὅστις πόλλʼ ἀνατλὰς ἔσωσε τὴν ἱερὰν πόλιν; ὥστʼ οὐχὶ μὴ παύσῃ ποτʼ ὢν ζηλωτὸς ἅπασιν.
ΟἸΚΈΤΗΣ: ταυτὶ δέδραται. τίθεσο τὼ μηρὼ λαβών. ἐγὼ δʼ ἐπὶ σπλάγχνʼ εἶμι καὶ θυλήματα.
Part 22
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ἐμοὶ μελήσει ταῦτά γʼ· ἀλλʼ ἥκειν ἐχρῆν.
ΟἸΚΈΤΗΣ: ἰδοὺ πάρειμι. μῶν ἐπισχεῖν σοι δοκῶ;
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ὄπτα καλῶς νυν αὐτά· καὶ γὰρ οὑτοσὶ προσέρχεται δάφνῃ τις ἐστεφανωμένος. τίς ἄρα ποτʼ ἐστίν;
ΟἸΚΈΤΗΣ: ὡς ἀλαζὼν φαίνεται· μάντις τίς ἐστιν.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: οὐ μὰ Δίʼ ἀλλʼ Ἱεροκλέης οὗτός γέ πού ʼσθʼ ὁ χρησμολόγος οὑξ Ὠρεοῦ.
ΟἸΚΈΤΗΣ: τί ποτʼ ἄρα λέξει;
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: δῆλός ἐσθʼ οὗτός γʼ ὅτι ἐναντιώσεταί τι ταῖς διαλλαγαῖς.
ΟἸΚΈΤΗΣ: οὔκ, ἀλλὰ κατὰ τὴν κνῖσαν εἰσελήλυθεν.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: μή νυν ὁρᾶν δοκῶμεν αὐτόν.
ΟἸΚΈΤΗΣ: εὖ λέγεις.
ἹΕΡΟΚΛΗ͂Σ: τίς ἡ θυσία ποθʼ αὑτηὶ καὶ τῷ θεῶν;
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ὀπτα σὺ σιγῇ κἄπαγʼ ἀπὸ τῆς ὀσφύος.
ἹΕΡΟΚΛΗ͂Σ: ὅτῳ δὲ θύετʼ οὐ φράσεθʼ;
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ἡ κέρκος ποιεῖ καλῶς;
ΟἸΚΈΤΗΣ: καλῶς δῆτʼ ὦ πότνιʼ Εἰρήνη φίλη.
ἹΕΡΟΚΛΗ͂Σ: ἄγε νυν ἀπάρχου κᾆτα δὸς τἀπάργματα.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ὀπτᾶν ἄμεινον πρῶτον.
ἹΕΡΟΚΛΗ͂Σ: ἀλλὰ ταυταγὶ ἤδη ʼστὶν ὀπτά.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: πολλὰ πράττεις, ὅστις εἶ. κατάτεμνε. ποῦ τράπεζα; τὴν σπονδὴν φέρε.
ἹΕΡΟΚΛΗ͂Σ: ἡ γλῶττα χωρὶς τέμνεται.
Part 23
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: μεμνήμεθα. ἀλλʼ οἶσθʼ ὃ δρᾶσον;
ἹΕΡΟΚΛΗ͂Σ: ἢν φράσῃς.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: μὴ διαλέγου νῷν μηδέν· Εἰρήνῃ γὰρ ἱερὰ θύομεν.
ἹΕΡΟΚΛΗ͂Σ: ὦ μέλεοι θνητοὶ καὶ νήπιοι,
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ἐς κεφαλὴν σοί.
ἹΕΡΟΚΛΗ͂Σ: οἵτινες ἀφραδίῃσι θεῶν νόον οὐκ ἀίοντες συνθήκας πεποίησθʼ ἄνδρες χαροποῖσι πιθήκοις,
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: αἰβοιβοῖ.
ἹΕΡΟΚΛΗ͂Σ: τί γελᾷς;
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ἥσθην χαροποῖσι πιθήκοις.
ἹΕΡΟΚΛΗ͂Σ: καὶ κέπφοι τρήρωνες ἀλωπεκιδεῦσι πέπεισθε, ὧν δόλιαι ψυχαί, δόλιαι φρένες.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: εἴθε σου εἶναι ὤφελεν ὦλαζὼν οὑτωσὶ θερμὸς ὁ πλεύμων.
ἹΕΡΟΚΛΗ͂Σ: εἰ γὰρ μὴ νύμφαι γε θεαὶ Βάκιν ἐξαπάτασκον, μηδὲ Βάκις θνητούς, μηδʼ αὖ νύμφαι Βάκιν αὐτὸν—
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ἐξώλης ἀπόλοιʼ, εἰ μὴ παύσαιο βακίζων.
ἹΕΡΟΚΛΗ͂Σ: οὔπω θέσφατον ἦν Εἰρήνης δέσμʼ ἀναλῦσαι, ἀλλὰ τόδε πρότερον—
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: τοῖσδʼ ἁλσί γε παστέα ταυτί.
ἹΕΡΟΚΛΗ͂Σ: οὐ γάρ πω τοῦτʼ ἐστὶ φίλον μακάρεσσι θεοῖσιν, φυλόπιδος λῆξαι, πρίν κεν λύκος οἶν ὑμεναιοῖ.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: καὶ πῶς ὦ κατάρατε λύκος ποτʼ ἂν οἶν ὑμεναιοῖ;
ἹΕΡΟΚΛΗ͂Σ: ὡς ἡ σφονδύλη φεύγουσα πονηρότατον βδεῖ, †χἠ κώδων† ἀκαλανθὶς ἐπειγομένη τυφλὰ τίκτει, τουτάκις οὔπω χρῆν τὴν εἰρήνην πεποιῆσθαι.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ἀλλὰ τί χρῆν ἡμᾶς; οὐ παύσασθαι πολεμοῦντας, ἢ διακαυνιάσαι πότεροι κλαυσούμεθα μεῖζον, ἐξὸν σπεισαμένοις κοινῇ τῆς Ἑλλάδος ἄρχειν;
ἹΕΡΟΚΛΗ͂Σ: οὔποτε ποιήσεις τὸν καρκίνον ὀρθὰ βαδίζειν.
Part 24
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: οὔποτε δειπνήσεις ἔτι τοῦ λοιποῦ νʼ πρυτανείῳ, οὐδʼ ἐπὶ τῷ πραχθέντι ποιήσεις ὕστερον οὐδέν.
ἹΕΡΟΚΛΗ͂Σ: οὐδέποτʼ ἂν θείης λεῖον τὸν τραχὺν ἐχῖνον.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ἆρα φενακίζων ποτʼ Ἀθηναίους ἔτι παύσει;
ἹΕΡΟΚΛΗ͂Σ: ποῖον γὰρ κατὰ χρησμὸν ἐκαύσατε μῆρα θεοῖσιν;
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ὅνπερ κάλλιστον δήπου πεποίηκεν Ὅμηρος· ὣς οἱ μὲν νέφος ἐχθρὸν ἀπωσάμενοι πολέμοιο Εἰρήνην εἵλοντο καὶ ἱδρύσανθʼ ἱερείῳ. αὐτὰρ ἐπεὶ κατὰ μῆρʼ ἐκάη καὶ σπλάγχνʼ ἐπάσαντο, ἔσπενδον δεπάεσσιν· ἐγὼ δʼ ὁδὸν ἡγεμόνευον· χρησμολόγῳ δʼ οὐδεὶς ἐδίδου κώθωνα φαεινόν.
ἹΕΡΟΚΛΗ͂Σ: οὐ μετέχω τούτων· οὐ γὰρ ταῦτʼ εἶπε Σίβυλλα.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ἀλλʼ ὁ σοφός τοι νὴ Δίʼ Ὅμηρος δεξιὸν εἶπεν· ἀφρήτωρ ἀθέμιστος ἀνέστιός ἐστιν ἐκεῖνος, ὃς πολέμου ἔραται ἐπιδημίου ὀκρυόεντος.
ἹΕΡΟΚΛΗ͂Σ: φράζεο δὴ μή πώς σε δόλῳ φρένας ἐξαπατήσας ἰκτῖνος μάρψῃ.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: τουτὶ μέντοι σὺ φυλάττου, ὡς οὗτος φοβερὸς τοῖς σπλάγχνοις ἐστὶν ὁ χρησμός. ἔγχει δὴ σπονδὴν καὶ τῶν σπλάγχνων φέρε δευρί.
ἹΕΡΟΚΛΗ͂Σ: ἀλλʼ εἰ ταῦτα δοκεῖ, κἀγὼ ʼμαυτῷ βαλανεύσω.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: σπονδὴ σπονδή.
ἹΕΡΟΚΛΗ͂Σ: ἔγχει δὴ κἀμοὶ καὶ σπλάγχνων μοῖραν ὄρεξον.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ἀλλʼ οὔπω τοῦτʼ ἐστὶ φίλον μακάρεσσι θεοῖσιν· ἀλλὰ τόδε πρότερον, σπένδειν ἡμᾶς, σὲ δʼ ἀπελθεῖν. ὦ πότνιʼ Εἰρήνη παράμεινον τὸν βίον ἡμῖν.
ἹΕΡΟΚΛΗ͂Σ: πρόσφερε τὴν γλῶτταν.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: σὺ δὲ τὴν σαυτοῦ γʼ ἀπένεγκε.
ἹΕΡΟΚΛΗ͂Σ: σπονδή.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: καὶ ταυτὶ μετὰ τῆς σπονδῆς λαβὲ θᾶττον.
ἹΕΡΟΚΛΗ͂Σ: οὐδεὶς προσδώσει τῶν σπλάγχνων;
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: οὐ γὰρ οἷόν τε ἡμῖν προσδιδόναι, πρίν κεν λύκος οἶν ὑμεναιοῖ.
ἹΕΡΟΚΛΗ͂Σ: ναὶ πρὸς τῶν γονάτων.
Part 25
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ἄλλως ὦ τᾶν ἱκετεύεις· οὐ γὰρ ποιήσεις λεῖον τὸν τραχὺν ἐχῖνον.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ἄγε δὴ θεαταὶ δεῦρο συσπλαγχνεύετε μετὰ νῷν.
ἹΕΡΟΚΛΗ͂Σ: τί δὴ ʼγώ;
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: τὴν Σίβυλλαν ἔσθιε.
ἹΕΡΟΚΛΗ͂Σ: οὔτοι μὰ τὴν γῆν ταῦτα κατέδεσθον μόνω, ἀλλʼ ἁρπάσομαι σφῷν αὐτά· κεῖται δʼ ἐν μέσῳ.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ὦ παῖε τὸν Βάκιν.
ἹΕΡΟΚΛΗ͂Σ: μαρτύρομαι.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: κἄγωγʼ ὅτι τένθης εἶ σὺ κἀλαζὼν ἀνήρ. παἶ αὐτὸν ἐπέχων τῷ ξύλῳ τὸν ἀλαζόνα.
ΟἸΚΈΤΗΣ: σὺ μὲν οὖν· ἐγὼ δὲ τουτονὶ τῶν κῳδίων, ἁλάμβανʼ αὐτὸς ἐξαπατῶν, ἐκβολβιῶ. οὐ καταβαλεῖς τὰ κῴδιʼ ὦ θυηπόλε; ἤκουσας; ὁ κόραξ οἷος ἦλθʼ ἐξ Ὠρεοῦ. οὐκ ἀποπετήσει θᾶττον εἰς Ἐλύμνιον;
ΧΟΡΌΣ: ἥδομαί γʼ ἥδομαι κράνους ἀπηλλαγμένος τυροῦ τε καὶ κρομμύων. οὐ γὰρ φιληδῶ μάχαις, ἀλλὰ πρὸς πῦρ διέλκων μετʼ ἀνδρῶν ἑταίρων φίλων, ἐκκέας τῶν ξύλων ἅττʼ ἂν ᾖ δανότατα τοῦ θέρους †ἐκπεπρισμένα†, κἀνθρακίζων τοὐρεβίνθου τήν τε φηγὸν ἐμπυρεύων, χἄμα τὴν Θρᾷτταν κυνῶν τῆς γυναικὸς λουμένης.
ΧΟΡΌΣ: οὐ γὰρ ἔσθʼ ἥδιον ἢ τυχεῖν μὲν ἤδη ʼσπαρμένα, τὸν θεὸν δʼ ἐπιψακάζειν, καὶ τινʼ εἰπεῖν γείτονα, εἰπέ μοι τί τηνικαῦτα δρῶμεν ὦ Κωμαρχίδη; ἐμπιεῖν ἔμοιγʼ ἀρέσκει τοῦ θεοῦ δρῶντος καλῶς. ἀλλʼ ἄφευε τῶν φασήλων ὦ γύναι τρεῖς χοίνικας, τῶν τε πυρῶν μεῖξον αὐτοῖς, τῶν τε σύκων ἔξελε, τόν τε Μανῆν ἡ Σύρα βωστρησάτω κʼ τοῦ χωρίου. οὐ γὰρ οἷόν τʼ ἐστὶ πάντως οἰναρίζειν τήμερον οὐδὲ τυντλάζειν, ἐπειδὴ παρδακὸν τὸ χωρίον. κἀξ ἐμοῦ δʼ ἐνεγκάτω τις τὴν κίχλην καὶ τὼ σπίνω· ἦν δὲ καὶ πυός τις ἔνδον καὶ λαγῷα τέτταρα, εἴ τι μὴ ʼξήνεγκεν αὐτῶν ἡ γαλῆ τῆς ἑσπέρας· ἐψόφει γοῦν ἔνδον οὐκ οἶδʼ ἅττα κἀκυδοιδόπα· ὧν ἔνεγκʼ ὦ παῖ τρἴ ἡμῖν, ἓν δὲ δοῦναι τῷ πατρί· μυρρίνας τʼ αἴτησον ἐξ Αἰσχινάδου τῶν καρπίμων· χἄμα τῆς αὐτῆς ὁδοῦ Χαρινάδην τις βωσάτω,
ΧΟΡΌΣ: ὡς ἂν ἐμπίῃ μεθʼ ἡμῶν, εὖ ποιοῦντος κὠφελοῦντος τοῦ φεοῦ τἀρώματα.
ΧΟΡΌΣ: ἡνίκʼ ἂν δʼ ἀχέτας ᾄδῃ τὸν ἡδὺν νόμον, διασκοπῶν ἥδομαι τὰς Λημυνίας ἀμπέλους, εἰ πεπαίνουσιν ἤ- δη ʽτὸ γὰρ φῖτυ πρῷον φύσεἰ, τόν τε φήληχʼ ὁρῶν οἰδάνοντʼ· εἶθʼ ὁπόταν ᾖ πέπων, ἐσθίω κἀπέχω χἄμα φήμʼ, ὧραι φίλαι· καὶ τοῦ θύμου τρίβων κυκῶμαι· κᾆτα γίγνομαι παχὺς τηνικαῦτα τοῦ θέρους
ΧΟΡΌΣ: μᾶλλον ἢ θεοῖσιν ἐχθρὸν ταξίαρχον προσβλέπων τρεῖς λόφους ἔχοντα καὶ φοινικίδʼ ὀξεῖαν πάνυ, ἣν ἐκεῖνός φησιν εἶναι βάμμα Σαρδιανικόν· ἢν δέ που δέῃ μάχεσθʼ ἔχοντα τὴν φοινικίδα, τηνικαῦτʼ αὐτὸς βέβαπται βάμμα Κυζικηνικόν· κᾆτα φεύγει πρῶτος ὥσπερ ξουθὸς ἱππαλεκτρυὼν τοὺς λόφους σείων· ἐγὼ δʼ ἕστηκα †λινοπτώμενος.† ἡνίκʼ ἂν δʼ οἴκοι γένωνται, δρῶσιν οὐκ ἀνασχετά, τοὺς μὲν ἐγγράφοντες ἡμῶν τοὺς δʼ ἄνω τε καὶ κάτω ἐξαλείφοντες δὶς ἢ τρίς. αὔριον δʼ ἔσθʼ ἡ ʼξοδος· τῷ δὲ σιτίʼ οὐκ ἐώνητʼ· οὐ γὰρ ᾔδειν ἐξιών· εἶτα προστὰς πρὸς τὸν ἀνδριάντα τὸν Πανδίονος εἶδεν αὑτόν, κἀπορῶν θεῖ τῷ κακῷ βλέπων ὀπόν. ταῦτα δʼ ἡμᾶς τοὺς ἀγροίκους δρῶσι, τοὺς δʼ ἐξ ἄστεως ἧττον, οἱ θεοῖσιν οὗτοι κἀνδράσιν ῥιψάσπιδες. ὧν ἔτʼ εὐθύνας ἐμοὶ δώσουσιν, ἢν θεὸς θέλῃ.
ΧΟΡΌΣ: πολλὰ γὰρ δή μʼ ἠδίκησαν, ὄντες οἴκοι μὲν λέοντες ἐν μάχῃ δʼ ἀλώπεκες.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ἰοὺ ἰού. ὅσον τὸ χρῆμʼ ἐπὶ δεῖπνον ἦλθʼ ἐς τοὺς γάμους. ἔχʼ ἀποκάθαιρε τὰς τραπέζας ταυτῃί· πάντως γὰρ οὐδὲν ὄφελός ἐστʼ αὐτῆς ἔτι. ἔπειτʼ ἐπιφόρει τοὺς ἀμύλους καὶ τὰς κίχλας καὶ τῶν λαγῴων πολλὰ καὶ τοὺς κολλάβους.
ΔΡΕΠΑΝΟΥΡΓΌΣ: ποῦ ποῦ Τρυγαῖός ἐστιν;
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ἀναβράττω κίχλας.
ΔΡΕΠΑΝΟΥΡΓΌΣ: ὦ φίλτατʼ ὦ Τρυγαἶ ὅσʼ ἡμᾶς τἀγαθὰ δέδρακας εἰρήνην ποιήσας· ὡς πρὸ τοῦ οὐδεὶς ἐπρίατʼ ἂν δρέπανον οὐδὲ κολλύβου, νυνὶ δὲ πεντήκοντα δραχμῶν ἐμπολῶ· ὁδὶ δὲ τριδράχμους τοὺς κάδους ἐς τοὺς ἀγρούς. ἀλλʼ ὦ Τρυγαῖε τῶν δρεπάνων τε λάμβανε καὶ τῶνδʼ ὅ τι βούλει προῖκα· καὶ ταυτὶ δέχου· ἀφʼ ὧν γὰρ ἀπεδόμεσθα κἀκερδήναμεν τὰ δῶρα ταυτί σοι φέρομεν ἐς τοὺς γάμους.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ἴθι νυν καταθέμενοι παρʼ ἐμοὶ ταῦτʼ εἴσιτε ἐπὶ δεῖπνον ὡς τάχιστα· καὶ γὰρ οὑτοσὶ ὅπλων κάπηλος ἀχθόμενος προσέρχεται.
Part 26
ΛΟΦΟΠΟΙΌΣ: οἴμʼ ὡς προθέλυμνόν μʼ ὦ Τρυγαἶ ἀπώλεσας.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: τί δʼ ἔστιν ὦ κακόδαιμον; οὔτι που λοφᾷς;
ΛΟΦΟΠΟΙΌΣ: ἀπώλεσάς μου τὴν τέχνην καὶ τὸν βίον, καὶ τουτουὶ καὶ τοῦ δορυξοῦ ʼκεινονί.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: τί δῆτα τουτοινὶ καταθῶ σοι τοῖν λόφοιν;
ΛΟΦΟΠΟΙΌΣ: αὐτὸς σὺ τί δίδως;
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ὅ τι δίδωμʼ; αἰσχύνομαι. ὅμως δʼ ὅτι τὸ σφήκωμʼ ἔχει πόνον πολύν, δοίην ἂν αὐτοῖν ἰσχάδων τρεῖς χοίνικας. ἵνʼ ἀποκαθαίρω τὴν τράπεζαν τουτῳί.
ΛΟΦΟΠΟΙΌΣ: ἔνεγκε τοίνυν εἰσιὼν τὰς ἰσχάδας· κρεῖττον γὰρ ὦ τᾶν ἐστιν ἢ μηδὲν λαβεῖν.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ἀπόφερʼ ἀπόφερʼ ἐς κόρακας ἀπὸ τῆς οἰκίας. τριχορρυεῖτον, οὐδέν ἐστον τὼ λόφω. οὐκ ἂν πριαίμην οὐδʼ ἂν ἰσχάδος μιᾶς.
ΘΩΡΑΚΟΠΏΛΗΣ: τί δαὶ δεκάμνῳ τῷδε θώρηκος κύτει ἐνημμένῳ κάλλιστα χρήσομαι τάλας;
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: οὗτος μὲν οὐ μή σοι ποιήσει ζημίαν. ἀλλʼ αἶρέ μοι τοῦτόν γε τῆς ἰσωνίας· ἐναποπατεῖν γάρ ἐστʼ ἐπιτήδειος πάνυ—
ΘΩΡΑΚΟΠΏΛΗΣ: παῦσαί μʼ ὑβρίζων τοῖς ἐμοῖσι χρήμασιν.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ὡδὶ παραθέντι τρεῖς λίθους. οὐ δεξιῶς;
ΘΩΡΑΚΟΠΏΛΗΣ: ποίᾳ δʼ ἀποψήσει ποτʼ ὦμαθέστατε;
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: τῃδὶ διεὶς τὴν χεῖρα διὰ τῆς θαλαμιᾶς καὶ τῇδʼ.
ΘΩΡΑΚΟΠΏΛΗΣ: ἅμʼ ἀμφοῖν δῆτʼ;
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ἔγωγε νὴ Δία, ἵνα μή γʼ ἁλῶ τρύπημα κλέπτων τῆς νεώς.
ΘΩΡΑΚΟΠΏΛΗΣ: ἔπειτʼ ἐπὶ δεκάμνῳ χεσεῖ καθήμενος;
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ἔγωγε νὴ Δίʼ ὦπίτριπτʼ. οἴει γὰρ ἂν τὸν πρωκτὸν ἀποδόσθαι με χιλιῶν δραχμῶν;
ΘΩΡΑΚΟΠΏΛΗΣ: ἴθι δὴ ʼξένεγκε τἀργύριον.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ἀλλʼ ὦγαθὲ θλίβει τὸν ὄρρον. ἀπόφερʼ, οὐκ ὠνήσομαι.
Part 27
ΣΑΛΠΙΓΓΟΠΟΙΌΣ: τί δʼ ἆρα τῇ σάλπιγγι τῇδε χρήσομαι, ἣν ἐπριάμην δραχμῶν ποθʼ ἑξήκοντʼ ἐγώ;
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: μόλυβδον ἐς τουτὶ τὸ κοῖλον ἐγχέας ἔπειτʼ ἄνωθεν ῥάβδον ἐνθεὶς ὑπόμακρον, γενήσεταί σοι τῶν κατακτῶν κοττάβων.
ΣΑΛΠΙΓΓΟΠΟΙΌΣ: οἴμοι καταγελᾷς.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ἀλλʼ ἕτερον παραινέσω. τὸν μὲν μόλυβδον, ὥσπερ εἶπον, ἔγχεον, ἐντευθενὶ δὲ σπαρτίοις ἠρτημένην πλάστιγγα πρόσθες, καὐτό σοι γενήσεται τὰ σῦκʼ ἐν ἀγρῷ τοῖς οἰκέταισιν ἱστάναι.
ΚΡΑΝΟΠΟΙΌΣ: ὦ δυσκάθαρτε δαῖμον ὥς μʼ ἀπώλεσας, ὅτʼ ἀντέδωκά γʼ ἀντὶ τῶνδε μνᾶν ποτέ· καὶ νῦν τί δράσω; τίς γὰρ αὔτʼ ὠνήσεται;
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: πώλει βαδίζων αὐτὰ τοῖς Αἰγυπτίοις· ἔστιν γὰρ ἐπιτήδεια συρμαίαν μετρεῖν.
ΔΟΡΥΞΌΣ: οἴμʼ ὦ κρανοποίʼ ὡς ἀθλίως πεπράγαμεν.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: οὗτος μὲν οὐ πέπονθεν οὐδέν.
ΔΟΡΥΞΌΣ: ἀλλὰ τί ἔτʼ ἐστὶ τοῖσι κράνεσιν ὅ τι τις χρήσεται;
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ἐὰν τοιαυτασὶ μάθῃ λαβὰς ποιεῖν, ἄμεινον ἢ νῦν αὔτʼ ἀποδώσεται πολύ.
ΚΡΑΝΟΠΟΙΌΣ: ἀπίωμεν ὦ δορυξέ.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: μηδαμῶς γʼ, ἐπεὶ τούτῳ γʼ ἐγὼ τὰ δόρατα ταῦτʼ ὠνήσομαι.
ΔΟΡΥΞΌΣ: πόσον δίδως δῆτʼ;
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: εἰ διαπρισθεῖεν δίχα, λάβοιμʼ ἂν αὔτʼ ἐς χάρακας ἑκατὸν τῆς δραχμῆς.
ΔΟΡΥΞΌΣ: ὑβριζόμεθα. χωρῶμεν ὦ τᾶν ἐκποδών.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: νὴ τὸν Δίʼ, ὡς τὰ παιδίʼ ἤδη ʼξέρχεται οὐρησόμενα τὰ τῶν ἐπικλήτων δεῦρʼ, ἵνα ἅττʼ ᾄσεται προαναβάληταί μοι δοκεῖ. ἀλλʼ ὅ τι περ ᾄδειν ἐπινοεῖς ὦ παιδίον, αὐτοῦ παρʼ ἐμὲ στὰν πρότερον ἀναβαλοῦ ʼνθαδί.
ΠΑΙ͂Σ ΛΑΜΆΧΟΥ: νῦν αὖθʼ ὁπλοτέρων ἀνδρῶν ἀρχώμεθα—
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: παῦσαι ὁπλοτέρους ᾆδον, καὶ ταῦτ ὦ τρισκακόδαιμον εἰρήνης οὔσης· ἀμαθές γʼ εἶ καὶ κατάρατον.
ΠΑΙ͂Σ ΛΑΜΆΧΟΥ: οἱ δʼ ὅτε δὴ σχεδὸν ἦσαν ἐπʼ ἀλλήλοισιν ἰόντες, σύν ῥʼ ἔβαλον ῥινούς τε καὶ ἀσπίδας ὀμφαλοέσσας.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ἀσπίδας; οὐ παύσει μεμνημένος ἀσπίδος ἡμῖν;
Part 28
ΠΑΙ͂Σ ΛΑΜΆΧΟΥ: ἔνθα δʼ ἅμʼ οἰμωγή τε καὶ εὐχωλὴ πέλεν ἀνδρῶν.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ἀνδρῶν οἰμωγή; κλαύσει νὴ τὸν Διόνυσον οἰμωγὰς ᾄδων, καὶ ταύτας ὀμφαλοέσσας.
ΠΑΙ͂Σ ΛΑΜΆΧΟΥ: ἀλλὰ τί δῆτʼ ᾄδω; σὺ γὰρ εἰπέ μοι οἷστισι χαίρεις.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ὣς οἱ μὲν δαίνυντο βοῶν κρέα, καὶ τὰ τοιαυτί· ἄριστον προτίθεντο καὶ ἅτθʼ ἥδιστα πάσασθαι.
ΠΑΙ͂Σ ΛΑΜΆΧΟΥ: ὣς οἱ μὲν δαίνυντο βοῶν κρέα, καὐχένας ἵππων ἔκλυον ἱδρώοντας, ἐπεὶ πολέμου ἐκόρεσθεν.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: εἶεν; ἐκόρεσθεν τοῦ πολέμου κᾆτʼ ἤσθιον. ταῦτʼ ᾆδε, ταῦθʼ, ὡς ἤσθιον κεκορημένοι.
ΠΑΙ͂Σ ΛΑΜΆΧΟΥ: θωρήσσοντʼ ἄρʼ ὄτειτα πεπαυμένοι—
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ἄσμενοι, οἶμαι.
ΠΑΙ͂Σ ΛΑΜΆΧΟΥ: πύργων δʼ ἐξεχέοντο, βοὴ δʼ ἄσβεστος ὀρώρει.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: κάκιστʼ ἀπόλοιο παιδάριον αὐταῖς μάχαις· οὐδὲν γὰρ ᾄδεις πλὴν πολέμους. τοῦ καί ποτʼ εἶ;
ΠΑΙ͂Σ ΛΑΜΆΧΟΥ: ἐγώ;
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: σὺ μέντοι νὴ Δίʼ.
ΠΑΙ͂Σ ΛΑΜΆΧΟΥ: υἱὸς Λαμάχου.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: αἰβοῖ· ἦ γὰρ ἐγὼ θαύμαζον ἀκούων, εἰ σὺ μὴ εἴης ἀνδρὸς βουλομάχου καὶ κλαυσιμάχου τινὸς υἱός. ἄπερρε καὶ τοῖς λογχοφόροισιν ᾆδʼ ἰών. ποῦ μοι τὸ τοῦ Κλεωνύμου ʼστὶ παιδίον; ᾆσον πρὶν εἰσιέναι τι· σὺ γὰρ εὖ οἶδʼ ὅτι οὐ πράγματʼ ᾄσει· σώφρονος γὰρ εἶ πατρός.
ΠΑΙ͂Σ ΚΛΕΩΝΎΜΟΥ: ἀσπίδι μὲν Σαΐων τις ἀγάλλεται, ἣν παρὰ θάμνῳ ἔντος ἀμώμητον κάλλιπον οὐκ ἐθέλων.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: εἰπέ μοι ὦ πόσθων, ἐς τὸν σαυτοῦ πατέρʼ ᾄδεις;
ΠΑΙ͂Σ ΚΛΕΩΝΎΜΟΥ: ψυχὴν δʼ ἐξεσάωσα—
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: κατῄσχυνας δὲ τοκῆας.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ἀλλʼ εἰσίωμεν. εὖ γὰρ οἶδʼ ἐγὼ σαφῶς ὅτι ταῦθʼ ὅσʼ ᾖσας ἄρτι περὶ τῆς ἀσπίδος οὐ μὴ ʼπιλάθῃ ποτʼ ὢν ἐκείνου τοῦ πατρός.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ὑμῶν τὸ λοιπὸν ἔργον ἤδη ʼνταῦθα τῶν μενόντων φλᾶν ταῦτα πάντα καὶ σποδεῖν, καὶ μὴ κενὰς παρέλκειν. ἀλλʼ ἀνδρικῶς ἐμβάλλετε καὶ σμώχετʼ ἀμφοῖν τοῖν γνάθοιν· οὐδὲν γὰρ ὦ πόνηροι λευκῶν ὀδόντων ἔργον ἐστʼ, ἢν μή τι καὶ μασῶνται.
Part 29
ΧΟΡΌΣ: ἡμῖν μελήσει ταῦτά γʼ· εὖ ποιεῖς δὲ καὶ σὺ φράζων.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ἀλλʼ ὦ πρὸ τοῦ πεινῶντες ἐμβάλλεσθε τῶν λαγῴων· ὡς οὐχὶ πᾶσαν ἡμέραν πλακοῦσιν ἔστιν ἐντυχεῖν πλανωμένοις ἐρήμοις. πρὸς ταῦτα βρύκετʼ ἢ τάχʼ ἡμῖν φημι μεταμελήσειν.
ΧΟΡΌΣ: εὐφημεῖν χρὴ καὶ τὴν νύμφην ἔξω τινὰ δεῦρο κομίζειν δᾷδάς τε φέρειν, καὶ πάντα λεὼν συγχαίρειν κἀπιχορεύειν. καὶ τὰ σκεύη πάλιν ἐς τὸν ἀγρὸν νυνὶ χρὴ πάντα κομίζειν ὀρχησαμένους καὶ σπείσαντας καὶ Ὑπέρβολον ἐξελάσαντας,
ΧΟΡΌΣ: κἀπευξαμένους τοῖσι θεοῖσιν διδόναι πλοῦτον τοῖς Ἕλλησιν, κριθάς τε ποιεῖν ἡμᾶς πολλὰς πάντας ὁμοίως οἶνόν τε πολύν, σῦκά τε τρώγειν, τάς τε γυναῖκας τίκτειν ἡμῖν, καὶ τἀγαθὰ πάνθʼ ὅσʼ ἀπωλέσαμεν συλλέξασθαι πάλιν ἐξ ἀρχῆς, λῆξαί τʼ αἴθωνα σίδηρον.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: δεῦρʼ ὦ γύναι εἰς ἀγρόν, χὤπως μετʼ ἐμοῦ καλὴ καλῶς κατακείσει. Ὑμὴν Ὑμέναιʼ ὦ.
ἩΜΙΧΌΡΙΟΝ Β: ὦ τρὶς μάκαρ ὡς δικαίως τἀγαθὰ νῦν ἔχεις.
ἩΜΙΧΌΡΙΟΝ Α: Ὑμὴν Ὑμέναιʼ ὦ.
ἩΜΙΧΌΡΙΟΝ Β: Ὑμὴν Ὑμέναιʼ ὦ.
ἩΜΙΧΌΡΙΟΝ Α: τί δράσομεν αὐτήν;
ἩΜΙΧΌΡΙΟΝ Β: τί δράσομεν αὐτήν;
ἩΜΙΧΌΡΙΟΝ Α: τρυγήσομεν αὐτήν,
ἩΜΙΧΌΡΙΟΝ Β: τρυγήσομεν αὐτήν.
ἩΜΙΧΌΡΙΟΝ Α: ἀλλʼ ἀράμενοι φέρωμεν οἱ προτεταγμένοι τὸν νυμφίον ὦνδρες.
ἩΜΙΧΌΡΙΟΝ Β: Ὑμὴν Ὑμέναιʼ ὦ,
ἩΜΙΧΌΡΙΟΝ Β: Ὑμὴν Ὑμέναιʼ ὦ,
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: οἰκήσετε γοῦν καλῶς οὐ πράγματʼ ἔχοντες, ἀλλὰ συκολογοῦντες.
ἩΜΙΧΌΡΙΟΝ Β: Ὑμὴν Ὑμέναιʼ ὦ,
ἩΜΙΧΌΡΙΟΝ Α: Ὑμὴν Ὑμέναιʼ ὦ.
ἩΜΙΧΌΡΙΟΝ Β: τοῦ μὲν μέγα καὶ παχύ.
ἩΜΙΧΌΡΙΟΝ Α: τῆς δʼ ἡδὺ τὸ σῦκον.
Part 30
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: φήσεις γʼ ὅταν ἐσθίῃς οἶνόν τε πίῃς πολύν.
ΧΟΡΌΣ: Ὑμὴν Ὑμέναιʼ ὦ, Ὑμὴν Ὑμέναιʼ ὦ.
ΤΡΥΓΑΙ͂ΟΣ: ὦ χαίρετε χαίρετʼ ἄνδρες, κἂν ξυνέπησθέ μοι πλακοῦντας ἔδεσθε.
Birds
Contents — 38 sections
Part 1
EUELPIDES: Do you think I should walk straight for yon tree?
PISTHETAERUS: Cursed beast, what are you croaking to me? . . . to retrace my steps?
EUELPIDES: Why, you wretch, we are wandering at random, we are exerting ourselves only to return to the same spot; we're wasting our time.
PISTHETAERUS: To think that I should trust to this crow, which has made me cover more than a thousand furlongs!
EUELPIDES: And that I, in obedience to this jay, should have worn my toes down to the nails!
PISTHETAERUS: If only I knew where we were . . .
EUELPIDES: Could you find your country again from here?
PISTHETAERUS: No, I feel quite sure I could not, any more than could Execestides find his.
EUELPIDES: Alas!
PISTHETAERUS: Aye, aye, my friend, it's surely the road of alases we are following.
EUELPIDES: That Philocrates, the bird-seller, played us a scurvy trick, when he pretended these two guides could help us to find Tereus, the Epops, who is a bird, without being born of one. He has indeed sold us this jay, a true son of Tharrhelides, for an obolus, and this crow for three, but what can they do? Why, nothing whatever but bite and scratch! What's the matter with you then, that you keep opening your beak? Do you want us to fling ourselves headlong down these rocks? There is no road that way.
PISTHETAERUS: Not even the vestige of a trail in any direction
EUELPIDES: And what does the crow say about the road to follow?
PISTHETAERUS: By Zeus, it no longer croaks the same thing it did.
EUELPIDES: And which way does it tell us to go now?
PISTHETAERUS: It says that, by dint of gnawing, it will devour my fingers.
EUELPIDES: What misfortune is ours! we strain every nerve to get to the crows, do everything we can to that end, and we cannot find our way! Yes, spectators, our madness is quite different from that of Sacas. He is not a citizen, and would fain be one at any cost; we, on the contrary, born of an honorable tribe and family and living in the midst of our fellow-citizens, we have fled from our country as hard as ever we could go. It's not that we hate it; we recognize it to be great and rich, likewise that everyone has the right to ruin himself paying taxes; but the crickets only chirrup among the fig-trees for a month or two, whereas the Athenians spend their whole lives in chanting forth judgments from their law-courts. That is why we started off with a basket, a stew-pot and some myrtle boughs and have come to seek a quiet country in which to settle. We are going to Tereus, the Epops, to learn from him, whether, in his aerial flights, he has noticed some town of this kind.
PISTHETAERUS: Here! look!
EUELPIDES: What's the matter?
PISTHETAERUS: Why, the crow has been directing me to something up there for some time now.
Part 2
EUELPIDES: And the jay is also opening it beak and craning its neck to show me I know not what. Clearly, there are some birds about here. We shall soon know, if we kick up a noise to start them.
PISTHETAERUS: Do you know what to do? Knock your leg against this rock.
EUELPIDES: And you your head to double the noise.
PISTHETAERUS: Well then use a stone instead; take one and hammer with it.
EUELPIDES: Good idea! He does so. Ho there, within! Slave! slave!
PISTHETAERUS: What's that, friend! You say, slave, to summon Epops? It would be much better to shout, Epops, Epops!
EUELPIDES: Well then, Epops! Must I knock again? Epops!
TROCHILUS: Rushing out of a thicket. Who's there? Who calls my master?
PISTHETAERUS: Apollo the Deliverer! what an enormous beak!
TROCHILUS: Good god! they are bird-catchers.
EUELPIDES: But is it so terrible? Wouldn't it be better to explain things?
TROCHILUS: You're done for.
EUELPIDES: But we are not men.
TROCHILUS: What are you, then?
EUELPIDES: I am the Fearling, an African bird.
TROCHILUS: You talk nonsense.
EUELPIDES: Well, then, just ask it of my feet.
TROCHILUS: And this other one, what bird is it? To Pisthetaerus. Speak up!
PISTHETAERUS: I? I am a Crapple, from the land of the pheasants.
EUELPIDES: But you yourself, in the name of the gods! what animal are you?
Part 3
TROCHILUS: Why, I am a slave-bird.
EUELPIDES: Why, have you been conquered by a cock?
TROCHILUS: No, but when my master was turned into a hoopoe, he begged me to become a bird also, to follow and to serve him.
EUELPIDES: Does a bird need a servant, then?
TROCHILUS: That's no doubt because he was once a man. At times he wants to eat a dish of sardines from Phalerum; I seize my dish and fly to fetch him some. Again he wants some pea-soup; I seize a ladle and a pot and run to get it.
EUELPIDES: This is, then, truly a running-bird. Come, Trochilus, do us the kindness to call your master.
TROCHILUS: Why, he has just fallen asleep after a feed of myrtle-berries and a few grubs.
EUELPIDES: Never mind; wake him up.
TROCHILUS: I am certain he will be angry. However, I will wake him to please you.
PISTHETAERUS: You cursed brute! why, I am almost dead with terror!
EUELPIDES: Oh! my god! it was sheer fear that made me lose my jay.
PISTHETAERUS: Ah! you big coward! were you so frightened that you let go your jay?
EUELPIDES: And did you not lose your crow, when you fell sprawling on the ground? Tell me that.
PISTHETAERUS: Not at all.
EUELPIDES: Where is it, then?
PISTHETAERUS: It flew away.
EUELPIDES: And you did not let it go? Oh! you brave fellow!
EPOPS: Open the thicket, that I may go out!
EUELPIDES: By Heracles! what a creature! what plumage! What means this triple crest?
EPOPS: Who wants me?
Part 4
EUELPIDES: The twelve great gods have used you ill, it seems.
EPOPS: Are you twitting me about my feathers? I have been a man, strangers.
EUELPIDES: It's not you we are jeering at.
EPOPS: At what, then?
EUELPIDES: Why, it's your beak that looks so ridiculous to us.
EPOPS: This is how Sophocles outrages me in his tragedies. Know, I once was Tereus.
EUELPIDES: You were Tereus, and what are you now? a bird or a peacock?
EPOPS: I am a bird.
EUELPIDES: Then where are your feathers? I don't see any.
EPOPS: They have fallen off.
EUELPIDES: Through illness?
EPOPS: No. All birds moult their feathers, you know, every winter, and others grow in their place. But tell me, who are you?
EUELPIDES: We? We are mortals.
EPOPS: From what country?
EUELPIDES: From the land of the beautiful galleys.
EPOPS: Are you dicasts?
EUELPIDES: No, if anything, we are anti-dicasts.
EPOPS: Is that kind of seed sown among you?
EUELPIDES: You have to look hard to find even a little in our fields.
EPOPS: What brings you here?
Part 5
EUELPIDES: We wish to pay you a visit.
EPOPS: What for?
EUELPIDES: Because you formerly were a man, like we are, formerly you had debts, as we have, formerly you did not want to pay them, like ourselves; furthermore, being turned into a bird, you have when flying seen all lands and seas. Thus you have all human knowledge as well as that of birds. And hence we have come to you to beg you to direct us to some cosy town, in which one can repose as if on thick coverlets.
EPOPS: And are you looking for a greater city than Athens?
EUELPIDES: No, not a greater, but one more pleasant to live in.
EPOPS: Then you are looking for an aristocratic country.
EUELPIDES: I? Not at all! I hold the son of Scellias in horror.
EPOPS: But, after all, what sort of city would please you best?
EUELPIDES: A place where the following would be the most important business transacted. —Some friend would come knocking at the door quite early in the morning saying, By Olympian Zeus, be at my house early, as soon as you have bathed, and bring your children too. I am giving a nuptial feast, so don't fail, or else don't cross my threshold when I am in distress.
EPOPS: Ah! that's what may be called being fond of hardships! To Pisthetaerus. And what say you?
PISTHETAERUS: My tastes are similar.
EPOPS: And they are?
PISTHETAERUS: I want a town where the father of a handsome lad will stop in the street and say to me reproachfully as if I had failed him, Ah! Is this well done, Stilbonides? You met my son coming from the bath after the gymnasium and you neither spoke to him, nor kissed him, nor took him with you, nor ever once felt his balls. Would anyone call you an old friend of mine?
EPOPS: Ah! wag, I see you are fond of suffering. But there is a city of delights such as you want. It's on the Red Sea.
EUELPIDES: Oh, no. Not a sea-port, where some fine morning the Salaminian galley can appear, bringing a process-server along. Have you no Greek town you can propose to us?
EPOPS: Why not choose Lepreum in Elis for your settlement?
EUELPIDES: By Zeus! I could not look at Lepreum without disgust, because of Melanthius.
EPOPS: Then, again, there is the Opuntian Locris, where you could live.
EUELPIDES: I would not be Opuntian for a talent. But come, what is it like to live with the birds? You should know pretty well.
EPOPS: Why, it's not a disagreeable life. In the first place, one has no purse.
Part 6
EUELPIDES: That does away with a lot of roguery.
EPOPS: For food the gardens yield us white sesame, myrtle-berries, poppies and mint.
EUELPIDES: Why, 'tis the life of the newly-wed indeed.
PISTHETAERUS: Ha! I am beginning to see a great plan, which will transfer the supreme power to the birds, if you will but take my advice.
EPOPS: Take your advice? In what way?
PISTHETAERUS: In what way? Well, firstly, do not fly in all directions with open beak; it is not dignified. Among us, when we see a thoughtless man, we ask, What sort of bird is this? and Teleas answers, It's a man who has no brain, a bird that has lost his head, a creature you cannot catch, for it never remains in any one place.
EPOPS: By Zeus himself! your jest hits the mark. What then is to be done?
PISTHETAERUS: Found a city.
EPOPS: We birds? But what sort of city should we build?
PISTHETAERUS: Oh, really, really! you talk like such a fool! Look down.
EPOPS: I am looking.
PISTHETAERUS: Now look up.
EPOPS: I am looking.
PISTHETAERUS: Turn your head round.
EPOPS: Ah! it will be pleasant for me if I end in twisting my neck off!
PISTHETAERUS: What have you seen?
EPOPS: The clouds and the sky.
PISTHETAERUS: Very well! is not this the pole of the birds then?
EPOPS: How their pole?
PISTHETAERUS: Or, if you like it, their place. And since it turns and passes through the whole universe, it is called ‘pole.’ If you build and fortify it, you will turn your pole into a city. In this way you will reign over mankind as you do over the grasshoppers and you will cause the gods to die of rabid hunger.
Part 7
EPOPS: How so?
PISTHETAERUS: The air is between earth and heaven. When we want to go to Delphi, we ask the Boeotians for leave of passage; in the same way, when men sacrifice to the gods, unless the latter pay you tribute, you exercise the right of every nation towards strangers and don't allow the smoke of the sacrifices to pass through your city and territory.
EPOPS: By earth! by snares! by network! by cages! I never heard of anything more cleverly conceived; and, if the other birds approve, I am going to build the city along with you.
PISTHETAERUS: Who will explain the matter to them?
EPOPS: You must yourself. Before I came they were quite ignorant, but since I have lived with them I have taught them to speak.
PISTHETAERUS: But how can they be gathered together?
EPOPS: Easily. I will hasten down to the thicket to waken my dear Procne and as soon as they hear our voices, they will come to us hot wing.
PISTHETAERUS: My dear bird, lose no time, please! Fly at once into the thicket and awaken Procne.
EPOPS: Chase off drowsy sleep, dear companion. Let the sacred hymn gush from thy divine throat in melodious strains; roll forth in soft cadence your refreshing melodies to bewail the fate of Itys, which has been the cause of so many tears to us both. Your pure notes rise through the thick leaves of the yew-tree right up to the throne of Zeus, where Phoebus listens to you, Phoebus with his golden hair. And his ivory lyre responds to your plaintive accents; he gathers the choir of the gods and from their immortal lips pours forth a sacred chant of blessed voices.
PISTHETAERUS: Oh! by Zeus! what a throat that little bird possesses. He has filled the whole thicket with honey-sweet melody!
EUELPIDES: Hush!
PISTHETAERUS: What's the matter?
EUELPIDES: Be still!
PISTHETAERUS: What for?
EUELPIDES: Epops is going to sing again.
EPOPS: Epopopoi popoi popopopoi popoi, here, here, quick, quick, quick, my comrades in the air; all you who pillage the fertile lands of the husbandmen, the numberless tribes who gather and devour the barley seeds, the swift flying race that sings so sweetly. And you whose gentle twitter resounds through the fields with the little cry of tiotiotiotiotiotiotiotio; and you who hop about the branches of the ivy in the gardens; the mountain birds, who feed on the wild olive-berries or the arbutus, hurry to come at my call, trioto, trioto, totobrix; you also, who snap up the sharp-stinging gnats in the marshy vales, and you who dwell in the fine plain of Marathon, all damp with dew, and you, the francolin with speckled wings; you too, the halcyons, who flit over the swelling waves of the sea, come hither to hear the tidings; let all the tribes of long-necked birds assemble here; know that a clever old man has come to us, bringing an entirely new idea and proposing great reforms. Let all come to the debate here, here, here, here. Torotorotorotorotix, kikkabau, kikkabau, torotorotorolililix.
PISTHETAERUS: Can you see any bird?
EUELPIDES: By Phoebus, no! and yet I am straining my eyesight to scan the sky.
PISTHETAERUS: It was hardly worth Epops' while to go and bury himself in the thicket like a hatching plover.
A BIRD: Torotix, torotix.
Part 8
PISTHETAERUS: Wait, friend, there's a bird.
EUELPIDES: By Zeus, it is a bird, but what kind? Isn't it a peacock?
PISTHETAERUS: Epops will tell us. What is this bird?
EPOPS: It's not one of those you are used to seeing; it's a bird from the marshes.
EUELPIDES: Oh! oh! but he is very handsome with his wings as crimson as flame.
EPOPS: Undoubtedly; indeed he is called flamingo.
EUELPIDES: Hi! I say! You!
PISTHETAERUS: What are you shouting for?
EUELPIDES: Why, here's another bird.
PISTHETAERUS: Aye, indeed; this one's a foreign bird too. To Epops. What is this bird from beyond the mountains with a look as solemn as it is stupid?
EPOPS: He is called the Mede.
EUELPIDES: The Mede! But, by Heracles, how, if a Mede, has he flown here without a camel?
PISTHETAERUS: Here's another bird with a crest.
EUELPIDES: Ah! that's curious. I say, Epops, you are not the only one of your kind then?
EPOPS: This bird is the son of Philocles, who is the son of Epops; so that, you see, I am his grandfather; just as one might say, Hipponicus, the son of Callias, who is the son of Hipponicus.
EUELPIDES: Then this bird is Callias! Why, what a lot of his feathers he has lost!
EPOPS: That's because he is honest; so the informers set upon him and the women too pluck out his feathers.
EUELPIDES: By Poseidon, do you see that many-coloured bird? What is his name?
EPOPS: This one? That's the glutton.
EUELPIDES: Is there another glutton besides Cleonymus? But why, if he is Cleonymus, has he not thrown away his crest? But what is the meaning of all these crests? Have these birds come to contend for the double stadium prize?
Part 9
EPOPS: They are like the Carians, who cling to the crests of their mountains for greater safety.
PISTHETAERUS: Oh, Poseidon! look what awful swarms of birds are gathering here!
EUELPIDES: By Phoebus! what a cloud! The entrance to the stage is no longer visible so closely do they fly together.
PISTHETAERUS: Here is the partridge.
EUELPIDES: Why, there is the francolin.
PISTHETAERUS: There is the poachard.
EUELPIDES: Here is the kingfisher. To Epops. What's that bird behind the kingfisher?
EPOPS: That's the barber.
EUELPIDES: What? a bird a barber?
PISTHETAERUS: Why, Sporgilus is one.
EPOPS: Here comes the owl.
EUELPIDES: And who is it brings an owl to Athens?
EPOPS: Here is the magpie, the turtle-dove, the swallow, the horned-owl, the buzzard, the pigeon, the falcon, the ring-dove, the cuckoo, the red-foot, the red-cap, the purple-cap, the kestrel, the diver, the ousel, the osprey, the woodpecker . . .
PISTHETAERUS: Oh! what a lot of birds! Oh! what a lot of blackbirds! How they scold, how they come rushing up! What a noise! what a noise! Can they be bearing us ill-will? Oh! there! there! they are opening their beaks and staring at us.
EUELPIDES: Why, so they are.
LEADER OF THE CHORUS: Popopopopopo. Where is he who called me? Where am I to find him?
EPOPS: I have been waiting for you a long while! I never fail in my word to my friends.
LEADER OF THE CHORUS: Tititititititi. What good news have you for me?
EPOPS: Something that concerns our common safety, and that is just as pleasant as it is to the point. Two men, who are subtle reasoners, have come here to seek me.
LEADER OF THE CHORUS: Where? How? What are you saying?
Part 10
EPOPS: I say, two old men have come from the abode of humans to propose a vast and splendid scheme to us.
LEADER OF THE CHORUS: Oh! it's a horrible, unheard-of crime! What are you saying?
EPOPS: Never let my words scare you.
LEADER OF THE CHORUS: What have you done to me?
EPOPS: I have welcomed two men, who wish to live with us.
LEADER OF THE CHORUS: And you have dared to do that!
EPOPS: Yes, and I am delighted at having done so.
LEADER OF THE CHORUS: And are they already with us?
EPOPS: Just as much as I am.
CHORUS: Ah! ah! we are betrayed; 'tis sacrilege! Our friend, he who picked up corn-seeds in the same plains as ourselves, has violated our ancient laws; he has broken the oaths that bind all birds; he has laid a snare for me, he has handed us over to the attacks of that impious race which, throughout all time, has never ceased to war against us.
LEADER OF THE CHORUS: As for this traitorous bird, we will decide his case later, but the two old men shall be punished forthwith; we are going to tear them to pieces.
PISTHETAERUS: It's all over with us.
EUELPIDES: You are the sole cause of all our trouble. Why did you bring me from down yonder?
PISTHETAERUS: To have you with me.
EUELPIDES: Say rather to have me melt into tears.
PISTHETAERUS: Go on! you are talking nonsense. How will you weep with your eyes pecked out?
CHORUS: Io! io! forward to the attack, throw yourselves upon the foe, spill his blood; take to your wings and surround them on all sides. Woe to them! let us get to work with our beaks, let us devour them. Nothing can save them from our wrath, neither the mountain forests, nor the clouds that float in the sky, nor the foaming deep.
LEADER OF THE CHORUS: Come, peck, tear to ribbons. Where is the chief of the cohort? Let him engage the right wing.
EUELPIDES: This is the fatal moment. Where shall I fly to, unfortunate wretch that I am?
PISTHETAERUS: Wait! Stay here!
Part 11
EUELPIDES: That they may tear me to pieces?
PISTHETAERUS: And how do you think to escape them?
EUELPIDES: I don't know at all.
PISTHETAERUS: Come, I will tell you. We must stop and fight them. Let us arm ourselves with these stew-pots.
EUELPIDES: Why with the stew-pots?
PISTHETAERUS: The owl will not attack us then.
EUELPIDES: But do you see all those hooked claws?
PISTHETAERUS: Take the spit and pierce the foe on your side.
EUELPIDES: And how about my eyes?
PISTHETAERUS: Protect them with this dish or this vinegar-pot.
EUELPIDES: Oh! what cleverness! what inventive genius! You are a great general, even greater than Nicias, where stratagem is concerned.
LEADER OF THE CHORUS: Forward, forward, charge with your beaks! Come, no delay. Tear, pluck, strike, flay them, and first of all smash the stew-pot.
EPOPS: Oh, most cruel of all animals, why tear these two men to pieces, why kill them? What have they done to you? They belong to the same tribe, to the same family as my wife.
LEADER OF THE CHORUS: Are wolves to be spared? Are they not our most mortal foes? So let us punish them.
EPOPS: If they are your foes by nature, they are your friends in heart, and they come here to give you useful advice.
LEADER OF THE CHORUS: Advice or a useful word from their lips, from them, the enemies of my forebears?
EPOPS: The wise can often profit by the lessons of a foe, for caution is the mother of safety. It is just such a thing as one will not learn from a friend and which an enemy compels you to know. To begin with, it's the foe and not the friend that taught cities to build high walls, to equip long vessels of war; and it's this knowledge that protects our children, our slaves and our wealth.
LEADER OF THE CHORUS: Well then, I agree, let us first hear them, for that is best; one can even learn something in an enemy's school.
PISTHETAERUS: Their wrath seems to cool. Draw back a little.
EPOPS: It's only justice, and you will thank me later.
Part 12
LEADER OF THE CHORUS: Never have we opposed your advice up to now.
PISTHETAERUS: They are in a more peaceful mood; put down your stew-pot and your two dishes; spit in hand, doing duty for a spear, let us mount guard inside the camp close to the pot and watch in our arsenal closely; for we must not fly.
EUELPIDES: You are right. But where shall we be buried, if we die?
PISTHETAERUS: In the Ceramicus; for, to get a public funeral, we shall tell the Strategi that we fell at Orneae, fighting the country's foes.
LEADER OF THE CHORUS: Return to your ranks and lay down your courage beside your wrath as the hoplites do. Then let us ask these men who they are, whence they come, and with what intent. Here, Epops, answer me.
EPOPS: Are you calling me? What do you want of me?
LEADER OF THE CHORUS: Who are they? From what country?
EPOPS: Strangers, who have come from Greece, the land of the wise.
LEADER OF THE CHORUS: And what fate has led them hither to the land of the birds?
EPOPS: Their love for you and their wish to share your kind of life; to dwell and remain with you always.
LEADER OF THE CHORUS: Indeed, and what are their plans?
EPOPS: They are wonderful, incredible, unheard of.
LEADER OF THE CHORUS: Why, do they think to see some advantage that determines them to settle here? Are they hoping with our help to triumph over their foes or to be useful to their friends?
EPOPS: They speak of benefits so great it is impossible either to describe or conceive them; all shall be yours, all that we see here, there, above and below us; this they vouch for.
LEADER OF THE CHORUS: Are they mad?
EPOPS: They are the sanest people in the world.
LEADER OF THE CHORUS: Clever men?
EPOPS: The slyest of foxes, cleverness its very self, men of the world, cunning, the cream of knowing folk.
LEADER OF THE CHORUS: Tell them to speak and speak quickly; why, as I listen to you, I am beside myself with delight.
EPOPS: Here, you there, take all these weapons and hang them up inside close to the fire, near the figure of the god who presides there and under his protection; To Pisthetaerus. as for you, address the birds, tell them why I have gathered them together.
Part 13
PISTHETAERUS: Not I, by Apollo, unless they agree with me as the little ape of an armorer agreed with his wife, not to bite me, nor pull me by the balls, nor shove things into my . . .
EUELPIDES: Do you mean this?
PISTHETAERUS: No, I mean my eyes.
LEADER OF THE CHORUS: Agreed.
PISTHETAERUS: Swear it.
LEADER OF THE CHORUS: I swear it and, if I keep my promise, let judges and spectators give me the victory unanimously.
PISTHETAERUS: It is a bargain.
LEADER OF THE CHORUS: And if I break my word, may I succeed by one vote only.
EPOPS: Hearken, ye people! Hoplites, pick up your weapons and return to your firesides; do not fail to read the decrees of dismissal we have posted.
CHORUS: Man is a truly cunning creature, but nevertheless explain. Perhaps you are going to show me some good way to extend my power, some way that I have not had the wit to find out and which you have discovered. Speak! 'tis to your own interest as well as to mine, for if you secure me some advantage, I will surely share it with you.
LEADER OF THE CHORUS: But what object can have induced you to come among us? Speak boldly, for I shall not break the truce, —until you have told us all.
PISTHETAERUS: I am bursting with desire to speak; I have already mixed the dough of my address and nothing prevents me from kneading it.... Slave! bring the chaplet and water, which you must pour over my hands. Be quick!
EUELPIDES: Is it a question of feasting? What does it all mean?
PISTHETAERUS: By Zeus, no! but I am hunting for fine, tasty words to break down the hardness of their hearts. To the Chorus. I grieve so much for you, who at one time were kings...
LEADER OF THE CHORUS: We kings? Over whom?
PISTHETAERUS: ... of all that exists, firstly of me and of this man, even of Zeus himself. Your race is older than Saturn, the Titans and the Earth.
LEADER OF THE CHORUS: What, older than the Earth!
PISTHETAERUS: By Phoebus, yes.
LEADER OF THE CHORUS: By Zeus, but I never knew that before!
PISTHETAERUS: That's because you are ignorant and heedless, and have never read your Aesop. He is the one who tells us that the lark was born before all other creatures, indeed before the Earth; his father died of sickness, but the Earth did not exist then; he remained unburied for five days, when the bird in its dilemma decided, for want of a better place, to entomb its father in its own head.
Part 14
EUELPIDES: So that the lark's father is buried at Cephalae.
PISTHETAERUS: Hence, if they existed before the Earth, before the gods, the kingship belongs to them by right of priority.
EUELPIDES: Undoubtedly, but sharpen your beak well; Zeus won't be in a hurry to hand over his scepter to the woodpecker.
PISTHETAERUS: It was not the gods, but the birds, who were formerly the masters and kings over men; of this I have a thousand proofs. First of all, I will point you to the cock, who governed the Persians before all other monarchs, before Darius and Megabazus. It's in memory of his reign that he is called the Persian bird.
EUELPIDES: For this reason also, even to-day, he alone of all the birds wears his tiara straight on his head, like the Great King.
PISTHETAERUS: He was so strong, so great, so feared, that even now, on account of his ancient power, everyone jumps out of bed as soon as ever he crows at daybreak. Blacksmiths, potters, tanners, shoemakers, bathmen, corn-dealers, lyre-makers and armorers, all put on their shoes and go to work before it is daylight.
EUELPIDES: I can tell you something about that. It was the cock's fault that I lost a splendid tunic of Phrygian wool. I was at a feast in town, given to celebrate the birth of a child; I had drunk pretty freely and had just fallen asleep, when a cock, I suppose in a greater hurry than the rest, began to crow. I thought it was dawn and set out for Halimus. I had hardly got beyond the walls, when a footpad struck me in the back with his bludgeon; down I went and wanted to shout, but he had already made off with my mantle.
PISTHETAERUS: Formerly also the kite was ruler and king over the Greeks.
LEADER OF THE CHORUS: The Greeks?
PISTHETAERUS: And when he was king, he was the one who first taught them to fall on their knees before the kites.
EUELPIDES: By Zeus! that's what I did myself one day on seeing a kite; but at the moment I was on my knees, and leaning backwards with mouth agape, I bolted an obolus and was forced to carry my meal-sack home empty.
PISTHETAERUS: The cuckoo was king of Egypt and of the whole of Phoenicia. When he called out cuckoo, all the Phoenicians hurried to the fields to reap their wheat and their barley.
EUELPIDES: Hence no doubt the proverb, Cuckoo! cuckoo! go to the fields, ye circumcised.
PISTHETAERUS: So powerful were the birds that the kings of Grecian cities, Agamemnon, Menelaus, for instance, carried a bird on the tip of their scepters, who had his share of all presents.
EUELPIDES: That I didn't know and was much astonished when I saw Priam come upon the stage in the tragedies with a bird, which kept watching Lysicrates to see if he got any present.
PISTHETAERUS: But the strongest proof of all is that Zeus, who now reigns, is represented as standing with an eagle on his head as a symbol of his royalty; his daughter has an owl, and Phoebus, as his servant, has a hawk.
EUELPIDES: By Demeter, the point is well taken. But what are all these birds doing in heaven?
PISTHETAERUS: When anyone sacrifices and, according to the rite, offers the entrails to the gods, these birds take their share before Zeus. Formerly men always swore by the birds and never by the gods. And even now Lampon swears by the goose whenever he wishes to deceive someone. Thus it is clear that you were once great and sacred,
PISTHETAERUS: but now you are looked upon as slaves, as fools, as Maneses; stones are thrown at you as at raving madmen, even in holy places. A crowd of bird-catchers sets snares, traps, limed twigs and nets of all sorts for you; you are caught, you are sold in heaps and the buyers finger you over to be certain you are fat. Again, if they would but serve you up simply roasted; but they rasp cheese into a mixture of oil, vinegar and laserwort, to which another sweet and greasy sauce is added, and the whole is poured scalding hot over your back, for all the world as if you were diseased meat.
CHORUS: Man, your words have made my heart bleed; I have groaned over the treachery of our fathers, who knew not how to transmit to us the high rank they held from their forefathers. But 'tis a benevolent Genius, a happy Fate, that sends you to us; you shall be our deliverer and I place the destiny of my little ones and my own in your hands with every confidence.
Part 15
LEADER OF THE CHORUS: But hasten to tell me what must be done; we should not be worthy to live, if we did not seek to regain our royalty by every possible means.
PISTHETAERUS: First I advise that the birds gather together in one city and that they build a wall of great bricks, like that at Babylon, round the plains of the air and the whole region of space that divides earth from heaven.
EPOPS: Oh, Cebriones! oh, Porphyrion! what a terribly strong place!
PISTHETAERUS: Then, when this has been well done and completed, you demand back the empire from Zeus; if he will not agree, if he refuses and does not at once confess himself beaten, you declare a sacred war against him and forbid the gods henceforward to pass through your country with their tools up, as hitherto, for the purpose of laying their Alcmenas, their Alopes, or their Semeles! if they try to pass through, you put rings on their tools so that they can't make love any longer. You send another messenger to mankind, who will proclaim to them that the birds are kings, that for the future they must first of all sacrifice to them, and only afterwards to the gods; that it is fitting to appoint to each deity the bird that has most in common with it. For instance, are they sacrificing to Aphrodite, let them at the same time offer barley to the coot; are they immolating a sheep to Poseidon, let them consecrate wheat in honor of the duck; if a steer is being offered to Heracles, let honey-cakes be dedicated to the gull; if a goat is being slain for King Zeus, there is a King-Bird, the wren, to whom the sacrifice of a male gnat is due before Zeus himself even.
EUELPIDES: This notion of an immolated gnat delights me! And now let the great Zeus thunder!
LEADER OF THE CHORUS: But how will mankind recognize us as gods and not as jays? Us, who have wings and fly?
PISTHETAERUS: You talk rubbish! Hermes is a god and has wings and flies, and so do many other gods. First of all, Victory flies with golden wings, Eros is undoubtedly winged too, and Iris is compared by Homer to a timorous dove.
EUELPIDES: But will not Zeus thunder and send his winged bolts against us?
PISTHETAERUS: If men in their blindness do not recognize us as gods and so continue to worship the dwellers in Olympus? Then a cloud of sparrows greedy for corn must descend upon their fields and eat up all their seeds; we shall see then if Demeter will mete them out any wheat.
EUELPIDES: By Zeus, she'll take good care she does not, and you will see her inventing a thousand excuses.
PISTHETAERUS: The crows too will prove your divinity to them by pecking out the eyes of their flocks and of their draught-oxen; and then let Apollo cure them, since he is a physician and is paid for the purpose.
EUELPIDES: Oh! don't do that! Wait first until I have sold my two young bullocks.
PISTHETAERUS: If on the other hand they recognize that you are God, the principle of life, that you are Earth, Kronos, Poseidon, they shall be loaded with benefits.
EPOPS: Name me one of these then.
PISTHETAERUS: Firstly, the locusts shall not eat up their vine-blossoms; a legion of owls and kestrels will devour them. Moreover, the gnats and the gallbugs shall no longer ravage the figs; a flock of thrushes shall swallow the whole host down to the very last.
EPOPS: And how shall we give wealth to mankind? This is their strongest passion.
PISTHETAERUS: When they consult the omens, you will point them to the richest mines, you will reveal the paying ventures to the diviner, and not another shipwreck will happen or sailor perish.
EPOPS: No more shall perish? How is that?
PISTHETAERUS: When the auguries are examined before starting on a voyage, some bird will not fail to say, Don't start! there will be a storm, or else, Go! you will make a most profitable venture.
EUELPIDES: I shall buy a trading-vessel and go to sea. I will not stay with you.
Part 16
PISTHETAERUS: You will discover treasures to them, which were buried in former times, for you know them. Do not all men say, None knows where my treasure lies, unless perchance it be some bird.
EUELPIDES: I shall sell my boat and buy a spade to unearth the vessels.
LEADER OF THE CHORUS: And how are we to give them health, which belongs to the gods?
PISTHETAERUS: If they are happy, is not that the chief thing towards health? The miserable man is never well.
LEADER OF THE CHORUS: Old Age also dwells in Olympus. How will they get at it? Must they die in early youth?
PISTHETAERUS: Why, the birds, by Zeus, will add three hundred years to their life.
LEADER OF THE CHORUS: From whom will they take them?
PISTHETAERUS: From whom? Why, from themselves. Don't you know the cawing crow lives five times as long as a man?
EUELPIDES: Ah! ah! these are far better kings for us than Zeus!
PISTHETAERUS: Far better, are they not? And firstly, we shall not have to build them temples of hewn stone, closed with gates of gold; they will dwell amongst the bushes and in the thickets of green oak; the most venerated of birds will have no other temple than the foliage of the olive tree; we shall not go to Delphi or to Ammon to sacrifice; but standing erect in the midst of arbutus and wild olives and holding forth our hands filled with wheat and barley, we shall pray them to admit us to a share of the blessings they enjoy and shall at once obtain them for a few grains of wheat.
LEADER OF THE CHORUS: Old man, whom I detested, you are now to me the dearest of all; never shall I, if I can help it, fail to follow your advice.
CHORUS: Inspirited by your words, I threaten my rivals the gods, and I swear that if you march in alliance with me against the gods and are faithful to our just, loyal and sacred bond, we shall soon have shattered their scepter.
LEADER OF THE CHORUS: We shall charge ourselves with the performance of everything that requires force; that which demands thought and deliberation shall be yours to supply.
EPOPS: By Zeus! it's no longer the time to delay and loiter like Nicias; let us act as promptly as possible.... In the first place, come, enter my nest built of brushwood and blades of straw, and tell me your names.
PISTHETAERUS: That is soon done; my name is Pisthetaerus, and his, Euelpides, of the deme Crioa.
EPOPS: Good! and good luck to you.
PISTHETAERUS: We accept the omen.
EPOPS: Come in here.
PISTHETAERUS: Very well, you are the one who must lead us and introduce us.
EPOPS: Come then.
Part 17
PISTHETAERUS: Oh! my god! do come back here. Hi! tell us how we are to follow you. You can fly, but we cannot.
EPOPS: Well, well.
PISTHETAERUS: Remember Aesop's fables. It is told there that the fox fared very badly, because he had made an alliance with the eagle.
EPOPS: Be at ease. You shall eat a certain root and wings will grow on your shoulders.
PISTHETAERUS: Then let us enter. Xanthias and Manodorus, pick up our baggage.
LEADER OF THE CHORUS: Hi! Epops! do you hear me?
EPOPS: What's the matter?
LEADER OF THE CHORUS: Take them off to dine well and call your mate, the melodious Procne, whose songs are worthy of the Muses; she will delight our leisure moments.
PISTHETAERUS: Oh! I conjure you, accede to their wish; for this delightful bird will leave her rushes at the sound of your voice; for the sake of the gods, let her come here, so that we may contemplate the nightingale.
EPOPS: Let it be as you desire. Come forth, Procne, show yourself to these strangers.
PISTHETAERUS: Oh! great Zeus! what a beautiful little bird! what a dainty form! what brilliant plumage! Do you know how dearly I should like to get between her thighs?
EUELPIDES: She is dazzling all over with gold, like a young girl. Oh! how I should like to kiss her!
PISTHETAERUS: Why, wretched man, she has two little sharp points on her beak!
EUELPIDES: I would treat her like an egg, the shell of which we remove before eating it; I would take off her mask and then kiss her pretty face.
EPOPS: Let us go in.
PISTHETAERUS: Lead the way, and may success attend us. Epops goes into the thicket, followed by Pisthetaerus and Euelpides.
CHORUS: Lovable golden bird, whom I cherish above all others, you, whom I associate with all my songs, nightingale, you have come, you have come, to show yourself to me and to charm me with your notes. Come, you, who play spring melodies upon the harmonious flute, lead off our anapests.
LEADER OF THE CHORUS: Weak mortals, chained to the earth, creatures of clay as frail as the foliage of the woods, you unfortunate race, whose life is but darkness, as unreal as a shadow, the illusion of a dream, hearken to us, who are immortal beings, ethereal, ever young and occupied with eternal thoughts, for we shall teach you about all celestial matters; you shall know thoroughly what is the nature of the birds, what the origin of the gods, of the rivers, of Erebus, and Chaos; thanks to us, even Prodicus will envy you your knowledge. At the beginning there was only Chaos, Night, dark Erebus, and deep Tartarus. Earth, the air and heaven had no existence. Firstly, blackwinged Night laid a germless egg in the bosom of the infinite deeps of Erebus, and from this, after the revolution of long ages, sprang the graceful Eros with his glittering golden wings, swift as the whirlwinds of the tempest. He mated in deep Tartarus with dark Chaos, winged like himself, and thus hatched forth our race, which was the first to see the light. That of the Immortals did not exist until Eros had brought together all the ingredients of the world, and from their marriage Heaven, Ocean, Earth and the imperishable race of blessed gods sprang into being. Thus our origin is very much older than that of the dwellers in Olympus. We are the offspring of Eros; there are a thousand proofs to show it. We have wings and we lend assistance to lovers. How many handsome youths, who had sworn to remain insensible, have opened their thighs because of our power and have yielded themselves to their lovers when almost at the end of their youth, being led away by the gift of a quail, a waterfowl, a goose, or a cock.
CHORUS: And what important services do not the birds render to mortals! First of all, they mark the seasons for them, springtime, winter, and autumn. Does the screaming crane migrate to Libya, —it warns the husbandman to sow, the pilot to take his ease beside his tiller hung up in his dwelling, and Orestes to weave a tunic, so that the rigorous cold may not drive him any more to strip other folk. When the kite reappears, he tells of the return of spring and of the period when the fleece of the sheep must be clipped. Is the swallow in sight? All hasten to sell their warm tunic and to buy some light clothing. We are your Ammon, Delphi, Dodona, your Phoebus Apollo. Before undertaking anything, whether a business transaction, a marriage, or the purchase of food, you consult the birds by reading the omens, and you give this name of omen to all signs that tell of the future. With you a word is an omen, you call a sneeze an omen, a meeting an omen, an unknown sound an omen, a slave or an ass an omen. Is it not clear that we are a prophetic Apollo to you?
CHORUS: If you recognize us as gods, we shall be your divining Muses, through us you will know the winds and the seasons, summer, winter, and the temperate months. We shall not withdraw ourselves to the highest clouds like Zeus, but shall be among you and shall give to you and to your children and the children of your children, health and wealth, long life, peace, youth, laughter, songs and feasts; in short, you will all be so well off, that you will be weary and cloyed with enjoyment.
Part 18
FIRST SEMI-CHORUS: Oh, rustic Muse of such varied note, tiotiotiotiotiotinx, I sing with you in the groves and on the mountain tops, tiotiotiotinx. I poured forth sacred strains from my golden throat in honor of the god Pan, tiotiotiotinx, from the top of the thickly leaved ash, and my voice mingles with the mighty choirs who extol Cybele on the mountain tops, totototototototototinx. 'Tis to our concerts that Phrynichus comes to pillage like a bee the ambrosia of his songs, the sweetness of which so charms the ear, tiotiotiotinx.
LEADER OF FIRST SEMI-CHORUS: If there is one of you spectators who wishes to spend the rest of his life quietly among the birds, let him come to us. All that is disgraceful and forbidden by law on earth is on the contrary honorable among us, the birds. For instance, among you it's a crime to beat your father, but with us it's an estimable deed; it's considered fine to run straight at your father and hit him, saying, Come, lift your spur if you want to fight. The runaway slave, whom you brand, is only a spotted francolin with us. Are you Phrygian like Spintharus? Among us you would be the Phrygian bird, the goldfinch, of the race of Philemon. Are you a slave and a Carian like Execestides? Among us you can create yourself forefathers; you can always find relations. Does the son of Pisias want to betray the gates of the city to the foe? Let him become a partridge, the fitting offspring of his father; among us there is no shame in escaping as cleverly as a partridge.
SECOND SEMI-CHORUS: So the swans on the banks of the Hebrus, tiotiotiotiotiotinx, mingle their voices to serenade Apollo, tiotiotiotinx, flapping their wings the while, tiotiotiotinx; their notes reach beyond the clouds of heaven; they startle the various tribes of the beasts; a windless sky calms the waves, totototototototototinx; all Olympus resounds, and astonishment seizes its rulers; the Olympian graces and Muses cry aloud the strain, tiotiotiotinx.
LEADER OF SECOND SEMI-CHORUS: There is nothing more useful nor more pleasant than to have wings. To begin with, just let us suppose a spectator to be dying with hunger and to be weary of the choruses of the tragic poets; if he were winged, he would fly off, go home to dine and come back with his stomach filled. Some Patroclides, needing to take a crap, would not have to spill it out on his cloak, but could fly off, satisfy his requirements, let a few farts and, having recovered his breath, return. If one of you, it matters not who, had adulterous relations and saw the husband of his mistress in the seats of the senators, he might stretch his wings, fly to her, and, having laid her, resume his place. Is it not the most priceless gift of all, to be winged? Look at Diitrephes! His wings were only wicker-work ones, and yet he got himself chosen Phylarch and then Hipparch; from being nobody, he has risen to be famous; he's now the finest gilded cock of his tribe.
PISTHETAERUS: Halloa! What's this? By Zeus! I never saw anything so funny in all my life.
EUELPIDES: What makes you laugh?
PISTHETAERUS: Your little wings. D'you know what you look like? Like a goose painted by some dauber.
EUELPIDES: And you look like a close-shaven blackbird.
PISTHETAERUS: We ourselves asked for this transformation, and, as Aeschylus has it, These are no borrowed feathers, but truly our own.
EPOPS: Come now, what must be done?
PISTHETAERUS: First give our city a great and famous name, then sacrifice to the gods.
EUELPIDES: I think so too.
LEADER OF THE CHORUS: Let's see. What shall our city be called?
PISTHETAERUS: Will you have a high-sounding Laconian name? Shall we call it Sparta?
EUELPIDES: What! call my town Sparta? Why, I would not use esparto for my bed, even though I had nothing but bands of rushes.
PISTHETAERUS: Well then, what name can you suggest?
EUELPIDES: Some name borrowed from the clouds, from these lofty regions in which we dwell —in short, some well-known name.
PISTHETAERUS: Do you like Nephelococcygia?
LEADER OF THE CHORUS: Oh! capital! truly that's a brilliant thought!
EUELPIDES: Is it in Nephelococcygia that all the wealth of Theogenes and most of Aeschines' is?
Part 19
PISTHETAERUS: No, it's rather the plain of Phlegra, where the gods withered the pride of the sons of the Earth with their shafts.
LEADER OF THE CHORUS: Oh! what a splendid city! But what god shall be its patron? for whom shall we weave the peplus?
EUELPIDES: Why not choose Athena Polias?
PISTHETAERUS: Oh! what a well-ordered town it would be to have a female deity armed from head to foot, while Clisthenes was spinning!
LEADER OF THE CHORUS: Who then shall guard the Pelargicon?
PISTHETAERUS: A bird
LEADER OF THE CHORUS: One of us? What kind of bird?
PISTHETAERUS: A bird of Persian strain, who is everywhere proclaimed to be the bravest of all, a true chick of Ares.
EUELPIDES: Oh! noble chick!
PISTHETAERUS: Because he is a god well suited to live on the rocks. Come! into the air with you to help the workers who are building the wall; carry up rubble, strip yourself to mix the mortar, take up the hod, tumble down the ladder, if you like, post sentinels, keep the fire smouldering beneath the ashes, go round the walls, bell in hand, and go to sleep up there yourself; then despatch two heralds, one to the gods above, the other to mankind on earth and come back here.
EUELPIDES: As for yourself, remain here, and may the plague take you for a troublesome fellow! He departs.
PISTHETAERUS: Go, friend, go where I send you, for without you my orders cannot be obeyed. For myself, I want to sacrifice to the new god, and I am going to summon the priest who must preside at the ceremony. Slaves! slaves! bring forward the basket and the lustral water.
CHORUS: I do as you do, and I wish as you wish, and I implore you to address powerful and solemn prayers to the gods, and in addition to immolate a sheep as a token of our gratitude. Let us sing the Pythian chant in honor of the god, and let Chaeris accompany our voices.
PISTHETAERUS: Enough! but, by Heracles! what is this? Great gods! I have seen many prodigious things, but I never saw a muzzled raven. The Priest arrives. Priest! it's high time! Sacrifice to the new gods.
PRIEST: I begin, but where is the man with the basket? Pray to the Hestia of the birds, to the kite, who presides over the hearth, and to all the god and goddess-birds who dwell in Olympus . . .
PISTHETAERUS: Oh! Hawk, the sacred guardian of Sunium, oh, god of the storks!
PRIEST: . . . to the swan of Delos, to Leto the mother of the quails, and to Artemis, the goldfinch . . .
PISTHETAERUS: It's no longer Artemis Colaenis, but Artemis the goldfinch.
PRIEST: . . . to Bacchus, the finch and Cybele, the ostrich and mother of the gods and mankind. . .
PISTHETAERUS: Oh! sovereign ostrich Cybele, mother of Cleocritus!
Part 20
PRIEST: . . . to grant health and safety to the Nephelococcygians as well as to the dwellers in Chios . . .
PISTHETAERUS: The dwellers in Chios! Ah! I am delighted they should be thus mentioned on all occasions.
PRIEST: . . . to the heroes, the birds, to the sons of heroes, to the porphyrion, the pelican, the spoon-bill, the redbreast, the grouse, the peacock, the horned-owl, the teal, the bittern, the heron, the stormy petrel, the fig-pecker, the titmouse . . .
PISTHETAERUS: Stop! stop! you drive me crazy with your endless list. Why, wretch, to what sacred feast are you inviting the vultures and the sea-eagles? Don't you see that a single kite could easily carry off the lot at once? Begone, you and your fillets and all; I shall know how to complete the sacrifice by myself.
CHORUS: It is imperative that I sing another sacred chant for the rite of the lustral water, and that I invoke the immortals, or at least one of them, provided always that you have some suitable food to offer him; from what I see here, in the shape of gifts, there is naught whatever but horn and hair.
PISTHETAERUS: Let us address our sacrifices and our prayers to the winged gods.
POET: Oh, Muse! celebrate happy Nephelococcygia in your hymns.
PISTHETAERUS: What have we here? Where did you come from, tell me? Who are you?
POET: I am he whose language is sweeter than honey, the zealous slave of the Muses, as Homer has it.
PISTHETAERUS: You a slave! and yet you wear your hair long?
POET: No, but the fact is all we poets are the assiduous slaves of the Muses, according to Homer.
PISTHETAERUS: In truth your little cloak is quite holy too through zeal! But, poet, what ill wind drove you here?
POET: I have composed verses in honor of your Nephelococcygia, a host of splendid dithyrambs and parthenia worthy of Simonides himself.
PISTHETAERUS: And when did you compose them? How long since?
POET: Oh! 'tis long, aye, very long, that I have sung in honor of this city.
PISTHETAERUS: But I am only celebrating its foundation with this sacrifice; I have only just named it, as is done with little babies.
POET: Just as the chargers fly with the speed of the wind, so does the voice of the Muses take its flight. Oh! thou noble founder of the town of Aetna thou, whose name recalls the holy sacrifices, make us such gift as thy generous heart shall suggest. He puts out his hand.
PISTHETAERUS: He will drive us silly if we do not get rid of him by some present. To the Priest's acolyte. Here! you, who have a fur as well as your tunic, take it off and give it to this clever poet. Come, take this fur; you look to me to be shivering with cold.
POET: My Muse will gladly accept this gift; but engrave these verses of Pindar's on your mind.
PISTHETAERUS: Oh! what a pest! It's impossible then to get rid of him!
Part 21
POET: Straton wanders among the Scythian nomads, but has no linen garment. He is sad at only wearing an animal's pelt and no tunic. Do you get what I mean?
PISTHETAERUS: I understand that you want me to offer you a tunic. Hi! you To the acolyte. take off yours; we must help the poet. . . . Come, you, take it and get out.
POET: I am going, and these are the verses that I address to this city: Phoebus of the golden throne, celebrate this shivery, freezing city; I have travelled through fruitful and snow-covered plains. Tralala! Tralala! He departs.
PISTHETAERUS: What are you chanting us about frosts? Thanks to the tunic, you no longer fear them. Ah! by Zeus! I could not have believed this cursed fellow could so soon have learnt the way to our city. To a slave. Come, take the lustral water and circle the altar. Let all keep silence!
ORACLE-MONGER: Let not the goat be sacrificed.
PISTHETAERUS: Who are you?
ORACLE-MONGER: Who am I? An oracle-monger.
PISTHETAERUS: Get out!
ORACLE-MONGER: Wretched man, insult not sacred things. For there is an oracle of Bacis, which exactly applies to Nephelococcygia.
PISTHETAERUS: Why did you not reveal it to me before I founded my city?
ORACLE-MONGER: The divine spirit was against it.
PISTHETAERUS: Well, I suppose there's nothing to do but hear the terms of the oracle.
ORACLE-MONGER: But when the wolves and the white crows shall dwell together between Corinth and Sicyon ...
PISTHETAERUS: But how do the Corinthians concern me?
ORACLE-MONGER: It is the regions of the air that Bacis indicates in this manner. They must first sacrifice a white-fleeced goat to Pandora, and give the prophet who first reveals my words a good cloak and new sandals.
PISTHETAERUS: Does it say sandals there?
ORACLE-MONGER: Look at the book. And besides this a goblet of wine and a good share of the entrails of the victim.
PISTHETAERUS: Of the entrails —does it say that?
ORACLE-MONGER: Look at the book. If you do as I command, divine youth, you shall be an eagle among the clouds; if not, you shall be neither turtle-dove, nor eagle, nor woodpecker.
PISTHETAERUS: Does it say all that?
Part 22
ORACLE-MONGER: Look at the book.
PISTHETAERUS: This oracle in no sort of way resembles the one Apollo dictated to me: If an impostor comes without invitation to annoy you during the sacrifice and to demand a share of the victim, apply a stout stick to his ribs.
ORACLE-MONGER: You are drivelling.
PISTHETAERUS: Look at the book. And don't spare him, were he an eagle from out of the clouds, were it Lampon himself or the great Diopithes.
ORACLE-MONGER: Does it say that?
PISTHETAERUS: Look at the book and go and hang yourself.
ORACLE-MONGER: Oh! unfortunate wretch that I am. He departs.
PISTHETAERUS: Away with you, and take your prophecies elsewhere.
METON: I have come to you . . .
PISTHETAERUS: Yet another pest! What have you come to do? What's your plan? What's the purpose of your journey? Why these splendid buskins?
METON: I want to survey the plains of the air for you and to parcel them into lots.
PISTHETAERUS: In the name of the gods, who are you?
METON: Who am I? Meton, known throughout Greece and at Colonus.
PISTHETAERUS: What are these things?
METON: Tools for measuring the air. In truth, the spaces in the air have precisely the form of a furnace. With this bent ruler I draw a line from top to bottom; from one of its points I describe a circle with the compass. Do you understand?
PISTHETAERUS: Not in the least.
METON: With the straight ruler I set to work to inscribe a square within this circle; in its center will be the market-place, into which all the straight streets will lead, converging to this center like a star, which, although only orbicular, sends forth its rays in a straight line from all sides.
PISTHETAERUS: A regular Thales! Meton . . .
METON: What d'you want with me?
PISTHETAERUS: I want to give you a proof of my friendship. Use your legs.
Part 23
METON: Why, what have I to fear?
PISTHETAERUS: It's the same here as in Sparta. Strangers are driven away, and blows rain down as thick as hail.
METON: Is there sedition in your city?
PISTHETAERUS: No, certainly not.
METON: What's wrong then?
PISTHETAERUS: We are agreed to sweep all quacks and impostors far from our borders.
METON: Then I'll be going.
PISTHETAERUS: I'm afraid it's too late. The thunder growls already.
METON: Oh, woe! oh, woe!
PISTHETAERUS: I warned you. Now, be off, and do your surveying somewhere else.
INSPECTOR: Where are the Proxeni?
PISTHETAERUS: Who is this Sardanapalus?
INSPECTOR: I have been appointed by lot to come to Nephelococcygia as inspector.
PISTHETAERUS: An inspector! and who sends you here, you rascal?
INSPECTOR: A decree of Teleas.
PISTHETAERUS: Will you just pocket your salary, do nothing, and get out?
INSPECTOR: Indeed I will; I am urgently needed to be at Athens to attend the Assembly; for I am charged with the interests of Pharnaces.
PISTHETAERUS: Take it then, and get on your way. This is your salary. He beats him.
INSPECTOR: What does this mean?
PISTHETAERUS: This is the assembly where you have to defend Pharnaces.
Part 24
INSPECTOR: You shall testify that they dare to strike me, the inspector.
PISTHETAERUS: Are you not going to get out with your urns? It's not to be believed; they send us inspectors before we have so much as paid sacrifice to the gods.
DEALER IN DECREES: If the Nephelococcygian does wrong to the Athenian ...
PISTHETAERUS: What trouble now? What book is that?
DEALER IN DECREES: I am a dealer in decrees, and I have come here to sell you the new laws.
PISTHETAERUS: Which?
DEALER IN DECREES: The Nephelococcygians shall adopt the same weights, measures and decrees as the Olophyxians.
PISTHETAERUS: And you shall soon be imitating the Ototyxians.
DEALER IN DECREES: Ow! what are you doing?
PISTHETAERUS: Now will you get out of here with your decrees? For I am going to let you see some severe ones.
INSPECTOR: I summon Pisthetaerus for outrage for the month of Munychion.
PISTHETAERUS: Ha! my friend! are you still here?
DEALER IN DECREES: Should anyone drive away the magistrates and not receive them, according to the decree duly posted ...
PISTHETAERUS: What! rascal! you are back too?
INSPECTOR: Woe to you! I'll have you condemned to a fine of ten thousand drachmae.
PISTHETAERUS: And I'll smash your urns.
INSPECTOR: Do you recall that evening when you crapped on the column where the decrees are posted?
PISTHETAERUS: Here! here! let him be seized. The Inspector runs off. Why, don't you want to stay any longer? But let us get indoors as quick as possible; we will sacrifice the goat inside.
FIRST SEMI-CHORUS: Henceforth it is to me that mortals must address their sacrifices and their prayers. Nothing escapes my sight nor my might. My glance embraces the universe, I preserve the fruit in the flower by destroying the thousand kinds of voracious insects the soil produces, which attack the trees and feed on the germ when it has scarcely formed in the calyx; I destroy those who ravage the balmy terrace gardens like a deadly plague; all these gnawing crawling creatures perish beneath the lash of my wing.
LEADER OF FIRST SEMI-CHORUS: I hear it proclaimed: A talent for him who shall kill Diagoras of Melos, and a talent for him who destroys one of the dead tyrants. We likewise wish to make our proclamation: A talent to him among you who shall kill Philocrates, the Struthian; four, if he brings him to us alive. For this Philocrates skewers the finches together and sells them at the rate of an obolus for seven. He tortures the thrushes by blowing them out, so that they may look bigger, sticks their own feathers into the nostrils of blackbirds, and collects pigeons, which he shuts up and forces them, fastened in a net, to decoy others. That is what we wish to proclaim. And if anyone is keeping birds shut up in his yard, let him hasten to let them loose; those who disobey shall be seized by the birds and we shall put them in chains, so that in their turn they may decoy other men.
Part 25
SECOND SEMI-CHORUS: Happy indeed is the race of winged birds who need no cloak in winter! Neither do I fear the relentless rays of the fiery dog-days; when the divine grasshopper, intoxicated with the sunlight, as noon is burning the ground, is breaking out into shrill melody; my home is beneath the foliage in the flowery meadows. I winter in deep caverns, where I frolic with the mountain nymphs, while in spring I despoil the gardens of the Graces and gather the white, virgin berry on the myrtle bushes.
LEADER OF SECOND SEMI-CHORUS: I want now to speak to the judges about the prize they are going to award; if they are favourable to us, we will load them with benefits far greater than those Paris received. Firstly, the owls of Laurium, which every judge desires above all things, shall never be wanting to you; you shall see them homing with you, building their nests in your money-bags and laying coins. Besides, you shall be housed like the gods, for we shall erect gables over your dwellings; if you hold some public post and want to do a little pilfering, we will give you the sharp claws of a hawk. Are you dining in town, we will provide you with stomachs as capacious as a bird's crop. But, if your award is against us, don't fail to have metal covers fashioned for yourselves, like those they place over statues; else, look out! for the day you wear a white tunic all the birds will soil it with their droppings.
PISTHETAERUS: Birds! the sacrifice is propitious. But I see no messenger coming from the wall to tell us what is happening. Ah! here comes one running himself out of breath as though he were in the Olympic stadium.
MESSENGER: Where, where, where is he? Where, where, where is he? Where, where, where is he? Where is Pisthetaerus, our leader?
PISTHETAERUS: Here am I.
MESSENGER: The wall is finished.
PISTHETAERUS: That's good news.
MESSENGER: It's a most beautiful, a most magnificent work of art. The wall is so broad that Proxenides, the Braggartian, and Theogenes could pass each other in their chariots, even if they were drawn by steeds as big as the Trojan horse.
PISTHETAERUS: That's fine!
MESSENGER: Its length is one hundred stadia; I measured it myself.
PISTHETAERUS: A decent length, by Poseidon! And who built such a wall?
MESSENGER: Birds —birds only; they had neither Egyptian brickmaker, nor stonemason, nor carpenter; the birds did it all themselves; I could hardly believe my eyes. Thirty thousand cranes came from Libya with a supply of stones, intended for the foundations. The water-rails chiselled them with their beaks. Ten thousand storks were busy making bricks; plovers and other water fowl carried water into the air.
PISTHETAERUS: And who carried the mortar?
MESSENGER: Herons, in hods.
PISTHETAERUS: But how could they put the mortar into the hods?
MESSENGER: Oh! it was a truly clever invention; the geese used their feet like spades; they buried them in the pile of mortar and then emptied them into the hods.
PISTHETAERUS: Ah! to what use cannot feet be put?
MESSENGER: You should have seen how eagerly the ducks carried bricks. To complete the tale, the swallows came flying to the work, their beaks full of mortar and their trowels on their backs, just the way little children are carried.
PISTHETAERUS: Who would want paid servants after this? But tell me, who did the woodwork?
MESSENGER: Birds again, and clever carpenters too, the pelicans, for they squared up the gates with their beaks in such a fashion that one would have thought they were using axes; the noise was just like a dockyard. Now the whole wall is tight everywhere, securely bolted and well guarded; it is patrolled, bell in hand; the sentinels stand everywhere and beacons burn on the towers. But I must run off to clean myself; the rest is your business.
Part 26
LEADER OF THE CHORUS: Well! what do you say to it? Are you not astonished at the wall being completed so quickly?
PISTHETAERUS: By the gods, yes, and with good reason. It's really not to be believed. But here comes another messenger from the wall to bring us some further news! What a fighting look he has!
SECOND MESSENGER: Alas! alas! alas! alas! alas! alas!
PISTHETAERUS: What's the matter?
SECOND MESSENGER: A horrible outrage has occurred; a god sent by Zeus has passed through our gates and has penetrated the realms of the air without the knowledge of the jays, who are on guard in the daytime.
PISTHETAERUS: It's a terrible and criminal deed. What god was it?
SECOND MESSENGER: We don't know that. All we know is, that he has got wings.
PISTHETAERUS: Why were not patrolmen sent against him at once?
SECOND MESSENGER: We have despatched thirty thousand hawks of the legion of Mounted Archers. All the hook-clawed birds are moving against him, the kestrel, the buzzard, the vulture, the great-horned owl; they cleave the air so that it resounds with the flapping of their wings; they are looking everywhere for the god, who cannot be far away; indeed, if I mistake not, he is coming from yonder side.
PISTHETAERUS: To arms, all, with slings and bows! This way, all our soldiers; shoot and strike! Some one give me a sling!
CHORUS: War, a terrible war is breaking out between us and the gods! Come, let each one guard Air, the son of Erebus, in which the clouds float. Take care no immortal enters it without your knowledge.
LEADER OF THE CHORUS: Scan all sides with your glance. Hark! methinks I can hear the rustle of the swift wings of a god from heaven.
PISTHETAERUS: Hi! you woman! where, where, where are you flying to? Halt, don't stir! keep motionless! not a beat of your wing! She pauses in her flight. Who are you and from what country? You must say whence you come.
IRIS: I come from the abode of the Olympian gods.
PISTHETAERUS: What's your name, ship or head-dress?
IRIS: I am swift Iris.
PISTHETAERUS: Paralus or Salaminia?
IRIS: What do you mean?
PISTHETAERUS: Let a buzzard rush at her and seize her.
IRIS: Seize me? But what do all these insults mean?
Part 27
PISTHETAERUS: Woe to you!
IRIS: I do not understand it.
PISTHETAERUS: By which gate did you pass through the wall, wretched woman?
IRIS: By which gate? Why, great gods, I don't know.
PISTHETAERUS: You hear how she holds us in derision. Did you present yourself to the officers in command of the jays? You don't answer. Have you a permit, bearing the seal of the storks?
IRIS: Am I dreaming?
PISTHETAERUS: Did you get one?
IRIS: Are you mad?
PISTHETAERUS: No head-bird gave you a safe-conduct?
IRIS: A safe-conduct to me. You poor fool!
PISTHETAERUS: Ah! and so you slipped into this city on the sly and into these realms of air-land that don't belong to you.
IRIS: And what other roads can the gods travel?
PISTHETAERUS: By Zeus! I know nothing about that, not I. But they won't pass this way. And you still dare to complain? Why, if you were treated according to your deserts, no Iris would ever have more justly suffered death.
IRIS: I am immortal.
PISTHETAERUS: You would have died nevertheless. — Oh! that would be truly intolerable! What! should the universe obey us and the gods alone continue their insolence and not understand that they must submit to the law of the strongest in their due turn? But tell me, where are you flying to?
IRIS: I? The messenger of Zeus to mankind, I am going to tell them to sacrifice sheep and oxen on the altars and to fill their streets with the rich smoke of burning fat.
PISTHETAERUS: Of which gods are you speaking?
IRIS: Of which? Why, of ourselves, the gods of heaven.
PISTHETAERUS: You, gods?
IRIS: Are there others then?
Part 28
PISTHETAERUS: Men now adore the birds as gods, and it's to them, by Zeus, that they must offer sacrifices, and not to Zeus at all!
IRIS: Oh! fool! fool! Rouse not the wrath of the gods, for it is terrible indeed. Armed with the brand of Zeus, Justice would annihilate your race; the lightning would strike you as it did Licymnius and consume both your body and the porticos of your palace.
PISTHETAERUS: Here! that's enough tall talk. Just you listen and keep quiet! Do you take me for a Lydian or a Phrygian and think to frighten me with your big words? Know, that if Zeus worries me again, I shall go at the head of my eagles, who are armed with lightning, and reduce his dwelling and that of Amphion to cinders. I shall send more than six hundred porphyrions clothed in leopards' skins up to heaven against him; and formerly a single Porphyrion gave him enough to do. As for you, his messenger, if you annoy me, I shall begin by getting between your thighs, and even though you are Iris, you will be surprised at the erection the old man can produce; it's three times as good as the ram on a ship's prow!
IRIS: May you perish, you wretch, you and your infamous words!
PISTHETAERUS: Won't you get out of here quickly? Come, stretch your wings or look out for squalls!
IRIS: If my father does not punish you for your insults ...
PISTHETAERUS: Ha! ... but just you be off elsewhere to roast younger folk than us with your lightning.
CHORUS: We forbid the gods, the sons of Zeus, to pass through our city and the mortals to send them the smoke of their sacrifices by this road.
PISTHETAERUS: It's odd that the messenger we sent to the mortals has never returned.
HERALD: Oh! blessed Pisthetaerus, very wise, very illustrious, very gracious, thrice happy, very ... Come, prompt me, somebody, do
PISTHETAERUS: Get to your story!
HERALD: All peoples are filled with admiration for your wisdom, and they award you this golden crown.
PISTHETAERUS: I accept it. But tell me, why do the people admire me?
HERALD: Oh you, who have founded so illustrious a city in the air, you know not in what esteem men hold you and how many there are who burn with desire to dwell in it. Before your city was built, all men had a mania for Sparta; long hair and fasting were held in honor, men went dirty like Socrates and carried staves. Now all is changed. Firstly, as soon as it's dawn, they all spring out of bed together to go and seek their food, the same as you do; then they fly off towards the notices and finally devour the decrees. The bird-madness is so clear that many actually bear the names of birds. There is a halting victualler, who styles himself the partridge; Menippus calls himself the swallow; Opuntius the one-eyed crow; Philocles the lark; Theogenes the fox-goose; Lycurgus the ibis; Chaerephon the bat; Syracosius the magpie; Midias the quail; indeed he looks like a quail that has been hit hard on the head. Out of love for the birds they repeat all the songs which concern the swallow, the teal, the goose or the pigeon; in each verse you see wings, or at all events a few feathers. This is what is happening down there. Finally, there are more than ten thousand folk who are coming here from earth to ask you for feathers and hooked claws; so, mind you supply yourself with wings for the immigrants.
PISTHETAERUS: Ah! by Zeus, there's no time for idling. To some slaves. Go as quick as possible and fill every hamper, every basket you can find with wings. Manes will bring them to me outside the walls, where I will welcome those who present themselves.
CHORUS: This town will soon be inhabited by a crowd of men. Fortune favours us alone and thus they have fallen in love with our city.
PISTHETAERUS: Come, hurry up and bring them along.
CHORUS: Will not man find here everything that can please him — wisdom, love, the divine Graces, the sweet face of gentle peace?
PISTHETAERUS: Oh! you lazy servant! won't you hurry yourself?
CHORUS: Let a basket of wings be brought speedily. Come, beat him as I do, and put some life into him; he is as lazy as an ass.
Part 29
PISTHETAERUS: Aye, Manes is a great craven.
CHORUS: Begin by putting this heap of wings in order; divide them in three parts according to the birds from whom they came; the singing, the prophetic and the aquatic birds; then you must take care to distribute them to the men according to their character.
PISTHETAERUS: Oh! by the kestrels! I can keep my hands off you no longer; you are too slow and lazy altogether.
PARRICIDE: Oh! might I but become an eagle, who soars in the skies! Oh! might I fly above the azure waves of the barren sea!
PISTHETAERUS: Ha! it would seem the news was true; I hear someone coming who talks of wings.
PARRICIDE: Nothing is more charming than to fly; I am bird-mad and fly towards you, for I want to live with you and to obey your laws.
PISTHETAERUS: Which laws? The birds have many laws.
PARRICIDE: All of them; but the one that pleases me most is that among the birds it is considered a fine thing to peck and strangle one's father.
PISTHETAERUS: Yes, by Zeus! according to us, he who dares to strike his father, while still a chick, is a brave fellow.
PARRICIDE: And therefore I want to dwell here, for I want to strangle my father and inherit his wealth.
PISTHETAERUS: But we have also an ancient law written in the code of the storks, which runs thus, When the stork father has reared his young and has taught them to fly, the young must in their turn support the father.
PARRICIDE: It's hardly worth while coming all this distance to be compelled to keep my father!
PISTHETAERUS: No, no, young friend, since you have come to us with such willingness, I am going to give you these black wings, as though you were an orphan bird; furthermore, some good advice, that I received myself in infancy. Don't strike your father, but take these wings in one hand and these spurs in the other; imagine you have a cock's crest on your head and go and mount guard and fight; live on your pay and respect your father's life. You're a gallant fellow! Very well, then! Fly to Thrace and fight.
PARRICIDE: By Bacchus! You're right; I will follow your counsel.
PISTHETAERUS: It's acting wisely, by Zeus..
CINESIAS: On my light pinions I soar off to Olympus; in its capricious flight my Muse flutters along the thousand paths of poetry in turn ...
PISTHETAERUS: This is a fellow will need a whole shipload of wings.
CINESIAS: ... and being fearless and vigorous, it is seeking fresh outlet.
PISTHETAERUS: Welcome, Cinesias, you lime-wood man! Why have you come here twisting your game leg in circles?
CINESIAS: I want to become a bird, a tuneful nightingale.
Part 30
PISTHETAERUS: Enough of that sort of ditty. Tell me what you want.
CINESIAS: Give me wings and I will fly into the topmost airs to gather fresh songs in the clouds, in the midst of the vapors and the fleecy snow.
PISTHETAERUS: Gather songs in the clouds?
CINESIAS: 'Tis on them the whole of our latter-day art depends. The most brilliant dithyrambs are those that flap their wings in empty space and are clothed in mist and dense obscurity. To appreciate this, just listen.
PISTHETAERUS: Oh! no, no, no!
CINESIAS: By Hermes! but indeed you shall.
CINESIAS: I shall travel through thine ethereal empire like a winged bird, who cleaveth space with his long neck ...
PISTHETAERUS: Stop! Way enough!
CINESIAS: ... as I soar over the seas, carried by the breath of the winds ...
PISTHETAERUS: By Zeus! I'll cut your breath short. He picks up a pair of wings and begins trying to stop Cinesias' mouth with them.
CINESIAS: ... now rushing along the tracks of Notus, now nearing Boreas across the infinite wastes of the ether. Ah! old man, that's a pretty and clever idea truly!
PISTHETAERUS: What! are you not delighted to be cleaving the air?
CINESIAS: To treat a dithyrambic poet, for whom the tribes dispute with each other, in this style!
PISTHETAERUS: Will you stay with us and form a chorus of winged birds as slender as Leotrophides for the Cecropid tribe?
CINESIAS: You are making game of me, that's clear; but know that I shall never leave you in peace if I do not have wings wherewith to traverse the air.
INFORMER: What are these birds with downy feathers, who look so pitiable to me? Tell me, oh swallow with the long dappled wings.
PISTHETAERUS: Oh! it's a regular invasion that threatens us. Here comes another one, humming along.
INFORMER: Swallow with the long dappled wings, once more I summon you.
PISTHETAERUS: It's his cloak I believe he's addressing; it stands in great need of the swallows' return.
INFORMER: Where is he who gives out wings to all comers?
Part 31
PISTHETAERUS: Here I am, but you must tell me for what purpose you want them.
INFORMER: Ask no questions. I want wings, and wings I must have.
PISTHETAERUS: Do you want to fly straight to Pellene?
INFORMER: I? Why, I am an accuser of the islands, an informer ...
PISTHETAERUS: A fine trade, truly!
INFORMER: ... a hatcher of lawsuits. Hence I have great need of wings to prowl round the cities and drag them before justice.
PISTHETAERUS: Would you do this better if you had wings?
INFORMER: No, but I should no longer fear the pirates; I should return with the cranes, loaded with a supply of lawsuits by way of ballast.
PISTHETAERUS: So it seems, despite all your youthful vigor, you make it your trade to denounce strangers?
INFORMER: Well, and why not? I don't know how to dig.
PISTHETAERUS: But, by Zeus! there are honest ways of gaining a living at your age without all this infamous trickery.
INFORMER: My friend, I am asking you for wings, not for words.
PISTHETAERUS: It's just my words that gives you wings.
INFORMER: And how can you give a man wings with your words?
PISTHETAERUS: They all start this way.
INFORMER: How?
PISTHETAERUS: Have you not often heard the father say to young men in the barbers' shops, It's astonishing how Diitrephes' advice has made my son fly to horse-riding. —Mine, says another, has flown towards tragic poetry on the wings of his imagination.
INFORMER: So that words give wings?
PISTHETAERUS: Undoubtedly; words give wings to the mind and make a man soar to heaven. Thus I hope that my wise words will give you wings to fly to some less degrading trade.
INFORMER: But I do not want to.
Part 32
PISTHETAERUS: What do you reckon on doing then?
INFORMER: I won't belie my breeding; from generation to generation we have lived by informing. Quick, therefore, give me quickly some light, swift hawk or kestrel wings, so that I may summon the islanders, sustain the accusation here, and haste back there again on flying pinions.
PISTHETAERUS: I see. In this way the stranger will be condemned even before he appears.
INFORMER: That's just it.
PISTHETAERUS: And while he is on his way here by sea, you will be flying to the islands to despoil him of his property.
INFORMER: You've hit it, precisely; I must whirl hither and thither like a perfect humming-top.
PISTHETAERUS: I catch the idea. Wait, I've got some fine Corcyraean wings. How do you like them?
INFORMER: Oh! woe is me! Why, it's a whip!
PISTHETAERUS: No, no; these are the wings, I tell you, that make the top spin.
INFORMER: Oh! oh! oh!
PISTHETAERUS: Take your flight, clear off, you miserable cur, or you will soon see what comes of quibbling and lying. The Informer flees. To his slaves. Come, let us gather up our wings and withdraw.
CHORUS: In my ethereal flights I have seen many things new and strange and wondrous beyond belief. There is a tree called Cleonymus belonging to an unknown species; it has no heart, is good for nothing and is as tall as it is cowardly. In springtime it shoots forth calumnies instead of buds and in autumn it strews the ground with bucklers in place of leaves.
CHORUS: Far away in the regions of darkness, where no ray of light ever enters, there is a country, where men sit at the table of the heroes and dwell with them always —except in the evening. Should any mortal meet the hero Orestes at night, he would soon be stripped and covered with blows from head to foot.
PROMETHEUS: Ah! by the gods! if only Zeus does not see me! Where is Pisthetaerus?
PISTHETAERUS: Ha! what is this? A masked man!
PROMETHEUS: Can you see any god behind me?
PISTHETAERUS: No, none. But who are you, pray?
PROMETHEUS: What's the time, please?
PISTHETAERUS: The time? Why, it's past noon. Who are you?
PROMETHEUS: Is it the fall of day? Is it no later than that?
Part 33
PISTHETAERUS: This is getting dull!
PROMETHEUS: What is Zeus doing? Is he dispersing the clouds or gathering them?
PISTHETAERUS: Watch out for yourself!
PROMETHEUS: Come, I will raise my mask.
PISTHETAERUS: Ah! my dear Prometheus!
PROMETHEUS: Sh! Sh! speak lower!
PISTHETAERUS: Why, what's the matter, Prometheus?
PROMETHEUS: Sh! sh! Don't call me by my name; you will be my ruin, if Zeus should see me here. But, if you want me to tell you how things are going in heaven, take this umbrella and shield me, so that the gods don't see me.
PISTHETAERUS: I can recognize Prometheus in this cunning trick. Come, quick then, and fear nothing; speak on.
PROMETHEUS: Then listen.
PISTHETAERUS: I am listening, proceed!
PROMETHEUS: Zeus is done for.
PISTHETAERUS: Ah! and since when, pray?
PROMETHEUS: Since you founded this city in the air. There is not a man who now sacrifices to the gods; the smoke of the victims no longer reaches us. Not the smallest offering comes! We fast as though it were the festival of Demeter. The barbarian gods, who are dying of hunger, are bawling like Illyrians and threaten to make an armed descent upon Zeus, if he does not open markets where joints of the victims are sold.
PISTHETAERUS: What! there are other gods besides you, barbarian gods who dwell above Olympus?
PROMETHEUS: If there were no barbarian gods, who would be the patron of Execestides?
PISTHETAERUS: And what is the name of these gods?
PROMETHEUS: Their name? Why, the Triballi.
PISTHETAERUS: Ah, indeed! 'tis from that no doubt that we derive the word ‘tribulation.'
PROMETHEUS: Most likely. But one thing I can tell you for certain, namely, that Zeus and the celestial Triballi are going to send deputies here to sue for peace. Now don't you treat with them, unless Zeus restores the scepter to the birds and gives you Basileia in marriage.
Part 34
PISTHETAERUS: Who is this Basileia?
PROMETHEUS: A very fine young damsel, who makes the lightning for Zeus; all things come from her, wisdom, good laws, virtue, the fleet, calumnies, the public paymaster and the triobolus.
PISTHETAERUS: Ah! then she is a sort of general manageress to the god.
PROMETHEUS: Yes, precisely. If he gives you her for your wife, yours will be the almighty power. That is what I have come to tell you; for you know my constant and habitual goodwill towards men.
PISTHETAERUS: Oh, yes! it's thanks to you that we roast our meat.
PROMETHEUS: I hate the gods, as you know.
PISTHETAERUS: Aye, by Zeus, you have always detested them.
PROMETHEUS: Towards them I am a veritable Timon; but I must return in all haste, so give me the umbrella; if Zeus should see me from up there, he would think I was escorting one of the Canephori.
PISTHETAERUS: Wait, take this stool as well. Prometheus leaves. Pisthetaerus goes into the thicket.
CHORUS: Near by the land of the Sciapodes there is a marsh, from the borders whereof the unwashed Socrates evokes the souls of men. Pisander came one day to see his soul, which he had left there when still alive. He offered a little victim, a camel, slit his throat and, following the example of Odysseus, stepped one pace backwards. Then that bat of a Chaerephon came up from hell to drink the camel's blood.
POSEIDON: This is the city of Nephelococcygia, to which we come as ambassadors. To Triballus. Hi! what are you up to? you are throwing your cloak over the left shoulder. Come, fling it quick over the right! And why, pray, does it draggle in this fashion? Have you ulcers to hide like Lespodias? Oh! democracy! whither, oh! whither are you leading us? Is it possible that the gods have chosen such an envoy? You are undisturbed? Ugh! you cursed savage! you are by far the most barbarous of all the gods. — Tell me, Heracles, what are we going to do?
HERACLES: I have already told you that I want to strangle the fellow who dared to wall us out.
POSEIDON: But, my friend, we are envoys of peace.
HERACLES: All the more reason why I wish to strangle him.
PISTHETAERUS: Hand me the cheese-grater; bring me the silphium for sauce; pass me the cheese and watch the coals.
HERACLES: Mortal! we who greet you are three gods.
PISTHETAERUS: Wait a bit till I have prepared my silphium pickle.
HERACLES: What are these meats?
PISTHETAERUS: These are birds that have been punished with death for attacking the people's friends.
HERACLES: And you are going to season them before answering us?
Part 35
PISTHETAERUS: Ah! Heracles! welcome, welcome! What's the matter?
POSEIDON: The gods have sent us here as ambassadors to treat for peace.
PISTHETAERUS: There's no more oil in the flask.
HERACLES: And yet the birds must be thoroughly basted with it.
POSEIDON: We have no interest to serve in fighting you; as for you, be friends and we promise that you shall always have rain-water in your pools and the warmest of warm weather. So far as these points go we are plenipotentiaries.
PISTHETAERUS: We have never been the aggressors, and even now we are as well disposed for peace as yourselves, provided you agree to one equitable condition, namely, that Zeus yield his scepter to the birds. If only this is agreed to, I invite the ambassadors to dinner.
HERACLES: That's good enough for me. I vote for peace.
POSEIDON: You wretch! you are nothing but a fool and a glutton. Do you want to dethrone your own father?
PISTHETAERUS: What an error. Why, the gods will be much more powerful if the birds govern the earth. At present the mortals are hidden beneath the clouds, escape your observation, and commit perjury in your name; but if you had the birds for your allies, and a man, after having sworn by the crow and Zeus, should fail to keep his oath, the crow would dive down upon him unawares and pluck out his eye.
POSEIDON: Well thought of, by Poseidon!
HERACLES: My notion too.
PISTHETAERUS: And you, what's your opinion?
TRIBALLUS: Nabasatreu.
PISTHETAERUS: D'you see? he also approves. But listen, here is another thing in which we can serve you. If a man vows to offer a sacrifice to some god, and then procrastinates, pretending that the gods can wait, and thus does not keep his word, we shall punish his stinginess.
POSEIDON: Ah! and how?
PISTHETAERUS: While he is counting his money or is in the bath, a kite will relieve him, before he knows it, either in coin or in clothes, of the value of a couple of sheep, and carry it to the god.
HERACLES: I vote for restoring them the scepter.
POSEIDON: Ask Triballus.
HERACLES: Hi! Triballus, do you want a thrashing?
TRIBALLUS: Sure, bashum head withum stick.
Part 36
HERACLES: He says, Right willingly.
POSEIDON: If that be the opinion of both of you, why, I consent too.
HERACLES: Very well! we accord you the scepter.
PISTHETAERUS: Ah! I was nearly forgetting another condition. I will leave Here to Zeus, but only if the young Basileia is given me in marriage.
POSEIDON: Then you don't want peace. Let us withdraw.
PISTHETAERUS: It matters mighty little to me. Cook, look to the gravy.
HERACLES: What an odd fellow this Poseidon is! Where are you off to? Are we going to war about a woman?
POSEIDON: What else is there to do?
HERACLES: What else? Why, conclude peace.
POSEIDON: Oh! you blockhead! do you always want to be fooled? Why, you are seeking your own downfall. If Zeus were to die, after having yielded them the sovereignty, you would be ruined, for you are the heir of all the wealth he will leave behind.
PISTHETAERUS: Oh! by the gods! how he is cajoling you. Step aside, that I may have a word with you. Your uncle is getting the better of you, my poor friend. The law will not allow you an obolus of the paternal property, for you are a bastard and not a legitimate child.
HERACLES: I a bastard! What's that you tell me?
PISTHETAERUS: Why, certainly; are you not born of a stranger woman? Besides, is not Athena recognized as Zeus' sole heiress? And no daughter would be that, if she had a legitimate brother.
HERACLES: But what if my father wished to give me his property on his death-bed, even though I be a bastard?
PISTHETAERUS: The law forbids it, and this same Poseidon would be the first to lay claim to his wealth, in virtue of being his legitimate brother. Listen; thus runs Solon's law: A bastard shall not inherit, if there are legitimate children; and if there are no legitimate children, the property shall pass to the nearest kin.
HERACLES: And I get nothing whatever of the paternal property?
PISTHETAERUS: Absolutely nothing. But tell me, has your father had you entered on the registers of his phratry?
HERACLES: No, and I have long been surprised at the omission.
PISTHETAERUS: Why do you shake your fist at heaven? Do you want to fight? Why, be on my side, I will make you a king and will feed you on bird's milk and honey.
HERACLES: Your further condition seems fair to me. I cede you the young damsel.
Part 37
POSEIDON: But I, I vote against this opinion.
PISTHETAERUS: Then it all depends on the Triballus. To the Triballus. What do you say?
TRIBALLUS: Givum bird pretty gel bigum queen.
HERACLES: He says give her.
POSEIDON: Why no, he does not say anything of the sort, or else, like the swallows he does not know how to walk.
PISTHETAERUS: Exactly so. Does he not say she must be given to the swallows?
POSEIDON: All right, you two arrange the matter; make peace, since you wish it so; I'll hold my tongue.
HERACLES: We are of a mind to grant you all that you ask. But come up there with us to receive Basileia and the celestial bounty.
PISTHETAERUS: Here are birds already dressed, and very suitable for a nuptial feast.
HERACLES: You go and, if you like, I will stay here to roast them.
PISTHETAERUS: You to roast them? you are too much the glutton; come along with us.
HERACLES: Ah! how well I would have treated myself!
PISTHETAERUS: Let some one bring me a beautiful and magnificent tunic for the wedding.
CHORUS: At Phanae, near the Clepsydra, there dwells a people who have neither faith nor law, the Englottogastors, who reap, sow, pluck the vines and the figs with their tongues; they belong to a barbaric race, and among them the Philippi and the Gorgiases are to be found; 'tis these Englottogastorian Philippi who introduced the custom all over Attica of cutting out the tongue separately at sacrifices.
MESSENGER: Oh, you, whose unbounded happiness I cannot express in words, thrice happy race of airy birds, receive your king in your fortunate dwellings. More brilliant than the brightest star that illumes the earth, he is approaching his glittering golden palace; the sun itself does not shine with more dazzling glory. He is entering with his bride at his side, whose beauty no human tongue can express; in his hand he brandishes the lightning, the winged shaft of Zeus; perfumes of unspeakable sweetness pervade the ethereal realms. 'Tis a glorious spectacle to see the clouds of incense wafting in light whirlwinds before the breath of the zephyr! But here he is himself. Divine Muse! let thy sacred lips begin with songs of happy omen.
CHORUS: Fall back! to the right! to the left! advance! Fly around this happy mortal, whom Fortune loads with her blessings. Oh! oh! what grace! what beauty! Oh, marriage so auspicious for our city!
CHORUS: All honor to this man! 'tis through him that the birds are called to such glorious destinies. Let your nuptial hymns, your nuptial songs, greet him and his Basileia!
CHORUS: 'Twas that the Fates formerly united Olympian Hera to the King who governs the gods from the summit of his inaccessible throne in the midst of such festivities. Oh! Hymen! oh! Hymenaeus!
CHORUS: Rosy Eros with the golden wings held the reins and guided the chariot; 'twas he, who presided over the union of Zeus and the fortunate Hera. Oh! Hymen! oh! Hymenaeus!
PISTHETAERUS: I am delighted with your songs, I applaud your verses. Now celebrate the thunder that shakes the earth, the flaming lightning of Zeus and the terrible flashing thunderbolt.
Part 38
CHORUS: Oh, thou golden flash of the lightning! oh, ye divine shafts of flame, that Zeus has hitherto shot forth! Oh, ye rolling thunders, that bring down the rain! 'Tis by the order of our king that ye shall now stagger the earth! Oh, Hymen! 'tis through thee that he commands the universe and that he makes Basileia, whom he has robbed from Zeus, take her seat at his side. Oh! Hymen! oh! Hymenaeus!
PISTHETAERUS: Let all the winged tribes of our fellow-citizens follow the bridal couple to the palace of Zeus and to the nuptial couch! Stretch forth your hands, my dear wife! Take hold of me by my wings and let us dance; I am going to lift you up and carry you through the air.
CHORUS: Alalalai ie Paian! Tenella kallinikos! Loftiest art thou of gods!
Contents — 38 sections
Part 1
ἘΥΕΛΠΊΔΗΣ: ὀρθὴν κελεύεις, ᾗ τὸ δένδρον φαίνεται;
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: διαρραγείης· ἥδε δʼ αὖ κρώζει πάλιν.
ἘΥΕΛΠΊΔΗΣ: τί ὦ πόνηρʼ ἄνω κάτω πλανύττομεν; ἀπολούμεθʼ ἄλλως τὴν ὁδὸν προφορουμένω.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: τὸ δʼ ἐμὲ κορώνῃ πειθόμενον τὸν ἄθλιον ὁδοῦ περιελθεῖν στάδια πλεῖν ἢ χίλια.
ἘΥΕΛΠΊΔΗΣ: τὸ δʼ ἐμὲ κολοιῷ πειθόμενον τὸν δύσμορον ἀποσποδῆσαι τοὺς ὄνυχας τῶν δακτύλων.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: ἀλλʼ οὐδʼ ὅπου γῆς ἐσμὲν οἶδʼ ἔγωγʼ ἔτι.
ἘΥΕΛΠΊΔΗΣ: ἐντευθενὶ τὴν πατρίδʼ ἂν ἐξεύροις σύ που;
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: οὐδʼ ἂν μὰ Δία γʼ ἐντεῦθεν Ἐξηκεστίδης.
ἘΥΕΛΠΊΔΗΣ: οἴμοι.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: σὺ μὲν ὦ τᾶν τὴν ὁδὸν ταύτην ἴθι.
ἘΥΕΛΠΊΔΗΣ: ἦ δεινὰ νὼ δέδρακεν οὑκ τῶν ὀρνέων, ὁ πινακοπώλης φιλοκράτης μελαγχολῶν, ὃς τώδʼ ἔφασκε νῷν φράσειν τὸν Τηρέα τὸν ἔποφʼ ὃς ὄρνις ἐγένετʼ ἐκ τῶν ὀρνέων· κἀπέδοτο τὸν μὲν Θαρρελείδου τουτονὶ κολοιὸν ὀβολοῦ, τηνδεδὶ τριωβόλου. τὼ δʼ οὐκ ἄρʼ ᾔστην οὐδὲν ἄλλο πλὴν δάκνειν. καὶ νῦν τί κέχηνας; ἔσθʼ ὅποι κατὰ τῶν πετρῶν ἡμᾶς ἔτʼ ἔξεις. οὐ γάρ ἐστʼ ἐνταῦθά τις ὁδός.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: οὐδὲ μὰ Δίʼ ἐνταῦθά γʼ ἀτραπὸς οὐδαμοῦ.
ἘΥΕΛΠΊΔΗΣ: οὐδʼ ἡ κορώνη τῆς ὁδοῦ τι λέγει πέρι;
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: οὐ ταὐτὰ κρώζει μὰ Δία νῦν τε καὶ τότε.
ἘΥΕΛΠΊΔΗΣ: τί δὴ λέγει περὶ τῆς ὁδοῦ;
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: τί δʼ ἄλλο γʼ ἢ βρύκουσʼ ἀπέδεσθαί φησί μου τοὺς δακτύλους;
ἘΥΕΛΠΊΔΗΣ: οὐ δεινὸν οὖν δῆτʼ ἐστὶν ἡμᾶς δεομένους ἐς κόρακας ἐλθεῖν καὶ παρεσκευασμένους ἔπειτα μὴ ʼξευρεῖν δύνασθαι τὴν ὁδόν; ἡμεῖς γάρ, ὦνδρες οἱ παρόντες ἐν λόγῳ, νόσον νοσοῦμεν τὴν ἐναντίαν Σάκᾳ· ὁ μὲν γὰρ ὢν οὐκ ἀστὸς ἐσβιάζεται, ἡμεῖς δὲ φυλῇ καὶ γένει τιμώμενοι, ἀστοὶ μετʼ ἀστῶν, οὐ σοβοῦντος οὐδενὸς ἀνεπτόμεσθʼ ἐκ τῆς πατρίδος ἀμφοῖν ποδοῖν, αὐτὴν μὲν οὐ μισοῦντʼ ἐκείνην τὴν πόλιν τὸ μὴ οὐ μεγάλην εἶναι φύσει κεὐδαίμονα καὶ πᾶσι κοινὴν ἐναποτεῖσαι χρήματα. οἱ μὲν γὰρ οὖν τέττιγες ἕνα μῆνʼ ἢ δύο ἐπὶ τῶν κραδῶν ᾄδουσʼ, Ἀθηναῖοι δʼ ἀεὶ ἐπὶ τῶν δικῶν ᾄδουσι πάντα τὸν βίον. διὰ ταῦτα τόνδε τὸν βάδον βαδίζομεν, κανοῦν δʼ ἔχοντε καὶ χύτραν καὶ μυρρίνας πλανώμεθα ζητοῦντε τόπον ἀπράγμονα, ὅποι καθιδρυθέντε διαγενοίμεθʼ ἄν. ὁ δὲ στόλος νῷν ἐστι παρὰ τὸν Τηρέα τὸν ἔποπα, παρʼ ἐκείνου πυθέσθαι δεομἐνω, εἴ που τοιαύτην εἶδε πόλιν ᾗ ʼπέπτετο.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: οὗτος.
ἘΥΕΛΠΊΔΗΣ: τί ἔστιν;
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: ἡ κορώνη μοι πάλαι ἄνω τι φράζει.
Part 2
ἘΥΕΛΠΊΔΗΣ: χὠ κολοιὸς οὑτοσὶ ἄνω κέχηνεν ὡσπερεὶ δεικνύς τί μοι, κοὐκ ἔσθʼ ὅπως οὐκ ἔστιν ἐνταῦθʼ ὄρνεα. εἰσόμεθα δʼ αὐτίκʼ, ἢν ποιήσωμεν ψόφον.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: ἀλλʼ οἶσθʼ ὃ δρᾶσον; τῷ σκέλει θένε τὴν πέτραν.
ἘΥΕΛΠΊΔΗΣ: σὺ δὲ τῇ κεφαλῇ γʼ, ἵνʼ ᾖ διπλάσιος ὁ ψόφος.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: σὺ δʼ οὖν λίθῳ κόψον λαβών.
ἘΥΕΛΠΊΔΗΣ: πάνυ γʼ, εἰ δοκεῖ. παῖ παῖ.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: τί λέγεις οὗτος; τὸν ἔποπα παῖ καλεῖς; οὐκ ἀντὶ τοῦ παιδός σʼ ἐχρῆν ἐποποῖ καλεῖν;
ἘΥΕΛΠΊΔΗΣ: ἐποποῖ. ποιήσεις ἔτι με κόπτειν αὖθις αὖ. ἐποποῖ.
ΘΕΡΆΠΩΝ ἜΠΟΠΟΣ: τίνες οὗτοι; τίς ὁ βοῶν τὸν δεσπότην;
ἘΥΕΛΠΊΔΗΣ: Ἄπολλον ἀποτρόπαιε τοῦ χασμήματος.
ΘΕΡΆΠΩΝ ἜΠΟΠΟΣ: οἴμοι τάλας ὀρνιθοθήρα τουτωί.
ἘΥΕΛΠΊΔΗΣ: οὕτως τι δεινὸν οὐδὲ κάλλιον λέγειν.
ΘΕΡΆΠΩΝ ἜΠΟΠΟΣ: ἀπολεῖσθον.
ἘΥΕΛΠΊΔΗΣ: ἀλλʼ οὐκ ἐσμὲν ἀνθρώπω.
ΘΕΡΆΠΩΝ ἜΠΟΠΟΣ: τί δαί;
ἘΥΕΛΠΊΔΗΣ: Ὑποδεδιὼς ἔγωγε Λιβυκὸν ὄρνεον.
ΘΕΡΆΠΩΝ ἜΠΟΠΟΣ: οὐδὲν λέγεις.
ἘΥΕΛΠΊΔΗΣ: καὶ μὴν ἐροῦ τὰ πρὸς ποδῶν.
ΘΕΡΆΠΩΝ ἜΠΟΠΟΣ: ὁδὶ δὲ δὴ τίς ἐστιν ὄρνις; οὐκ ἐρεῖς;
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: Ἐπικεχοδὼς ἔγωγε Φασιανικός.
ἘΥΕΛΠΊΔΗΣ: ἀτὰρ σὺ τί θηρίον ποτʼ εἶ πρὸς τῶν θεῶν;
Part 3
ΘΕΡΆΠΩΝ ἜΠΟΠΟΣ: ὄρνις ἔγωγε δοῦλος.
ἘΥΕΛΠΊΔΗΣ: ἡττήθης τινὸς ἀλεκτρυόνος;
ΘΕΡΆΠΩΝ ἜΠΟΠΟΣ: οὐκ ἀλλʼ ὅτε περ ὁ δεσπότης ἔποψ ἐγένετο, τότε γενέσθαι μʼ ηὔξατο ὄρνιν, ἵνʼ ἀκόλουθον διάκονόν τʼ ἔχῃ.
ἘΥΕΛΠΊΔΗΣ: δεῖται γὰρ ὄρνις καὶ διακόνου τινός;
ΘΕΡΆΠΩΝ ἜΠΟΠΟΣ: οὗτός γʼ, ἅτʼ οἶμαι πρότερον ἄνθρωπός ποτʼ ὤν, τοτὲ μὲν ἐρᾷ φαγεῖν ἀφύας Φαληρικάς· τρέχω ʼπʼ ἀφύας λαβὼν ἐγὼ τὸ τρύβλιον. ἔτνους δʼ ἐπιθυμεῖ, δεῖ τορύνης καὶ χύτρας· τρέχω ʼπὶ τορύνην.
ἘΥΕΛΠΊΔΗΣ: τροχίλος ὄρνις οὑτοσί. οἶσθʼ οὖν ὃ δρᾶσον ὦ τροχίλε; τὸν δεσπότην ἡμῖν κάλεσον.
ΘΕΡΆΠΩΝ ἜΠΟΠΟΣ: ἀλλʼ ἀρτίως νὴ τὸν Δία εὕδει καταφαγὼν μύρτα καὶ σέρφους τινάς.
ἘΥΕΛΠΊΔΗΣ: ὅμως ἐπέγειρον αὐτόν.
ΘΕΡΆΠΩΝ ἜΠΟΠΟΣ: οἶδα μὲν σαφῶς ὅτι ἀχθέσεται, σφῷν δʼ αὐτὸν οὕνεκʼ ἐπεγερῶ.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: κακῶς σύ γʼ ἀπόλοιʼ, ὥς μʼ ἀπέκτεινας δέει.
ἘΥΕΛΠΊΔΗΣ: οἴμοι κακοδαίμων χὠ κολοιός μοἴχεται ὑπὸ τοῦ δέους.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: ὦ δειλότατον σὺ θηρίον, δείσας ἀφῆκας τὸν κολοιόν;
ἘΥΕΛΠΊΔΗΣ: εἰπέ μοι, σὺ δὲ τὴν κορώνην οὐκ ἀφῆκας καταπεσών;
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: μὰ Δίʼ οὐκ ἔγωγε.
ἘΥΕΛΠΊΔΗΣ: ποῦ γάρ ἐστʼ;
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: ἀπέπτετο.
ἘΥΕΛΠΊΔΗΣ: οὐκ ἆρʼ ἀφῆκας; ὦγάθʼ ὡς ἀνδρεῖος εἶ.
ἜΠΟΨ: ἄνοιγε τὴν ὕλην, ἵνʼ ἐξέλθω ποτέ.
ἘΥΕΛΠΊΔΗΣ: ὦ Ἡράκλεις τουτὶ τί ποτʼ ἐστὶ τὸ θηρίον; τίς ἡ πτέρωσις; τίς ὁ τρόπος τῆς τριλοφίας;
ἜΠΟΨ: τίνες εἰσί μʼ οἱ ζητοῦντες;
Part 4
ἘΥΕΛΠΊΔΗΣ: οἱ δώδεκα θεοὶ εἴξασιν ἐπιτρῖψαί σε.
ἜΠΟΨ: μῶν με σκώπτετον ὁρῶντε τὴν πτέρωσιν; ἦν γὰρ ὦ ξένοι ἄνθρωπος.
ἘΥΕΛΠΊΔΗΣ: οὐ σοῦ καταγελῶμεν.
ἜΠΟΨ: ἀλλὰ τοῦ;
ἘΥΕΛΠΊΔΗΣ: τὸ ῥάμφος ἡμῖν σου γέλοιον φαίνεται.
ἜΠΟΨ: τοιαῦτα μέντοι Σοφοκλέης λυμαίνεται ἐν ταῖς τραγῳδίαισιν ἐμὲ τὸν Τηρέα.
ἘΥΕΛΠΊΔΗΣ: Τηρεὺς γὰρ εἶ σύ; πότερον ὄρνις ἢ ταὧς;
ἜΠΟΨ: ὄρνις ἔγωγε.
ἘΥΕΛΠΊΔΗΣ: κᾆτά σοι ποῦ τὰ πτερά;
ἜΠΟΨ: ἐξερρύηκε.
ἘΥΕΛΠΊΔΗΣ: πότερον ὑπὸ νόσου τινός;
ἜΠΟΨ: οὔκ, ἀλλὰ τὸν χειμῶνα πάντα τὤρνεα πτερορρυεῖ τε καὖθις ἕτερα φύομεν. ἀλλʼ εἴπατόν μοι σφὼ τίνʼ ἐστόν;
ἘΥΕΛΠΊΔΗΣ: νώ; βροτώ.
ἜΠΟΨ: ποδαπὼ τὸ γένος;
ἘΥΕΛΠΊΔΗΣ: ὅθεν αἱ τριήρεις αἱ καλαί.
ἜΠΟΨ: μῶν ἡλιαστά;
ἘΥΕΛΠΊΔΗΣ: μἀλλὰ θατέρου τρόπου, ἀπηλιαστά.
ἜΠΟΨ: σπείρεται γὰρ τοῦτʼ ἐκεῖ τὸ σπέρμʼ;
ἘΥΕΛΠΊΔΗΣ: ὀλίγον ζητῶν ἂν ἐξ ἀγροῦ λάβοις.
ἜΠΟΨ: πράγους δὲ δὴ τοῦ δεομένω δεῦρʼ ἤλθετον;
Part 5
ἘΥΕΛΠΊΔΗΣ: σοὶ ξυγγενέσθαι βουλομένω.
ἜΠΟΨ: τίνος πέρι;
ἘΥΕΛΠΊΔΗΣ: ὅτι πρῶτα μὲν ἦσθʼ ἄνθρωπος ὥσπερ νὼ ποτέ, κἀργύριον ὠφείλησας ὥσπερ νὼ ποτέ, κοὐκ ἀποδιδοὺς ἔχαιρες ὥσπερ νὼ ποτέ· εἶτʼ αὖθις ὀρνίθων μεταλλάξας φύσιν καὶ γῆν ἐπέπτου καὶ θάλατταν ἐν κύκλῳ, καὶ πάνθʼ ὅσαπερ ἄνθρωπος ὅσα τʼ ὄρνις φρονεῖς· ταῦτ οὖν ἱκέται νὼ πρὸς σὲ δεῦρʼ ἀφίγμεθα, εἴ τινα πόλιν φράσειας ἡμῖν εὔερον ὥσπερ σισύραν ἐγκατακλινῆναι μαλθακήν.
ἜΠΟΨ: ἔμειτα μείζω τῶν Κραναῶν ζητεῖς πόλιν;
ἘΥΕΛΠΊΔΗΣ: μείζω μὲν οὐδέν, προσφορωτέραν δὲ νῷν.
ἜΠΟΨ: ἀριστοκρατεῖσθαι δῆλος εἶ ζητῶν.
ἘΥΕΛΠΊΔΗΣ: ἐγώ; ἥκιστα· καὶ γὰρ τὸν Σκελίου βδελύττομαι.
ἜΠΟΨ: ποίαν τινʼ οὖν ἥδιστʼ ἂν οἰκοῖτʼ ἂν πόλιν;
ἘΥΕΛΠΊΔΗΣ: ὅπου τὰ μέγιστα πράγματʼ εἴη τοιάδε· ἐπὶ τὴν θύραν μου πρῴ τις ἐλθὼν τῶν φίλων λέγοι ταδί· πρὸς τοῦ Διὸς τοὐλυμπίου ὅπως παρέσει μοι καὶ σὺ καὶ τὰ παιδία λουσάμενα πρῴ· μέλλω γὰρ ἑστιᾶν γάμους· καὶ μηδαμῶς ἄλλως ποιήσῃς· εἰ δὲ μή, μή μοι τότε γʼ ἔλθῃς, ὅταν ἐγὼ πράττω κακῶς.
ἜΠΟΨ: νὴ Δία ταλαιπώρων γε πραγμάτων ἐρᾷς. τί δαὶ σύ;
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: τοιούτων ἐρῶ κἀγώ.
ἜΠΟΨ: τίνων;
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: ὅπου ξυναντῶν μοι ταδί τις μέμψεται ὥσπερ ἀδικηθεὶς παιδὸς ὡραίου πατήρ· καλῶς γέ μου τὸν υἱὸν ὦ Στιλβωνίδη εὑρὼν ἀπιόντʼ ἀπὸ γυμνασίου λελουμένον οὐκ ἔκυσας, οὐ προσεῖπας, οὐ προσηγάγου, οὐκ ὠρχιπέδισας, ὢν ἐμοὶ πατρικὸς φίλος.
ἜΠΟΨ: ὦ δειλακρίων σὺ τῶν κακῶν οἵων ἐρᾷς. ἀτὰρ ἔστι γʼ ὁποίαν λέγετον εὐδαίμων πόλις παρὰ τὴν ἐρυθρὰν θάλατταν.
ἘΥΕΛΠΊΔΗΣ: οἴμοι μηδαμῶς ἡμῖν παρὰ τὴν θάλατταν, ἵνʼ ἀνακύψεται κλητῆρʼ ἄγουσʼ ἕωθεν ἡ Σαλαμινία. Ἑλληνικὴν δὲ πόλιν ἔχεις ἡμῖν φράσαι;
ἜΠΟΨ: τί οὐ τὸν Ἠλεῖον Λέπρεον οἰκίζετον ἐλθόνθʼ;
ἘΥΕΛΠΊΔΗΣ: ὁτιὴ νὴ τοὺς θεοὺς ὅσʼ οὐκ ἰδὼν βδελύττομαι τὸν Λέπρεον ἀπὸ Μελανθίου.
ἜΠΟΨ: ἀλλʼ εἰσὶν ἕτεροι τῆς Λοκρίδος Ὀπούντιοι, ἵνα χρὴ κατοικεῖν.
ἘΥΕΛΠΊΔΗΣ: ἀλλʼ ἔγωγʼ Ὀπούντιος οὐκ ἂν γενοίμην ἐπὶ ταλάντῳ χρυσίου. οὗτος δὲ δὴ τίς ἔσθʼ ὁ μετʼ ὀρνίθων βίος; σὺ γὰρ οἶσθʼ ἀκριβῶς.
ἜΠΟΨ: οὐκ ἄχαρις ἐς τὴν τριβήν· οὗ πρῶτα μὲν δεῖ ζῆν ἄνευ βαλλαντίου.
Part 6
ἘΥΕΛΠΊΔΗΣ: πολλήν γʼ ἀφεῖλες τοῦ βίου κιβδηλίαν.
ἜΠΟΨ: νεμόμεσθα δʼ ἐν κήποις τὰ λευκὰ σήσαμα καὶ μύρτα καὶ μήκωνα καὶ σισύμβρια.
ἘΥΕΛΠΊΔΗΣ: ὑμεῖς μὲν ἆρα ζῆτε νυμφίων βίον.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: φεῦ φεῦ· ἦ μέγʼ ἐνορῶ βούλευμʼ ἐν ὀρνίθων γένει, καὶ δύναμιν ἣ γένοιτʼ ἄν, εἰ πίθοισθέ μοι.
ἜΠΟΨ: τί σοι πιθώμεσθʼ;
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: ὅ τι πίθησθε; πρῶτα μὲν μὴ περιπέτεσθε πανταχῇ κεχηνότες· ὡς τοῦτʼ ἄτιμον τοὔργον ἐστίν. αὐτίκα ἐκεῖ παρʼ ἡμῖν τοὺς πετομένους ἢν ἔρῃ, τίς ὄρνις οὗτος; ὁ Τελέας ἐρεῖ ταδί· ἅνθρωπος ὄρνις ἀστάθμητος πετόμενος, ἀτέκμαρτος, οὐδὲν οὐδέποτʼ ἐν ταὐτῷ μένων.
ἜΠΟΨ: νὴ τὸν Διόνυσον εὖ γε μωμᾷ ταυταγί. τί ἂν οὖν ποιοῖμεν;
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: οἰκίσατε μίαν πόλιν.
ἜΠΟΨ: ποίαν δʼ ἂν οἰκίσαιμεν ὄρνιθες πόλιν;
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: ἄληθες; ὦ σκαιότατον εἰρηκὼς ἔπος, βλέψον κάτω.
ἜΠΟΨ: καὶ δὴ βλέπω.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: βλέπε νῦν ἄνω.
ἜΠΟΨ: βλέπω.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: περίαγε τὸν τράχηλον.
ἜΠΟΨ: νὴ Δία ἀπολαύσομαί τί γʼ, εἰ διαστραφήσομαι.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: εἶδές τι;
ἜΠΟΨ: τὰς νεφέλας γε καὶ τὸν οὐρανόν.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: οὐχ οὗτος οὖν δήπου ʼστὶν ὀρνίθων πόλος;
ἜΠΟΨ: πόλος; τίνα τρόπον;
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: ὥσπερ ἂν εἴποι τις τόπος. ὅτι δὲ πολεῖται τοῦτο καὶ διέρχεται ἅπαντα διὰ τούτου, καλεῖται νῦν πόλος. ἢν δʼ οἰκίσητε τοῦτο καὶ φάρξηθʼ ἅπαξ, ἐκ τοῦ πόλου τούτου κεκλήσεται πόλις. ὥστʼ ἄρξετʼ ἀνθρώπων μὲν ὥσπερ παρνόπων, τοὺς δʼ αὖ θεοὺς ἀπολεῖτε λιμῷ Μηλίῳ.
Part 7
ἜΠΟΨ: πῶς;
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: ἐν μέσῳ δήπουθεν ἀήρ ἐστι γῆς. εἶθʼ ὥσπερ ἡμεῖς, ἢν ἰέναι βουλώμεθα Πυθώδε, Βοιωτοὺς δίοδον αἰτούμεθα, οὕτως, ὅταν θύσωσιν ἄνθρωποι θεοῖς, ἢν μὴ φόρον φέρωσιν οἱ ὑμῖν οἱ θεοί, τῶν μηρίων τὴν κνῖσαν οὐ διαφρήσετε.
ἜΠΟΨ: ἰοὺ ἰού· μὰ γῆν μὰ παγίδας μὰ νεφέλας μὰ δίκτυα, μὴ ʼγὼ νόημα κομψότερον ἤκουσά πω· ὥστʼ ἂν κατοικίζοιμι μετὰ σοῦ τὴν πόλιν, εἰ ξυνδοκοίη τοῖσιν ἄλλοις ὀρνέοις.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: τίς ἂν οὖν τὸ πρᾶγμʼ αὐτοῖς διηγήσαιτο;
ἜΠΟΨ: σύ. ἐγὼ γὰρ αὐτοὺς βαρβάρους ὄντας πρὸ τοῦ ἐδίδαξα τὴν φωνήν, ξυνὼν πολὺν χρόνον.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: πῶς δῆτʼ ἂν αὐτοὺς ξυγκαλέσειας;
ἜΠΟΨ: ῥᾳδίως. δευρὶ γὰρ ἐσβὰς αὐτίκα μάλʼ ἐς τὴν λόχμην, ἔπειτʼ ἀνεγείρας τὴν ἐμὴν ἀηδόνα, καλοῦμεν αὐτούς· οἱ δὲ νῷν τοῦ φθέγματος ἐάνπερ ἐπακούσωσι θεύσονται δρόμῳ.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: ὦ φίλτατʼ ὀρνίθων σὺ μή νυν ἕσταθι· ἀλλʼ ἀντιβολῶ σʼ ἄγʼ ὡς τάχιστʼ ἐς τὴν λόχμην ἔσβαινε κἀνέγειρε τὴν ἀηδόνα.
ἜΠΟΨ: ἄγε σύννομέ μοι παῦσαι μὲν ὕπνου, λῦσον δὲ νόμους ἱερῶν ὕμνων, οὓς διὰ θείου στόματος θρηνεῖς τὸν ἐμὸν καὶ σὸν πολύδακρυν Ἴτυν· ἐλελιζομένης δʼ ἱεροῖς μέλεσιν γένυος ξουθῆς καθαρὰ χωρεῖ διὰ φυλλοκόμου μίλακος ἠχὼ πρὸς Διὸς ἕδρας, ἵνʼ ὁ χρυσοκόμας Φοῖβος ἀκούων τοῖς σοῖς ἐλέγοις ἀντιψάλλων ἐλεφαντόδετον φόρμιγγα θεῶν ἵστησι χορούς· διὰ δʼ ἀθανάτων στομάτων χωρεῖ ξύμφωνος ὁμοῦ θεία μακάρων ὀλολυγή.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: ὦ Ζεῦ βασιλεῦ τοῦ φθέγματος τοὐρνιθίου· οἶον κατεμελίτωσε τὴν λόχμην ὃλην.
ἘΥΕΛΠΊΔΗΣ: οὗτος.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: τί ἔστιν; οὐ σιωπήσει;
ἘΥΕΛΠΊΔΗΣ: τί δαί;
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: οὕποψ μελῳδεῖν αὖ παρασκευάζεται.
ἜΠΟΨ: ἐποποῖ ποποποποποποποῖ, ἰὼ ἰὼ ἰτὼ ἰτὼ ἰτὼ ἰτὼ, ἴτω τις ὧδε τῶν ἐμῶν ὁμοπτέρων· ὅσοι τʼ εὐσπόρους ἀγροίκων γύας νέμεσθε, φῦλα μυρία κριθοτράγων σπερμολόγων τε γένη ταχὺ πετόμενα, μαλθακὴν ἱέντα γῆρυν· ὅσα τʼ ἐν ἄλοκι θαμὰ βῶλον ἀμφιτιττυβίζεθʼ ὧδε λεπτὸν ἡδομένᾳ φωνᾷ· τιὸ τιὸ τιὸ τιὸ τιὸ τιὸ τιὸ τιό. ὅσα θʼ ὑμῶν κατὰ κήπους ἐπὶ κισσοῦ κλάδεσι νομὸν ἔχει, τά τε κατʼ ὄρεα τά τε κοτινοτράγα τά τε κομαροφάγα, ἀνύσατε πετόμενα πρὸς ἐμὰν αὐδάν· τριοτὸ τριοτὸ τοτοβρίξ· οἵ θʼ ἑλείας παρʼ αὐλῶνας ὀξυστόμους ἐμπίδας κάπτεθʼ, ὅσα τʼ εὐδρόσους γῆς τόπους ἔχετε λειμῶνά τʼ ἐρόεντα Μαραθῶνος, ὄρνις πτερυγοποίκιλός τʼ ἀτταγᾶς ἀτταγᾶς. ὧν τʼ ἐπὶ πόντιον οἶδμα θαλάσσης φῦλα μετʼ ἀλκυόνεσσι ποτῆται, δεῦρʼ ἴτε πευσόμενοι τὰ νεώτερα, πάντα γὰρ ἐνθάδε φῦλʼ ἀθροΐζομεν οἰωνῶν ταναοδείρων. ἥκει γὰρ τις δριμὺς πρέσβυς καινὸς γνώμην καινῶν τʼ ἔργων ἐγχειρητής. ἀλλʼ ἴτʼ ἐς λόγους ἅπαντα, δεῦρο δεῦρο δεῦρο δεῦρο.
ΧΟΡΌΣ: τοροτοροτοροτοροτίξ. κικκαβαῦ κικκαβαῦ. τοροτοροτοροτορολιλιλίξ.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: ὁρᾷς τινʼ ὄρνιν;
ἘΥΕΛΠΊΔΗΣ: μὰ τὸν Ἀπόλλω ʼγὼ μὲν οὔ· καίτοι κέχηνά γʼ ἐς τὸν οὐρανὸν βλέπων.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: ἄλλως ἄρʼ οὕποψ, ὡς ἔοικʼ, ἐς τὴν λόχμην ἐσβὰς ἐπῷζε χαραδριὸν μιμούμενος.
ὌΡΝΙΣ ΤΙΣ: τοροτὶξ τοροτίξ.
Part 8
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: ὦγάθʼ ἀλλʼ εἶς οὑτοσὶ καὶ δή τις ὄρνις ἔρχεται.
ἘΥΕΛΠΊΔΗΣ: νὴ Δίʼ ὄρνις δῆτα. τίς ποτʼ ἐστίν; οὐ δήπου ταὧς;
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: οὗτος αὐτὸς νῷν φράσει· τίς ἐστιν ὄρνις οὑτοσί;
ἜΠΟΨ: οὗτος οὐ τῶν ἠθάδων τῶνδʼ ὧν ὁρᾶθʼ ὑμεῖς ἀεί, ἀλλὰ λιμναῖος.
ἘΥΕΛΠΊΔΗΣ: βαβαὶ καλός γε καὶ φοινικιοῦς.
ἜΠΟΨ: εἰκότως γε· καὶ γὰρ ὄνομʼ αὐτῷ ʼστὶ φοινικόπτερος.
ἘΥΕΛΠΊΔΗΣ: οὗτος ὦ σέ τοι.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: τί βωστρεῖς;
ἘΥΕΛΠΊΔΗΣ: ἕτερος ὄρνις οὑτοσί.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: νὴ Δίʼ ἕτερος δῆτα χοὖτος ἔξεδρον χρόαν ἔχων. τίς ποτʼ ἔσθʼ ὁ μουσόμαντις ἄτοπος ὄρνις ὀρειβάτης;
ἜΠΟΨ: ὄνομα τούτῳ Μῆδός ἐστο.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: Μῆδος; ὦναξ Ἡράκλεις· εἶτα πῶς ἄνευ καμήλου Μῆδος ὤν εἰσέπτετο;
ἘΥΕΛΠΊΔΗΣ: ἕτερος αὖ λόφον κατειληφώς τις ὄρνις οὑτοσί.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: τί τὸ τέρας τουτί ποτʼ ἐστίν; οὐ σὺ μόνος ἄρʼ ἦσθʼ ἔποψ, ἀλλὰ χοὖτος ἕτερος;
ἜΠΟΨ: οὑτοσὶ μέν ἐστι Φιλοκλέους ἐξ ἔποπος, ἐγὼ δὲ τούτου πάππος, ὥσπερ εἰ λέγοις Ἱππόνικος Καλλίου κἀξ Ἱππονίκου Καλλίας.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: Καλλίας ἄρʼ οὗτος οὕρνις ἐστίν· ὡς πτερορρυεῖ.
ἘΥΕΛΠΊΔΗΣ: ἅτε γὰρ ὢν γενναῖος ὑπό τε συκοφαντῶν τίλλεται, αἵ τε θήλειαι προσεκτίλλουσιν αὐτοῦ τὰ πτερά.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: ὦ Πόσειδον ἕτερος αὖ τις βαπτὸς ὄρνις οὑτοσί. τίς ὀνομάξεταί ποθʼ οὗτος;
ἜΠΟΨ: οὑτοσὶ κατωφαγᾶς.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: ἔστι γὰρ κατωφαγᾶς τις ἄλλος ἢ Κλεώνυμος;
Part 9
ἘΥΕΛΠΊΔΗΣ: πῶς ἂν οὖν Κλεώνυμός γʼ ὢν οὐκ ἀπέβαλε τὸν λόφον;
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: ἀλλὰ μέντοι τίς ποθʼ ἡ λόφωσις ἡ τῶν ὀρνέων; ἦ ʼπὶ τὸν δίαυλον ἦλθον;
ἜΠΟΨ: ὥσπερ οἱ Κᾶρες μὲν οὖν ἐπὶ λόφων οἰκοῦσιν ὦγάθʼ ἀσφαλείας οὔνεκα.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: ὦ Πόσειδον οὐχ ὁρᾷς ὅσον συνείλεκται κακὸν ὀρνέων;
ἘΥΕΛΠΊΔΗΣ: ὦναξ Ἄπολλον τοῦ νέφους. ἰοὺ ἰού, οὐδʼ ἰδεῖν ἔτʼ ἔσθʼ ὑπʼ αὐτῶν πετομένων τὴν εἴσοδον.
ἜΠΟΨ: οὑτοσὶ πέρδιξ, ἐκεινοσί γε νὴ Δίʼ ἀτταγᾶς, οὑτοσὶ δὲ πηνέλοψ, ἐκεινηὶ δέ γʼ ἀλκυών.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: τίς γάρ ἐσθʼ οὕπισθεν αὐτῆς;
ἜΠΟΨ: ὅστις ἐστί; κειρύλος.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: κειρύλος γάρ ἐστιν ὄρνις;
ἜΠΟΨ: οὐ γάρ ἐστι Σποργίλος; χαὐτηί γε γλαῦξ.
ἘΥΕΛΠΊΔΗΣ: τί φῄς; τίς γλαῦκʼ Ἀθήναζʼ ἤγαγεν;
ἜΠΟΨ: κίττα τρυγὼν κορυδὸς ἐλεᾶς ὑποθυμὶς περιστερὰ νέρτος ἱέραξ φάττα κόκκυξ ἐρυθρόπους κεβλήπυρις πορφυρὶς κερχνῂς κολυμβὶς ἀμπελὶς φήνη δρύοψ.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: ἰοὺ ἰοὺ τῶν ὀρνέων, ἰοὺ ἰοὺ τῶν κοψίχων· οἶα πιππίζουσι καὶ τρέχουσι διακεκραγότες. ἆρʼ ἀπειλοῦσίν γε νῷν; οἴμοι, κεχήνασίν γέ τοι καὶ βλέπουσιν ἐς σὲ κἀμέ.
ἘΥΕΛΠΊΔΗΣ: τοῦτο μὲν κἀμοὶ δοκεῖ.
ΧΟΡΌΣ: ποποποποποποποποποποῖ ποῦ μʼ ἄρʼ ὃς ἐκάλεσε; τίνα τόπον ἄρα ποτὲ νέμεται;
ἜΠΟΨ: οὑτοσὶ πάλαι πάρειμι κοὐκ ἀποστατῶ φίλων.
ΧΟΡΌΣ: τί τί τί τί τί τί τί τί· τίνα λόγον ἄρα ποτὲ πρὸς ἐμὲ φίλον ἔχων;
ἜΠΟΨ: κοινὸν ἀσφαλῆ δίκαιον ἡδὺν ὠφελήσιμον. ἄνδρε γὰρ λεπτὼ λογιστὰ δεῦρʼ ἀφῖχθον ὡς ἐμέ.
ΧΟΡΌΣ: ποῦ; πᾷ; πῶς φῄς;
ἜΠΟΨ: φήμʼ ἀπʼ ἀνθρώπων ἀφῖχθαι δεῦρο πρεσβύτα δύο· ἥκετον δʼ ἔχοντε πρέμνον πράγματος πελωρίου.
Part 10
ΧΟΡΌΣ: ὦ μέγιστον ἐξαμαρτὼν ἐξ ὅτου ʼτράφην ἐγώ, πῶς λέγεις;
ἜΠΟΨ: μήπω φοβηθῇς τὸν λόγον.
ΧΟΡΌΣ: τί μʼ ἠργάσω;
ἜΠΟΨ: ἄνδρʼ ἐδεξάμην ἐραστὰ τῆσδε τῆς ξυνουσίας.
ΧΟΡΌΣ: καὶ δέδρακας τοῦτο τοὔργον;
ἜΠΟΨ: καὶ δεδρακώς γʼ ἥδομαι.
ΧΟΡΌΣ: κἀστὸν ἤδη που παρʼ ἡμῖν;
ἜΠΟΨ: εἰ παρʼ ὑμῖν εἴμʼ ἐγώ.
ΧΟΡΌΣ: ἔα ἔα, προδεδόμεθʼ ἀνόσιά τʼ ἐπάθομεν· ὃς γὰρ φίλος ἦν ὁμότροφά θʼ ἡμῖν ἐνέμετο πεδία παρʼ ἡμῖν, παρέβη μὲν θεσμοὺς ἀρχαίους, παρέβη δʼ ὅρκους ὀρνίθων· ἐς δὲ δόλον ἐκάλεσε, παρέβαλέ τʼ ἐμὲ παρὰ γένος ἀνόσιον, ὅπερ ἐξότʼ ἐγένετʼ ἐπʼ ἐμοὶ πολέμιον ἐτράφη.
ΧΟΡΌΣ: ἀλλὰ πρὸς τοῦτον μὲν ἡμῖν ἐστιν ὕστερος λόγος· τὼ δὲ πρεσβύτα δοκεῖ μοι τώδε δοῦναι τὴν δίκην διαφορηθῆναί θʼ ὑφʼ ἡμῶν.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: ὡς ἀπωλόμεσθʼ ἄρα.
ἘΥΕΛΠΊΔΗΣ: αἴτιος μέντοι σὺ νῷν εἶ τῶν κακῶν τούτων μόνος. ἐπὶ τί γάρ μʼ ἐκεῖθεν ἦγες;
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: ἵνʼ ἀκολουθοίης ἐμοί.
ἘΥΕΛΠΊΔΗΣ: ἵνα μὲν οὖν κλάοιμι μεγάλα.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: τοῦτο μὲν ληρεῖς ἔχων κάρτα· πῶς κλαύσει γάρ, ἢν ἅπαξ γε τὠφθαλμὼ ʼκκοπῇς;
ΧΟΡΌΣ: ἰὼ ἰώ, ἔπαγʼ ἔπιθʼ ἐπίφερε πολέμιον ὁρμὰν φονίαν, πτέρυγά τε παντᾷ ἐπίβαλε περί τε κύκλωσαι· ὡς δεῖ τώδʼ οἰμώζειν ἄμφω καὶ δοῦναι ῥύγχει φορβάν. οὔτε γὰρ ὄρος σκιερὸν οὔτε νέφος αἰθέριον οὔτε πολιὸν πέλαγος ἔστιν ὅ τι δέξεται τώδʼ ἀποφυγόντε με.
ΧΟΡΌΣ: ἀλλὰ μὴ μέλλωμεν ἤδη τώδε τίλλειν καὶ δάκνειν. ποῦ ʼσθʼ ὁ ταξίαρχος; ἐπαγέτω τὸ δεξιὸν κέρας.
ἘΥΕΛΠΊΔΗΣ: τοῦτʼ ἐκεῖνο· ποῖφύγω δύστηνος;
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: οὗτος οὐ μενεῖς;
ἘΥΕΛΠΊΔΗΣ: ἵνʼ ὑπὸ τούτων διαφορηθῶ;
Part 11
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: πῶς γὰρ ἂν τούτους δοκεῖς ἐκφυγεῖν;
ἘΥΕΛΠΊΔΗΣ: οὐκ οἶδʼ ὅπως ἄν.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: ἀλλʼ ἐγώ τοί σοι λέγω, ὅτι μένοντε δεῖ μάχεσθαι λαμβάνειν τε τῶν χυτρῶν.
ἘΥΕΛΠΊΔΗΣ: τί δὲ χύτρα νώ γʼ ὠφελήσει;
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: γλαῦξ μὲν οὐ πρόσεισι νῷν.
ἘΥΕΛΠΊΔΗΣ: τοῖς δὲ γαμψώνυξι τοισδί;
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: τὸν ὀβελίσκον ἁρπάσας εἶτα κατάπηξον πρὸ σαυτοῦ.
ἘΥΕΛΠΊΔΗΣ: τοῖσι δʼ ὀφθαλμοῖσι τί;
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: ὀξύβαφον ἐντευθενὶ προσδοῦ λαβὼν ἢ τρύβλιον.
ἘΥΕΛΠΊΔΗΣ: ὦ σοφώτατʼ, εὖ γʼ ἀνηῦρες αὐτὸ καὶ στρατηγικῶς· ὑπερακοντίζεις σύ γʼ ἤδη Νικίαν ταῖς μηχαναῖς.
ΧΟΡΌΣ: ἐλελελεῦ χώρει κάθες τὸ ῥύγχος· οὐ μέλλειν ἐχρῆν. ἕλκε τίλλε παῖε δεῖρε, κόπτε πρώτην τὴν χύτραν.
ἜΠΟΨ: εἰπέ μοι τί μέλλετʼ ὦ πάντων κάκιστα θηρίων ἀπολέσαι παθόντες οὐδὲν ἄνδρε καὶ διασπάσαι τῆς ἐμῆς γυναικὸς ὄντε ξυγγενεῖ καὶ φυλέτα;
ΧΟΡΌΣ: φεισόμεσθα γάρ τι τῶνδε μᾶλλον ἡμεῖς ἢ λύκων; ἢ τίνας τεισαίμεθʼ ἄλλους τῶνδʼ ἂν ἐχθίους ἔτι;
ἜΠΟΨ: εἰ δὲ τὴν φύσιν μὲν ἐχθροὶ τὸν δὲ νοῦν εἰσιν φίλοι, καὶ διδάξοντές τι δεῦρʼ ἥκουσιν ὑμᾶς χρήσιμον;
ΧΟΡΌΣ: πῶς δʼ ἂν οἵδʼ ἡμᾶς τι χρήσιμον διδάξειάν ποτε ἢ φράσειαν, ὄντες ἐχθροὶ τοῖσι πάπποις τοῖς ἐμοῖς;
ἜΠΟΨ: ἀλλʼ ἀπʼ ἐχθρῶν δῆτα πολλὰ μανθάνουσιν οἱ σοφοί. ἡ γὰρ εὐλάβεια σῴζει πάντα. παρὰ μὲν οὖν φίλου οὐ μάθοις ἂν τοῦθʼ, ὁ δʼ ἐχθρὸς εὐθὺς ἐξηνάγκασεν. αὐτίχʼ αἱ πόλεις παρʼ ἀνδρῶν γʼ ἔμαθον ἐχθρῶν κοὐ φίλων ἐκπονεῖν θʼ ὑψηλὰ τείχη ναῦς τε κεκτῆσθαι μακράς· τὸ δὲ μάθημα τοῦτο σῴζει παῖδας οἶκον χρήματα.
ΧΟΡΌΣ: ἔστι μὲν λόγων ἀκοῦσαι πρῶτον, ὡς ἡμῖν δοκεῖ, χρήσιμον· μάθοι γὰρ ἄν τις κἀπὸ τῶν ἐχθρῶν σοφόν.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: οἵδε τῆς ὀργῆς χαλᾶν εἴξασιν. ἄναγʼ ἐπὶ σκέλος.
ἜΠΟΨ: καὶ δίκαιόν γʼ ἐστὶ κἀμοὶ δεῖ νέμειν ὑμᾶς χάριν.
ΧΟΡΌΣ: ἀλλὰ μὴν οὐδʼ ἄλλο σοί πω πρᾶγμʼ ἐνηντιώμεθα.
Part 12
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: μᾶλλον εἰρήνην ἄγουσι νὴ Δίʼ, ὥστε τὴν χύτραν τώ τε τρυβλίω καθίει· καὶ τὸ δόρυ χρή, τὸν ὀβελίσκον, περιπατεῖν ἔχοντας ἡμᾶς τῶν ὅπλων ἐντός, παρʼ αὐτὴν τὴν χύτραν ἄκραν ὁρῶντας ἐγγύς· ὡς οὐ φευκτέον νῷν.
ἘΥΕΛΠΊΔΗΣ: ἐτεὸν ἢν δʼ ἄρʼ ἀποθάνωμεν, κατορυχθησόμεσθα ποῦ γῆς;
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: ὁ Κεραμεικὸς δέξεται νώ. δημοσίᾳ γὰρ ἵνα ταφῶμεν, φήσομεν πρὸς τοὺς στρατηγοὺς μαχομένω τοῖς πολεμίοισιν ἀποθανεῖν ἐν Ὀρνεαῖς.
ΧΟΡΌΣ: ἄναγʼ ἐς τάξιν πάλιν ἐς ταὐτόν, καὶ τὸν θυμὸν κατάθου κύψας παρὰ τὴν ὀργὴν ὥσπερ ὁπλίτης· κἀναπυθώμεθα τούσδε τίνες ποτὲ καὶ πόθεν ἔμολον † ἐπὶ τίνα τʼ ἐπίνοιαν. † ἰὼ ἔποψ σέ τοι καλῶ.
ἜΠΟΨ: καλεῖς δὲ τοῦ κλύειν θέλων;
ΧΟΡΌΣ: τίνες ποθʼ οἵδε καὶ πόθεν;
ἜΠΟΨ: ξείνω σοφῆς ἀφʼ Ἑλλάδος.
ΧΟΡΌΣ: τύχη δὲ ποία κομίζει ποτʼ αὐτὼ πρὸς ὄρνιθας ἐλθεῖν;
ἜΠΟΨ: ἔρως βίου διαίτης τε καὶ σοῦ ξυνοικεῖν τέ σοι καὶ ξυνεῖναι τὸ πᾶν.
ΧΟΡΌΣ: τί φῄς; λέγουσι δὴ τίνας λόγους;
ἜΠΟΨ: ἄπιστα καὶ πέρα κλύειν.
ΧΟΡΌΣ: ὁρᾷ τι κέρδος ἐνθάδʼ ἄξιον μονῆς, ὅτῳ πέποιθʼ ἐμοὶ ξυνὼν [...] κρατεῖν ἂν ἢ τὸν ἐχθρὸν ἢ φίλοισιν ὠφελεῖν ἔχειν;
ἜΠΟΨ: λέγει μέγαν τινʼ ὄλβον οὔτε λεκτὸν οὔτε πιστόν· ὡς σὰ γὰρ τὰ πάντα ταῦτα καὶ τὸ τῇδε καὶ τὸ κεῖσε καὶ τὸ δεῦρο προσβιβᾷ λέγων.
ΧΟΡΌΣ: πότερα μαινόμενος;
ἜΠΟΨ: ἄφατον ὡς φρόνιμος.
ΧΟΡΌΣ: ἔνι σοφόν τι φρενί;
ἜΠΟΨ: πυκνότατον κίναδος, σόφισμα κύρμα τρῖμμα παιπάλημʼ ὅλον.
ΧΟΡΌΣ: λέγειν λέγειν κέλευέ μοι. κλύων γὰρ ὧν σύ μοι λέγεις λόγων ἀνεπτέρωμαι.
ἜΠΟΨ: ἄγε δὴ σὺ καὶ σὺ τὴν πανοπλίαν μὲν πάλιν ταύτην λαβόντε κρεμάσατον τύχἀγαθῇ ἐς τὸν ἰπνὸν εἴσω πλησίον τοὐπιστάτου· σὺ δὲ τούσδʼ ἐφʼ οἷσπερ τοῖς λόγοις συνέλεξʼ ἐγὼ φράσον, δίδαξον.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: μὰ τὸν Ἀπόλλω ʼγὼ μὲν οὔ, ἢν μὴ διάθωνταί γʼ οἵδε διαθήκην ἐμοὶ ἥνπερ ὁ πίθηκος τῇ γυναικὶ διέθετο, ὁ μαχαιροποιός, μήτε δάκνειν τούτους ἐμὲ μήτʼ ὀρχίπεδʼ ἕλκειν μήτʼ ὀρύττειν —
Part 13
ΧΟΡΌΣ: οὔτι που τόν —; οὐδαμῶς.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: οὔκ, ἀλλὰ τὠφθαλμὼ λέγω.
ΧΟΡΌΣ: διατίθεμαι ʼγώ.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: κατόμοσόν νυν ταῦτά μοι.
ΧΟΡΌΣ: ὄμνυμʼ ἐπὶ τούτοις, πᾶσι νικᾶν τοῖς κριταῖς καὶ τοῖς θεαταῖς πᾶσιν.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: ἔσται ταυταγί.
ΧΟΡΌΣ: εἰ δὲ παραβαίην, ἑνὶ κριτῇ νικᾶν μόνον.
ΚΗ͂ΡΥΞ: ἀκούετε λεῴ· τοὺς ὁπλίτας νυνμενὶ ἀνελομένους θὤπλʼ ἀπιέναι πάλιν οἴκαδε, σκοπεῖν δʼ ὅ τι ἂν προγράφωμεν ἐν τοῖς πινακίοις.
ΧΟΡΌΣ: δολερὸν μὲν ἀεὶ κατὰ πάντα δὴ τρόπον πέφυκεν ἄνθρωπος· σὺ δʼ ὅμως λέγε μοι. τάχα γὰρ τύχοις ἂν χρηστὸν ἐξειπὼν ὅ τι μοι παρορᾷς, ἢ δύναμίν τινα μείζω παραλειπομένην ὑπʼ ἐμῆς φρενὸς ἀξυνέτου· σὺ δὲ τοῦθʼ οὑρᾷς λέγʼ ἐς κοινόν. ὃ γὰρ ἂν σὺ τύχῃς μοι ἀγαθὸν πορίσας, τοῦτο κοινὸν ἔσται.
ΧΟΡΌΣ: ἀλλʼ ἐφʼ ὅτῳπερ πράγματι τὴν σὴν ἥκεις γνώμην ἀναπείσας, λέγε θαρρήσας· ὡς τὰς σπονδὰς οὐ μὴ πρότεροι παραβῶμεν.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: καὶ μὴν ὀργῶ νὴ τὸν Δία καὶ προπεφύραται λόγος εἷς μοι, ὃν διαμάττειν οὐ κωλύει· φέρε παῖ στέφανον· καταχεῖσθαι κατὰ χειρὸς ὕδωρ φερέτω ταχύ τις.
ἘΥΕΛΠΊΔΗΣ: δειπνήσειν μέλλομεν; ἢ τί;
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: μὰ Δίʼ ἀλλὰ λέγειν ζητῶ τι πάλαι μέγα καὶ λαρινὸν ἔπος τι, ὅ το τὴν τούτων θραύσει ψυχήν· οὕτως ὑμῶν ὑπεραλγῶ, οἵτινες ὄντες πρότερον βασιλῆς —
ΧΟΡΌΣ: ἡμεῖς βασιλῆς; τίνος;
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: ὑμεῖς πάντων ὁπόσʼ ἔστιν, ἐμοῦ πρῶτον, τουδί, καὶ τοῦ Διὸς αὐτοῦ, ἀρχαιότεροι πρότεροί τε Κρόνου καὶ Τιτάνων ἐγένεσθε, καὶ γῆς.
ΧΟΡΌΣ: καὶ γῆς;
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: νὴ τὸν Ἀπόλλω.
ΧΟΡΌΣ: τουτὶ μὰ Δίʼ οὐκ ἐπεπύσμην.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: ἀμαθὴς γὰρ ἔφυς κοὐ πολυπράγμων, οὐδʼ Αἴσωπον πεπάτηκας, ὃς ἔφασκε λέγων κορυδὸν πάντων πρώτην ὄρνιθα γενέσθαι, προτέραν τῆς γῆς, κἄπειτα νόσῳ τὸν πατέρʼ αὐτῆς ἀποθνῄσκειν· γῆν δʼ οὐκ εἶναι, τὸν δὲ προκεῖσθαι πεμπταῖον· τὴν δʼ ἀποροῦσαν ὑπʼ ἀμηχανίας τὸν πατέρʼ αὑτῆς ἐν τῇ κεφαλῇ κατορύξαι.
ἘΥΕΛΠΊΔΗΣ: ὁ πατὴρ ἄρα τῆς κορυδοῦ νυνὶ κεῖται τεθνεὼς Κεφαλῆσιν.
Part 14
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: οὔκουν δῆτʼ εἰ πρότεροι μὲν γῆς πρότεροι δὲ θεῶν ἐγένοντο, ὡς πρεσβυτάτων αὐτῶν ὄντῶν ὀρθῶς ἐσθʼ ἡ βασιλεία;
ἘΥΕΛΠΊΔΗΣ: νὴ τὸν Ἀπόλλω· πάνυ τοίνυν χρὴ ῥύγχος βόσκειν σε τὸ λοιπόν· οὐκ ἀποδώσει ταχέως ὁ Ζεὺς τὸ σκῆπτρον τῷ δρυκολάπτῃ.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: ὡς δʼ οὐχὶ θεοὶ τοίνυν ἦρχον τῶν ἀνθρώπων τὸ παλαιόν, ἀλλʼ ὄρνιθες, κἀβασίλευον, πόλλʼ ἐστὶ τεκμήρια τούτων. αὐτίκα δʼ ὑμῖν πρῶτʼ ἐπιδείξω τὸν ἀλεκτρυόνʼ, ὡς ἐτυράννει ἦρχέ τε Περσῶν πρῶτον πάντων Δαρείου καὶ Μεγαβάζου, ὥστε καλεῖται Περσικὸς ὄρνις ἀπὸ τῆς ἀρχῆς ἔτʼ ἐκείνης.
ἘΥΕΛΠΊΔΗΣ: διὰ ταῦτʼ ἄρʼ ἔχων καὶ νῦν ὥσπερ βασιλεὺς ὁ μέγας διαβάσκει ἐπὶ τῆς κεφαλῆς τὴν κυρβασίαν τῶν ὀρνίθων μόνος ὀρθήν.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: οὕτω δʼ ἴσχυσέ τε καὶ μέγας ἦν τότε καὶ πολύς, ὥστʼ ἔτι καὶ νῦν ὑπὸ τῆς ῥώμης τῆς τότʼ ἐκείνης, ὁπόταν μόνον ὄρθριον ᾄσῃ, ἀναπηδῶσιν πάντες ἐπʼ ἔργον χαλκῆς κεραμῆς σκυλοδέψαι σκυτῆς βαλανῆς ἀλφιταμοιβοὶ τορνευτολυρασπιδοπηγοί· οἱ δὲ βαδίζουσʼ ὑποδησάμενοι νύκτωρ.
ἘΥΕΛΠΊΔΗΣ: ἐμὲ τοῦτό γʼ ἐρώτα. χλαῖναν γὰρ ἀπώλεσʼ ὁ μοχθηρὸς Φρυγίων ἐρίων διὰ τοῦτον. ἐς δεκάτην γάρ ποτε παιδαρίου κληθεὶς ὑπέπινον ἐν ἄστει, κἄρτι καθηῦδον, καὶ πρὶν δειπνεῖν τοὺς ἄλλους οὗτος ἄρʼ ᾖσεν· κἀγὼ νομίσας ὄρθρον ἐχώρουν Ἀλιμουντάδε, κἄρτι προκύπτω ἔξω τείχους καὶ λωποδύτης παίει ῥοπάλῳ με τὸ νῶτον· κἀγὼ πίπτω μέλλω τε βοᾶν, ὁ δʼ ἀπέβλισε θοἰμάτιόν μου.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: ἰκτῖνος δʼ οὖν τῶν Ἑλλήνων ἦρχεν τότε κἀβασίλευεν.
ΧΟΡΌΣ: τῶν Ἑλλήνων;
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: καὶ κατέδειξέν γʼ οὗτος πρῶτος βασιλεύων προκυλινδεῖσθαι τοῖς ἰκτίνοις.
ἘΥΕΛΠΊΔΗΣ: νὴ τὸν Διόνυσον, ἐγὼ γοῦν ἐκυλινδούμην ἰκτῖνον ἰδών· κᾆθʼ ὕπτιος ὢν ἀναχάσκων ὀβολὸν κατεβρόχθισα· κᾆτα κενὸν τὸν θύλακον οἴκαδʼ ἀφεῖλκον.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: Αἰγύπτου δʼ αὖ καὶ Φοινίκης πάσης κόκκυξ βασιλεὺς ἦν· χὠπόθʼ ὁ κόκκυξ εἴποι κόκκυ, τότʼ ἂν οἱ Φοίνικες ἅπαντες τοὺς πυροὺς ἂν καὶ τὰς κριθὰς ἐν τοῖς πεδίοις ἐθέριζον.
ἘΥΕΛΠΊΔΗΣ: τοῦτʼ ἄρʼ ἐκεῖνʼ ἦν τοὔπος ἀληθῶς· κόκκυψωλοὶ πεδίονδε.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: ἦρχον δʼ οὕτω σφόδρα τὴν ἀρχήν, ὥστʼ εἴ τις καὶ βασιλεύοι ἐν ταῖς πόλεσιν τῶν Ἑλλήνων Ἀγαμέμνων ἢ Μενέλαος, ἐπὶ τῶν σκήπτρων ἐκάθητʼ ὄρνις μετέχων ὅ τι δωροδοκοίη.
ἘΥΕΛΠΊΔΗΣ: τουτὶ τοίνυν οὐκ ᾔδη ʼγώ· καὶ δῆτά μʼ ἐλάμβανε θαῦμα, ὁπότʼ ἐξέλθοι Πρίαμός τις ἔχων ὄρνιν ἐν τοῖσι τραγῳδοῖς, ὁ δʼ ἄρʼ εἱστήκει τὸν Λυσικράτη τηρῶν ὅ τι δωροδοκοίη.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: ὃ δὲ δεινότατόν γʼ ἐστὶν ἁπάντων, ὁ Ζεὺς γὰρ ὁ νῦν βασιλεύων αἰετὸν ὄρνιν ἕστηκεν ἔχων ἐπὶ τῆς κεφαλῆς βασιλεὺς ὤν, ἡ δʼ αὖ θυγάτηρ γλαῦχʼ, ὁ δʼ Ἀπόλλων ὥσπερ θεράπων ἱέρακα.
ἘΥΕΛΠΊΔΗΣ: νὴ τὴν Δήμητρʼ εὖ ταῦτα λέγεις. τίνος οὕνεκα ταῦτʼ ἄρʼ ἔχουσιν;
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: ἵνʼ ὅταν θύων τις ἔπειτʼ αὐτοῖς ἐς τὴν χεῖρʼ, ὡς νόμος ἐστίν, τὰ σπλάγχνα διδῷ, τοῦ Διὸς αὐτοὶ πρότεροι τὰ σπλάγχνα λάβωσιν. ὤμνυ τʼ οὐδεὶς τότʼ ἂν ἀνθρώπων θεόν, ἀλλʼ ὄρνιθας ἅπαντες· Λάμπων δʼ ὄμνυσʼ ἔτι καὶ νυνὶ τὸν χῆνʼ, ὅταν ἐξαπατᾷ τι. οὕτως ὑμᾶς πάντες πρότερον μεγάλους ἁγίους τʼ ἐνόμιζον,
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: νῦν δʼ ἀνδράποδʼ ἠλιθίους Μανᾶς· ὥσπερ δʼ ἤδη τοὺς μαινομένους βάλλουσʼ ὑμᾶς, κἀν τοῖς ἱεροῖς πᾶς τις ἐφʼ ὑμῖν ὀρνιθευτὴς ἵστησι βρόχους παγίδας ῥάβδους ἕρκη νεφέλας δίκτυα πηκτάς· εἶτα λαβόντες πωλοῦσʼ ἁθρόους· οἱ δʼ ὠνοῦνται βλιμάζοντες· κοὐδʼ οὖν, εἴπερ ταῦτα δοκεῖ δρᾶν, ὀπτησάμενοι παρέθενθʼ ὑμᾶς, ἀλλʼ ἐπικνῶσιν τυρὸν ἔλαιον σίλφιον ὄξος καὶ τρίψαντες κατάχυσμʼ ἕτερον γλυκὺ καὶ λιπαρόν, κἄπειτα κατεσκέδασαν θερμὸν τοῦτο καθʼ ὑμῶν αὐτῶν ὥσπερ κενεβρείων.
ΧΟΡΌΣ: πολὺ δὴ πολὺ δὴ χαλεπωτάτους λόγους ἤνεγκας ἄνθρωφʼ. ὡς ἐδάκρυσά γʼ ἐμῶν πατέρων κάκην, οἳ τάσδε τὰς τιμὰς προγόνων παραδόντων ἐπʼ ἐμοῦ κατέλυσαν. σὺ δέ μοι κατὰ δαίμονα καί τινα συντυχίαν ἀγαθὴν ἥκεις ἐμοὶ σωτήρ. ἀναθεὶς γὰρ ἐγώ σοι τὰ νεοττία κἀμαυτὸν οἰκήσω.
ΧΟΡΌΣ: ἀλλʼ ὅ τι χρὴ δρᾶν, σὺ δίδασκε παρών· ὡς ζῆν οὐκ ἄξιον ἡμῖν, εἰ μὴ κομιούμεθα παντὶ τρόπῳ τὴν ἡμετέραν βασιλείαν.
Part 15
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: καὶ δὴ τοίνυν πρῶτα διδάσκω μίαν ὀρνίθων πόλιν εἶναι, κἄπειτα τὸν ἀέρα πάντα κύκλῳ καὶ πᾶν τουτὶ τὸ μεταξὺ περιτειχίζειν μεγάλαις πλίνθοις ὀπταῖς ὥσπερ Βαβυλῶνα.
ἜΠΟΨ: ὦ Κεβριόνη καὶ Πορφυρίων ὡς σμερδαλέον τὸ πόλισμα.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: κἄπειτʼ ἢν τοῦτʼ ἐπανεστήκῃ, τὴν ἀρχὴν τὸν Δίʼ ἀπαιτεῖν· κἂν μὲν μὴ φῇ μηδʼ ἐθελήσῃ μηδʼ εὐθὺς γνωσιμαχήσῃ, ἱερὸν πόλεμον πρωὐδᾶν αὐτῷ, καὶ τοῖσι θεοῖσιν ἀπειπεῖν διὰ τῆς χώρας τῆς ὑμετέρας ἐστυκόσι μὴ διαφοιτᾶν, ὥσπερ πρότερον μοιχεύσοντες τὰς Ἀλκμήνας κατέβαινον καὶ τὰς Ἀλόπας καὶ τὰς Σεμέλας· ἤνπερ δʼ ἐπίωσʼ, ἐπιβάλλειν σφραγῖδʼ αὐτοῖς ἐπὶ τὴν ψωλήν, ἵνα μὴ βινῶσʼ ἔτʼ ἐκείνας. τοῖς δʼ ἀνθρώποις ὄρνιν ἕτερον πέμψαι κήρυκα κελεύω, ὡς ὀρνίθων βασιλευόντων θύειν ὄρνισι τὸ λοιπόν, κἄπειτα θεοῖς ὕστερον αὖθις· προσνείμασθαι δὲ πρεπόντως τοῖσι θεοῖσιν τῶν ὀρνίθων ὃς ἂν ἁρμόττῃ καθʼ ἕκαστον· ἢν Ἀφροδίτῃ θύῃ, πυροὺς ὄρνιθι φαληρίδι θύειν· ἢν δὲ Ποσειδῶνί τις οἶν θύῃ, νήττῃ πυροὺς καθαγίζειν· ἢν δʼ Ἡρακλέει θύῃ τι, λάρῳ ναστοὺς θύειν μελιτοῦντας· κἂν Διὶ θύῃ βασιλεῖ κριόν, βασιλεύς ἐστʼ ὀρχίλος ὄρνις, ᾧ προτέρῳ δεῖ τοῦ Διὸς αὐτοῦ σέρφον ἐνόρχην σφαγιάζειν.
ἘΥΕΛΠΊΔΗΣ: ἥσθην σέρφῳ σφαγιαζομένῳ. βροντάτω νῦν ὁ μέγας Ζάν.
ΧΟΡΌΣ: καὶ πῶς ἡμᾶς νομιοῦσι θεοὺς ἄνθρωποι κοὐχὶ κολοιούς, οἳ πετόμεσθα πτέρυγάς τʼ ἔχομεν;
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: ληρεῖς· καὶ νὴ Δίʼ ὅ γʼ Ἑρμῆς πέτεται θεὸς ὢν πτέρυγάς τε φορεῖ, κἄλλοι γε θεοὶ πάνυ πολλοί. αὐτίκα Νίκη πέτεται πτερύγοιν χρυσαῖν καὶ νὴ Δίʼ Ἔρως γε· Ἥρην δέ γʼ Ὅμηρος ἔφασκʼ ἰκέλην εἶναι τρήρωνι πελείῃ.
ἘΥΕΛΠΊΔΗΣ: ὁ Ζεὺς δʼ ἡμῖν οὐ βροντήσας πέμψει πτερόεντα κεραυνόν;
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: ἢν δʼ οὖν ὑμᾶς μὲν ὑπʼ ἀγνοίας εἶναι νομίσωσι τὸ μηδέν, τούτους δὲ θεοὺς τοὺς ἐν Ὀλύμπῳ τότε χρὴ στρούθων νέφος ἀρθὲν καὶ σπερμολόγων ἐκ τῶν ἀγρῶν τὸ σπέρμʼ αὐτῶν ἀνακάψαι· κἄπειτʼ αὐτοῖς ἡ Δημήτηρ πυροὺς πεινῶσι μετρείτω.
ἘΥΕΛΠΊΔΗΣ: οὐκ ἐθελήσει μὰ Δίʼ, ἀλλʼ ὄψει προφάσεις αὐτὴν παρέχουσαν.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: οἱ δʼ αὖ κόρακες τῶν ζευγαρίων, οἷσιν τὴν γῆν καταροῦσιν, καὶ τῶν προβάτων τοὺς ὀφθαλμοὺς ἐκκοψάντων ἐπὶ πείρᾳ· εἶθʼ ὅ γʼ Ἀπόλλων ἰατρός γʼ ὢν ἰάσθω· μισθοφορεῖ δέ.
ἘΥΕΛΠΊΔΗΣ: μὴ πρίν γʼ ἂν ἐγὼ τὼ βοιδαρίω τὠμὼ πρώτιστʼ ἀποδῶμαι.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: ἢν δʼ ἡγῶνται σὲ θεὸν σὲ βίον σὲ δὲ γῆν σὲ Κρόνον σὲ Ποσειδῶ, ἀγάθʼ αὐτοῖσιν πάντα παρέσται.
ἜΠΟΨ: λέγε δή μοι τῶν ἀγαθῶν ἕν.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: πρῶτα μὲν αὐτῶν τὰς οἰνάνθας οἱ πάρνοπες οὐ κατέδονται, ἀλλὰ γλαυκῶν λόχος εἷς αὐτοὺς καὶ κερχνῄδων ἐπιτρίψει. εἶθʼ οἱ κνῖπες καὶ ψῆνες ἀεὶ τὰς συκᾶς οὐ κατέδονται, ἀλλʼ ἀναλέξει πάντας καθαρῶς αὐτοὺς ἀγέλη μία κιχλῶν.
ἜΠΟΨ: πλουτεῖν δὲ πόθεν δώσομεν αὐτοῖς; καὶ γὰρ τούτου σφόδρʼ ἐρῶσιν.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: τὰ μέταλλʼ αὐτοῖς μαντευομένοις οὗτοι δώσουσι τὰ χρηστά, τάς τʼ ἐμπορίας τὰς κερδαλέας πρὸς τὸν μάντιν κατεροῦσιν, ὥστʼ ἀπολεῖται τῶν ναυκλήρων οὐδείς.
ἜΠΟΨ: πῶς οὐκ ἀπολεῖται;
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: προερεῖ τις ἀεὶ τῶν ὀρνίθων μαντευομένῳ περὶ τοῦ πλοῦ· νυνὶ μὴ πλεῖ, χειμὼν ἔσται· νυνὶ πλεῖ, κέρδος ἐπέσται.
ἘΥΕΛΠΊΔΗΣ: γαῦλον κτῶμαι καὶ ναυκληρῶ, κοὐκ ἂν μείναιμι παρʼ ὑμῖν.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: τοὺς θησαυρούς τʼ αὐτοῖς δείξουσʼ οὓς οἱ πρότεροι κατέθεντο τῶν ἀργυρίων· οὗτοι γὰρ ἴσασι· λέγουσι δέ τοι τάδε πάντες, οὐδεὶς οἶδεν τὸν θησαυρὸν τὸν ἐμὸν πλὴν εἴ τις ἄρʼ ὄρνις.
Part 16
ἘΥΕΛΠΊΔΗΣ: πωλῶ γαῦλον, κτῶμαι σμινύην, καὶ τὰς ὑδρίας ἀνορύττω.
ἜΠΟΨ: πῶς δʼ ὑγιείαν δώσουσʼ αὐτοῖς, οὖσαν παρὰ τοῖσι θεοῖσιν;
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: ἢν εὖ πράττωσʼ, οὐχ ὑγιεία μεγάλη τοῦτʼ ἐστί; σάφʼ ἴσθι, ὡς ἄνθρωπός γε κακῶς πράττων ἀτεχνῶς οὐδεὶς ὑγιαίνει.
ἜΠΟΨ: πῶς δʼ ἐς γῆράς ποτʼ ἀφίξονται; καὶ γὰρ τοῦτʼ ἔστʼ ἐν Ὀλύμπῳ· ἢ παιδάριʼ ὄντʼ ἀποθνῄσκειν δεῖ;
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: μὰ Δίʼ ἀλλὰ τριακόσιʼ αὐτοῖς ἔτι προσθήσουσʼ ὄρνιθες ἔτη.
ἜΠΟΨ: παρὰ τοῦ;
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: παρʼ ὅτου; παρʼ ἑαυτῶν. οὐκ οἶσθʼ ὅτι πέντʼ ἀνδρῶν γενεὰς ζώει λακέρυζα κορώνη;
ἘΥΕΛΠΊΔΗΣ: αἰβοῖ πολλῷ κρείττους οὗτοι τοῦ Διὸς ἡμῖν βασιλεύειν.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: οὐ γὰρ πολλῷ; πρῶτον μέν γʼ οὐχὶ νεὼς ἡμᾶς οἰκοδομεῖν δεῖ λιθίνους αὐτοῖς, οὐδὲ θυρῶσαι χρυσαῖσι θύραις, ἀλλʼ ὑπὸ θάμνοις καὶ πρινιδίοις οἰκήσουσιν. τοῖς δʼ αὖ σεμνοῖς τῶν ὀρνίθων δένδρον ἐλάας ὁ νεὼς ἔσται· κοὐκ ἐς Δελφοὺς οὐδʼ εἰς Ἄμμωνʼ ἐλθόντες ἐκεῖ θύσομεν, ἀλλʼ ἐν ταῖσιν κομάροις καὶ τοῖς κοτίνοις στάντες ἔχοντες κριθὰς πυροὺς εὐξόμεθʼ αὐτοῖς ἀνατείνοντες τὼ χεῖρʼ ἀγαθῶν διδόναι τι μέρος· καὶ ταῦθʼ ἡμῖν παραχρῆμʼ ἔσται πυροὺς ὀλίγους προβαλοῦσιν.
ΧΟΡΌΣ: ὦ φίλτατʼ ἐμοὶ πολὺ πρεσβυτῶν ἐξ ἐχθίστου μεταπίπτων, οὐκ ἔστιν ὅπως ἂν ἐγώ ποθʼ ἑκὼν τῆς σῆς γνώμης ἔτʼ ἀφείμην.
ΧΟΡΌΣ: ἐπαυχήσας δὲ τοῖσι σοῖς λόγοις ἐπηπείλησα καὶ κατώμοσα, ἢν σὺ παρʼ ἐμὲ θέμενος ὁμόφρονας λόγους δικαίους ἀδόλους ὁσίους ἐπὶ θεοὺς ἴῃς, ἐμοὶ
ΧΟΡΌΣ: φρονῶν ξυνῳδά, μὴ πολὺν χρόνον θεοὺς ἔτι σκῆπτρα τἀμὰ τρίψειν.
ΧΟΡΌΣ: ἀλλʼ ὅσα μὲν δεῖ ῥώμῃ πράττειν, ἐπὶ ταῦτα τεταξόμεθʼ ἡμεῖς· ὅσα δὲ γνώμῃ δεῖ βουλεύειν, ἐπὶ σοὶ τάδε πάντʼ ἀνάκειται.
ἜΠΟΨ: καὶ μὴν μὰ τὸν Δίʼ οὐχὶ νυστάζειν ἔτι ὥρα ʼστὶν ἡμῖν οὐδὲ μελλονικιᾶν, ἀλλʼ ὡς τάχιστα δεῖ τι δρᾶν· πρῶτον δέ γε εἰσέλθετʼ ἐς νεοττιάν γε τὴν ἐμὴν καὶ τἀμὰ κάρφη καὶ τὰ παρόντα φρύγανα, καὶ τοὔνομʼ ἡμῖν φράσατον.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: ἀλλὰ ῥᾴδιον. ἐμοὶ μὲν ὄνομα Πισθέταιρος, τῳδεδὶ Εὐελπίδης Κριῶθεν.
ἜΠΟΨ: ἀλλὰ χαίρετον ἄμφω.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: δεχόμεθα.
ἜΠΟΨ: δεῦρο τοίνυν εἴσιτον.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: ἴωμεν· εἰσηγοῦ σὺ λαβὼν ἡμᾶς.
ἜΠΟΨ: ἴθι.
Part 17
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: ἀτὰρ τὸ δεῖνα, δεῦρʼ ἐπανάκρουσαι πάλιν. φέρʼ ἴδω, φράσον νῷν, πῶς ἐγώ τε χοὐτοσὶ ξυνεσόμεθʼ ὑμῖν πετομένοις οὐ πετομένω;
ἜΠΟΨ: καλῶς.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: ὅρα νυν, ὡς ἐν Αἰσώπου λόγοις ἐστὶν λεγόμενον δή τι, τὴν ἀλώπεχʼ, ὡς φλαύρως ἐκοινώνησεν αἰετῷ ποτέ.
ἜΠΟΨ: μηδὲν φοβηθῇς· ἔστι γάρ τι ῥιζίον, ὃ διατραγόντʼ ἔσεσθον ἐπτερωμένω.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: οὕτω μὲν εἰσίωμεν. ἄγε δὴ Ξανθία καὶ Μανόδωρε λαμβάνετε τὰ στρώματα.
ΧΟΡΌΣ: οὗτος σὲ καλῶ, σὲ λέγω.
ἜΠΟΨ: τί καλεῖς;
ΧΟΡΌΣ: τούτους μὲν ἄγων μετὰ σαυτοῦ ἀρίστισον εὖ· τὴν δʼ ἡδυμελῆ ξύμφωνον ἀηδόνα Μούσαις κατάλειφʼ ἡμῖν δεῦρʼ ἐκβιβάσας, ἵνα παίσωμεν μετʼ ἐκείνης.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: ὦ τοῦτο μεντοι νὴ Δίʼ αὐτοῖσιν πιθοῦ· ἐκβίβασον ἐκ τοῦ βουτόμου τοὐρνίθιον.
ἘΥΕΛΠΊΔΗΣ: ἐκβίβασον αὐτοῦ πρὸς θεῶν αὐτήν, ἵνα καὶ νὼ θεασώμεσθα τὴν ἀηδόνα.
ἜΠΟΨ: ἀλλʼ εἰ δοκεῖ σφῷν, ταῦτα χρὴ δρᾶν. ἡ Πρόκνη ἔκβαινε καὶ σαυτὴν ἐπιδείκνυ τοῖς ξένοις.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: ὦ Ζεῦ πολυτίμηθʼ ὡς καλὸν τοὐρνίθιον, ὡς δʼ ἁπαλόν, ὡς δὲ λευκόν.
ἘΥΕΛΠΊΔΗΣ: ἆρά γʼ οἶσθʼ ὅτι ἐγὼ διαμηρίζοιμʼ ἂν αὐτὴν ἡδέως;
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: ὅσον δʼ ἔχει τὸν χρυσόν, ὥσπερ παρθένος.
ἘΥΕΛΠΊΔΗΣ: ἐγὼ μὲν αὐτὴν κἂν φιλῆσαί μοι δοκῶ.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: ἀλλʼ ὦ κακόδαιμον ῥύγχος ὀβελίσκοιν ἔχει.
ἘΥΕΛΠΊΔΗΣ: ἀλλʼ ὥσπερ ᾠὸν νὴ Δίʼ ἀπολέψαντα χρὴ ἀπὸ τῆς κεφαλῆς τὸ λέμμα κᾆθʼ οὕτω φιλεῖν.
ἜΠΟΨ: ἴωμεν.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: ἡγοῦ δὴ σὺ νῷν τύχἀγαθῇ.
ΧΟΡΌΣ: ὦ φίλη, ὦ ξουθή, ὦ φίλτατον ὀρνέων πάντων, ξύννομε τῶν ἐμῶν ὕμνων, ξύντροφʼ ἀηδοῖ, ἦλθες ἦλθες ὤφθης, ἡδὺν φθόγγον ἐμοὶ φέρουσʼ. ἀλλʼ ὦ καλλιβόαν κρέκουσʼ αὐλὸν φθέγμασιν ἠρινοῖς, ἄρχου τῶν ἀναπαίστων.
Part 18
ΧΟΡΌΣ: ἄγε δὴ φύσιν ἄνδρες ἀμαυρόβιοι, φύλλων γενεᾷ προσόμοιοι, ὀλιγοδρανέες, πλάσματα πηλοῦ, σκιοειδέα φῦλʼ ἀμενηνά, ἀπτῆνες ἐφημέριοι ταλαοὶ βροτοὶ ἀνέρες εἰκελόνειροι, προσέχετε τὸν νοῦν τοῖς ἀθανάτοις ἡμῖν τοῖς αἰὲν ἐοῦσιν, τοῖς αἰθερίοις τοῖσιν ἀγήρῳς τοῖς ἄφθιτα μηδομένοισιν, ἵνʼ ἀκούσαντες πάντα παρʼ ἡμῶν ὀρθῶς περὶ τῶν μετεώρων. φύσιν οἰωνῶν γένεσίν τε θεῶν ποταμῶν τʼ Ἐρέβους τε Χάους τε εἰδότες ὀρθῶς, Προδίκῳ παρʼ ἐμοῦ κλάειν εἴπητε τὸ λοιπόν. Χάος ἦν καὶ Νὺξ Ἔρεβός τε μέλαν πρῶτον καὶ Τάρταρος εὐρύς, γῆ δʼ οὐδʼ ἀὴρ οὐδʼ οὐρανὸς ἦν· Ἐρέβους δʼ ἐν ἀπείροσι κόλποις τίκτει πρώτιστον ὑπηνέμιον Νὺξ ἡ μελανόπτερος ᾠόν, ἐξ οὖ περιτελλομέναις ὥραις ἔβλαστεν Ἔρως ὁ ποθεινός, στίλβων νῶτον πτερύγοιν χρυσαῖν, εἰκὼς ἀνεμώκεσι δίναις. οὗτος δὲ Χάει πτερόεντι μιγεὶς νυχίῳ κατὰ Τάρταρον εὐρὺν ἐνεόττευσεν γένος ἡμέτερον, καὶ πρῶτον ἀνήγαγεν ἐς φῶς. πρότερον δʼ οὐκ ἦν γένος ἀθανάτων, πρὶν Ἔρως ξυνέμειξεν ἅπαντα· ξυμμιγνυμένων δʼ ἑτέρων ἑτέροις γένετʼ οὐρανὸς ὠκεανός τε καὶ γῆ πάντων τε θεῶν μακάρων γένος ἄφθιτον. ὦδε μέν ἐσμεν πολὺ πρεσβύτατοι πάντων μακάρων. ἡμεῖς δʼ ὡς ἐσμὲν Ἔρωτος πολλοῖς δῆλον· πετόμεσθά τε γὰρ καὶ τοῖσιν ἐρῶσι σύνεσμεν· πολλοὺς δὲ καλοὺς ἀπομωμοκότας παῖδας πρὸς τέρμασιν ὥρας διὰ τὴν ἰσχὺν τὴν ἡμετέραν διεμήρισαν ἄνδρες ἐρασταί, ὁ μὲν ὄρτυγα δοὺς ὁ δὲ πορφυρίωνʼ ὁ δὲ χῆνʼ ὁ δὲ Περσικὸν ὄρνιν.
ΧΟΡΌΣ: πάντα δὲ θνητοῖς ἐστὶν ἀφʼ ἡμῶν τῶν ὀρνίθων τὰ μέγιστα. πρῶτα μὲν ὥρας φαίνομεν ἡμεῖς ἦρος χειμῶνος ὀπώρας· σπείρειν μέν, ὅταν γέρανος κρώζουσʼ ἐς τὴν Λιβύην μεταχωρῇ. καὶ πηδάλιον τότε ναυκλήρῳ φράζει κρεμάσαντι καθεύδειν, εἶτα δʼ Ὀρέστῃ χλαῖναν ὑφαίνειν, ἵνα μὴ ῥιγῶν ἀποδύῃ. ἰκτῖνος δʼ αὖ μετὰ ταῦτα φανεὶς ἑτέραν ὥραν ἀποφαίνει, ἡνίκα πεκτεῖν ὥρα προβάτων πόκον ἠρινόν· εἶτα χελιδών, ὅτε χρὴ χλαῖναν πωλεῖν ἤδη καὶ ληδάριόν τι πρίασθαι. ἐσμὲν δʼ ὑμῖν Ἄμμων Δελφοὶ Δωδώνη Φοῖβος Ἀπόλλων. ἐλθόντες γὰρ πρῶτον ἐπʼ ὄρνις οὕτω πρὸς ἅπαντα τρέπεσθε, πρός τʼ ἐμπορίαν, καὶ πρὸς βιότου κτῆσιν, καὶ πρὸς γάμον ἀνδρός. ὄρνιν τε νομίζετε πάνθʼ ὅσαπερ περὶ μαντείας διακρίνει· φήμη γʼ ὑμῖν ὄρνις ἐστί, πταρμόν τʼ ὄρνιθα καλεῖτε, ξύμβολον ὄρνιν, φωνὴν ὄρνιν, θεράποντʼ ὄρνιν, ὄνον ὄρνιν. ἆρʼ οὐ φανερῶς ἡμεῖς ὑμῖν ἐσμὲν μαντεῖος Ἀπόλλων;
ΧΟΡΌΣ: ἢν οὖν ἡμᾶς νομίσητε θεούς, ἕξετε χρῆσθαι μάντεσι Μούσαις αὔραις ὥραις χειμῶνι θέρει μετρίῳ πνίγει· κοὐκ ἀποδράντες καθεδούμεθʼ ἄνω σεμνυνόμενοι παρὰ ταῖς νεφέλαις ὥσπερ χὠ Ζεύς· ἀλλὰ παρόντες δώσομεν ὑμῖν αὐτοῖς, παισίν, παίδων παισίν, πλουθυγιείαν εὐδαιμονίαν βίον εἰρήνην νεότητα γέλωτα χοροὺς θαλίας γάλα τʼ ὀρνίθων. ὥστε παρέσται κοπιᾶν ὑμῖν ὑπὸ τῶν ἀγαθῶν· οὕτω πλουτήσετε πάντες.
ΧΟΡΌΣ: Μοῦσα λοχμαία, τιὸ τιὸ τιὸ τιὸ τιὸ τιὸ τιοτίγξ, ποικίλη, μεθʼ ἧς ἐγὼ νάπαισι καὶ κορυφαῖς ἐν ὀρείαις, τιὸ τιὸ τιὸ τιοτίγξ, ἱζόμενος μελίας ἐπὶ φυλλοκόμου, τιὸ τιὸ τιὸ τιοτίγξ, διʼ ἐμῆς γένυος ξουθῆς μελέων Πανὶ νόμους ἱεροὺς ἀναφαίνω σεμνά τε μητρὶ χορεύματʼ ὀρείᾳ, τοτοτοτοτοτοτοτοτοτίγξ, ἔνθεν ὡστερεὶ μέλιττα Φρύνιχος ἀμβροσίων μελέων ἀπεβόσκετο καρπὸν ἀεὶ φέρων γλυκεῖαν ᾠδάν. τιὸ τιὸ τιὸ τιοτίγξ.
ΧΟΡΌΣ: εἰ μετʼ ὀρνίθων τις ὑμῶν ὦ θεαταὶ βούλεται διαπλέκειν ζῶν ἡδέως τὸ λοιπόν, ὡς ἡμᾶς ἴτω. ὅσα γάρ ἐστιν ἐνθάδʼ αἰσχρὰ τῷ νόμῳ κρατούμενα, ταῦτα πάντʼ ἐστὶν παρʼ ἡμῖν τοῖσιν ὄρνισιν καλά. εἰ γὰρ ἐνθάδʼ ἐστὶν αἰσχρὸν τὸν πατέρα τύπτειν νόμῳ, τοῦτʼ ἐκεῖ καλὸν παρʼ ἡμῖν ἐστιν, ἤν τις τῷ πατρὶ προσδραμὼν εἴπῃ πατάξας, αἶρε πλῆκτρον, εἰ μαχεῖ. εἰ δὲ τυγχάνει τις ὑμῶν δραπέτης ἐστιγμένος, ἀτταγᾶς οὗτος παρʼ ἡμῖν ποικίλος κεκλήσεται. εἰ δὲ τυγχάνει τις ὢν Φρὺξ μηδὲν ἦττον Σπινθάρου, φρυγίλος ὄρνις ἐνθάδʼ ἔσται, τοῦ Φιλήμονος γένους. εἰ δὲ δοῦλός ἐστι καὶ Κὰρ ὥσπερ Ἐξηκεστίδης, φυσάτω πάππους παρʼ ἡμῖν, καὶ φανοῦνται φράτερες. εἰ δʼ ὁ Πεισίου προδοῦναι τοῖς ἀτίμοις τὰς πύλας βούλεται, πέρδιξ γενέσθω, τοῦ πατρὸς νεοττίον· ὡς παρʼ ἡμῖν οὐδὲν αἰσχρόν ἐστιν ἐκπερδικίσαι.
ΧΟΡΌΣ: τοιάδε κύκνοι, τιὸ τιὸ τιὰ τιὸ τιὸ τιοτίγξ, συμμιγῆ βοὴν ὁμοῦ πτεροῖς κρέκοντες ἴακχον Ἀπόλλω, τιὸ τιὸ τιὸ τιοτίγξ, ὄχθῳ ἐφεζόμενοι παρʼ Ἕβρον ποταμόν, τιὸ τιὸ τιὸ τιοτίγξ, διὰ δʼ αἰθέριον νέφος ἦλθε βοά· πτῆξε δὲ φῦλά τε ποικίλα θηρῶν, κύματά τʼ ἔσβεσε νήνεμος αἴθρη, τοτοτοτοτοτοτοτοτοτίγξ· πᾶς δʼ ἐπεκτύπησʼ Ὄλυμπος· εἷλε δὲ θάμβος ἄνακτας· Ὀλυμπιάδες δὲ μέλος Χάριτες Μοῦσαί τʼ ἐπωλόλυξαν. τιὸ τιὸ τιὸ τιοτίγξ.
ΧΟΡΌΣ: οὐδέν ἐστʼ ἄμεινον οὐδʼ ἥδιον ἢ φῦσαι πτερά. αὐτίχʼ ὑμῶν τῶν θεατῶν εἴ τις ἧν ὑπόπτερος, εἶτα πεινῶν τοῖς χοροῖσι τῶν τραγῳδῶν ἤχθετο, ἐκπτόμενος ἂν οὗτος ἠρίστησεν ἐλθὼν οἴκαδε, κᾆτʼ ἂν ἐμπλησθεὶς ἐφʼ ἡμᾶς αὖθις αὖ κατέπτετο. εἴ τε Πατροκλείδης τις ὑμῶν τυγχάνει χεζητιῶν, οὐκ ἂν ἐξίδισεν ἐς θοἰμάτιον, ἀλλʼ ἀνέπτετο, κἀποπαρδὼν κἀναπνεύσας αὖθις αὖ κατέπτετο· εἴ τε μοιχεύων τις ὑμῶν ἐστιν ὅστις τυγχάνει, κᾆθʼ ὁρᾷ τὸν ἄνδρα τῆς γυναικὸς ἐν βουλευτικῷ, οὗτος ἂν πάλιν παρʼ ὑμῶν πτερυγίσας ἀνέπτετο, εἶτα βινήσας ἐκεῖθεν αὖθις αὖ κατέπτετο. ἆρʼ ὑπόπτερον γενέσθαι παντός ἐστιν ἄξιον; ὡς Διειτρέφης γε πυτιναῖα μόνον ἔχων πτερὰ ᾑρέθη φύλαρχος, εἶθʼ ἵππαρχος, εἶτʼ ἐξ οὐδενὸς μεγάλα πράττει κἀστὶ νυνὶ ξουθὸς ἱππαλεκτρυών.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: ταυτὶ τοιαυτί· μὰ Δίʼ ἐγὼ μὲν πρᾶγμά πω γελοιότερον οὐκ εἶδον οὐδεπώποτε.
ἘΥΕΛΠΊΔΗΣ: ἐπὶ τῷ γελᾷς;
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: ἐπὶ τοῖσι σοῖς ὠκυπτέροις. οἶσθʼ ᾧ μάλιστʼ ἔοικας ἐπτερωμένος; εἰς εὐτέλειαν χηνὶ συγγεγραμμένῳ.
ἘΥΕΛΠΊΔΗΣ: σὺ δὲ κοψίχῳ γε σκάφιον ἀποτετιλμένῳ.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: ταυτὶ μὲν ᾐκάσμεσθα κατὰ τὸν Αἰσχύλον· τάδʼ οὐχ ὑπʼ ἄλλων ἀλλὰ τοῖς αὑτῶν πτεροῖς.
ἜΠΟΨ: ἄγε δὴ τί χρὴ δρᾶν;
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: πρῶτον ὄνομα τῇ πόλει θέσθαι τι μέγα καὶ κλεινόν, εἶτα τοῖς θεοῖς θῦσαι μετὰ τοῦτο.
ἘΥΕΛΠΊΔΗΣ: ταῦτα κἀμοὶ συνδοκεῖ.
ἜΠΟΨ: φέρʼ ἴδω, τί δʼ ἡμῖν τοὔνομʼ ἔσται τῇ πόλει;
ἘΥΕΛΠΊΔΗΣ: βούλεσθε τὸ μέγα τοῦτο τοὐκ Λακεδαίμονος Σπάρτην ὄνομα καλῶμεν αὐτήν;
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: Ἡράκλεις· Σπάρτην γὰρ ἂν θείμην ἐγὼ τἠμῇ πόλει; οὐδʼ ἂν χαμεύνῃ πάνυ γε κειρίαν γʼ ἔχων.
ἘΥΕΛΠΊΔΗΣ: τί δῆτʼ ὄνομʼ αὐτῇ θησόμεσθʼ;
ἜΠΟΨ: ἐντευθενὶ ἐκ τῶν νεφελῶν καὶ τῶν μετεώρων χωρίων χαῦνόν τι πάνυ.
Part 19
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: βούλει Νεφελοκοκκυγίαν;
ἜΠΟΨ: ἰοὺ ἰού· καλόν γʼ ἀτεχνῶς σὺ καὶ μέγʼ ηὗρες τοὔνομα.
ἘΥΕΛΠΊΔΗΣ: ἆρʼ ἐστὶν αὑτηγὶ Νεφελοκοκκυγία, ἵνα καὶ τὰ Θεογένους τὰ πολλὰ χρήματα τά τʼ Αἰσχίνου γʼ ἅπαντα;
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: καὶ λῷστον μὲν οὖν τὸ Φλέγρας πεδίον, ἵνʼ οἱ θεοὶ τοὺς γηγενεῖς ἀλαζονευόμενοι καθυπερηκόντισαν.
ἜΠΟΨ: λιπαρὸν τὸ χρῆμα τῆς πόλεως. τίς δαὶ θεὸς πολιοῦχος ἔσται; τῷ ξανοῦμεν τὸν πέπλον;
ἘΥΕΛΠΊΔΗΣ: τί δʼ οὐκ Ἀθηναίαν ἐῶμεν Πολιάδα;
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: καὶ πῶς ἂν ἔτι γένοιτʼ ἂν εὔτακτος πόλις, ὅπου θεὸς γυνὴ γεγονυῖα πανοπλίαν ἕστηκʼ ἔχουσα, Κλεισθένης δὲ κερκίδα;
ἘΥΕΛΠΊΔΗΣ: τίς δαὶ καθέξει τῆς πόλεως τὸ Πελαργικόν;
ἜΠΟΨ: ὄρνις ἀφʼ ἡμῶν τοῦ γένους τοῦ Περσικοῦ, ὅσπερ λέγεται δεινότατος εἶναι πανταχοῦ Ἄρεως νεοττός.
ἘΥΕΛΠΊΔΗΣ: ὦ νεοττὲ δέσποτα· ὡς δʼ ὁ θεὸς ἐπιτήδειος οἰκεῖν ἐπὶ πετρῶν.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: ἄγε νυν σὺ μὲν βάδιζε πρὸς τὸν ἀέρα καὶ τοῖσι τειχίζουσι παραδιακόνει, χάλικας παραφόρει, πηλὸν ἀποδὺς ὄργασον, λεκάνην ἀνένεγκε, κατάπεσʼ ἀπὸ τῆς κλίμακος, φύλακας κατάστησαι, τὸ πῦρ ἔγκρυπτʼ ἀεί, κωδωνοφορῶν περίτρεχε καὶ κάθευδʼ ἐκεῖ· κήρυκα δὲ πέμψον τὸν μὲν ἐς θεοὺς ἄνω, ἕτερον δʼ ἄνωθεν ἆυ παρʼ ἀνθρώπους κάτω, κἀκεῖθεν αὖθις παρʼ ἐμέ.
ἘΥΕΛΠΊΔΗΣ: σὺ δέ γʼ αὐτοῦ μένων οἴμωζε παρʼ ἔμʼ.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: ἴθʼ ὦγάθʼ οἷ πέμπω σʼ ἐγώ. οὐδὲν γὰρ ἄνευ σοῦ τῶνδʼ ἃ λέγω πεπράξεται. ἐγὼ δʼ ἵνα θύσω τοῖσι καινοῖσιν θεοῖς, τὸν ἱερέα πέμψοντα τὴν πομπὴν καλῶ. παῖ παῖ, τὸ κανοῦν αἴρεσθε καὶ τὴν χέρνιβα.
ἹΕΡΕΎΣ: ὁμορροθῶ, συνθέλω, συμπαραινέσας ἔχω προσόδια μεγάλα σεμνὰ προσιέναι θεοῖσιν, ἅμα δὲ προσέτι χάριτος ἕνεκα προβάτιόν τι θύειν. ἴτω ἴτω δὲ Πυθιὰς βοὰ θεῷ, συνᾳδέτω δὲ Χαῖρις ᾠδάν.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: παῦσαι σὺ φυσῶν. Ἡράκλεις τουτὶ τί ἦν; τουτὶ μὰ Δίʼ ἐγὼ πολλὰ δὴ καὶ δείνʼ ἰδὼν οὔπω κόρακʼ εἶδον ἐμπεφορβειωμένον. ἱερεῦ σὸν ἔργον, θῦε τοῖς καινοῖς θεοῖς.
ἹΕΡΕΎΣ: δράσω τάδʼ. ἀλλὰ ποῦ ʼστιν ὁ τὸ κανοῦν ἔχων; εὔχεσθε τῇ Ἑστίᾳ τῇ ὀρνιθείῳ καὶ τῷ ἰκτίνῳ τῷ ἑστιούχῳ καὶ ὄρνισιν Ὀλυμπίοις καὶ Ὀλυμπίῃσι πᾶσι καὶ πάσῃσιν —
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: ὦ Σουνιέρακε χαῖρʼ ἄναξ Πελαργικέ.
ἹΕΡΕΎΣ: καὶ κύκνῳ Πυθίῳ καὶ Δηλίῳ καὶ Λητοῖ Ὀρτυγομήτρᾳ καὶ Ἀρτέμιδι Ἀκαλανθίδι —
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: οὐκέτι Κολαινὶς ἀλλʼ Ἀκαλανθὶς Ἄρτεμις.
ἹΕΡΕΎΣ: καὶ φρυγίλῳ Σαβαζίῳ καὶ στρούθῳ μεγάλῃ μητρὶ θεῶν καὶ ἀνθρώπων —
Part 20
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: δέσποινα Κυβέλη, στροῦθε, μῆτερ Κλεοκρίτου.
ἹΕΡΕΎΣ: διδόναι Νεφελοκοκκυγιεῦσιν ὑγιείαν καὶ σωτηρίαν αὐτοῖσι καὶ Χίοισι —
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: Χίοισιν ἥσθην πανταχοῦ προσκειμένοις.
ἹΕΡΕΎΣ: καὶ ἥρωσιν ὄρνισι καὶ ἡρώων παισί, πορφυρίωνι καὶ πελεκᾶντι καὶ πελεκίνῳ καὶ φλέξιδι καὶ τέτρακι καὶ ταὧνι καὶ ἐλεᾷ καὶ βασκᾷ καὶ ἐλασᾷ καὶ ἐρωδιῷ καὶ καταρράκτῃ καὶ μελαγκορύφῳ καὶ αἰγιθάλλῳ —
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: παῦʼ ἐς κόρακας, παῦσαι καλῶν. ἰοὺ ἰού, ἐπὶ ποῖον ὦ κακόδαιμον ἱερεῖον καλεῖς ἁλιαιέτους καὶ γῦπας; οὐχ ὁρᾷς ὅτι ἰκτῖνος εἷς ἂν τοῦτό γʼ οἴχοιθʼ ἁρπάσας; ἄπελθʼ ἀφʼ ἡμῶν καὶ σὺ καὶ τὰ στέμματα· ἐγὼ γὰρ αὐτὸς τουτογὶ θύσω μόνος.
ἹΕΡΕΎΣ: εἶτʼ αὖθις αὖ τἄρα σοι δεῖ με δεύτερον μέλος χέρνιβι θεοσεβὲς ὅσιον ἐπιβοᾶν, καλεῖν δὲ μάκαρας, ἕνα τινὰ μόνον, εἴπερ ἱκανὸν ἕξετʼ ὄψον. τὰ γὰρ παρόντα θύματʼ οὐδὲν ἄλλο πλὴν γένειόν ἐστι καὶ κέρατα.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: θύοντες εὐξώμεσθα τοῖς πτερίνοις θεοῖς.
ΠΟΙΗΤΉΣ: Νεφελοκοκκυγίαν τὰν εὐδαίμονα κλῇσον ὦ Μοῦσα τεαῖς ἐν ὓμνων ἀοιδαῖς.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: τουτὶ τὸ πρᾶγμα ποδαπόν; εἰπέ μοι τίς εἶ;
ΠΟΙΗΤΉΣ: ἐγὼ μελιγλώσσων ἐπέων ἱεὶς ἀοιδὰν Μουσάων θεράπων ὀτρηρός, κατὰ τὸν Ὅμηρον.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: ἔπειτα δῆτα δοῦλος ὢν κόμην ἔχεις;
ΠΟΙΗΤΉΣ: οὔκ, ἀλλὰ πάντες ἐσμὲν οἱ διδάσκαλοι Μουσάων θεράποντες ὀτρηροί, κατὰ τὸν Ὅμηρον.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: οὐκ ἐτὸς ὀτρηρὸν καὶ τὸ ληδάριον ἔχεις. ἀτὰρ ὦ ποιητὰ κατὰ τί δεῦρʼ ἀνεφθάρης;
ΠΟΙΗΤΉΣ: μέλη πεποίηκʼ ἐς τὰς Νεφελοκοκκυγίας τὰς ὑμετέρας κύκλιά τε πολλὰ καὶ καλὰ καὶ παρθένεια καὶ κατὰ τὰ Σιμωνίδου.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: ταυτὶ σὺ πότʼ ἐποίησας; ἀπὸ ποίου χρόνου;
ΠΟΙΗΤΉΣ: πάλαι πάλαι δὴ τήνδʼ ἐγὼ κλῄζω πόλιν.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: οὐκ ἄρτι θύω τὴν δεκάτην ταύτης ἐγώ, καὶ τοὔνομʼ ὥσπερ παιδίῳ νῦν δὴ ʼθέμην;
ΠΟΙΗΤΉΣ: ἀλλά τις ὠκεῖα Μουσάων φάτις οἷάπερ ἵππων ἀμαρυγά. σὺ δὲ πάτερ κτίστορ Αἴτνας, ζαθέων ἱερῶν ὁμώνυμε, δὸς ἐμὶν ὅ τι περ τεᾷ κεφαλᾷ θέλῃς πρόφρων δόμεν ἐμὶν τείν.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: τουτὶ παρέξει τὸ κακὸν ἡμῖν πράγματα, εἰ μή τι τούτῳ δόντες ἀποφευξούμεθα. οὗτος, σὺ μέντοι σπολάδα καὶ χιτῶνʼ ἔχεις, ἀπόδυθι καὶ δὸς τῷ ποιητῇ τῷ σοφῷ. ἔχε τὴν σπολάδα· πάντως δέ μοι ῥιγῶν δοκεῖς.
ΠΟΙΗΤΉΣ: τόδε μὲν οὐκ ἀέκουσα φίλα Μοῦσα δῶρον δέχεται· τὺ δὲ τεᾷ φρενὶ μάθε Πινδάρειον ἔπος —
Part 21
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: ἅνθρωπος ἡμῶν οὐκ ἀπαλλαχθήσεται.
ΠΟΙΗΤΉΣ: νομάδεσσι γὰρ ἐν Σκύθαις ἀλᾶται Στράτων, ὃς ὑφαντοδόνατον ἔσθος οὐ πέπαται· ἀκλεὴς δʼ ἔβα σπολὰς ἄνευ χιτῶνος. ξύνες ὅ τοι λέγω.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: ξυνῆχʼ ὅτι βούλει τὸν χιτωνίσκον λαβεῖν. ἀπόδυθι· δεῖ γὰρ τὸν ποιητὴν ὠφελεῖν. ἄπελθε τουτονὶ λαβών.
ΠΟΙΗΤΉΣ: ἀπέρχομαι, κἀς τὴν πόλιν γʼ ἐλθὼν ποιήσω τοιαδί· κλῇσον ὦ χρυσόθρονε τὰν τρομερὰν κρυεράν· νιφόβολα πεδία πολύπορά τʼ ἤλυθον ἀλαλάν.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: νὴ τὸν Δίʼ ἀλλʼ ἤδη πέφευγας ταυταγὶ τὰ κρυερὰ τονδὶ τὸν χιτωνίσκον λαβών. τουτὶ μὰ Δίʼ ἐγὼ τὸ κακὸν οὐδέποτʼ ἤλπισα, οὕτω ταχέως τοῦτον πεπύσθαι τὴν πόλιν. αὖθις σὺ περιχώρει λαβὼν τὴν χέρνιβα. εὐφημία ʼστω.
ΧΡΗΣΜΟΛΌΓΟΣ: μὴ κατάρξῃ τοῦ τράγου.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: σὺ δʼ εἶ τίς;
ΧΡΗΣΜΟΛΌΓΟΣ: ὅστις; χρησμολόγος.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: οἴμωζέ νυν.
ΧΡΗΣΜΟΛΌΓΟΣ: ὦ δαιμόνιε τὰ θεῖα μὴ φαύλως φέρε· ὡς ἔστι Βάκιδος χρησμὸς ἄντικρυς λέγων ἐς τὰς Νεφελοκοκκυγίας.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: κὔπειτα πῶς ταῦτʼ οὐκ ἐχρησμολόγεις σὺ πρὶν ἐμὲ τὴν πόλιν τήνδʼ οἰκίσαι;
ΧΡΗΣΜΟΛΌΓΟΣ: τὸ θεῖον ἐνεπόδιζέ με.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: ἀλλʼ οὐδὲν οἷόν ἐστʼ ἀκοῦσαι τῶν ἐπῶν.
ΧΡΗΣΜΟΛΌΓΟΣ: ἀλλʼ ὅταν οἰκήσωσι λύκοι πολιαί τε κορῶναι ἐν ταὐτῷ τὸ μεταξὺ Κορίνθου καὶ Σικυῶνος, —
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: τί οὖν προσήκει δῆτʼ ἐμοὶ Κορινθίων;
ΧΡΗΣΜΟΛΌΓΟΣ: ᾐνίξαθʼ ὁ Βάκις τοῦτο πρὸς τὸν ἀέρα. πρῶτον Πανδώρᾳ θῦσαι λευκότριχα κριόν· ὃς δέ κʼ ἐμῶν ἐπέων ἔλθῃ πρώτιστα προφήτης, τῷ δόμεν ἱμάτιον καθαρὸν καὶ καινὰ πέδιλα —
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: ἔνεστι καὶ τὰ πέδιλα;
ΧΡΗΣΜΟΛΌΓΟΣ: λαβὲ τὸ βιβλίον. καὶ φιάλην δοῦναι, καὶ σπλάγχνων χεῖρʼ ἐπιπλῆσαι.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: καὶ σπλάγχνα διδόνʼ ἔνεστι;
ΧΡΗΣΜΟΛΌΓΟΣ: λαβὲ τὸ βιβλίον. κἂν μὲν θέσπιε κοῦρε ποιῇς ταῦθʼ ὡς ἐπιτέλλω, αἰετὸς ἐν νεφέλῃσι γενήσεαι· αιʼ δέ κε μὴ δῷς, οὐκ ἔσει οὐ τρυγὼν οὐδʼ αἰετὸς οὐ δρυκολάπτης.
Part 22
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: καὶ ταῦτʼ ἔνεστʼ ἐνταῦθα;
ΧΡΗΣΜΟΛΌΓΟΣ: λαβὲ τὸ βιβλίον.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: οὐδὲν ἄρʼ ὅμοιός ἐσθʼ ὁ χρησμὸς τουτῳί, ὃν ἐγὼ παρὰ τἀπόλλωνος ἐξεγραψάμην· αὐτὰρ ἐπὴν ἄκλητος ἰὼν ἄνθρωπος ἀλαζὼν λυπῇ θύοντας καὶ σπλαγχνεύειν ἐπιθυμῇ, δὴ τότε χρὴ τύπτειν αὐτὸν πλευρῶν τὸ μεταξὺ —
ΧΡΗΣΜΟΛΌΓΟΣ: οὐδὲν λέγειν οἶμαί σε.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: λαβὲ τὸ βιβλίον. καὶ φείδου μηδὲν μηδʼ αἰετοῦ ἐν νεφέλῃσιν, μήτʼ ἢν Λάμπων ᾖ μήτʼ ἢν ὁ μέγας Διοπείθης.
ΧΡΗΣΜΟΛΌΓΟΣ: καὶ ταῦτʼ ἔνεστʼ ἐνταῦθα;
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: λαβὲ τὸ βιβλίον. οὐκ εἶ θύραζʼ; ἐς κόρακας.
ΧΡΗΣΜΟΛΌΓΟΣ: οἴμοι δείλαιος.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: οὔκουν ἑτέρωσε χρησμολογήσεις ἐκτρέχων;
ΜΈΤΩΝ: ἥκω παρʼ ὑμᾶς —
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: ἕτερον αὖ τουτὶ κακόν. τί δʼ αὖ σὺ δράσων; τίς δʼ ἰδέα βουλεύματος; τίς ἡ ʼπίνοια, τίς ὁ κόθορνος τῆς ὁδοῦ;
ΜΈΤΩΝ: γεωμετρῆσαι βούλομαι τὸν ἀέρα ὑμῖν διελεῖν τε κατὰ γύας.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: πρὸς τῶν θεῶν σὺ δʼ εἶ τίς ἀνδρῶν;
ΜΈΤΩΝ: ὅστις εἴμʼ ἐγώ; Μέτων, ὃν οἶδεν Ἑλλὰς χὠ Κολωνός.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: εἰπέ μοι, ταυτὶ δέ σοι τί ἔστι;
ΜΈΤΩΝ: κανόνες ἀέρος. αὐτίκα γὰρ ἀήρ ἐστι τὴν ἰδέαν ὅλος κατὰ πνιγέα μάλιστα. προσθεὶς οὖν ἐγὼ τὸν κανόνʼ, ἄνωθεν τουτονὶ τὸν καμπύλον ἐνθεὶς διαβήτην — μανθάνεις;
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: οὐ μανθάνω.
ΜΈΤΩΝ: ὀρθῷ μετρήσω κανόνι προστιθείς, ἵνα ὁ κύκλος γένηται σοι τετράγωνος κἀν μέσῳ ἀγορά, φέρουσαι δʼ ὦσιν εἰς αὐτὴν ὁδοὶ ὀρθαὶ πρὸς αὐτὸ τὸ μέσον, ὥσπερ δʼ ἀστέρος αὐτοῦ κυκλοτεροῦς ὄντος ὀρθαὶ πανταχῇ ἀκτῖνες ἀπολάμπωσιν.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: ἅνθρωπος Θαλῆς. Μέτων —
ΜΈΤΩΝ: τί ἔστιν;
Part 23
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: οἶσθʼ ὁτιὴ φιλῶ σʼ ἐγώ, κἀμοὶ πιθόμενος ὑπαποκίνει τῆς ὁδοῦ.
ΜΈΤΩΝ: τί δʼ ἐστὶ δεινόν;
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: ὥσπερ ἐν Λακεδαίμονι ξενηλατοῦνται καὶ κεκίνηνταί τινες· πληγαὶ συχναὶ κατʼ ἄστυ.
ΜΈΤΩΝ: μῶν στασιάζετε;
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: μὰ τὸν Δίʼ οὐ δῆτʼ.
ΜΈΤΩΝ: ἀλλὰ πῶς;
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: ὁμοθυμαδὸν σποδεῖν ἅπαντας τοὺς ἀλαζόνας δοκεῖ.
ΜΈΤΩΝ: ὑπάγοιμί τἄρʼ ἄν.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: νὴ Δίʼ ὡς οὐκ οἶδʼ ἂν εἰ φθαίης ἄν· ἐπίκεινται γὰρ ἐγγὺς αὑταιί.
ΜΈΤΩΝ: οἴμοι κακοδαίμων.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: οὐκ ἔλεγον ἐγὼ πάλαι; οὐκ ἀναμετρήσεις σαυτὸν ἀπιὼν ἀλλαχῇ;
ἘΠΊΣΚΟΠΟΣ: ποῦ πρόξενοι;
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: τίς ὁ Σαρδανάπαλλος οὑτοσί;
ἘΠΊΣΚΟΠΟΣ: ἐπίσκοπος ἥκω δεῦρο τῷ κυάμῳ λαχὼν ἐς τὰς Νεφελοκοκκυγίας.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: ἐπίσκοπος; ἔπεμψε δὲ τίς σε δεῦρο;
ἘΠΊΣΚΟΠΟΣ: φαῦλον βιβλίον Τελέου.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: τί; βούλει δῆτα τὸν μισθὸν λαβὼν μὴ πράγματʼ ἔχειν ἀλλʼ ἀπιέναι;
ἘΠΊΣΚΟΠΟΣ: νὴ τοὺς θεούς. ἐκκλησιάσαι δʼ οὖν ἐδεόμην οἴκοι μένων. ἔστιν γὰρ ἃ διʼ ἐμοῦ πέπρακται Φαρνάκῃ.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: ἄπιθι λαβών· ἔστιν δʼ ὁ μισθὸς οὑτοσί.
ἘΠΊΣΚΟΠΟΣ: τουτὶ τί ἦν;
Part 24
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: ἐκκλησία περὶ Φαρνάκου.
ἘΠΊΣΚΟΠΟΣ: μαρτύρομαι τυπτόμενος ὢν ἐπίσκοπος.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: οὐκ ἀποσοβήσεις; οὐκ ἀποίσεις τὼ κάδω; οὐ δεινά; καὶ πέμπουσιν ἤδη ʼπισκόπους ἐς τὴν πόλιν, πρὶν καὶ τεθύσθαι τοῖς θεοῖς;
ΨΗΦΙΣΜΑΤΟΠΏΛΗΣ: ἐὰν δʼ ὁ Νεφελοκοκκυγιεὺς τὸν Ἀθηναῖον ἀδικῇ —
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: τουτὶ τί ἔστιν αὖ κακὸν τὸ βιβλίον;
ΨΗΦΙΣΜΑΤΟΠΏΛΗΣ: ψηφισματοπώλης εἰμὶ καὶ νόμους νέους ἥκω παρʼ ὑμᾶς δεῦρο πωλήσων.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: τὸ τί;
ΨΗΦΙΣΜΑΤΟΠΏΛΗΣ: χρῆσθαι Νεφελοκοκκυγιᾶς τοῖσδε τοῖς μέτροισι καὶ σταθμοῖσι καὶ ψηφίσμασι καθάπερ Ὀλοφύξιοι.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: σὺ δέ γʼ οἷσπερ ὡτοτύξιοι χρήσει τάχα.
ΨΗΦΙΣΜΑΤΟΠΏΛΗΣ: οὗτος τί πάσχεις;
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: οὐκ ἀποίσεις τοὺς νόμους; πικροὺς ἐγώ σοι τήμερον δείξω νόμους.
ἘΠΊΣΚΟΠΟΣ: καλοῦμαι Πισθέταιρον ὕβρεως ἐς τὸν Μουνιχιῶνα μῆνα.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: ἄληθες οὗτος; ἔτι γὰρ ἐνταῦθʼ ἦσθα σύ;
ΨΗΦΙΣΜΑΤΟΠΏΛΗΣ: ἐὰν δέ τις ἐξελαύνῃ τοὺς ἄρχοντας καὶ μὴ δέχηται κατὰ τὴν στήλην —
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: οἴμοι κακοδαίμων, καὶ σὺ γὰρ ἐνταῦθʼ ἦσθʼ ἔτι;
ἘΠΊΣΚΟΠΟΣ: ἀπολῶ σε καὶ γράφω σε μυρίας δραχμάς.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: ἐγὼ δὲ σοῦ γε τὼ κάδω διασκεδῶ.
ΨΗΦΙΣΜΑΤΟΠΏΛΗΣ: μέμνησʼ ὅτε τῆς στήλης κατετίλας ἑσπέρας;
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: αἰβοῖ· λαβέτω τις αὐτόν. οὗτος οὐ μενεῖς; ἀπίωμεν ἡμεῖς ὡς τάχιστʼ ἐντευθενὶ θύσοντες εἴσω τοῖς θεοῖσι τὸν τράγον.
ΧΟΡΌΣ: ἤδη ʼμοὶ τῷ παντόπτᾳ καὶ παντάρχᾳ θνητοὶ πάντες θύσουσʼ εὐκταίαις εὐχαῖς. πᾶσαν μὲν γὰρ γᾶν ὀπτεύω, σῴζω δʼ εὐθαλεῖς καρποὺς κτείνων παμφύλων γένναν θηρῶν, ἂ πάντʼ ἐν γαίᾳ ἐκ κάλυκος αὐξανόμενον γένυσι παμφάγοις δένδρεσί τʼ ἐφημένα καρπὸν ἀποβόσκεται· κτείνω δʼ οἳ κήπους εὐώδεις φθείρουσιν λύμαις ἐχθίσταις, ἑρπετά τε καὶ δάκετα πάνθʼ ὅσαπερ ἔστιν ὑπʼ ἐμᾶς πτέρυγος ἐν φοναῖς ὄλλυται.
Part 25
ΧΟΡΌΣ: τῇδε μέντοι θἠμέρᾳ μάλιστʼ ἐπαναγορεύεται, ἢν ἀποκτείνῃ τις ὑμῶν Διαγόραν τὸν Μήλιον, λαμβάνειν τάλαντον, ἤν τε τῶν τυράννων τίς τινα τῶν τεθνηκότων ἀποκτείνῃ, τάλαντον λαμβάνειν. βουλόμεσθʼ οὖν νυν ἀνειπεῖν ταὐτὰ χἠμεῖς ἐνθάδε. ἢν ἀποκτείνῃ τις ὑμῶν Φιλοκράτη τὸν Στρούθιον, λήψεται τάλαντον, ἢν δὲ ζῶντά γʼ ἀγάγῃ, τέτταρα, ὅτι συνείρων τοὺς σπίνους πωλεῖ καθʼ ἑπτὰ τοὐβολοῦ, εἶτα φυσῶν τὰς κίχλας δείκνυσι καὶ λυμαίνεται, τοῖς τε κοψίχοισιν ἐς τὰς ῥῖνας ἐγχεῖ τὰ πτερά, τὰς περιστεράς θʼ ὁμοίως ξυλλαβὼν εἵρξας ἔχει, κἀπαναγκάζει παλεύειν δεδεμένας ἐν δικτύῳ. ταῦτα βουλόμεσθʼ ἀνειπεῖν· κεἴ τις ὄρνιθας τρέφει εἱργμένους ὑμῶν ἐν αὐλῇ, φράζομεν μεθιέναι. ἢν δὲ μὴ πίθησθε, συλληφθέντες ὑπὸ τῶν ὀρνέων αὖθις ὑμεῖς αὖ παρʼ ἡμῖν δεδεμένοι παλεύσετε.
ΧΟΡΌΣ: εὔδαιμον φῦλον πτηνῶν οἰωνῶν, οἳ χειμῶνος μὲν χλαίνας οὐκ ἀμπισχνοῦνται· οὐδʼ αὖ θερμὴ πνίγους ἡμᾶς ἀκτὶς τηλαυγὴς θάλπει· ἀλλʼ ἀνθηρῶν λειμώνων φύλλων τʼ ἐν κόλποις ναίω, ἡνίκʼ ἂν ὁ θεσπέσιος ὀξὺ μέλος ἀχέτας θάλπεσι μεσημβρινοῖς ἡλιομανὴς βοᾷ. χειμάζω δʼ ἐν κοίλοις ἄντροις νύμφαοις οὐρείαις ξυμπαίζων· ἠρινά τε βοσκόμεθα παρθένια λευκότροφα μύρτα Χαρίτων τε κηπεύματα.
ΧΟΡΌΣ: τοῖς κριταῖς εἰπεῖν τι βουλόμεσθα τῆς νίκης πέρι, ὅσʼ ἀγάθʼ, ἢν κρίνωσιν ἡμᾶς, πᾶσιν αὐτοῖς δώσομεν, ὥστε κρείττω δῶρα πολλῷ τῶν Ἀλεξάνδρου λαβεῖν. πρῶτα μὲν γὰρ οὗ μάλιστα πᾶς κριτὴς ἐφίεται, γλαῦκες ὑμᾶς οὔποτʼ ἐπιλείψουσι Λαυρειωτικαί· ἀλλʼ ἐνοικήσουσιν ἔνδον, ἔν τε τοῖς βαλλαντίοις ἐννεοττεύσουσι κἀκλέψουσι μικρὰ κέρματα. εἶτα πρὸς τούτοισιν ὥσπερ ἐν ἱεροῖς οἰκήσετε· τὰς γὰρ ὑμῶν οἰκίας ἐρέψομεν πρὸς αἰετόν· κἂν λαχόντες ἀρχίδιον εἶθʼ ἁρπάσαι βούλησθέ τι, ὀξὺν ἱερακίσκον ἐς τὰς χεῖρας ὑμῖν δώσομεν. ἢν δέ που δειπνῆτε, πρηγορεῶνας ὑμῖν πέμψομεν. ἢν δὲ μὴ κρίνητε, χαλκεύεσθε μηνίσκους φορεῖν ὥσπερ ἀνδριάντες· ὡς ὑμῶν ὃς ἂν μὴ μῆνʼ ἔχῃ, ὅταν ἔχητε χλανίδα λευκήν, τότε μάλισθʼ οὕτω δίκην δώσεθʼ ἡμῖν, πᾶσι τοῖς ὄρνισι κατατιλώμενοι.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: τὰ μὲν ἱέρʼ ἡμῖν ἐστιν ὦρνιθες καλά· ἀλλʼ ὡς ἀπὸ τοῦ τείχους πάρεστιν ἄγγελος οὐδείς, ὅτου πευσόμεθα τἀκεῖ πράγματα. ἀλλʼ οὑτοσὶ τρέχει τις Ἀλφειὸν πνέων.
ἌΓΓΕΛΟΣ Α: ποῦ ποῦ ʼστι, ποῦ ποῦ ποῦ ʼστι, ποῦ ποῦ ποῦ ʼστι ποῦ, ποῦ Πισθέταιρός ἐστιν ἅρχων;
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: οὑτοσί.
ἌΓΓΕΛΟΣ Α: ἐξῳκοδόμηταί σοι τὸ τεῖχος.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: εὖ λέγεις.
ἌΓΓΕΛΟΣ Α: κάλλιστον ἔργον καὶ μεγαλοπρεπέστατον· ὥστʼ ἂν ἐπάνω μὲν Προξενίδης ὁ Κομπασεὺς καὶ Θεογένης ἐναντίω δύʼ ἅρματε, ἵππων ὑπόντων μέγεθος ὅσον ὁ δούριος, ὑπὸ τοῦ πλάτους ἂν παρελασαίτην.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: Ἡράκλεις.
ἌΓΓΕΛΟΣ Α: τὸ δὲ μῆκός ἐστι, καὶ γὰρ ἐμέτρησʼ αὔτʼ ἐγώ, ἑκατοντορόγυιον.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: ὦ Πόσειδον τοῦ μάκρους. τίνες ᾠκοδόμησαν αὐτὸ τηλικουτονί;
ἌΓΓΕΛΟΣ Α: ὄρνιθες, οὐδεὶς ἄλλος, οὐκ Αἰγύπτιος πλινθοφόρος, οὐ λιθουργός, οὐ τέκτων παρῆν, ἀλλʼ αὐτόχειρες, ὥστε θαυμάζειν ἐμέ. ἐκ μέν γε Λιβύης ἧκον ὡς τρισμύριαι γέρανοι θεμελίους καταπεπωκυῖαι λίθους. τούτους δʼ ἐτύκιζον αἱ κρέκες τοῖς ῥύγχεσιν. ἕτεροι δʼ ἐπλινθοφόρουν πελαργοὶ μύριοι· ὕδωρ δʼ ἐφόρουν κάτωθεν ἐς τὸν ἀέρα οἱ χαραδριοὶ καὶ τἄλλα ποτόμιʼ ὄρνεα.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: ἐπηλοφόρουν δʼ αὐτοῖσι τίνες;
ἌΓΓΕΛΟΣ Α: ἐρωδιοὶ λεκάναισι.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: τὸν δὲ πηλὸν ἐνεβάλλοντο πῶς;
ἌΓΓΕΛΟΣ Α: τοῦτʼ ὦγάθʼ ἐξηύρητο καὶ σοφώτατα· οἱ χῆνες ὑποτύπτοντες ὥσπερ ταῖς ἄμαις ἐς τὰς λεκάνας ἐνέβαλλον αὐτοῖς τοῖν ποδοῖν.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: τί δῆτα πόδες ἂν οὐκ ἂν ἐργασαίατο;
ἌΓΓΕΛΟΣ Α: καὶ νὴ Δίʼ αἱ νῆτταί γε περιεζωσμέναι ἐπλινθοφόρουν· ἄνω δὲ τὸν ὑπαγωγέα ἐπέτοντʼ ἔχουσαι κατόπιν †ὥσπερ παιδία τὸν πηλὸν ἐν τοῖς στόμασιν† αἱ χελιδόνες.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: τί δῆτα μισθωτοὺς ἂν ἔτι μισθοῖτό τις; φέρʼ ἴδω, τί δαί; τὰ ξύλινα τοῦ τείχους τίνες ἀπηργάσαντʼ;
Part 26
ἌΓΓΕΛΟΣ Α: ὄρνιθες ἦσαν τέκτονες σοφώτατοι πελεκᾶντες, οἳ τοῖς ῥύγχεσιν ἀπεπελέκησαν τὰς πύλας· ἦν δʼ ὁ κτύπος αὐτῶν πελεκώντων ὥσπερ ἐν ναυπηγίῳ. καὶ νῦν ἅπαντʼ ἐκεῖνα πεπύλωται πύλαις καὶ βεβαλάνωται καὶ φυλάττεται κύκλῳ, ἐφοδεύεται, κωδωνοφορεῖται, πανταχῇ, φυλακαὶ καθεστήκασι καὶ φρυκτωρίαι ἐν τοῖσι πύργοις. ἀλλʼ ἐγὼ μὲν ἀποτρέχων ἀπονίψομαι· σὺ δʼ αὐτὸς ἤδη τἄλλα δρᾶ.
ΧΟΡΌΣ: οὗτος τί ποιεῖς; ἆρα θαυμάζεις ὅτι οὕτω τὸ τεῖχος ἐκτετείχισται ταχύ;
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: νὴ τοὺς θεοὺς ἔγωγε· καὶ γὰρ ἄξιον· ἴσα γὰρ ἀληθῶς φαίνεταί μοι ψεύδεσιν. ἀλλʼ ὅδε φύλαξ γὰρ τῶν ἐκεῖθεν ἄγγελος ἐσθεῖ πρὸς ἡμᾶς δεῦρο πυρρίχην βλέπων.
ἌΓΓΕΛΟΣ Β: ἰοὺ ἰού, ἰοὺ ἰού, ἰοὺ ἰού.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: τί τὸ πρᾶγμα τουτί;
ἌΓΓΕΛΟΣ Β: δεινότατα πεπόνθαμεν. τῶν γὰρ θεῶν τις ἄρτι τῶν παρὰ τοῦ Διὸς διὰ τῶν πυλῶν εἰσέπτετʼ ἐς τὸν ἀέρα, λαθὼν κολοιοὺς φύλακας ἡμεροσκόπους.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: ὦ δεινὸν ἔργον καὶ σχέτλιον εἰργασμένος. τίς τῶν θεῶν;
ἌΓΓΕΛΟΣ Β: οὐκ ἴσμεν· ὅτι δʼ εἶχε πτερά, τοῦτʼ ἴσμεν.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: οὔκουν δῆτα περιπόλους ἐχρῆν πέμψαι κατʼ αὐτὸν εὐθύς;
ἌΓΓΕΛΟΣ Β: ἀλλʼ ἐπέμψαμεν τρισμυρίους ἱέρακας ἱπποτοξότας, χωρεῖ δὲ πᾶς τις ὄνυχας ἠγκυλωμένος, κερχνῂς τριόρχης γὺψ κύμινδις αἰετός· ῥύμῃ τε καὶ πτεροῖσι καὶ ῥοιζήμασιν αἰθὴρ δονεῖται τοῦ θεοῦ ζητουμένου· κἄστʼ οὐ μακρὰν ἄπωθεν, ἀλλʼ ἐνταῦθά που ἤδη ʼστίν.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: οὔκουν σφενδόνας δεῖ λαμβάνειν καὶ τόξα; χώρει δεῦρο πᾶς ὑπηρέτης· τόξευε παῖε, σφενδόνην τίς μοι δότω.
ΧΟΡΌΣ: πόλεμος αἴρεται, πόλεμος οὐ φατὸς πρὸς ἐμὲ καὶ θεούς. ἀλλὰ φύλαττε πᾶς ἀέρα περινέφελον, ὃν ἔρεβος ἐτέκετο, μή σε λάθῃ θεῶν τις ταύτῃ περῶν·
ΧΟΡΌΣ: [...] ἄθρει δὲ πᾶς κύκλῳ σκοπῶν, ὡς ἐγγὺς ἤδη δαίμονος πεδαρσίου δίνης πτερωτὸς φθόγγος ἐξακούεται.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: αὕτη σύ, ποῖ ποῖ ποῖ πέτει; μένʼ ἥσυχος, ἔχʼ ἀτρέμας· αὐτοῦ στῆθʼ· ἐπίσχες τοῦ δρόμου. τίς εἶ; ποδαπή; λέγειν ἐχρῆν ὁπόθεν πότʼ εἶ.
ἾΡΙΣ: παρὰ τῶν θεῶν ἔγωγε τῶν Ὀλυμπίων.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: ὄνομα δέ σο. τί ἐστι; πλοῖον ἢ κυνῆ;
ἾΡΙΣ: Ἶρις ταχεῖα.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: Πάραλος ἢ Σαλαμινία;
ἾΡΙΣ: τί δὲ τοῦτο;
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: ταυτηνί τις οὐ συλλήψεται ἀναπτόμενος τρίορχος;
Part 27
ἾΡΙΣ: ἐμὲ συλλήψεται; τί ποτʼ ἐστὶ τουτὶ τὸ κακόν;
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: οἰμώξει μακρά.
ἾΡΙΣ: ἄτοπόν γε τουτὶ πρᾶγμα.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: κατὰ ποίας πύλας εἰσῆλθες ἐς τὸ τεῖχος ὦ μιαρωτάτη;
ἾΡΙΣ: οὐκ οἶδα μὰ Δίʼ ἔγωγε κατὰ ποίας πύλας.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: ἤκουσας αὐτῆς οἷον εἰρωνεύεται; πρὸς τοὺς κολοιάρχας προσῆλθες; οὐ λέγεις; σφραγῖδʼ ἔχεις παρὰ τῶν πελαργῶν;
ἾΡΙΣ: τί τὸ κακόν.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: οὐκ ἔλαβες;
ἾΡΙΣ: ὑγιαίνεις μέν;
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: οὐδὲ σύμβολον ἐπέβαλεν ὀρνίθαρχος οὐδείς σοι παρών;
ἾΡΙΣ: μὰ Δίʼ οὐκ ἔμοιγʼ ἐπέβαλεν οὐδεὶς ὦ μέλε.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: κἄπειτα δῆθʼ οὕτω σιωπῇ διαπέτει διὰ τῆς πόλεως τῆς ἀλλοτρίας καὶ τοῦ χάους;
ἾΡΙΣ: ποίᾳ γὰρ ἄλλῃ χρὴ πέτεσθαι τοὺς θεούς;
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: οὐκ οἶδα μὰ Δίʼ ἔγωγε· τῇδε μὲν γὰρ οὔ. ἀδικεῖς δὲ καὶ νῦν. ἆρά γʼ οἶσθα τοῦθʼ ὅτι δικαιότατʼ ἂν ληφθεῖσα πασῶν Ἰρίδων ἀπέθανες, εἰ τῆς ἀξίας ἐτύγχανες;
ἾΡΙΣ: ἀλλʼ ἀθάνατός εἰμʼ.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: ἀλλʼ ὅμως ἂν ἀπέθανες. δεινότατα γάρ τοι πεισόμεσθʼ, ἐμοὶ δοκεῖ, εἰ τῶν μὲν ἄλλων ἄρχομεν, ὑμεῖς δʼ οἱ θεοὶ ἀκολαστανεῖτε, κοὐδέπω γνώσεσθʼ ὅτι ἀκροατέον ὑμῖν ἐν μέρει τῶν κρειττόνων. φράσον δέ τοί μοι τὼ πτέρυγε ποῖ ναυστολεῖς;
ἾΡΙΣ: ἐγώ; πρὸς ἀνθρώπους πέτομαι παρὰ τοῦ πατρὸς φράσουσα θύειν τοῖς Ὀλυμπίοις θεοῖς μηλοσφαγεῖν τε βουθύτοις ἐπʼ ἐσχάραις κνισᾶν τʼ ἀγυιάς.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: τί σὺ λέγεις; ποίοις θεοῖς;
ἾΡΙΣ: ποίοισιν; ἡμῖν τοῖς ἐν οὐρανῷ θεοῖς.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: θεοὶ γὰρ ὑμεῖς;
Part 28
ἾΡΙΣ: τίς γάρ ἐστʼ ἄλλος θεός;
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: ὄρνιθες ἀνθρώποισι νῦν εἰσιν θεοί, οἷς θυτέον αὐτούς, ἀλλὰ μὰ Δίʼ οὐ τῷ Διί.
ἾΡΙΣ: ὦ μῶρε μῶρε μὴ θεῶν κίνει φρένας δεινάς, ὅπως μή σου γένος πανώλεθρον Διὸς μακέλλῃ πᾶν ἀναστρέψῃ Δίκη, λιγνὺς δὲ σῶμα καὶ δόμων περιπτυχὰς καταιθαλώσῃ σου Λικυμνίαις βολαῖς.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: ἄκουσον αὕτη· παῦε τῶν παφλασμάτων· ἔχʼ ἀτρέμα. φέρʼ ἴδω, πότερα Λυδὸν ἢ Φρύγα ταυτὶ λέγουσα μορμολύττεσθαι δοκεῖς; ἆρʼ οἶσθʼ ὅτι Ζεὺς εἴ με λυπήσει πέρα, μέλαθρα μὲν αὐτοῦ καὶ δόμους Ἀμφίονος καταιθαλώσω πυρφόροισιν αἰετοῖς; πέμψω δὲ πορφυρίωνας ἐς τὸν οὐρανὸν ὄρνις ἐπʼ αὐτὸν παρδαλᾶς ἐνημμένους πλεῖν ἑξακοσίους τὸν ἀριθμόν. καὶ δή ποτε εἷς Πορφυρίων αὐτῷ παρέσχε πράγματα. σὺ δʼ εἴ με λυπήσεις τι, τῆς διακόνου πρώτης ἀνατείνας τὼ σκέλει διαμηριῶ τὴν Ἶριν αὐτήν, ὥστε θαυμάζειν ὅπως οὕτω γέρων ὢν στύομαι τριέμβολον.
ἾΡΙΣ: διαρραγείης ὦ μέλʼ αὐτοῖς ῥήμασιν.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: οὐκ ἀποσοβήσεις; οὐ ταχέως; εὐρὰξ πατάξ.
ἾΡΙΣ: ἦ μήν σε παύσει τῆς ὕβρεως οὑμὸς πατήρ.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: οἴμοι τάλας. οὔκουν ἑτέρωσε πετομένη καταιθαλώσεις τῶν νεωτέρων τινά;
ΧΟΡΌΣ: ἀποκεκλῄκαμεν διογενεῖς θεοὺς μηκέτι τὴν ἐμὴν διαπερᾶν πόλιν, μηδέ γέ τινʼ ἱερόθυτον ἀνὰ δάπεδον ἔτι τῇδε βροτῶν θεοῖσι πέμπειν καπνόν.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: δεινόν γε τὸν κήρυκα τὸν παρὰ τοὺς βροτοὺς οἰχόμενον, εἰ μηδέποτε νοστήσει πάλιν.
ΚΗ͂ΡΥΞ: ὦ Πισθέταιρʼ ὦ μακάριʼ ὦ σοφώτατε, ὦ κλεινότατʼ ὦ σοφώτατʼ ὦ γλαφυρώτατε, ὦ τρισμακάριʼ ὦ κατακέλευσον.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: τί σὺ λέγεις;
ΚΗ͂ΡΥΞ: στεφάνῳ σε χρυσῷ τῷδε σοφίας οὕνεκα στεφανοῦσι καὶ τιμῶσιν οἱ πάντες λεῴ.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: δέχομαι. τί δʼ οὕτως οἱ λεῲ τιμῶσί με;
ΚΗ͂ΡΥΞ: ὦ κλεινοτάτην αἰθέριον οἰκίσας πόλιν, οὐκ οἷσθʼ ὅσην τιμὴν παρʼ ἀνθρώποις φέρει, ὅσους τʼ ἐραστὰς τῆσδε τῆς χώρας ἔχεις. πρὶν μὲν γὰρ οἰκίσαι σε τήνδε τὴν πόλιν, ἐλακωνομάνουν ἅπαντες ἄνθρωποι τότε, ἐκόμων ἐπείνων ἐρρύπων ἐσωκράτουν σκυτάλιʼ ἐφόρουν, νυνὶ δʼ ὑποστρέψαντες αὖ ὀρνιθομανοῦσι, πάντα δʼ ὑπὸ τῆς ἡδονῆς ποιοῦσιν ἅπερ ὄρνιθες ἐκμιμούμενοι· πρῶτον μὲν εὐθὺς πάντες ἐξ εὐνῆς ἅμα ἐπέτονθʼ ἕωθεν ὥσπερ ἡμεῖς ἐπὶ νομόν· κἄπειτʼ ἂν ἅμα κατῆραν ἐς τὰ βιβλία· εἶτʼ ἀπενέμοντʼ ἐνταῦθα τὰ ψηφίσματα. ὠρνιθομάνουν δʼ οὕτω περιφανῶς ὥστε καὶ πολλοῖσιν ὀρνίθων ὀνόματʼ ἦν κείμενα. πέρδιξ μὲν εἷς κάπηλος ὠνομάζετο χωλός, Μενίππῳ δʼ ἦν χελιδὼν τοὔνομα, Ὀπουντίῳ δʼ ὀφθαλμὸν οὐκ ἔχων κόραξ, κορυδὸς Φιλοκλέει, χηναλώπηξ Θεογένει, ἶβις Λυκούργῳ, Χαιρεφῶντι νυκτερίς, Συρακοσίῳ δὲ κίττα· Μειδίας δʼ ἐκεῖ ὄρτυξ ἐκαλεῖτο· καὶ γὰρ ᾔκειν ὄρτυγι ὑπὸ στυφοκόπου τὴν κεφαλὴν πεπληγμένῳ. ᾖδον δʼ ὑπὸ φιλορνιθίας πάντες μέλη, ὅπου χελιδὼν ἦν τις ἐμπεποιημένη ἢ πηνέλοψ ἢ χήν τις ἢ περιστερὰ ἢ πτέρυγες, ἢ πτεροῦ τι καὶ σμικρὸν προσῆν. τοιαῦτα μὲν τἀκεῖθεν. ἓν δέ σοι λέγω· ἥξουσʼ ἐκεῖθεν δεῦρο πλεῖν ἢ μύριοι πτερῶν δεόμενοι καὶ τρόπων γαμψωνύχων· ὥστε πτερῶν σοι τοῖς ἐποίκοις δεῖ ποθέν.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: οὐκ ἆρα μὰ Δίʼ ἡμῖν ἔτʼ ἔργον ἑστάναι. ἀλλʼ ὡς τάχιστα σὺ μὲν ἰὼν τὰς ἀρρίχους καὶ τοὺς κοφίνους ἅπαντας ἐμπίμπλη πτερῶν· Μανῆς δὲ φερέτω μοι θύραζε τὰ πτερά· ἐγὼ δʼ ἐκείνων τοὺς προσιόντας δέξομαι.
ΧΟΡΌΣ: ταχὺ δὴ πολυάνορα τάνδε πόλιν καλεῖ τις ἀνθρώπων.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: τύχη μόνον προσείη.
ΧΟΡΌΣ: κατέχουσι δʼ ἔρωτες ἐμᾶς πόλεως.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: θάττον φέρειν κελεύω.
Part 29
ΧΟΡΌΣ: τί γὰρ οὐκ ἔνι ταύτῃ καλὸν ἀνδρὶ μετοικεῖν; Σοφία Πόθος Ἀμβροσία Χάριτες τό τε τῆς ἀγανόφρονος Ἡσυχίας εὐήμερον πρόσωπον.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: ὡς βλακικῶς διακονεῖς· οὐ θᾶττον ἐγκονήσεις;
ΧΟΡΌΣ: φερέτω κάλαθον ταχύ τις πτερύγων, σὺ δʼ αὖθις ἐξόρμα —
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: τύπτων γε τοῦτον ὡδί.
ΧΟΡΌΣ: πάνυ γὰρ βραδύς ἐστί τις ὥσπερ ὄνος.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: Μανῆς γάρ ἐστι δειλός.
ΧΟΡΌΣ: σὺ δὲ τὰ πτερὰ πρῶτον διάθες τάδε κόσμῳ, τά τε μουσίχʼ ὁμοῦ τά τε μαντικὰ καὶ τὰ θαλάττιʼ. ἔπειτα δʼ ὅπως φρονίμως πρὸς ἄνδρʼ ὁρῶν πτερώσεις.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: οὔ τοι μὰ τὰς κερχνῇδας ἔτι σοῦ σχήσομαι, οὕτως ὁρῶν σε δειλὸν ὄντα καὶ βραδύν.
ΠΑΤΡΑΛΟΊΑΣ: γενοίμαν αἰετὸς ὑψιπέτας, ὡς ἀμποταθείην ὑπὲρ ἀτρυγέτου γλαυκᾶς ἐπʼ οἶδμα λίμνας.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: ἔοικεν οὐ ψευδαγγελήσειν ἅγγελος. ᾄδων γὰρ ὅδε τις αἰετοὺς προσέρχεται.
ΠΑΤΡΑΛΟΊΑΣ: αἰβοῖ· οὐκ ἔστιν οὐδὲν τοῦ πέτεσθαι γλυκύτερον· ὀρνιθομανῶ γὰρ καὶ πέτομαι καὶ βούλομαι οἰκεῖν μεθʼ ὑμῶν κἀπιθυμῶ τῶν νόμων.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: ποίων νόμων; πολλοὶ γὰρ ὀρνίθων νόμοι.
ΠΑΤΡΑΛΟΊΑΣ: πάντων· μάλιστα δʼ ὅτι καλὸν νομίζεται τὸν πατέρα τοῖς ὄρνισιν ἄγχειν καὶ δάκνειν.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: καὶ νὴ Δίʼ ἀνδρεῖόν γε πάνυ νομιζομεν, ὃς ἂν πεπλήγῃ τὸν πατέρα νεοττὸς ὤν.
ΠΑΤΡΑΛΟΊΑΣ: διὰ ταῦτα μέντοι δεῦρʼ ἀνοικισθεὶς ἐγὼ ἄγχειν ἐπιθυμῶ τὸν πατέρα καὶ πάντʼ ἔχειν.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: ἀλλʼ ἔστιν ἡμῖν τοῖσιν ὄρνισιν νόμος παλαιὸς ἐν ταῖς τῶν πελαργῶν κύρβεσιν· ἐπὴν ὁ πατὴρ ὁ πελαργὸς ἐκπετησίμους πάντας ποιήσῃ τοὺς πελαργιδέας τρέφων, δεῖ τοὺς νεοττοὺς τὸν πατέρα πάλιν τρέφειν.
ΠΑΤΡΑΛΟΊΑΣ: ἀπέλαυσά τἄρα νὴ Δίʼ ἐλθὼν ἐνθαδί, εἴπερ γέ μοι καὶ τὸν πατέρα βοσκητέον.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: οὐδέν γʼ. ἐπειδήπερ γὰρ ἦλθες ὦ μέλε εὔνους, πτερώσω σʼ ὥσπερ ὄρνιν ὀρφανόν. σοὶ δʼ ὦ νεανίσκʼ οὐ κακῶς ὑποθήσομαι, ἀλλʼ οἷάπερ αὐτὸς ἔμαθον ὅτε παῖς ἦ. σὺ γὰρ τὸν μὲν πατέρα μὴ τύπτε· ταυτηνδὶ λαβὼν τὴν πτέρυγα καὶ τουτὶ τὸ πλῆκτρον θἀτέρᾳ, νομίσας ἀλεκτρυόνος ἔχειν τονδὶ λόφον, φρούρει στρατεύου μισθοφορῶν σαυτὸν τρέφε, τὸν πατέρ ἔα ζῆν· ἀλλʼ ἐπειδὴ μάχιμος εἶ, ἐς τἀπὶ Θρᾴκης ἀποπέτου κἀκεῖ μάχου.
ΠΑΤΡΑΛΟΊΑΣ: νὴ τὸν Διόνυσον εὖ γέ μοι δοκεῖς λέγειν, καὶ πείσομαί σοι.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: νοῦν ἄρʼ ἔξεις νὴ Δία.
Part 30
ΚΙΝΗΣΊΑΣ: ἀναπέτομαι δὴ πρὸς Ὄλυμπον πτερύγεσσι κούφαις· πέτομαι δʼ ὁδὸν ἄλλοτʼ ἐπʼ ἄλλαν μελέων —
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: τουτὶ τὸ πρᾶγμα φορτίου δεῖται πτερῶν.
ΚΙΝΗΣΊΑΣ: ἀφόβῳ φρενὶ σώματί τε νέαν ἐφέπων —
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: ἀσπαζόμεσθα φιλύρινον Κινησίαν. τί δεῦρο πόδα σὺ κυλλὸν ἀνὰ κύκλον κυκλεῖς;
ΚΙΝΗΣΊΑΣ: ὄρνις γενέσθαι βούλομαι λιγύφθογγος ἀηδών.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: παῦσαι μελῳδῶν, ἀλλʼ ὅ τι λέγεις εἰπέ μοι.
ΚΙΝΗΣΊΑΣ: ὑπὸ σοῦ πτερωθεὶς βούλομαι μετάρσιος ἀναπτόμενος ἐκ τῶν νεφελῶν καινὰς λαβεῖν ἀεροδονήτους καὶ νιφοβόλους ἀναβολάς.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: ἐκ τῶν νεφελῶν γὰρ ἄν τις ἀναβολὰς λάβοι;
ΚΙΝΗΣΊΑΣ: κρέμαται μὲν οὖν ἐντεῦθεν ἡμῶν ἡ τέχνη. τῶν διθυράμβων γὰρ τὰ λαμπρὰ γίγνεται ἀέρια καὶ σκότιά γε καὶ κυαναυγέα καὶ πτεροδόνητα· σὺ δὲ κλύων εἴσει τάχα.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: οὐ δῆτʼ ἔγωγε.
ΚΙΝΗΣΊΑΣ: νὴ τὸν Ἡρακλέα σύ γε. ἅπαντα γὰρ δίειμί σοι τὸν ἀέρα.
ΚΙΝΗΣΊΑΣ: εἴδωλα πετεινῶν αἰθεροδρόμων οἰωνῶν ταναοδείρων —
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: ὠόπ.
ΚΙΝΗΣΊΑΣ: τὸν ἁλάδρομον ἁλάμενος ἅμʼ ἀνεμων πνοαῖσι βαίην.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: νὴ τὸν Δίʼ ἦ ʼγώ σου καταπαύσω τὰς πνοάς.
ΚΙΝΗΣΊΑΣ: τοτὲ μὲν νοτίαν στείχων πρὸς ὁδόν, τοτὲ δʼ αὖ βορέᾳ σῶμα πελάζων ἀλίμενον αἰθέρος αὔλακα τέμνων.
ΚΙΝΗΣΊΑΣ: χαρίεντά γʼ ὦ πρεσβῦτʼ ἐσοφίσω καὶ σοφά.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: οὐ γὰρ σὺ χαίρεις πτεροδόνητος γενόμενος;
ΚΙΝΗΣΊΑΣ: ταυτὶ πεποίηκας τὸν κυκλιοδιδάσκαλον, ὂς ταῖσι φυλαῖς περιμάχητός εἰμʼ ἀεί;
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: βούλει διδάσκειν καὶ παρʼ ἡμῖν οὖν μένων Λεωτροφίδῃ χορὸν πετομένων ὀρνέων Κεκροπίδα φυλήν;
Part 31
ΚΙΝΗΣΊΑΣ: καταγελᾷς μου, δῆλος εἶ. ἀλλʼ οὖν ἔγωγʼ οὐ παύσομαι, τοῦτʼ ἴσθʼ ὅτι, πρὶν ἂν πτερωθεὶς διαδράμω τὸν ἀέρα.
ΣΥΚΟΦΆΝΤΗΣ: ὄρνιθες τίνες οὐδὲν ἔχοντες πτεροποίκιλοι, τανυσίπτερε ποικίλα χελιδοῖ;
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: τουτὶ τὸ κακὸν οὐ φαῦλον ἐξεγρήγορεν. ὅδʼ αὖ μινυρίζων δεῦρό τις προσέρχεται.
ΣΥΚΟΦΆΝΤΗΣ: τανυσίπτερε ποικίλα μάλʼ αὖθις.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: ἐς θοἰμάτιον τὸ σκόλιον ᾄδειν μοι δοκεῖ, δεῖσθαι δʼ ἔοικεν οὐκ ὀλίγων χελιδόνων.
ΣΥΚΟΦΆΝΤΗΣ: τίς ὁ πτερῶν δεῦρʼ ἐστὶ τοὺς ἀφικνουμένους;
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: ὁδὶ πάρεστιν· ἀλλʼ ὅτου δεῖ χρὴ λέγειν.
ΣΥΚΟΦΆΝΤΗΣ: πτερῶν πτερῶν δεῖ· μὴ πύθῃ τὸ δεύτερον.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: μῶν εὐθὺ Πελλήνης πέτεσθαι διανοεῖ;
ΣΥΚΟΦΆΝΤΗΣ: μὰ Δίʼ ἀλλὰ κλητήρ εἰμι νησιωτικὸς καὶ συκοφάντης —
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: ὦ μακάριε τῆς τέχνης.
ΣΥΚΟΦΆΝΤΗΣ: καὶ πραγματοδίφης. εἶτα δέομαι πτερὰ λαβὼν κύκλῳ περισοβεῖν τὰς πόλεις καλούμενος.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: ὑπὸ πτερύγων τι προσκαλεῖ σοφώτερον;
ΣΥΚΟΦΆΝΤΗΣ: μὰ Δίʼ ἀλλʼ ἵνʼ οἱ λῃσταί τε μὴ λυπῶσί με, μετὰ τῶν γεράνων τʼ ἐκεῖθεν ἀναχωρῶ πάλιν, ἀνθʼ ἕρματος πολλὰς καταπεπωκὼς δίκας.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: τουτὶ γὰρ ἐργάζει σὺ τοὔργον; εἰπέ μοι, νεανίας ὢν συκοφαντεῖς τοὺς ξένους;
ΣΥΚΟΦΆΝΤΗΣ: τί γὰρ πάθω; σκάπτειν γὰρ οὐκ ἐπίσταμαι.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: ἀλλʼ ἔστιν ἕτερα νὴ Δίʼ ἔργα σώφρονα, ἀφʼ ὧν διαζῆν ἄνδρα χρῆν τοσουτονὶ ἐκ τοῦ δικαίου μᾶλλον ἢ δικορραφεῖν.
ΣΥΚΟΦΆΝΤΗΣ: ὦ δαιμόνιε μὴ νουθέτει μʼ ἀλλὰ πτέρου.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: νῦν τοι λέγων πτερῶ σε.
ΣΥΚΟΦΆΝΤΗΣ: καὶ πῶς ἂν λόγοις ἄνδρα πτερώσειας σύ;
Part 32
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: πάντες τοῖς λόγοις ἀναπτεροῦνται.
ΣΥΚΟΦΆΝΤΗΣ: πάντες;
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: οὐκ ἀκήκοας, ὅταν λέγωσιν οἱ πατέρες ἑκάστοτε τοῖς μειρακίοις ἐν τοῖσι κουρείοις ταδί; δεινῶς γέ μου τὸ μειράκιον Διειτρέφης λέγων ἀνεπτέρωκεν ὥσθʼ ἱππηλατεῖν. ὁ δέ τις τὸν αὑτοῦ φησιν ἐπὶ τραγῳδίᾳ ἀνεπτερῶσθαι καὶ πεποτῆσθαι τὰς φρένας.
ΣΥΚΟΦΆΝΤΗΣ: λόγοισί τἄρα καὶ πτεροῦνται;
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: φήμʼ ἐγώ. ὑπὸ γὰρ λόγων ὁ νοῦς τε μετεωρίζεται ἐπαίρεταί τʼ ἄνθρωπος. οὕτω καί σʼ ἐγὼ ἀναπτερώσας βούλομαι χρηστοῖς λόγοις τρέψαι πρὸς ἔργον νόμιμον.
ΣΥΚΟΦΆΝΤΗΣ: ἀλλʼ οὐ βούλομαι.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: τί δαὶ ποιήσεις;
ΣΥΚΟΦΆΝΤΗΣ: τὸ γένος οὐ καταισχυνῶ. παππῷος ὁ βίος συκοφαντεῖν ἐστί μοι. ἀλλὰ πτέρου με ταχέσι καὶ κούφοις πτεροῖς ἱέρακος ἢ κερχνῇδος, ὡς ἂν τοὺς ξένους καλεσάμενος κᾆτʼ ἐγκεκληκὼς ἐνθαδὶ κατʼ αὖ πέτωμαι πάλιν ἐκεῖσε.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: μανθάνω. ὡδὶ λέγεις· ὅπως ἂν ὠφλήκῃ δίκην ἐνθάδε πρὶν ἥκειν ὁ ξένος.
ΣΥΚΟΦΆΝΤΗΣ: πάνυ μανθάνεις.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: κἄπειθʼ ὁ μὲν πλεῖ δεῦρο, σὺ δʼ ἐκεῖσʼ αὖ πέτει ἁρπασόμενος τὰ χρήματʼ αὐτοῦ.
ΣΥΚΟΦΆΝΤΗΣ: πάντʼ ἔχεις. βέμβικος οὐδὲν διαφέρειν δεῖ.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: μανθάνω βέμβικα· καὶ μὴν ἔστι μοι νὴ τὸν Δία κάλλιστα Κορκυραῖα τοιαυτὶ πτερά.
ΣΥΚΟΦΆΝΤΗΣ: οἴμοι τάλας μάστιγʼ ἔχεις.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: πτερὼ μὲν οὖν, οἷσί σε ποιήσω τήμερον βεμβικιᾶν.
ΣΥΚΟΦΆΝΤΗΣ: οἴμοι τάλας.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: οὐ πτερυγιεῖς ἐντευθενί; οὐκ ἀπολιβάξεις ὦ κάκιστʼ ἀπολούμενος; πικρὰν τάχʼ ὄψει στρεψοδικοπανουργίαν. ἀπίωμεν ἡμεῖς ξυλλαβόντες τὰ πτερά.
ΧΟΡΌΣ: πολλὰ δὴ καὶ καινὰ καὶ θαυμάστʼ ἐπεπτόμεσθα καὶ δεινὰ πράγματʼ εἴδομεν. ἔστι γὰρ δένδρον πεφυκὸς ἔκτοπόν τι Καρδίας ἀ- πωτέρω Κλεώνυμος, χρήσιμον μὲν οὐδέν, ἄλλως δὲ δειλὸν καὶ μέγα. τοῦτο τοῦ μὲν ἦρος ἀεὶ βλαστάνει καὶ συκοφαντεῖ, τοῦ δὲ χειμῶνος πάλιν τὰς ἀσπίδας φυλλορροεῖ.
ΧΟΡΌΣ: ἔστι δʼ αὗ χώρα πρὸς αὐτῷ τῷ σκότῳ πόρρω τις ἐν τῇ λύχνων ἐρημίᾳ, ἔνθα τοῖς ἥρωσιν ἄνθρωποι ξυναριστῶσι καὶ ξύν- εισι πλὴν τῆς ἑσπέρας. τηνικαῦτα δʼ οὐκέτʼ ἦν ἀσφαλὲς ξυντυγχάνειν. εἰ γὰρ ἐντύχοι τις ἥρῳ τῶν βροτῶν νύκτωρ Ὀρέστῃ, γυμνὸς ἦν πληγεὶς ὑπʼ αὐτοῦ πάντα τἀπιδέξια.
ΠΡΟΜΗΘΕΎΣ: οἴμοι τάλας, ὁ Ζεὺς ὅπως μή μʼ ὄψεται. ποῦ Πισθέταιρός ἐστʼ;
Part 33
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: ἔα τουτὶ τί ἦν; τίς ὁ συγκαλυμμός;
ΠΡΟΜΗΘΕΎΣ: τῶν θεῶν ὁρᾷς τινα ἐμοῦ κατόπιν ἐνταῦθα;
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: μὰ Δίʼ ἐγὼ μὲν οὔ. τίς δʼ εἶ σύ;
ΠΡΟΜΗΘΕΎΣ: πηνίκʼ ἐστὶν ἄρα τῆς ἡμέρας;
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: ὁπηνίκα; σμικρόν τι μετὰ μεσημβρίαν. ἀλλὰ σὺ τίς εἶ;
ΠΡΟΜΗΘΕΎΣ: βουλυτὸς ἢ περαιτέρω;
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: οἴμʼ ὡς βδελύττομαί σε.
ΠΡΟΜΗΘΕΎΣ: τί γὰρ ὁ Ζεὺς ποιεῖ; ἀπαιθριάζει τὰς νεφέλας ἢ ξυννέφει;
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: οἴμωζε μεγάλʼ.
ΠΡΟΜΗΘΕΎΣ: οὕτω μὲν ἐκκεκαλύψομαι.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: ὦ φίλε Προμηθεῦ.
ΠΡΟΜΗΘΕΎΣ: παῦε παῦε, μὴ βόα.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: τί γὰρ ἔστι;
ΠΡΟΜΗΘΕΎΣ: σίγα, μὴ κάλει μου τοὔνομα· ἀπὸ γάρ μʼ ὀλεῖς, εἴ μʼ ἐνθάδʼ ὁ Ζεὺς ὄψεται. ἀλλʼ ἵνα φράσω σοι πάντα τἄνω πράγματα, τουτὶ λαβών μου τὸ σκιάδειον ὑπέρεχε ἄνωθεν, ὡς ἂν μή μʼ ὁρῶσιν οἱ θεοί.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: ἰοὺ ἰού· εὖ γʼ ἐπενόησας αὐτὸ καὶ προμηθικῶς. ὑπόδυθι ταχὺ δὴ κᾆτα θαρρήσας λέγε.
ΠΡΟΜΗΘΕΎΣ: ἄκουε δή νυν.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: ὡς ἀκούοντος λέγε.
ΠΡΟΜΗΘΕΎΣ: ἀπόλωλεν ὁ Ζεύς.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: πηνίκʼ ἄττʼ ἀπώλετο;
ΠΡΟΜΗΘΕΎΣ: ἐξ οὗπερ ὑμεῖς ᾠκίσατε τὸν ἀέρα. θύει γὰρ οὐδεὶς οὐδὲν ἀνθρώπων ἔτι θεοῖσιν, οὐδὲ κνῖσα μηρίων ἄπο ἀνῆλθεν ὡς ἡμᾶς ἀπʼ ἐκείνου τοῦ χρόνου, ἀλλʼ ὡσπερεὶ Θεσμοφορίοις νηστεύομεν ἄνευ θυηλῶν· οἱ δὲ βάρβαροι θεοὶ πεινῶντες ὥσπερ Ἰλλυριοὶ κεκριγότες ἐπιστρατεύσειν φάσʼ ἄνωθεν τῷ Διί, εἰ μὴ παρέξει τἀμπόριʼ ἀνεῳγμένα, ἵνʼ εἰσάγοιτο σπλάγχνα κατατετμημένα.
Part 34
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: εἰσὶν γὰρ ἕτεροι βάρβαροι θεοί τινες ἄνωθεν ὑμῶν;
ΠΡΟΜΗΘΕΎΣ: οὐ γάρ εἰσι βάρβαροι, ὅθεν ὁ πατρῷός ἐστιν Ἐξηκεστίδῃ;
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: ὄνομα δὲ τούτοις τοῖς θεοῖς τοῖς βαρβάροις τί ἔστιν;
ΠΡΟΜΗΘΕΎΣ: ὅ τι ἔστιν; Τριβαλλοί.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: μανθάνω. ἐντεῦθεν ἆρα τοὐπιτριβείης ἐγένετο;
ΠΡΟΜΗΘΕΎΣ: μάλιστα πάντων. ἓν δέ σοι λέγω σαφές· ἥξουσι πρέσβεις δεῦρο περὶ διαλλαγῶν παρὰ τοῦ Διὸς καὶ τῶν Τριβαλλῶν τῶν ἄνω· ὑμεῖς δὲ μὴ σπένδεσθʼ, ἐὰν μὴ παραδιδῷ τὸ σκῆπτρον ὁ Ζεὺς τοῖσιν ὄρνισιν πάλιν, καὶ τὴν Βασίλειάν σοι γυναῖκʼ ἔχειν διδῷ.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: τίς ἐστιν ἡ Βασίλεια;
ΠΡΟΜΗΘΕΎΣ: καλλίστη κόρη, ἥπερ ταμιεύει τὸν κεραυνὸν τοῦ Διὸς καὶ τἄλλʼ ἁπαξάπαντα, τὴν εὐβουλίαν τὴν εὐνομίαν τὴν σωφροσύνην τὰ νεώρια, τὴν λοιδορίαν τὸν κωλακρέτην τὰ τριώβολα.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: ἅπαντά γʼ ἆρʼ αὐτῷ ταμιεύει;
ΠΡΟΜΗΘΕΎΣ: φήμʼ ἐγώ. ἥν γʼ ἢν σὺ παρʼ ἐκείνου παραλάβῃς, πάντʼ ἔχεις. τούτων ἕνεκα δεῦρʼ ἦλθον, ἵνα φράσαιμί σοι. ἀεί ποτʼ ἀνθρώποις γὰρ εὔνους εἴμʼ ἐγώ.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: μόνον θεῶν γὰρ διὰ σʼ ἀπανθρακίζομεν.
ΠΡΟΜΗΘΕΎΣ: μισῶ δʼ ἅπαντας τοὺς θεούς, ὡς οἶσθα σύ.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: νὴ τὸν Δίʼ ἀεὶ δῆτα θεομισὴς ἔφυς.
ΠΡΟΜΗΘΕΎΣ: Τίμων καθαρός. ἀλλʼ ὡς ἂν ἀποτρέχω πάλιν, φέρε τὸ σκιάδειον, ἵνα με κἂν ὁ Ζεὺς ἴδῃ ἄνωθεν, ἀκολουθεῖν δοκῶ κανηφόρῳ.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: καὶ τὸν δίφρον γε διφροφόρει τονδὶ λαβών.
ΧΟΡΌΣ: πρὸς δὲ τοῖς Σκιάποσιν λίμνη τις ἔστʼ ἄλουτος οὗ ψυχαγωγεῖ Σωκράτης· ἔνθα καὶ Πείσανδρος ἦλθε δεόμενος ψυχὴν ἰδεῖν ἣ ζῶντʼ ἐκεῖνον προὔλιπε, σφάγιʼ ἔχων κάμηλον ἀμνόν τινʼ, ἧς λαιμοὺς τεμὼν ὥσπερ ποθʼ οὑδυσσεὺς ἀπῆλθε, κᾆτʼ ἀνῆλθʼ αὐτῷ κάτωθεν πρὸς τὸ λαῖτμα τῆς καμήλου Χαιρεφῶν ἡ νυκτερίς.
ΠΟΣΕΙΔΩ͂Ν: τὸ μὲν πόλισμα τῆς Νεφελοκοκκυγίας ὁρᾶν τοδὶ πάρεστιν, οἷ πρεσβεύομεν. οὗτος τί δρᾷς; ἐπʼ ἀριστέρʼ οὕτως ἀμπέχει; οὐ μεταβαλεῖς θοἰμάτιον ὧδʼ ἐπιδέξια; τί ὦ κακόδαιμον; Λαισποδίας εἶ τὴν φύσιν; ὦ δημοκρατία ποῖ προβιβᾷς ἡμᾶς ποτε, εἰ τουτονί γʼ ἐχειροτόνησαν οἱ θεοί;
ΤΡΙΒΑΛΛΌΣ: ἕξεις ἀτρέμας;
ΠΟΣΕΙΔΩ͂Ν: οἴμωζε· πολὺ γὰρ δή σʼ ἐγὼ ἑόρακα πάντων βαρβαρώτατον θεῶν. ἄγε δὴ τί δρῶμεν Ἡράκλεις;
ἩΡΑΚΛΗ͂Σ: ἀκήκοας ἐμοῦ γʼ ὅτι τὸν ἄνθρωπον ἄγχειν βούλομαι, ὅστις ποτʼ ἔσθʼ ὁ τοὺς θεοὺς ἀποτειχίσας.
Part 35
ΠΟΣΕΙΔΩ͂Ν: ἀλλʼ ὦγάθʼ ᾑρήμεσθα περὶ διαλλαγῶν πρέσβεις.
ἩΡΑΚΛΗ͂Σ: διπλασίως μᾶλλον ἄγχειν μοι δοκεῖ.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: τὴν τυρόκνηστίν τις δότω· φέρε σίλφιον· τυρὸν φερέτω τις· πυρπόλει τοὺς ἄνθρακας.
ΠΟΣΕΙΔΩ͂Ν: τὸν ἄνδρα χαίρειν οἱ θεοὶ κελεύομεν τρεῖς ὄντες ἡμεῖς.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: ἀλλʼ ἐπικνῶ τὸ σίλφιον.
ἩΡΑΚΛΗ͂Σ: τὰ δὲ κρέα τοῦ ταῦτʼ ἐστίν;
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: ὄρνιθές τινες ἐπανιστάμενοι τοῖς δημοτικοῖσιν ὀρνέοις ἔδοξαν ἀδικεῖν.
ἩΡΑΚΛΗ͂Σ: εἶτα δῆτα σίλφιον εἴπικνῇς πρότερον αὐτοῖσιν;
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: ὦ χαῖρʼ Ἡράκλεις. τί ἔστι;
ΠΟΣΕΙΔΩ͂Ν: πρεσβεύοντες ἡμεῖς ἥκομεν παρὰ τῶν θεῶν περὶ πολέμου καταλλαγῆς.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: ἔλαιον οὐκ ἔνεστιν ἐν τῇ ληκύθῳ.
ἩΡΑΚΛΗ͂Σ: καὶ μὴν τά γʼ ὀρνίθεια λιπάρʼ εἶναι πρέπει.
ΠΟΣΕΙΔΩ͂Ν: ἡμεῖς τε γὰρ πολεμοῦντες οὐ κερδαίνομεν, ὑμεῖς τʼ ἂν ἡμῖν τοῖς θεοῖς ὄντες φίλοι ὄμβριον ὕδωρ ἂν εἴχετʼ ἐν τοῖς τέλμασιν, ἀλκυονίδας τʼ ἂν ἤγεθʼ ἡμέρας ἀεί. τούτων περὶ πάντων αὐτοκράτορες ἥκομεν.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: ἀλλʼ οὔτε πρότερον πώποθʼ ἡμεῖς ἤρξαμεν πολέμου πρὸς ὑμᾶς, νῦν τʼ ἐθέλομεν, εἰ δοκεῖ, ἐάν τι δίκαιον ἀλλὰ νῦν ἐθέλητε δρᾶν, σπονδὰς ποιεῖσθαι. τὰ δὲ δίκαιʼ ἐστὶν ταδί, τὸ σκῆπτρον ἡμῖν τοῖσιν ὄρνισιν πάλιν τὸν Δίʼ ἀποδοῦναι· κἂν διαλλαττώμεθα ἐπὶ τοῖσδε, τοὺς πρέσβεις ἐπʼ ἄριστον καλῶ.
ἩΡΑΚΛΗ͂Σ: ἐμοὶ μὲν ἀπόχρη ταῦτα καὶ ψηφίζομαι.
ΠΟΣΕΙΔΩ͂Ν: τί ὦ κακόδαιμον; ἠλίθιος καὶ γάστρις εἶ. ἀποστερεῖς τὸν πατέρα τῆς τυραννίδος;
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: ἄληθες; οὐ γὰρ μεῖζον ὑμεῖς οἱ θεοὶ ἰσχύσετʼ, ἢν ὄρνιθες ἄρξωσιν κάτω; νῦν μέν γʼ ὑπὸ ταῖς νεφέλαισιν ἐγκεκρυμμένοι κύψαντες ἐπιορκοῦσιν ὑμᾶς οἱ βροτοί· ἐὰν δὲ τοὺς ὄρνις ἔχητε συμμάχους, ὅταν ὀμνύῃ τις τὸν κόρακα καὶ τὸν Δία, ὁ κόραξ παρελθὼν τοὐπιορκοῦντος λάθρᾳ προσπτόμενος ἐκκόψει τὸν ὀφθαλμὸν θενών.
ΠΟΣΕΙΔΩ͂Ν: νὴ τὸν Ποσειδῶ ταῦτά γέ τοι καλῶς λέγεις.
ἩΡΑΚΛΗ͂Σ: κἀμοὶ δοκεῖ.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: τί δαὶ σὺ φῄς;
Part 36
ΤΡΙΒΑΛΛΌΣ: ναβαισατρεῦ.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: ὁρᾷς; ἐπαινεῖ χοὖτος. ἕτερόν νυν ἔτι ἀκούσαθʼ ὅσον ὑμᾶς ἀγαθὸν ποιήσομεν. ἐάν τις ἀνθρώπων ἱερεῖόν τῳ θεῶν εὐξάμενος εἶτα διασοφίζηται λέγων, μενετοὶ θεοί, καὶ μἀποδιδῷ μισητίᾳ, ἀναπράξομεν καὶ ταῦτα.
ΠΟΣΕΙΔΩ͂Ν: φέρʼ ἴδω τῷ τρόπῳ;
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: ὅταν διαριθμῶν ἀργυρίδιον τύχῃ ἅνθρωπος οὗτος, ἢ καθῆται λούμενος, καταπτόμενος ἰκτῖνος ἁρπάσας λάθρᾳ προβάτοιν δυοῖν τιμὴν ἀνοίσει τῷ θεῷ.
ἩΡΑΚΛΗ͂Σ: τὸ σκῆπτρον ἀποδοῦναι πάλιν ψηφίζομαι τούτοις ἐγώ.
ΠΟΣΕΙΔΩ͂Ν: καὶ τὸν Τριβαλλόν νυν ἐροῦ.
ἩΡΑΚΛΗ͂Σ: ὁ Τριβαλλός, οἰμώζειν δοκεῖ σοι;
ΤΡΙΒΑΛΛΌΣ: σαυνάκα βακταρικροῦσα.
ἩΡΑΚΛΗ͂Σ: φησί μʼ εὖ λέγειν πάνυ.
ΠΟΣΕΙΔΩ͂Ν: εἴ τοι δοκεῖ σφῷν ταῦτα, κἀμοὶ συνδοκεῖ.
ἩΡΑΚΛΗ͂Σ: οὗτος, δοκεῖ δρᾶν ταῦτα τοῦ σκήπτρου πέρι.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: καὶ νὴ Δίʼ ἕτερόν γʼ ἐστὶν οὗ ʼμνήσθην ἐγώ. τὴν μὲν γὰρ Ἥραν παραδίδωμι τῷ Διί, τὴν δὲ Βασίλειαν τὴν κόρην γυναῖκʼ ἐμοὶ ἐκδοτέον ἐστίν.
ΠΟΣΕΙΔΩ͂Ν: οὐ διαλλαγῶν ἐρᾷς. ἀπίωμεν οἴκαδʼ αὖθις.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: ὀλίγον μοι μέλει. μάγειρε τὸ κατάχυσμα χρὴ ποιεῖν γλυκύ.
ἩΡΑΚΛΗ͂Σ: ὦ δαιμόνιʼ ἀνθρώπων Πόσειδον ποῖ φέρει; ἡμεῖς περὶ γυναικὸς μιᾶς πολεμήσομεν;
ΠΟΣΕΙΔΩ͂Ν: τί δαὶ ποιῶμεν;
ἩΡΑΚΛΗ͂Σ: ὅ τι; διαλλαττώμεθα.
ΠΟΣΕΙΔΩ͂Ν: τί δʼ ᾠζύρʼ; οὐκ οἶσθʼ ἐξαπατώμενος πάλαι; βλάπτεις δέ τοι σὺ σαυτόν. ἢν γὰρ ἀποθάνῃ ὁ Ζεὺς παραδοὺς τούτοισι τὴν τυραννίδα, πένης ἔσει σύ. σοῦ γὰρ ἅπαντα γίγνεται τὰ χρήμαθʼ, ὅσʼ ἂν ὁ Ζεὺς ἀποθνῄσκων καταλίπῃ.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: οἴμοι τάλας οἷόν σε περισοφίζεται. δεῦρʼ ὡς ἔμʼ ἀποχώρησον, ἵνα τί σοι φράσω. διαβάλλεταί σʼ ὁ θεῖος ὦ πόνηρε σύ. τῶν γὰρ πατρῴων οὐδʼ ἀκαρῆ μέτεστί σοι κατὰ τοὺς νόμους· νόθος γὰρ εἶ κοὐ γνήσιος.
ἩΡΑΚΛΗ͂Σ: ἐγὼ νόθος; τί λέγεις;
Part 37
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: σὺ μέντοι νὴ Δία ὤν γε ξένης γυναικός. ἢ πῶς ἄν ποτε ἐπίκληρον εἶναι τὴν Ἀθηναίαν δοκεῖς, οὖσαν θυγατέρʼ, ὄντων ἀδελφῶν γνησίων;
ἩΡΑΚΛΗ͂Σ: τί δʼ ἢν ὁ πατὴρ ἐμοὶ διδῷ τὰ χρήματα νοθεἶ ἀποθνῄσκων;
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: ὁ νόμος αὐτὸν οὐκ ἐᾷ. οὗτος ὁ Ποσειδῶν πρῶτος, ὃς ἐπαίρει σε νῦν, ἀνθέξεταί σου τῶν πατρῴων χρημάτων φάσκων ἀδελφὸς αὐτὸς εἶναι γνήσιος. ἐρῶ δὲ δὴ καὶ τὸν Σόλωνός σοι νόμον· νόθῳ δὲ μὴ εἶναι ἀγχιστείαν παίδων ὄντων γνησίων. ἐὰν δὲ παῖδες μὴ ὦσι γνήσιοι, τοῖς ἐγγυτάτω γένους μετεῖναι τῶν χρημάτων.
ἩΡΑΚΛΗ͂Σ: ἐμοὶ δʼ ἄρʼ οὐδὲν τῶν πατρῴων χρημάτων μέτεστιν;
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: οὐ μέντοι μὰ Δία. λέξον δέ μοι, ἤδη σʼ ὁ πατὴρ εἰσήγαγʼ ἐς τοὺς φράτερας;
ἩΡΑΚΛΗ͂Σ: οὐ δῆτʼ ἐμέ γε. καὶ δῆτʼ ἐθαύμαζον πάλαι.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: τί δῆτʼ ἄνω κέχηνας αἴκειαν βλέπων; ἀλλʼ ἢν μεθʼ ἡμῶν ᾖς, καταστήσας σʼ ἐγὼ τύραννον ὀρνίθων παρέξω σοι γάλα.
ἩΡΑΚΛΗ͂Σ: δίκαιʼ ἔμοιγε καὶ πάλαι δοκεῖς λέγειν περὶ τῆς κόρης, κἄγωγε παραδίδωμί σοι.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: τί δαὶ σὺ φῄς;
ΠΟΣΕΙΔΩ͂Ν: τἀναντία ψηφίζομαι.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: ἐν τῷ Τριβαλλῷ πᾶν τὸ πρᾶγμα. τί σὺ λέγεις;
ΤΡΙΒΑΛΛΌΣ: καλάνι κόραυνα καὶ μεγάλα βασιλιναῦ ὄρνιτο παραδίδωμι.
ἩΡΑΚΛΗ͂Σ: παραδοῦναι λέγει.
ΠΟΣΕΙΔΩ͂Ν: μὰ τὸν Δίʼ οὐχ οὗτός γε παραδοῦναι λέγει, εἰ μὴ † βαδίζειν † ωἅσπερ αἱ χελιδόσιν λέγει.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: οὐκοῦν παραδοῦναι ταῖς χελιδόσιν λέγει.
ΠΟΣΕΙΔΩ͂Ν: σφὼ νῦν διαλλάττεσθε καὶ ξυμβαίνετε· ἐγὼ δʼ, ἐπειδὴ σφῷν δοκεῖ, σιγήσομαι.
ἩΡΑΚΛΗ͂Σ: ἡμῖν ἃ λέγεις σὺ πάντα συγχωρεῖν δοκεῖ. ἀλλʼ ἴθι μεθʼ ἡμῶν αὐτὸς ἐς τὸν οὐρανόν, ἵνα τὴν Βασίλειαν καὶ τὰ πάντʼ ἐκεῖ λάβῃς.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: ἐς καιρὸν ἆρα κατεκόπησαν οὑτοιὶ ἐς τοὺς γάμους.
ἩΡΑΚΛΗ͂Σ: βούλεσθε δῆτʼ ἐγὼ τέως ὀπτῶ τὰ κρέα ταυτὶ μένων; ὑμεῖς δʼ ἴτε.
ΠΟΣΕΙΔΩ͂Ν: ὀπτᾷς τὰ κρέα; πολλήν γε τενθείαν λέγεις. οὐκ εἶ μεθʼ ἡμῶν;
Part 38
ἩΡΑΚΛΗ͂Σ: εὖ γε μέντἂν διετέθην.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: ἀλλὰ γαμικὴν χλανίδα δότω τις δεῦρό μοι.
ΧΟΡΌΣ: ἔστι δʼ ἐν Φαναῖσι πρὸς τῇ Κλεψύδρᾳ πανοῦργον ἐγ- γλωττογαστόρων γένος, οἳ θερίζουσίν τε καὶ σπείρουσι καὶ τρυγῶσι ταῖς γλώτταισι συκάζουσί τε· βάρβαροι δʼ εἰσὶν γένος, Γοργίαι τε καὶ Φίλιπποι. κἀπὸ τῶν ἐγγλωττογαστόρων ἐκείνων τῶν Φιλίππων πανταχοῦ τῆς Ἀττικῆς ἡ γλῶττα χωρὶς τέμνεται.
ἌΓΓΕΛΟΣ: ὦ πάντʼ ἀγαθὰ πράττοντες, ὦ μείζω λόγου, ὦ τρισμακάριον πτηνὸν ὀρνίθων γένος, δέχεσθε τὸν τύραννον ὀλβίοις δόμοις. προσέρχεται γὰρ οἷς οὔτε παμφαὴς ἀστὴρ ἰδεῖν ἔλαμψε χρυσαυγεῖ δόμῳ, οὔθʼ ἡλίου τηλαυγὲς ἀκτίνων σέλας τοιοῦτον ἐξέλαμψεν, οἶον ἔρχεται ἔχων γυναικὸς κάλλος οὐ φατὸν λέγειν, πάλλων κεραυνόν, πτεροφόρον Διὸς βέλος· ὀσμὴ δʼ ἀνωνόμαστος ἐς βάθος κύκλου χωρεῖ, καλὸν θέαμα· θυμιαμάτων δʼ αὖραι διαψαίρουσι πλεκτάνην καπνοῦ. ὁδὶ δὲ καὐτός ἐστιν. ἀλλὰ χρὴ θεᾶς Μούσης ἀνοίγειν ἱερὸν εὔφημον στόμα.
ΧΟΡΌΣ: ἄναγε δίεχε πάραγε πάρεχε. περιπέτεσθε τὸν μάκαρα μάκαρι σὺν τύχᾳ. ὦ φεῦ φεῦ τῆς ὥρας τοῦ κάλλους. ὦ μακαριστὸν σὺ γάμον τῇδε πόλει γημας.
ΧΟΡΌΣ: μεγάλαι μεγάλαι κατέχουσι τύχαι γένος ὀρνίθων διὰ τόνδε τὸν ἄνδρʼ. ἀλλʼ ὑμεναίοις καὶ νυμφιδίοισι δέχεσθʼ ᾠδαῖς αὐτὸν καὶ τὴν Βασίλειαν.
ΧΟΡΌΣ: Ἥρᾳ ποτʼ Ὀλυμπίᾳ τῶν ἠλιβάτων θρόνων ἄρχοντα θεοῖς μέγαν Μοῖραι ξυνεκοίμισαν ἐν τοιῷδʼ ὑμεναίῳ. Ὑμὴν ὦ Ὑμέναιʼ ὦ, Ὑμὴν ὦ Ὑμέναιʼ ὦ.
ΧΟΡΌΣ: ὁ δʼ ἀμφιθαλὴς Ἔρως χρυσόπτερος ἡνίας ηὔθυνε παλιντόνους, Ζηνὸς πάροχος γάμων τῆς τʼ εὐδαίμονος Ἥρας. Ὑμὴν ὦ Ὑμέναιʼ ὦ, Ὑμὴν ὦ Ὑμέναιʼ ὦ.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: ἐχάρην ὕμνοις, ἐχάρην ᾠδαῖς· ἄγαμαι δὲ λόγων. ἄγε νυν αὐτοῦ καὶ τὰς χθονίας κλῄσατε βροντὰς τάς τε πυρώδεις Διὸς ἀστεροπὰς δεινόν τʼ ἀργῆτα κεραυνόν.
ΧΟΡΌΣ: ὦ μέγα χρύσεον ἀστεροπῆς φάος, ὦ Διὸς ἄμβροτον ἔγχος πυρφόρον, ὦ χθόνιαι βαρυαχέες ὀμβροφόροι θʼ ἅμα βρονταί, αἷς ὅδε νῦν χθόνα σείει. διὰ σὲ τὰ πάντα κρατήσας καὶ πάρεδρον Βασίλειαν ἔχει Διός. Ὑμὴν ὦ Ὑμέναιʼ ὦ.
ΠΙΣΘΈΤΑΙΡΟΣ: ἔπεσθε νῦν γάμοισιν ὦ φῦλα πάντα συννόμων πτεροφόρʼ ἐπὶ δάπεδον Διὸς καὶ λέχος γαμήλιον. ὄρεξον ὦ μάκαιρα σὴν χεῖρα καὶ πτερῶν ἐμῶν λαβοῦσα συγχόρευσον· αἴρων δὲ κουφιῶ σʼ ἐγώ.
ΧΟΡΌΣ: ἀλαλαλαὶ ἰὴ παιών, τήνελλα καλλίνικος, ὦ δαιμόνων ὑπέρτατε.
Lysistrata
Contents — 29 sections
Part 1
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: ἀλλʼ εἴ τις ἐς Βακχεῖον αὐτὰς ἐκάλεσεν, ἢ ʼς Πανὸς ἢ ʼπὶ Κωλιάδʼ ἢ ʼς Γενετυλλίδος, οὐδʼ ἂν διελθεῖν ἦν ἂν ὑπὸ τῶν τυμπάνων. νῦν δʼ οὐδεμία πάρεστιν ἐνταυθοῖ γυνή· πλὴν ἥ γʼ ἐμὴ κωμῆτις ἥδʼ ἐξέρχεται. χαῖρʼ ὦ Καλονίκη.
ΚΑΛΟΝΊΚΗ: καὶ σύ γʼ ὦ Λυσιστράτη. τί συντετάραξαι; μὴ σκυθρώπαζʼ ὦ τέκνον. οὐ γὰρ πρέπει σοι τοξοποιεῖν τὰς ὀφρῦς.
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: ἀλλʼ ὦ Καλονίκη κάομαι τὴν καρδίαν, καὶ πόλλʼ ὑπὲρ ἡμῶν τῶν γυναικῶν ἄχθομαι, ὁτιὴ παρὰ μὲν τοῖς ἀνδράσιν νενομίσμεθα εἶναι πανοῦργοι—
ΚΑΛΟΝΊΚΗ: καὶ γάρ ἐσμεν νὴ Δία.
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: εἰρημένον δʼ αὐταῖς ἀπαντᾶν ἐνθάδε βουλευσομέναισιν οὐ περὶ φαύλου πράγματος, εὕδουσι κοὐχ ἥκουσιν.
ΚΑΛΟΝΊΚΗ: ἀλλʼ ὦ φιλτάτη ἥξουσι· χαλεπή τοι γυναικῶν ἔξοδος. ἡ μὲν γὰρ ἡμῶν περὶ τὸν ἄνδρʼ ἐκύπτασεν, ἡ δʼ οἰκέτην ἤγειρεν, ἡ δὲ παιδίον κατέκλινεν, ἡ δʼ ἔλουσεν, ἡ δʼ ἐψώμισεν.
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: ἀλλʼ ἕτερά τἄρʼ ἦν τῶνδε προὐργιαίτερα αὐταῖς.
ΚΑΛΟΝΊΚΗ: τί δʼ ἐστὶν ὦ φίλη Λυσιστράτη, ἐφʼ ὅ τι ποθʼ ἡμᾶς τὰς γυναῖκας συγκαλεῖς; τί τὸ πρᾶγμα; πηλίκον τι;
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: μέγα.
ΚΑΛΟΝΊΚΗ: μῶν καὶ παχύ;
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: καὶ νὴ Δία παχύ.
ΚΑΛΟΝΊΚΗ: κᾆτα πῶς οὐχ ἥκομεν;
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: οὐχ οὗτος ὁ τρόπος· ταχὺ γὰρ ἂν ξυνήλθομεν. ἀλλʼ ἔστιν ὑπʼ ἐμοῦ πρᾶγμʼ ἀνεζητημένον πολλαῖσί τʼ ἀγρυπνίαισιν ἐρριπτασμένον.
ΚΑΛΟΝΊΚΗ: ἦ πού τι λεπτόν ἐστι τοὐρριπτασμένον.
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: οὕτω γε λεπτὸν ὥσθʼ ὅλης τῆς Ἑλλάδος ἐν ταῖς γυναιξίν ἐστιν ἡ σωτηρία.
ΚΑΛΟΝΊΚΗ: ἐν ταῖς γυναιξίν; ἐπʼ ὀλίγου γʼ ὠχεῖτʼ ἄρα.
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: ὡς ἔστʼ ἐν ἡμῖν τῆς πόλεως τὰ πράγματα, ἢ μηκέτʼ εἶναι μήτε Πελοποννησίους—
ΚΑΛΟΝΊΚΗ: βέλτιστα τοίνυν μηκέτʼ εἶναι νὴ Δία.
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: Βοιωτίους τε πάντας ἐξολωλέναι.
ΚΑΛΟΝΊΚΗ: μὴ δῆτα πάντας γʼ, ἀλλʼ ἄφελε τὰς ἐγχέλεις.
Part 2
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: περὶ τῶν Ἀθηνῶν δʼ οὐκ ἐπιγλωττήσομαι τοιοῦτον οὐδέν· ἀλλʼ ὑπονόησον σύ μοι. ἢν δὲ ξυνέλθωσʼ αἱ γυναῖκες ἐνθάδε αἵ τʼ ἐκ Βοιωτῶν αἵ τε Πελοποννησίων ἡμεῖς τε, κοινῇ σώσομεν τὴν Ἑλλάδα.
ΚΑΛΟΝΊΚΗ: τί δʼ ἂν γυναῖκες φρόνιμον ἐργασαίατο ἢ λαμπρόν, αἳ καθήμεθʼ ἐξηνθισμέναι, κροκωτοφοροῦσαι καὶ κεκαλλωπισμέναι καὶ Κιμμερίκʼ ὀρθοστάδια καὶ περιβαρίδας;
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: ταῦτʼ αὐτὰ γάρ τοι κἄσθʼ ἃ σώσειν προσδοκῶ, τὰ κροκωτίδια καὶ τὰ μύρα χαἰ περιβαρίδες χἤγχουσα καὶ τὰ διαφανῆ χιτώνια.
ΚΑΛΟΝΊΚΗ: τίνα δὴ τρόπον ποθʼ;
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: ὥστε τῶν νῦν μηδένα ἀνδρῶν ἐπʼ ἀλλήλοισιν ἄρεσθαι δόρυ—
ΚΑΛΟΝΊΚΗ: κροκωτὸν ἄρα νὴ τὼ θεὼ ʼγὼ βάψομαι.
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: μηδʼ ἀσπίδα λαβεῖν—
ΚΑΛΟΝΊΚΗ: Κιμμερικὸν ἐνδύσομαι.
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: μηδὲ ξιφίδιον.
ΚΑΛΟΝΊΚΗ: κτήσομαι περιβαρίδας.
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: ἆρʼ οὐ παρεῖναι τὰς γυναῖκας δῆτʼ ἐχρῆν;
ΚΑΛΟΝΊΚΗ: οὐ γὰρ μὰ Δίʼ ἀλλὰ πετομένας ἥκειν πάλαι.
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: ἀλλʼ ὦ μέλʼ ὄψει τοι σφόδρʼ αὐτὰς Ἀττικάς, ἅπαντα δρώσας τοῦ δέοντος ὕστερον. ἀλλʼ οὐδὲ Παράλων οὐδεμία γυνὴ πάρα, οὐδʼ ἐκ Σαλαμῖνος.
ΚΑΛΟΝΊΚΗ: ἀλλʼ ἐκεῖναί γʼ οἶδʼ ὅτι ἐπὶ τῶν κελήτων διαβεβήκασʼ ὄρθριαι.
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: οὐδʼ ἃς προσεδόκων κἀλογιζόμην ἐγὼ πρώτας παρέσεσθαι δεῦρο τὰς Ἀχαρνέων γυναῖκας, οὐχ ἥκουσιν.
ΚΑΛΟΝΊΚΗ: ἡ γοῦν Θεογένους ὡς δεῦρʼ ἰοῦσα θοὐκάταιον ἤρετο. ἀτὰρ αἵδε καὶ δή σοι προσέρχονταί τινες. αἱδί θʼ ἕτεραι χωροῦσί τινες. ἰοὺ ἰού, πόθεν εἰσίν;
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: Ἀναγυρουντόθεν.
ΚΑΛΟΝΊΚΗ: νὴ τὸν Δία· ὁ γοῦν ἀνάγυρός μοι κεκινῆσθαι δοκεῖ.
ΜΥΡΡΊΝΗ: μῶν ὕστεραι πάρεσμεν ὦ Λυσιστράτη; τί φῄς; τί σιγᾷς;
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: οὔ σʼ ἐπαινῶ Μυρρίνη ἥκουσαν ἄρτι περὶ τοιούτου πράγματος.
Part 3
ΜΥΡΡΊΝΗ: μόλις γὰρ ηὗρον ἐν σκότῳ τὸ ζώνιον. ἀλλʼ εἴ τι πάνυ δεῖ, ταῖς παρούσαισιν λέγε.
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: μὰ Δίʼ ἀλλʼ ἐπαναμείνωμεν ὀλίγου γʼ οὕνεκα τάς τʼ ἐκ Βοιωτῶν τάς τε Πελοποννησίων γυναῖκας ἐλθεῖν.
ΜΥΡΡΊΝΗ: πολὺ σὺ κάλλιον λέγεις. ἡδὶ δὲ καὶ δὴ Λαμπιτὼ προσέρχεται.
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: ὦ φιλτάτη Λάκαινα χαῖρε Λαμπιτοῖ. οἷον τὸ κάλλος γλυκυτάτη σου φαίνεται. ὡς δʼ εὐχροεῖς, ὡς δὲ σφριγᾷ τὸ σῶμά σου. κἂν ταῦρον ἄγχοις.
ΛΑΜΠΙΤΏ: μάλα γʼ οἰῶ ναὶ τὼ σιώ· γυμνάδδομαι γὰρ καὶ ποτὶ πυγὰν ἅλλομαι.
ΚΑΛΟΝΊΚΗ: ὡς δὴ καλὸν τὸ χρῆμα τιτθίων ἔχεις.
ΛΑΜΠΙΤΏ: ᾇπερ ἱερεῖόν τοί μʼ ὑποψαλάσσετε.
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: ἡδὶ δὲ ποδαπή ʼσθʼ ἡ νεᾶνις ἡτέρα;
ΛΑΜΠΙΤΏ: πρέσβειρά τοι ναὶ τὼ σιὼ Βοιωτία ἵκει ποθʼ ὑμέ.
ΜΥΡΡΊΝΗ: νὴ μὰ Δία Βοιωτία, καλόν γʼ ἔχουσα τὸ πεδίον.
ΚΑΛΟΝΊΚΗ: καὶ νὴ Δία κομψότατα τὴν βληχώ γε παρατετιλμένη.
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: τίς δʼ ἡτέρα παῖς;
ΛΑΜΠΙΤΏ: χαΐα ναὶ τὼ σιώ, Κορινθία δʼ αὖ.
ΚΑΛΟΝΊΚΗ: χαΐα νὴ τὸν Δία δήλη ʼστὶν οὖσα ταυταγὶ τἀντευθενί.
ΛΑΜΠΙΤΏ: τίς δʼ αὖ ξυναλίαξε τόνδε τὸν στόλον τὸν τᾶν γυναικῶν;
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: ἥδʼ ἐγώ.
ΛΑΜΠΙΤΏ: μύσιδδέ τοι ὅ τι λῇς ποθʼ ἁμέ.
ΚΑΛΟΝΊΚΗ: νὴ Δίʼ ὦ φίλη γύναι, λέγε δῆτα τὸ σπουδαῖον ὅ τι τοῦτʼ ἐστί σοι.
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: λέγοιμʼ ἂν ἤδη. πρὶν λέγειν δʼ, ὑμᾶς τοδὶ ἐπερήσομαί τι μικρόν.
ΚΑΛΟΝΊΚΗ: ὅ τι βούλει γε σύ.
Part 4
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: τοὺς πατέρας οὐ ποθεῖτε τοὺς τῶν παιδίων ἐπὶ στρατιᾶς ἀπόντας; εὖ γὰρ οἶδʼ ὅτι πάσαισιν ὑμῖν ἐστιν ἀποδημῶν ἀνήρ.
ΚΑΛΟΝΊΚΗ: ὁ γοῦν ἐμὸς ἀνὴρ πέντε μῆνας ὦ τάλαν ἄπεστιν ἐπὶ Θρᾴκης φυλάττων Εὐκράτη.
ΜΥΡΡΊΝΗ: ὁ δʼ ἐμός γε τελέους ἑπτὰ μῆνας ἐν Πύλῳ.
ΛΑΜΠΙΤΏ: ὁ δʼ ἐμός γα καἴ κʼ ἐκ τᾶς ταγᾶς ἔλσῃ ποκά, πορπακισάμενος φροῦδος ἀμπτάμενος ἔβα.
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: ἀλλʼ οὐδὲ μοιχοῦ καταλέλειπται φεψάλυξ. ἐξ οὗ γὰρ ἡμᾶς προὔδοσαν Μιλήσιοι, οὐκ εἶδον οὐδʼ ὄλισβον ὀκτωδάκτυλον, ὃς ἦν ἂν ἡμῖν σκυτίνη ʼπικουρία. ἐθέλοιτʼ ἂν οὖν, εἰ μηχανὴν εὕροιμʼ ἐγώ, μετʼ ἐμοῦ καταλῦσαι τὸν πόλεμον;
ΚΑΛΟΝΊΚΗ: νὴ τὼ θεώ· ἔγωγʼ ἂν οὖν κἂν εἴ με χρείη τοὔγκυκλον τουτὶ καταθεῖσαν ἐκπιεῖν αὐθημερόν.
ΜΥΡΡΊΝΗ: ἐγὼ δέ γʼ ἂν κἂν ὡσπερεὶ ψῆτταν δοκῶ δοῦναι ἂν ἐμαυτῆς παρατεμοῦσα θἤμισυ.
ΛΑΜΠΙΤΏ: ἐγὼ δὲ καί κα ποττὸ Ταΰγετόν γʼ ἄνω ἔλσοιμʼ ὅπᾳ μέλλοιμί γʼ εἰράναν ἰδεῖν.
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: λέγοιμʼ ἄν· οὐ δεῖ γὰρ κεκρύφθαι τὸν λόγον. ἡμῖν γὰρ ὦ γυναῖκες, εἴπερ μέλλομεν ἀναγκάσειν τοὺς ἄνδρας εἰρήνην ἄγειν, ἀφεκτέʼ ἐστὶ—
ΚΑΛΟΝΊΚΗ: τοῦ; φράσον.
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: ποιήσετʼ οὖν;
ΚΑΛΟΝΊΚΗ: ποιήσομεν, κἂν ἀποθανεῖν ἡμᾶς δέῃ.
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: ἀφεκτέα τοίνυν ἐστὶν ἡμῖν τοῦ πέους. τί μοι μεταστρέφεσθε; ποῖ βαδίζετε; αὗται τί μοιμυᾶτε κἀνανεύετε; τί χρὼς τέτραπται; τί δάκρυον κατείβεται; ποιήσετʼ ἢ οὐ ποιήσετʼ; ἢ τί μέλλετε;
ΚΑΛΟΝΊΚΗ: οὐκ ἂν ποιήσαιμʼ, ἀλλʼ ὁ πόλεμος ἑρπέτω.
ΜΥΡΡΊΝΗ: μὰ Δίʼ οὐδʼ ἐγὼ γάρ, ἀλλʼ ὁ πόλεμος ἑρπέτω.
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: ταυτὶ σὺ λέγεις ὦ ψῆττα; καὶ μὴν ἄρτι γε ἔφησθα σαυτῆς κἂν παρατεμεῖν θἤμισυ.
ΚΑΛΟΝΊΚΗ: ἄλλʼ ἄλλʼ ὅ τι βούλει· κἄν με χρῇ διὰ τοῦ πυρὸς ἐθέλω βαδίζειν· τοῦτο μᾶλλον τοῦ πέους. οὐδὲν γὰρ οἷον ὦ φίλη Λυσιστράτη.
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: τί δαὶ σύ;
ἌΛΛΗ: κἀγὼ βούλομαι διὰ τοῦ πυρός.
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: ὦ παγκατάπυγον θἠμέτερον ἅπαν γένος, οὐκ ἐτὸς ἀφʼ ἡμῶν εἰσιν αἱ τραγῳδίαι. οὐδὲν γάρ ἐσμεν πλὴν Ποσειδῶν καὶ σκάφη. ἀλλʼ ὦ φίλη Λάκαινα, σὺ γὰρ ἐὰν γένῃ μόνη μετʼ ἐμοῦ, τὸ πρᾶγμʼ ἀνασωσαίμεσθʼ ἔτʼ ἄν, ξυμψήφισαί μοι.
Part 5
ΛΑΜΠΙΤΏ: χαλεπὰ μὲν ναὶ τὼ σιὼ γυναῖκάς ἐσθʼ ὑπνῶν ἄνευ ψωλᾶς μόνας. ὅμως γα μάν· δεῖ τᾶς γὰρ εἰράνας μάλʼ αὖ.
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: ὦ φιλτάτη σὺ καὶ μόνη τούτων γυνή.
ΚΑΛΟΝΊΚΗ: εἰ δʼ ὡς μάλιστʼ ἀπεχοίμεθʼ οὗ σὺ δὴ λέγεις, ὃ μὴ γένοιτο, μᾶλλον ἂν διὰ τουτογὶ γένοιτʼ ἂν εἰρήνη;
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: πολύ γε νὴ τὼ θεώ. εἰ γὰρ καθοίμεθʼ ἔνδον ἐντετριμμέναι, κἀν τοῖς χιτωνίοισι τοῖς Ἀμοργίνοις γυμναὶ παρίοιμεν δέλτα παρατετιλμέναι, στύοιντο δʼ ἅνδρες κἀπιθυμοῖεν σπλεκοῦν, ἡμεῖς δὲ μὴ προσίοιμεν ἀλλʼ ἀπεχοίμεθα, σπονδὰς ποιήσαιντʼ ἂν ταχέως, εὖ οἶδʼ ὅτι.
ΛΑΜΠΙΤΏ: ὁ γῶν Μενέλαος τᾶς Ἑλένας τὰ μᾶλά πᾳ γυμνᾶς παραϊδὼν ἐξέβαλʼ, οἰῶ, τὸ ξίφος.
ΚΑΛΟΝΊΚΗ: τί δʼ ἢν ἀφιῶσʼ ἅνδρες ἡμᾶς ὦ μέλε;
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: τὸ τοῦ Φερεκράτους, κύνα δέρειν δεδαρμένην.
ΚΑΛΟΝΊΚΗ: φλυαρία ταῦτʼ ἐστὶ τὰ μεμιμημένα. ἐὰν λαβόντες δʼ ἐς τὸ δωμάτιον βίᾳ ἕλκωσιν ἡμᾶς;
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: ἀντέχου σὺ τῶν θυρῶν.
ΚΑΛΟΝΊΚΗ: ἐὰν δὲ τύπτωσιν;
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: παρέχειν χρὴ κακὰ κακῶς. οὐ γὰρ ἔνι τούτοις ἡδονὴ τοῖς πρὸς βίαν. κἄλλως ὀδυνᾶν χρή· κἀμέλει ταχέως πάνυ ἀπεροῦσιν. οὐ γὰρ οὐδέποτʼ εὐφρανθήσεται ἀνήρ, ἐὰν μὴ τῇ γυναικὶ συμφέρῃ.
ΚΑΛΟΝΊΚΗ: εἴ τοι δοκεῖ σφῷν ταῦτα, χἠμῖν ξυνδοκεῖ.
ΛΑΜΠΙΤΏ: καὶ τὼς μὲν ἁμῶν ἄνδρας ἁμὲς πείσομες παντᾷ δικαίως ἄδολον εἰράναν ἄγειν· τὸν τῶν Ἀσαναίων γα μὰν ῥυάχετον πᾷ κά τις ἀμπείσειεν αὖ μὴ πλαδδιῆν;
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: ἡμεῖς ἀμέλει σοι τά γε παρʼ ἡμῖν πείσομεν.
ΛΑΜΠΙΤΏ: οὐχ ἇς πόδας κʼ ἔχωντι ταὶ τριήρεες, καὶ τὠργύριον τὤβυσσον ᾖ πὰρ τᾷ σιῷ.
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: ἀλλʼ ἔστι καὶ τοῦτʼ εὖ παρεσκευασμένον· καταληψόμεθα γὰρ τὴν ἀκρόπολιν τήμερον. ταῖς πρεσβυτάταις γὰρ προστέτακται τοῦτο δρᾶν, ἕως ἂν ἡμεῖς ταῦτα συντιθώμεθα, θύειν δοκούσαις καταλαβεῖν τὴν ἀκρόπολιν.
ΛΑΜΠΙΤΏ: παντᾷ κʼ ἔχοι, καὶ τᾷδε γὰρ λέγεις καλῶς.
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: τί δῆτα ταῦτʼ οὐχ ὡς τάχιστʼ ὦ Λαμπιτοῖ ξυνωμόσαμεν, ὅπως ἂν ἀρρήκτως ἔχῃ;
ΛΑΜΠΙΤΏ: πάρφαινε μὰν τὸν ὅρκον, ὡς ὀμιόμεθα.
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: καλῶς λέγεις. ποῦ ʼσθʼ ἡ Σκύθαινα; ποῖ βλέπεις; θὲς ἐς τὸ πρόσθεν ὑπτίαν τὴν ἀσπίδα, καί μοι δότω τὰ τόμιά τις.
Part 6
ΚΑΛΟΝΊΚΗ: Λυσιστράτη τίνʼ ὅρκον ὁρκώσεις ποθʼ ἡμᾶς;
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: ὅντινα; εἰς ἀσπίδʼ, ὥσπερ φάσʼ ἐν Αἰσχύλῳ ποτέ, μηλοσφαγούσας.
ΚΑΛΟΝΊΚΗ: μὴ σύ γʼ ὦ Λυσιστράτη εἰς ἀσπίδʼ ὀμόσῃς μηδὲν εἰρήνης πέρι.
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: τίς ἂν οὖν γένοιτʼ ἂν ὅρκος;
ΚΑΛΟΝΊΚΗ: εἰ λευκόν ποθεν ἵππον λαβοῦσαι τόμιον ἐντεμοίμεθα.
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: ποῖ λευκὸν ἵππον;
ΚΑΛΟΝΊΚΗ: ἀλλὰ πῶς ὀμούμεθα ἡμεῖς;
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: ἐγώ σοι νὴ Δίʼ, ἢν βούλῃ, φράσω. θεῖσαι μέλαιναν κύλικα μεγάλην ὑπτίαν, μηλοσφαγοῦσαι Θάσιον οἴνου σταμνίον ὀμόσωμεν ἐς τὴν κύλικα μὴ ʼπιχεῖν ὕδωρ.
ΛΑΜΠΙΤΏ: φεῦ δᾶ τὸν ὅρκον ἄφατον ὡς ἐπαινίω.
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: φερέτω κύλικά τις ἔνδοθεν καὶ σταμνίον.
ΜΥΡΡΊΝΗ: ὦ φίλταται γυναῖκες, ὁ κεραμεὼν ὅσος.
ΚΑΛΟΝΊΚΗ: ταύτην μὲν ἄν τις εὐθὺς ἡσθείη λαβών.
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: καταθεῖσα ταύτην προσλαβοῦ μοι τοῦ κάπρου. δέσποινα Πειθοῖ καὶ κύλιξ φιλοτησία, τὰ σφάγια δέξαι ταῖς γυναιξὶν εὐμενής.
ΚΑΛΟΝΊΚΗ: εὔχρων γε θαἶμα κἀποπυτίζει καλῶς.
ΛΑΜΠΙΤΏ: καὶ μὰν ποτόδδει γʼ ἁδὺ ναὶ τὸν Κάστορα.
ΜΥΡΡΊΝΗ: ἐᾶτε πρώτην μʼ ὦ γυναῖκες ὀμνύναι.
ΚΑΛΟΝΊΚΗ: μὰ τὴν Ἀφροδίτην οὔκ, ἐάν γε μὴ λάχῃς.
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: λάζυσθε πᾶσαι τῆς κύλικος ὦ Λαμπιτοῖ· λεγέτω δʼ ὑπὲρ ὑμῶν μίʼ ἅπερ ἂν κἀγὼ λέγω· ὑμεῖς δʼ ἐπομεῖσθε ταὐτὰ κἀμπεδώσετε. οὐκ ἔστιν οὐδεὶς οὔτε μοιχὸς οὔτʼ ἀνήρ—
ΚΑΛΟΝΊΚΗ: οὐκ ἔστιν οὐδεὶς οὔτε μοιχὸς οὔτʼ ἀνήρ—
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: ὅστις πρὸς ἐμὲ πρόσεισιν ἐστυκώς. λέγε.
Part 7
ΚΑΛΟΝΊΚΗ: ὅστις πρὸς ἐμὲ πρόσεισιν ἐστυκώς. παπαῖ ὑπολύεταί μου τὰ γόνατʼ ὦ Λυσιστράτη.
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: οἴκοι δʼ ἀταυρώτη διάξω τὸν βίον—
ΚΑΛΟΝΊΚΗ: οἴκοι δʼ ἀταυρώτη διάξω τὸν βίον—
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: κροκωτοφοροῦσα καὶ κεκαλλωπισμένη,—
ΚΑΛΟΝΊΚΗ: κροκωτοφοροῦσα καὶ κεκαλλωπισμένη,—
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: ὅπως ἂν ἁνὴρ ἐπιτυφῇ μάλιστά μου·
ΚΑΛΟΝΊΚΗ: ὅπως ἂν ἁνὴρ ἐπιτυφῇ μάλιστά μου·
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: κοὐδέποθʼ ἑκοῦσα τἀνδρὶ τὠμῷ πείσομαι.
ΚΑΛΟΝΊΚΗ: κοὐδέποθʼ ἑκοῦσα τἀνδρὶ τὠμῷ πείσομαι.
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: ἐὰν δέ μʼ ἄκουσαν βιάζηται βίᾳ,—
ΚΑΛΟΝΊΚΗ: ἐὰν δέ μʼ ἄκουσαν βιάζηται βίᾳ,—
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: κακῶς παρέξω κοὐχὶ προσκινήσομαι.
ΚΑΛΟΝΊΚΗ: κακῶς παρέξω κοὐχὶ προσκινήσομαι.
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: οὐ πρὸς τὸν ὄροφον ἀνατενῶ τὼ Περσικά.
ΚΑΛΟΝΊΚΗ: οὐ πρὸς τὸν ὄροφον ἀνατενῶ τὼ Περσικά.
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: οὐ στήσομαι λέαινʼ ἐπὶ τυροκνήστιδος.
ΚΑΛΟΝΊΚΗ: οὐ στήσομαι λέαινʼ ἐπὶ τυροκνήστιδος.
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: ταῦτʼ ἐμπεδοῦσα μὲν πίοιμʼ ἐντευθενί·
ΚΑΛΟΝΊΚΗ: ταῦτʼ ἐμπεδοῦσα μὲν πίοιμʼ ἐντευθενί·
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: εἰ δὲ παραβαίην, ὕδατος ἐμπλῇθʼ ἡ κύλιξ.
Part 8
ΚΑΛΟΝΊΚΗ: εἰ δὲ παραβαίην, ὕδατος ἐμπλῇθʼ ἡ κύλιξ.
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: συνεπόμνυθʼ ὑμεῖς ταῦτα πᾶσαι;
ΜΥΡΡΊΝΗ: νὴ Δία.
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: φέρʼ ἐγὼ καθαγίσω τήνδε.
ΚΑΛΟΝΊΚΗ: τὸ μέρος γʼ ὦ φίλη, ὅπως ἂν ὦμεν εὐθὺς ἀλλήλων φίλαι.
ΛΑΜΠΙΤΏ: τίς ὡλολυγά;
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: τοῦτʼ ἐκεῖνʼ οὑγὼ ʼλεγον· αἱ γὰρ γυναῖκες τὴν ἀκρόπολιν τῆς θεοῦ ἤδη κατειλήφασιν. ἀλλʼ ὦ Λαμπιτοῖ σὺ μὲν βάδιζε καὶ τὰ παρʼ ὑμῶν εὖ τίθει, τασδὶ δʼ ὁμήρους κατάλιφʼ ἡμῖν ἐνθάδε· ἡμεῖς δὲ ταῖς ἄλλαισι ταῖσιν ἐν πόλει ξυνεμβάλωμεν εἰσιοῦσαι τοὺς μοχλούς.
ΚΑΛΟΝΊΚΗ: οὔκουν ἐφʼ ἡμᾶς ξυμβοηθήσειν οἴει τοὺς ἄνδρας εὐθύς;
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: ὀλίγον αὐτῶν μοι μέλει. οὐ γὰρ τοσαύτας οὔτʼ ἀπειλὰς οὔτε πῦρ ἥξουσʼ ἔχοντες ὥστʼ ἀνοῖξαι τὰς πύλας ταύτας, ἐὰν μὴ ʼφʼ οἷσιν ἡμεῖς εἴπομεν.
ΚΑΛΟΝΊΚΗ: μὰ τὴν Ἀφροδίτην οὐδέποτέ γʼ· ἄλλως γὰρ ἂν ἄμαχοι γυναῖκες καὶ μιαραὶ κεκλῄμεθʼ ἄν.
ΧΟΡῸΣ ΓΕΡΌΝΤΩΝ: χώρει Δράκης, ἡγοῦ βάδην, εἰ καὶ τὸν ὦμον ἀλγεῖς κορμοῦ τοσουτονὶ βάρος χλωρᾶς φέρων ἐλάας.
ΧΟΡῸΣ ΓΕΡΌΝΤΩΝ: ἦ πόλλʼ ἄελπτʼ ἔνεστιν ἐν τῷ μακρῷ βίῳ φεῦ, ἐπεὶ τίς ἄν ποτʼ ἤλπισʼ ὦ Στρυμόδωρʼ ἀκοῦσαι γυναῖκας, ἃς ἐβόσκομεν κατʼ οἶκον ἐμφανὲς κακόν, κατὰ μὲν ἅγιον ἔχειν βρέτας, κατὰ δʼ ἀκρόπολιν ἐμὰν λαβεῖν μοχλοῖς δὲ καὶ κλῄθροισι τὰ προπύλαια πακτοῦν;
ΧΟΡῸΣ ΓΕΡΌΝΤΩΝ: ἀλλʼ ὡς τάχιστα πρὸς πόλιν σπεύσωμεν ὦ Φιλοῦργε, ὅπως ἄν, αὐταῖς ἐν κύκλῳ θέντες τὰ πρέμνα ταυτί, ὅσαι τὸ πρᾶγμα τοῦτʼ ἐνεστήσαντο καὶ μετῆλθον, μίαν πυρὰν νήσαντες ἐμπρήσωμεν αὐτόχειρες πάσας, ὑπὸ ψήφου μιᾶς, πρώτην δὲ τὴν Λύκωνος.
ΧΟΡῸΣ ΓΕΡΌΝΤΩΝ: οὐ γὰρ μὰ τὴν Δήμητρʼ ἐμοῦ ζῶντος ἐγχανοῦνται· ἐπεὶ οὐδὲ Κλεομένης, ὃς αὐτὴν κατέσχε πρῶτος, ἀπῆθεν ἀψάλακτος, ἀλλʼ ὅμως Λακωνικὸν πνέων ᾤχετο θὤπλα παραδοὺς ἐμοί, σμικρὸν ἔχων πάνυ τριβώνιον, πινῶν ῥυπῶν ἀπαράτιλτος, ἓξ ἐτῶν ἄλουτος.
ΧΟΡῸΣ ΓΕΡΌΝΤΩΝ: οὕτως ἐπολιόρκησʼ ἐγὼ τὸν ἄνδρʼ ἐκεῖνον ὠμῶς ἐφʼ ἑπτακαίδεκʼ ἀσπίδων πρὸς ταῖς πύλαις καθεύδων. τασδὶ δὲ τὰς Εὐριπίδῃ θεοῖς τε πᾶσιν ἐχθρὰς ἐγὼ οὐκ ἄρα σχήσω παρὼν τολμήματος τοσούτου; μή νυν ἔτʼ ἐν τῇ τετραπόλει τοὐμὸν τροπαῖον εἴη.
ΧΟΡῸΣ ΓΕΡΌΝΤΩΝ: ἀλλʼ αὐτὸ γάρ μοι τῆς ὁδοῦ λοιπόν ἐστι χωρίον τὸ πρὸς πόλιν τὸ σιμόν, οἷ σπουδὴν ἔχω· χὤπως ποτʼ ἐξαμπρεύσομεν τοῦτʼ ἄνευ κανθηλίου. ὡς ἐμοῦ γε τὼ ξύλω τὸν ὦμον ἐξιπώκατον· ἀλλʼ ὅμως βαδιστέον, καὶ τὸ πῦρ φυσητέον, μή μʼ ἀποσβεσθὲν λάθῃ πρὸς τῇ τελευτῇ τῆς ὁδοῦ. φῦ φῦ. ἰοὺ ἰοὺ τοῦ καπνοῦ.
ΧΟΡῸΣ ΓΕΡΌΝΤΩΝ: ὡς δεινὸν ὦναξ Ἡράκλεις προσπεσόν μʼ ἐκ τῆς χύτρας ὥσπερ κύων λυττῶσα τὠφθαλμὼ δάκνει· κἄστιν γε Λήμνιον τὸ πῦρ τοῦτο πάσῃ μηχανῇ. οὐ γὰρ ἄν ποθʼ ὧδʼ ὀδὰξ ἔβρυκε τὰς λήμας ἐμοῦ. σπεῦδε πρόσθεν ἐς πόλιν καὶ βοήθει τῇ θεῷ. ἢ πότʼ αὐτῇ μᾶλλον ἢ νῦν ὦ Λάχης ἀρήξομεν; φῦ φῦ. ἰοὺ ἰοὺ τοῦ καπνοῦ.
ΧΟΡῸΣ ΓΕΡΌΝΤΩΝ: τουτὶ τὸ πῦρ ἐγρήγορεν θεῶν ἕκατι καὶ ζῇ. οὔκουν ἄν, εἰ τὼ μὲν ξύλω θείμεσθα πρῶτον αὐτοῦ, τῆς ἀμπέλου δʼ ἐς τὴν χύτραν τὸν φανὸν ἐγκαθέντες ἅψαντες εἶτʼ ἐς τὴν θύραν κριηδὸν ἐμπέσοιμεν; κἂν μὴ καλούντων τοὺς μοχλοὺς χαλῶσιν αἱ γυναῖκες, ἐμπιμπράναι χρὴ τὰς θύρας καὶ τῷ καπνῷ πιέζειν. θώμεσθα δὴ τὸ φορτίον. φεῦ τοῦ καπνοῦ βαβαιάξ. τίς ξυλλάβοιτʼ ἂν τοῦ ξύλου τῶν ἐν Σάμῳ στρατη γῶν; ταυτὶ μὲν ἤδη τὴν ῥάχιν θλίβοντά μου πέπαυται. σὸν δʼ ἔργον ἐστὶν ὦ χύτρα τὸν ἄνθρακʼ ἐξεγείρειν, τὴν λαμπάδʼ ἡμμένην ὅπως πρώτιστʼ ἐμοὶ προσοίσεις. δέσποινα Νίκη ξυγγενοῦ τῶν τʼ ἐν πόλει γυναικῶν τοῦ νῦν παρεστῶτος θράσους θέσθαι τροπαῖον ἡμᾶς.
ΧΟΡῸΣ ΓΥΝΑΙΚΩ͂Ν: λιγνὺν δοκῶ μοι καθορᾶν καὶ καπνὸν ὦ γυναῖκες ὥσπερ πυρὸς καομένου· σπευστέον ἐστὶ θᾶττον.
ΧΟΡῸΣ ΓΥΝΑΙΚΩ͂Ν: πέτου πέτου Νικοδίκη, πρὶν ἐμπεπρῆσθαι Καλύκην τε καὶ Κρίτυλλαν περιφυσήτω †ὑπό τε νόμων † ἀργαλέων ὑπό τε γερόντων ὀλέθρων. ἀλλὰ φοβοῦμαι τόδε, μῶν ὑστερόπους βοηθῶ. νῦν δὴ γὰρ ἐμπλησαμένη τὴν ὑδρίαν κνεφαία μόλις ἀπὸ κρήνης ὑπʼ ὄχλου καὶ θορύβου καὶ πατάγου χυτρείου, δούλαισιν ὠστιζομένη [...] στιγματίαις θʼ, ἁρπαλέως ἀραμένη ταῖσιν ἐμαῖς δημότισιν καομέναις φέρουσʼ ὕδωρ βοηθῶ.
Part 9
ΧΟΡῸΣ ΓΥΝΑΙΚΩ͂Ν: ἤκουσα γὰρ τυφογέροντας ἄνδρας ἔρρειν, στελέχη φέροντας ὥσπερ βαλανεύσοντας ἐς πόλιν ὡς τριτάλαντον βάρος, δεινότατʼ ἀπειλοῦντας ἐπῶν ὡς πυρὶ χρὴ τὰς μυσαρὰς γυναῖκας ἀνθρακεύειν· ἃς ὦ θεὰ μή ποτʼ ἐγὼ πιμπραμένας ἴδοιμι, ἀλλὰ πολέμου καὶ μανιῶν ῥυσαμένας Ἑλλάδα καὶ πολίτας, ἐφʼ οἷσπερ ὦ χρυσολόφα πολιοῦχε σὰς ἔσχον ἕδρας. καί σε καλῶ ξύμμαχον ὦ Τριτογένειʼ, εἴ τις ἐκείνας ὑποπίμπρησιν ἀνήρ, φέρειν ὕδωρ μεθʼ ἡμῶν.
ΧΟΡῸΣ ΓΥΝΑΙΚΩ͂Ν: ἔασον ὦ. τουτὶ τί ἦν; ὦνδρες πόνῳ πόνηροι· οὐ γάρ ποτʼ ἂν χρηστοί γʼ ἔδρων οὐδʼ εὐσεβεῖς τάδʼ ἄνδρες.
ΧΟΡῸΣ ΓΕΡΌΝΤΩΝ: τουτὶ τὸ πρᾶγμʼ ἡμῖν ἰδεῖν ἀπροσδόκητον ἥκει· ἑσμὸς γυναικῶν οὑτοσὶ θύρασιν αὖ βοηθεῖ.
ΧΟΡῸΣ ΓΥΝΑΙΚΩ͂Ν: τί βδύλλεθʼ ἡμᾶς; οὔ τί που πολλαὶ δοκοῦμεν εἶναι; καὶ μὴν μέρος γʼ ἡμῶν ὁρᾶτʼ οὔπω τὸ μυριοστόν.
ΧΟΡῸΣ ΓΕΡΌΝΤΩΝ: ὦ Φαιδρία ταύτας λαλεῖν ἐάσομεν τοσαυτί; οὐ περικατᾶξαι τὸ ξύλον τύπτοντʼ ἐχρῆν τινʼ αὐταῖς;
ΧΟΡῸΣ ΓΥΝΑΙΚΩ͂Ν: θώμεσθα δὴ τὰς κάλπιδας χἠμεῖς χαμᾶζʼ, ὅπως ἂν ἢν προσφέρῃ τὴν χεῖρά τις μὴ τοῦτό μʼ ἐμποδίζῃ.
ΧΟΡῸΣ ΓΕΡΌΝΤΩΝ: εἰ νὴ Δίʼ ἤδη τὰς γνάθους τούτων τις ἢ δὶς ἢ τρὶς ἔκοψεν ὥσπερ Βουπάλου, φωνὴν ἂν οὐκ ἂν εἶχον.
ΧΟΡῸΣ ΓΥΝΑΙΚΩ͂Ν: καὶ μὴν ἰδοὺ παταξάτω τις· στᾶσʼ ἐγὼ παρέξω, κοὐ μή ποτʼ ἄλλη σου κύων τῶν ὄρχεων λάβηται.
ΧΟΡῸΣ ΓΕΡΌΝΤΩΝ: εἰ μὴ σιωπήσει, θενών σου ʼκκοκκιῶ τὸ γῆρας.
ΧΟΡῸΣ ΓΥΝΑΙΚΩ͂Ν: ἅψαι μόνον Στρατυλλίδος τῷ δακτύλῳ προσελθών.
ΧΟΡῸΣ ΓΕΡΌΝΤΩΝ: τί δʼ ἢν σποδῶ τοῖς κονδύλοις; τί μʼ ἐργάσει τὸ δεινόν;
ΧΟΡῸΣ ΓΥΝΑΙΚΩ͂Ν: βρύκουσά σου τοὺς πλεύμονας καὶ τἄντερʼ ἐξαμήσω.
ΧΟΡῸΣ ΓΕΡΌΝΤΩΝ: οὐκ ἔστʼ ἀνὴρ Εὐριπίδου σοφώτερος ποιητής· οὐδὲν γὰρ οὕτω θρέμμʼ ἀναιδές ἐστιν ὡς γυναῖκες.
ΧΟΡῸΣ ΓΥΝΑΙΚΩ͂Ν: αἰρώμεθʼ ἡμεῖς θοὔδατος τὴν κάλπιν ὦ Ῥοδίππη.
ΧΟΡῸΣ ΓΕΡΌΝΤΩΝ: τί δʼ ὦ θεοῖς ἐχθρὰ σὺ δεῦρʼ ὕδωρ ἔχουσʼ ἀφίκου;
ΧΟΡῸΣ ΓΥΝΑΙΚΩ͂Ν: τί δαὶ σὺ πῦρ ὦ τύμβʼ ἔχων; ὡς σαυτὸν ἐμπυρεύσων;
ΧΟΡῸΣ ΓΕΡΌΝΤΩΝ: ἐγὼ μὲν ἵνα νήσας πυρὰν τὰς σὰς φίλας ὑφάψω.
ΧΟΡῸΣ ΓΥΝΑΙΚΩ͂Ν: ἐγὼ δέ γʼ ἵνα τὴν σὴν πυρὰν τούτῳ κατασβέσαιμι.
ΧΟΡῸΣ ΓΕΡΌΝΤΩΝ: τοὐμὸν σὺ πῦρ κατασβέσεις;
ΧΟΡῸΣ ΓΥΝΑΙΚΩ͂Ν: τοὔργον τάχʼ αὐτὸ δείξει.
Part 10
ΧΟΡῸΣ ΓΕΡΌΝΤΩΝ: οὐκ οἶδά σʼ εἰ τῇδʼ ὡς ἔχω τῇ λαμπάδι σταθεύσω.
ΧΟΡῸΣ ΓΥΝΑΙΚΩ͂Ν: εἰ ῥύμμα τυγχάνεις ἔχων, λουτρόν γʼ ἐγὼ παρέξω.
ΧΟΡῸΣ ΓΕΡΌΝΤΩΝ: ἐμοὶ σὺ λουτρὸν ὦ σαπρά;
ΧΟΡῸΣ ΓΥΝΑΙΚΩ͂Ν: καὶ ταῦτα νυμφικόν γε.
ΧΟΡῸΣ ΓΕΡΌΝΤΩΝ: ἤκουσας αὐτῆς τοῦ θράσους;
ΧΟΡῸΣ ΓΥΝΑΙΚΩ͂Ν: ἐλευθέρα γάρ εἰμι.
ΧΟΡῸΣ ΓΕΡΌΝΤΩΝ: σχήσω σʼ ἐγὼ τῆς νῦν βοῆς.
ΧΟΡῸΣ ΓΥΝΑΙΚΩ͂Ν: ἀλλʼ οὐκέθʼ ἡλιάζει.
ΧΟΡῸΣ ΓΕΡΌΝΤΩΝ: ἔμπρησον αὐτῆς τὰς κόμας.
ΧΟΡῸΣ ΓΥΝΑΙΚΩ͂Ν: σὸν ἔργον ὦχελῷε.
ΧΟΡῸΣ ΓΕΡΌΝΤΩΝ: οἴμοι τάλας.
ΧΟΡῸΣ ΓΥΝΑΙΚΩ͂Ν: μῶν θερμὸν ἦν;
ΧΟΡῸΣ ΓΕΡΌΝΤΩΝ: ποῖ θερμόν; οὐ παύσει; τί δρᾷς;
ΧΟΡῸΣ ΓΥΝΑΙΚΩ͂Ν: ἄρδω σʼ ὅπως ἂν βλαστάνῃς.
ΧΟΡῸΣ ΓΕΡΌΝΤΩΝ: ἀλλʼ αὖός εἰμʼ ἤδη τρέμων.
ΧΟΡῸΣ ΓΥΝΑΙΚΩ͂Ν: οὐκοῦν ἐπειδὴ πῦρ ἔχεις, σὺ χλιανεῖς σεαυτόν.
ΠΡΌΒΟΥΛΟΣ: ἆρʼ ἐξέλαμψε τῶν γυναικῶν ἡ τρυφὴ χὠ τυμπανισμὸς χοἰ πυκνοὶ Σαβάζιοι, ὅ τʼ Ἀδωνιασμὸς οὗτος οὑπὶ τῶν τεγῶν, οὗ ʼγώ ποτʼ ὢν ἤκουον ἐν τἠκκλησίᾳ; ἔλεγε δʼ ὁ μὴ ὥρασι μὲν Δημόστρατος πλεῖν ἐς Σικελίαν, ἡ γυνὴ δʼ ὀρχουμένη αἰαῖ Ἄδωνιν φησίν, ὁ δὲ Δημόστρατος ἔλεγεν ὁπλίτας καταλέγειν Ζακυνθίων· ἡ δʼ ὑποπεπωκυῖʼ ἡ γυνὴ ʼπὶ τοῦ τέγους κόπτεσθʼ Ἄδωνιν φησίν· ὁ δʼ ἐβιάζετο ὁ θεοῖσιν ἐχθρὸς καὶ μιαρὸς Χολοζύγης. τοιαῦτʼ ἀπʼ αὐτῶν ἐστιν ἀκόλαστʼ ᾄσματα.
ΧΟΡῸΣ ΓΕΡΌΝΤΩΝ: τί δῆτʼ ἂν εἰ πύθοιο καὶ τὴν τῶνδʼ ὕβριν; αἳ τἄλλα θʼ ὑβρίκασι κἀκ τῶν καλπίδων ἔλουσαν ἡμᾶς, ὥστε θαἰματίδια σείειν πάρεστιν ὥσπερ ἐνεουρηκότας.
ΠΡΌΒΟΥΛΟΣ: νὴ τὸν Ποσειδῶ τὸν ἁλυκὸν δίκαιά γε. ὅταν γὰρ αὐτοὶ ξυμπονηρευώμεθα ταῖσιν γυναιξὶ καὶ διδάσκωμεν τρυφᾶν, τοιαῦτʼ ἀπʼ αὐτῶν βλαστάνει βουλεύματα. οἳ λέγομεν ἐν τῶν δημιουργῶν τοιαδί· ὦ χρυσοχόε τὸν ορμον ὃν ἐπεσκεύασας, ὀρχουμένης μου τῆς γυναικὸς ἑσπέρας ἡ βάλανος ἐκπέπτωκεν ἐκ τοῦ τρήματος. ἐμοὶ μὲν οὖν ἔστʼ ἐς Σαλαμῖνα πλευστέα· σὺ δʼ ἢν σχολάσῃς, πάσῃ τέχνῃ πρὸς ἑσπέραν ἐλθὼν ἐκείνῃ τὴν βάλανον ἐνάρμοσον. ἕτερος δέ τις πρὸς σκυτοτόμον ταδὶ λέγει νεανίαν καὶ πέος ἔχοντʼ οὐ παιδικόν· ὦ σκυτοτόμε μου τῆς γυναικὸς τοῦ ποδὸς τὸ δακτυλίδιον ξυμπιέζει τὸ ζυγὸν ἅθʼ ἁπαλὸν ὄν· τοῦτʼ οὖν σὺ τῆς μεσημβρίας ἐλθὼν χάλασον, ὅπως ἂν εὐρυτέρως ἔχῃ. τοιαῦτʼ ἀπήντηκʼ ἐς τοιαυτὶ πράγματα, ὅτε γʼ ὢν ἐγὼ πρόβουλος, ἐκπορίσας ὅπως κωπῆς ἔσονται, τἀργυρίου νυνὶ δέον, ὑπὸ τῶν γυναικῶν ἀποκέκλῃμαι ταῖς πύλαις. ἀλλʼ οὐδὲν ἔργον ἑστάναι. φέρε τοὺς μοχλούς, ὅπως ἂν αὐτὰς τῆς ὕβρεως ἐγὼ σχέθω. τί κέχηνας ὦ δύστηνε; ποῖ δʼ αὖ σὺ βλέπεις, οὐδὲν ποιῶν ἀλλʼ ἢ καπηλεῖον σκοπῶν; οὐχ ὑποβαλόντες τοὺς μοχλοὺς ὑπὸ τὰς πύλας ἐντεῦθεν ἐκμοχλεύσετʼ; ἐνθενδὶ δʼ ἐγὼ ξυνεκμοχλεύσω.
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: μηδὲν ἐκμοχλεύετε· ἐξέρχομαι γὰρ αὐτομάτη. τί δεῖ μοχλῶν; οὐ γὰρ μοχλῶν δεῖ μᾶλλον ἢ νοῦ καὶ φρενῶν.
Part 11
ΠΡΌΒΟΥΛΟΣ: ἄληθες ὦ μιαρὰ σύ; ποῦ ʼσθʼ ὁ τοξότης; ξυλλάμβανʼ αὐτὴν κὠπίσω τὼ χεῖρε δεῖ.
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: εἴ τἄρα νὴ τὴν Ἄρτεμιν τὴν χεῖρά μοι ἄκραν προσοίσει δημόσιος ὤν, κλαύσεται.
ΠΡΌΒΟΥΛΟΣ: ἔδεισας οὗτος; οὐ ξυναρπάσει μέσην καὶ σὺ μετὰ τούτου κἀνύσαντε δήσετον;
ΓΥΝῊ Α: εἴ τἄρα νὴ τὴν Πάνδροσον ταύτῃ μόνον τὴν χεῖρʼ ἐπιβαλεῖς, ἐπιχεσεῖ πατούμενος.
ΠΡΌΒΟΥΛΟΣ: ἰδού γʼἐπιχεσεῖ. ποῦ ʼστιν ἕτερος τοξότης; ταύτην προτέραν ξύνδησον, ὁτιὴ καὶ λαλεῖ.
ΓΥΝῊ Β: εἴ τἄρα νὴ τὴν Φωσφόρον τὴν χεῖρʼ ἄκραν ταύτῃ προσοίσεις, κύαθον αἰτήσεις τάχα.
ΠΡΌΒΟΥΛΟΣ: τουτὶ τί ἦν; ποῦ τοξότης; ταύτης ἔχου. παύσω τινʼ ὑμῶν τῆσδʼ ἐγὼ τῆς ἐξόδου.
ΓΥΝῊ Γ: εἴ τἄρα νὴ τὴν Ταυροπόλον ταύτῃ πρόσει, ἐκκοκκιῶ σου τὰς στενοκωκύτους τρίχας.
ΠΡΌΒΟΥΛΟΣ: οἴμοι κακοδαίμων· ἐπιλέλοιφʼ ὁ τοξότης. ἀτὰρ οὐ γυναικῶν οὐδέποτʼ ἔσθʼ ἡττητέα ἡμῖν· ὁμόσε χωρῶμεν αὐταῖς ὦ Σκύθαι ξυνταξάμενοι.
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: νὴ τὼ θεὼ γνώσεσθʼ ἄρα ὅτι καὶ παρʼ ἡμῖν εἰσι τέτταρες λόχοι μαχίμων γυναικῶν ἔνδον ἐξωπλισμένων.
ΠΡΌΒΟΥΛΟΣ: ἀποστρέφετε τὰς χεῖρας αὐτῶν ὦ Σκύθαι.
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: ὦ ξύμμαχοι γυναῖκες ἐκθεῖτʼ ἔνδοθεν, ὦ σπερμαγοραιολεκιθολαχανοπώλιδες, ὦ σκοροδοπανδοκευτριαρτοπώλιδες, οὐχ ἕλξετʼ, οὐ παιήσετʼ, οὐκ ἀράξετε; οὐ λοιδορήσετʼ, οὐκ ἀναισχυντήσετε; παύσασθʼ, ἐπαναχωρεῖτε, μὴ σκυλεύετε.
ΠΡΌΒΟΥΛΟΣ: οἴμʼ ὡς κακῶς πέπραγέ μου τὸ τοξικόν.
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: ἀλλὰ τί γὰρ ᾤου; πότερον ἐπὶ δούλας τινὰς ἥκειν ἐνόμισας, ἢ γυναιξὶν οὐκ οἴει χολὴν ἐνεῖναι;
ΠΡΌΒΟΥΛΟΣ: νὴ τὸν Ἀπόλλω καὶ μάλα πολλήν γʼ, ἐάνπερ πλησίον κάπηλος ᾖ.
ΧΟΡῸΣ ΓΕΡΌΝΤΩΝ: ὦ πόλλʼ ἀναλώσας ἔπη πρόβουλε τῆσδε τῆς γῆς, τί τοῖσδε σαυτὸν ἐς λόγους τοῖς θηρίοις συνάπτεις; οὐκ οἶσθα λουτρὸν οἷον αἵδʼ ἡμᾶς ἔλουσαν ἄρτι ἐν τοῖσιν ἱματιδίοις, καὶ ταῦτʼ ἄνευ κονίας;
ΧΟΡῸΣ ΓΥΝΑΙΚΩ͂Ν: ἀλλʼ ὦ μέλʼ οὐ χρὴ προσφέρειν τοῖς πλησίοισιν εἰκῇ τὴν χεῖρʼ· ἐὰν δὲ τοῦτο δρᾷς, κυλοιδιᾶν ἀνάγκη. ἐπεὶ ʼθέλω ʼγὼ σωφρόνως ὥσπερ κόρη καθῆσθαι, λυποῦσα μηδένʼ ἐνθαδί, κινοῦσα μηδὲ κάρφος, ἢν μή τις ὥσπερ σφηκιὰν βλίττῃ με κἀρεθίζῃ.
ΧΟΡῸΣ ΓΕΡΌΝΤΩΝ: ὦ Ζεῦ τί ποτε χρησόμεθα τοῖσδε τοῖς κνωδάλοις; ουʼ γὰρ ἔτʼ ἀνεκτὰ τάδε γʼ, ἀλλὰ βασανιστέον τόδε σοι τὸ πάθος μετʼ ἐμοῦ ὅ τι βουλόμεναί ποτε τὴν Κραναὰν κατέλαβον, ἐφʼ ὅ τι τε μεγαλόπετρον ἄβατον ἀκρόπολιν ἱερὸν τέμενος.
ΧΟΡῸΣ ΓΕΡΌΝΤΩΝ: ἀλλʼ ἀνερώτα καὶ μὴ πείθου καὶ πρόσφερε πάντας ἐλέγχους, ὡς αἰσχρὸν ἀκωδώνιστον ἐᾶν τὸ τοιοῦτον πρᾶγμα μεθέντας.
ΠΡΌΒΟΥΛΟΣ: καὶ μὴν αὐτῶν τοῦτʼ ἐπιθυμῶ νὴ τὸν Δία πρῶτα πυθέσθαι, ὅ τι βουλόμεναι τὴν πόλιν ἡμῶν ἀπεκλῄσατε τοῖσι μοχλοῖσιν.
Part 12
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: ἵνα τἀργύριον σῶν παρέχοιμεν καὶ μὴ πολεμοῖτε διʼ αὐτό.
ΠΡΌΒΟΥΛΟΣ: διὰ τἀργύριον πολεμοῦμεν γάρ;
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: καὶ τἄλλα γε πάντʼ ἐκυκήθη. ἵνα γὰρ Πείσανδρος ἔχοι κλέπτειν χοἰ ταῖς ἀρχαῖς ἐπέχοντες, ἀεί τινα κορκορυγὴν ἐκύκων. οἱ δʼ οὖν τοῦδʼ οὕνεκα δρώντων ὅ τι βούλονται· τὸ γὰρ ἀργύριον τοῦτʼ οὐκέτι μὴ καθέλωσιν.
ΠΡΌΒΟΥΛΟΣ: ἀλλὰ τί δράσεις;
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: τοῦτό μʼ ἐρωτᾷς; ἡμεῖς ταμιεύσομεν αὐτό.
ΠΡΌΒΟΥΛΟΣ: ὑμεῖς ταμιεύσετε τἀργύριον;
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: τί δὲ δεινὸν τοῦτο νομίζεις; οὐ καὶ τἄνδον χρήματα πάντως ἡμεῖς ταμιεύομεν ὑμῖν;
ΠΡΌΒΟΥΛΟΣ: ἀλλʼ οὐ ταὐτόν.
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: πῶς οὐ ταὐτόν;
ΠΡΌΒΟΥΛΟΣ: πολεμητέον ἔστʼ ἀπὸ τούτου.
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: ἀλλʼ οὐδὲν δεῖ πρῶτον πολεμεῖν.
ΠΡΌΒΟΥΛΟΣ: πῶς γὰρ σωθησόμεθʼ ἄλλως;
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: ἡμεῖς ὑμᾶς σώσομεν.
ΠΡΌΒΟΥΛΟΣ: ὑμεῖς;
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: ἡμεῖς μέντοι.
ΠΡΌΒΟΥΛΟΣ: σχέτλιόν γε.
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: ὡς σωθήσει, κἂν μὴ βούλῃ.
ΠΡΌΒΟΥΛΟΣ: δεινόν γε λέγεις.
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: ἀγανακτεῖς. ἀλλὰ ποιητέα ταῦτʼ ἐστὶν ὅμως.
ΠΡΌΒΟΥΛΟΣ: νὴ τὴν Δήμητρʼ ἄδικόν γε.
Part 13
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: σωστέον ὦ τᾶν.
ΠΡΌΒΟΥΛΟΣ: κεἰ μὴ δέομαι;
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: τοῦδʼ οὕνεκα καὶ πολὺ μᾶλλον.
ΠΡΌΒΟΥΛΟΣ: ὑμῖν δὲ πόθεν περὶ τοῦ πολέμου τῆς τʼ εἰρήνης ἐμέλησεν;
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: ἡμεῖς φράσομεν.
ΠΡΌΒΟΥΛΟΣ: λέγε δὴ ταχέως, ἵνα μὴ κλάῃς,
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: ἀκροῶ δή, καὶ τὰς χεῖρας πειρῶ κατέχειν.
ΠΡΌΒΟΥΛΟΣ: ἀλλʼ οὐ δύναμαι· χαλεπὸν γὰρ ὑπὸ τῆς ὀργῆς αὐτὰς ἴσχειν.
ΓΥΝῊ Α: κλαύσει τοίνυν πολὺ μᾶλλον.
ΠΡΌΒΟΥΛΟΣ: τοῦτο μὲν ὦ γραῦ σαυτῇ κρώξαις· σὺ δέ μοι λέγε.
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: ταῦτα ποιήσω. ἡμεῖς τὸν μὲν πρότερον πόλεμον † καὶ τὸν χρόνον ἠνεσχόμεθα † ὑπὸ σωφροσύνης τῆς ἡμετέρας τῶν ἀνδρῶν ἅττʼ ἐποιεῖτε. οὐ γὰρ γρύζειν εἰᾶθʼ ἡμᾶς. καίτοὐκ ἠρέσκετέ γʼ ἡμᾶς. ἀλλʼ ᾐσθανόμεσθα καλῶς ὑμῶν, καὶ πολλάκις ἔνδον ἂν οὖσαι ἠκούσαμεν ἄν τι κακῶς ὑμᾶς βουλευσαμένους μέγα πρᾶγμα· εἶτʼ ἀλγοῦσαι τἄνδοθεν ὑμᾶς ἐπανηρόμεθʼ ἂν γελάσασαι, τί βεβούλευται περὶ τῶν σπονδῶν ἐν τῇ στήλῃ παραγράψαι ἐν τῷ δήμῳ τήμερονὑμῖν; τίδὲ σοὶ ταῦτʼ; ἦ δʼ ὃς ἂν ἁνήρ. οὐ σιγήσει; κἀγὼ ἐσίγων.
ΓΥΝῊ Α: ἀλλʼ οὐκ ἂν ἐγώ ποτʼ ἐσίγων.
ΠΡΌΒΟΥΛΟΣ: κἂν ᾤμωζές γʼ, εἰ μὴ ʼσίγας.
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: τοιγὰρ ἔγωγʼ ἔνδον ἐσίγων. [...] ἔτερόν τι πονηρότερον βούλευμʼ ἐπεπύσμεθʼ ἂν ὑμῶν· εἶτʼ ἠρόμεθʼ ἄν· πῶς ταῦτʼ ὦνερ διαπράττεσθʼ ὧδʼ ἀνοήτως; ὁ δέ μʼ εὐθὺς ὑποβλέψας ἂν ἔφασκʼ, εἰ μὴ τὸν στήμονα νήσω, ὀτοτύξεσθαι μακρὰ τὴν κεφαλήν· πόλεμος δʼ ἄνδρεσσι μελήσει.
ΠΡΌΒΟΥΛΟΣ: ὀρθῶς γε λέγων νὴ Δίʼ ἐκεῖνος.
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: πῶς ὀρθῶς ὦ κακόδαιμον, εἰ μηδὲ κακῶς βουλευομένοις ἐξῆν ὑμῖν ὑποθέσθαι; ὅτε δὴ δʼ ὑμῶν ἐν ταῖσιν ὁδοῖς φανερῶς ἠκούομεν ἤδη, οὐκ ἔστιν ἀνὴρ ἐν τῇ χώρᾳ; μὰ Δίʼ οὐ δῆτʼ, εἶφʼ ἕτερός τις· μετὰ ταῦθʼ ἡμῖν εὐθὺς ἔδοξεν σῶσαι τὴν Ἑλλάδα κοινῇ ταῖσι γυναιξὶν συλλεχθείσαις. ποῖ γὰρ καὶ χρῆν ἀναμεῖναι; ἢν οὖν ἡμῶν χρηστὰ λεγουσῶν ἐθελήσητʼ ἀντακροᾶσθαι κἀντισιωπᾶθʼ ὥσπερ χἠμεῖς, ἐπανορθώσαιμεν ἂν ὑμᾶς.
ΠΡΌΒΟΥΛΟΣ: ὑμεῖς ἡμᾶς; δεινόν γε λέγεις κοὐ τλητὸν ἔμοιγε.
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: σιώπα.
ΠΡΌΒΟΥΛΟΣ: σοί γʼ ὦ κατάρατε σιωπῶ ʼγώ, καὶ ταῦτα κάλυμμα φορούσῃ περὶ τὴν κεφαλήν; μή νυν ζῴην.
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: ἀλλʼ εἰ τοῦτʼ ἐμπόδιόν σοι, παρʼ ἐμοῦ τουτὶ τὸ κάλυμμα λαβὼν ἔχε καὶ περίθου περὶ τὴν κεφαλήν, κᾆτα σιώπα καὶ τοῦτον τὸν καλαθίσκον. κᾆτα ξαίνειν ξυζωσάμενος κυάμους τρώγων· πόλεμος δὲ γυναιξὶ μελήσει.
Part 14
ΧΟΡῸΣ ΓΥΝΑΙΚΩ͂Ν: αἰρώμεθʼ ὦ γυναῖκες ἀπὸ τῶν καλπίδων, ὅπως ἂν ἐν τῷ μέρει χἠμεῖς τι ταῖς φίλαισι συλλάβωμεν.
ΧΟΡῸΣ ΓΥΝΑΙΚΩ͂Ν: ἔγωγε γὰρ ἂν οὔποτε κάμοιμʼ ἂν ὀρχουμένη, †οὐδὲ τὰ γόνατα κόπος ἕλοι μου καματηρόσ†· ἐθέλω δʼ ἐπὶ πᾶν ἰέναι μετὰ τῶνδʼ ἀρετῆς ἕνεχʼ, αἷς ἔνι φύσις, ἔνι χάρις, ἔνι θράσος, ἔνι δὲ σοφόν, ἔνι δὲ φιλόπολις ἀρετὴ φρόνιμος.
ΧΟΡῸΣ ΓΥΝΑΙΚΩ͂Ν: ἀλλʼ ὦ τηθῶν ἀνδρειοτάτων καὶ μητριδίων ἀκαληφῶν, χωρεῖτʼ ὀργῇ καὶ μὴ τέγγεσθʼ· ἔτι γὰρ νῦν οὔρια θεῖτε.
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: ἀλλʼ ἤνπερ ὅ τε γλυκύθυμος Ἔρως χἠ Κυπρογένειʼ Ἀφροδίτη ἵμερον ἡμῶν κατὰ τῶν κόλπων καὶ τῶν μηρῶν καταπνεύσῃ, κᾆτʼ ἐντήξῃ τέτανον τερπνὸν τοῖς ἀνδράσι καὶ ῥοπαλισμούς, οἶμαί ποτε Λυσιμάχας ἡμᾶς ἐν τοῖς Ἕλλησι καλεῖσθαι.
ΠΡΌΒΟΥΛΟΣ: τί ποιησάσας;
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: ἢν παύσωμεν πρώτιστον μὲν ξὺν ὅπλοισιν ἀγοράζοντας καὶ μαινομένους.
ΓΥΝῊ Α: νὴ τὴν Παφίαν Ἀφροδίτην.
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: νῦν μὲν γὰρ δὴ κἀν ταῖσι χύτραις κἀν τοῖς λαχάνοισιν ὁμοίως περιέρχονται κατὰ τὴν ἀγορὰν ξὺν ὅπλοις ὥσπερ Κορύβαντες.
ΠΡΌΒΟΥΛΟΣ: νὴ Δία· χρὴ γὰρ τοὺς ἀνδρείους.
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: καὶ μὴν τό γε πρᾶγμα γέλοιον, ὅταν ἀσπίδʼ ἔχων καὶ Γοργόνα τις κᾆτʼ ὠνῆται κορακίνους.
ΓΥΝῊ Α: νὴ Δίʼ ἐγὼ γοῦν ἄνδρα κομήτην φυλαρχοῦντʼ εἶδον ἐφʼ ἵππου ἐς τὸν χαλκοῦν ἐμβαλλόμενον πῖλον λέκιθον παρὰ γραός· ἕτερος δʼ αὖ Θρᾷξ πέλτην σείων κἀκόντιον ὥσπερ ὁ Τηρεύς, ἐδεδίσκετο τὴν ἰσχαδόπωλιν καὶ τὰς δρυπεπεῖς κατέπινεν.
ΠΡΌΒΟΥΛΟΣ: πῶς οὖν ὑμεῖς δυναταὶ παῦσαι τεταραγμένα πράγματα πολλὰ ἐν ταῖς χώραις καὶ διαλῦσαι;
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: φαύλως πάνυ.
ΠΡΌΒΟΥΛΟΣ: πῶς; ἀπόδειξον.
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: ὥσπερ κλωστῆρʼ, ὅταν ἡμῖν ᾖ τεταραγμένος, ὧδε λαβοῦσαι, ὑπενεγκοῦσαι τοῖσιν ἀτράκτοις τὸ μὲν ἐνταυθοῖ τὸ δʼ ἐκεῖσε, οὕτως καὶ τὸν πόλεμον τοῦτον διαλύσομεν, ἤν τις ἐάσῃ, διενεγκοῦσαι διὰ πρεσβειῶν τὸ μὲν ἐνταυθοῖ τὸ δʼ ἐκεῖσε.
ΠΡΌΒΟΥΛΟΣ: ἐξ ἐρίων δὴ καὶ κλωστήρων καὶ ἀτράκτων πράγματα δεινὰ παύσειν οἴεσθʼ ὦ ἀνόητοι;
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: κἂν ὑμῖν γʼ εἴ τις ἐνῆν νοῦς, ἐκ τῶν ἐρίων τῶν ἡμετέρων ἐπολιτεύεσθʼ ἂν ἅπαντα.
ΠΡΌΒΟΥΛΟΣ: πῶς δή; φέρʼ ἴδω.
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: πρῶτον μὲν ἐχρῆν, ὥσπερ πόκου ἐν βαλανείῳ ἐκπλύναντας τὴν οἰσπώτην, ἐκ τῆς πόλεως ἐπὶ κλίνης ἐκραβδίζειν τοὺς μοχθηροὺς καὶ τοὺς τριβόλους ἀπολέξαι, καὶ τούς γε συνισταμένους τούτους καὶ τοὺς πιλοῦντας ἑαυτοὺς ἐπὶ ταῖς ἀρχαῖσι διαξῆναι καὶ τὰς κεφαλὰς ἀποτῖλαι· εἶτα ξαίνειν ἐς καλαθίσκον κοινὴν εὔνοιαν, ἅπαντας καταμιγνύντας τούς τε μετοίκους κεἴ τις ξένος ἢ φίλος ὑμῖν, κεἴ τις ὀφείλει τῷ δημοσίῳ, καὶ τούτους ἐγκαταμεῖξαι· καὶ νὴ Δία τάς γε πόλεις, ὁπόσαι τῆς γῆς τῆσδʼ εἰσὶν ἄποικοι, διαγιγνώσκειν ὅτι ταῦθʼ ἡμῖν ὥσπερ τὰ κατάγματα κεῖται χωρὶς ἕκαστον· κᾆτʼ ἀπὸ τούτων πάντων τὸ κάταγμα λαβόντας δεῦρο ξυνάγειν καὶ συναθροίξειν εἰς ἕν, κἄπειτα ποιῆσαι τολύπην μεγάλην κᾆτʼ ἐκ ταύτης τῷ δήμῳ χλαῖναν ὑφῆναι.
ΠΡΌΒΟΥΛΟΣ: οὔκουν δεινὸν ταυτὶ ταύτας ῥαβδίξειν καὶ τολυπεύειν, αἶς οὐδὲ μετῆν πάνυ τοῦ πολέμου;
Part 15
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: καὶ μὴν ὦ παγκατάρατε πλεῖν ἤ γε διπλοῦν αὐτὸν φέρομεν, πρώτιστον μέν γε τεκοῦσαι κἀκπέμψασαι παῖδας ὁπλίτας.
ΠΡΌΒΟΥΛΟΣ: σίγα, μὴ μνησικακήσῃς.
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: εἶθʼ ἡνίκα χρῆν εὐφρανθῆναι καὶ τῆς ἥβης ἀπολαῦσαι, μονοκοιτοῦμεν διὰ τὰς στρατιάς. καὶ θἠμέτερον μὲν ἐᾶτε, περὶ τῶν δὲ κορῶν ἐν τοῖς θαλάμοις γηρασκουσῶν ἀνιῶμαι.
ΠΡΌΒΟΥΛΟΣ: οὔκουν χἄνδρες γηράσκουσιν;
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: μὰ Δίʼ ἀλλʼ οὐκ εἶπας ὅμοιον. ὁ μὲν ἥκων γάρ, κἂν ᾖ πολιός, ταχὺ παῖδα κόρην γεγάμηκεν· τῆς δὲ γυναικὸς σμικρὸς ὁ καιρός, κἂν τούτου μὴ ʼπιλάβηται, οὐδεὶς ἐθέλει γῆμαι ταύτην, ὀττευομένη δὲ κάθηται.
ΠΡΌΒΟΥΛΟΣ: ἀλλʼ ὅστις ἔτι στῦσαι δυνατὸς—
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: σὺ δὲ δὴ τί μαθὼν οὐκ ἀποθνῄσκεις; †χωρίον ἐστί·† σορὸν ὠνήσει· μελιτοῦτταν ἐγὼ καὶ δὴ μάξω. λαβὲ ταυτὶ καὶ στεφάνωσαι.
ΓΥΝῊ Α: καὶ ταυτασὶ δέξαι παρʼ ἐμοῦ.
ΓΥΝῊ Β: καὶ τουτονγὶ λαβὲ τὸν στέφανον.
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: τοῦ δεῖ; τί ποθεῖς; χώρει ʼς τὴν ναῦν· ὁ Χάρων σε καλεῖ, σὺ δὲ κωλύεις ἀνάγεσθαι.
ΠΡΌΒΟΥΛΟΣ: εἶτʼ οὐχὶ ταῦτα δεινὰ πάσχειν ἔστʼ ἐμέ; νὴ τὸν Δίʼ ἀλλὰ τοῖς προβούλοις ἄντικρυς ἐμαυτὸν ἐπιδείξω βαδίζων ὡς ἔχω.
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: μῶν ἐγκαλεῖς ὅτι οὐχὶ προὐθέμεσθά σε; ἀλλʼ ἐς τρίτην γοῦν ἡμέραν σοὶ πρῲ πάνυ ἥξει παρʼ ἡμῶν τὰ τρίτʼ ἐπεσκευασμένα.
ΧΟΡῸΣ ΓΕΡΌΝΤΩΝ: οὐκέτʼ ἔργον ἐγκαθεύδειν ὅστις ἔστʼ ἐλεύθερος, ἀλλʼ ἐπαποδυώμεθʼ ἄνδρες τουτῳὶ τῷ πράγματι. ἤδη γὰρ ὄζειν ταδὶ πλειόνων καὶ μειζόνων
ΧΟΡῸΣ ΓΕΡΌΝΤΩΝ: πραγμάτων μοι δοκεῖ, καὶ μάλιστʼ ὀσφραίνομαι τῆς Ἱππίου τυραννίδος· καὶ πάνυ δέδοικα μὴ τῶν Λακώνων τινὲς δεῦρο συνεληλυθότες ἄνδρες ἐς Κλεισθένους τὰς θεοῖς ἐχθρὰς γυναῖκας ἐξεπαίρωσιν δόλῳ καταλαβεῖν τὰ χρήμαθʼ ἡμῶν τόν τε μισθόν, ἔνθεν ἔζων ἐγώ.
ΧΟΡῸΣ ΓΕΡΌΝΤΩΝ: δεινὰ γάρ τοι τάσδε γʼ ἤδη τοὺς πολίτας νουθετεῖν, καὶ λαλεῖν γυναῖκας οὔσας ἀσπίδος χαλκῆς πέρι, καὶ διαλλάττειν πρὸς ἡμᾶς ἀνδράσιν Λακωνικοῖς, οἷσι πιστὸν οὐδὲν εἰ μή περ λύκῳ κεχηνότι. ἀλλὰ ταῦθʼ ὕφηναν ἡμῖν ἄνδρες ἐπὶ τυραννίδι. ἀλλʼ ἐμοῦ μὲν οὐ τυραννεύσουσʼ, ἐπεὶ φυλάξομαι καὶ φορήσω τὸ ξίφος τὸ λοιπὸν ἐν μύρτου κλαδί, ἀγοράσω τʼ ἐν τοῖς ὅπλοις ἑξῆς Ἀριστογείτονι, ὧδέ θʼ ἑστήξω παρʼ αὐτόν· †αὐτὸσ† γάρ μοι γίγνεται τῆς θεοῖς ἐχθρᾶς πατάξαι τῆσδε γραὸς τὴν γνάθον.
ΧΟΡῸΣ ΓΥΝΑΙΚΩ͂Ν: οὐκ ἄρʼ εἰσιόντα σʼ οἴκαδʼ ἡ τεκοῦσα γνώσεται. ἀλλὰ θώμεσθʼ ὦ φίλαι γρᾶες ταδί πρῶτον χαμαί. ἡμεῖς γὰρ ὦ πάντες ἀστοὶ λόγων κατάρχομεν τῇ πόλει χρησίμων· εἰκότως, ἐπεὶ χλιδῶσαν ἀγλαῶς ἔθρεψέ με. ἑπτὰ μὲν ἔτη γεγῶσʼ εὐθὺς ἠρρηφόρουν· εἶτʼ ἀλετρὶς ἦ δεκέτις οὖσα τἀρχηγέτι· κᾆτʼ ἔχουσα τὸν κροκωτὸν ἄρκτος ἦ Βραυρωνίοις· κἀκανηφόρουν ποτʼ οὖσα παῖς καλὴ ʼχουσʼ ἰσχάδων ὁρμαθόν·
ΧΟΡῸΣ ΓΥΝΑΙΚΩ͂Ν: ἆρα προὐφείλω τι χρηστὸν τῇ πόλει παραινέσαι; εἰ δʼ ἐγὼ γυνὴ πέφυκα, τοῦτο μὴ φθονεῖτέ μοι, ἢν ἀμείνω γʼ εἰσενέγκω τῶν παρόντων πραγμάτων. τοὐράνου γάρ μοι μέτεστι· καὶ γὰρ ἄνδρας ἐσφέρω, τοῖς δὲ δυστήνοις γέρουσιν οὐ μέτεσθʼ ὑμῖν, ἐπεὶ τὸν ἔρανον τὸν λεγόμενον παππῷον ἐκ τῶν Μηδικῶν εἶτʼ ἀναλώσαντες οὐκ ἀντεσφέρετε τὰς ἐσφοράς, ἀλλʼ ὑφʼ ὑμῶν διαλυθῆναι προσέτι κινδυνεύομεν. ἆρα γρυκτόν ἐστιν ὑμῖν; εἰ δὲ λυπήσεις τί με, τῷδέ γʼ ἀψήκτῳ πατάξω τῷ κοθόρνῳ τὴν γνάθον.
ΧΟΡῸΣ ΓΕΡΌΝΤΩΝ: ταῦτʼ οὖν οὐχ ὕβρις τὰ πράγματʼ ἐστὶ πολλή; κἀπιδώσειν μοι δοκεῖ τὸ χρῆμα μᾶλλον. ἀλλʼ ἀμυντέον τὸ πρᾶγμʼ ὅστις γʼ ἐνόρχης ἔστʼ ἀνήρ. ἀλλὰ τὴν ἐξωμίδʼ ἐκδυώμεθʼ, ὡς τὸν ἄνδρα δεῖ ἀνδρὸς ὄζειν εὐθύς, ἀλλʼ οὐν ἐντεθριῶσθαι πρέπει. ἀλλʼ ἄγετε λευκόποδες, οἵπερ επὶ Λείψύδριον ἤλθομεν ὅτʼ ἦμεν ἔτι, νῦν δεῖ νῦν ἀνηβῆσαι πάλιν κἀναπτερῶσαι πᾶν τὸ σῶμα κἀποσείσασθαι τὸ γῆρας τόδε.
ΧΟΡῸΣ ΓΕΡΌΝΤΩΝ: εἰ γὰρ ἐνδώσει τις ἡμῶν ταῖσδε κἂν σμικρὰν λαβήν, οὐδὲν ἐλλείψουσιν αὗται λιπαροῦς χειρουργίας, ἀλλὰ καὶ ναῦς τεκτανοῦνται, κἀπιχειρήσουσʼ ἔτι ναυμαχεῖν καὶ πλεῖν ἐφʼ ἡμἁς ὥσπε, Ἀρτεμισία. ἢν δʼ ἐφʼ ἱππικὴν τράπωνται, διαγράφω τοὺς ἱππέας. ἱππικώτατον γάρ ἐστι χρῆμα κἄποχον γυνή, κοὐκ ἂν ἀπολίσθοι τρέχοντος· τὰς δʼ Ἀμαζόνας σκόπει, ἃς Μίκων ἔγραψʼ ἐφʼ ἵππων μαχομένας τοῖς ἀνδράσιν. ἀλλὰ τούτων χρῆν ἁπασῶν ἐς τετρημένον ξύλον ἐγκαθαρμόσαι λαβόντας τουτονὶ τὸν αὐχένα.
ΧΟΡῸΣ ΓΥΝΑΙΚΩ͂Ν: εἰ νὴ τὼ θεώ με ζωπυρήσεις, λύσω τὴν ἐμαυτῆς ὗν ἐγὼ δή, καὶ ποιήσω τήμερον τοὺς δημότας βωστρεῖν σʼ ἐγὼ πεκτούμενον. ἀλλὰ χἠμεῖς ὦ γυναῖκες θᾶττον ἐκδυώμεθα, ὡς ἂν ὄζωμεν γυναικῶν αὐτοδὰξ ὠργισμένων. νῦν πρὸς ἔμʼ ἴτω τις, ἵνα μή ποτε φάγῃ σκόροδα, μηδὲ κυάμους μέλανας. ὡς εἰ καὶ μόνον κακῶς ἐρεῖς, ὑπερχολῶ γάρ, αἰετὸν τίκτοντα κάνθαρός σε μαιεύσομαι.
Part 16
ΧΟΡῸΣ ΓΥΝΑΙΚΩ͂Ν: οὐ γὰρ ὑμῶν φροντίσαιμʼ ἄν, ἢν ἐμοὶ ζῇ Λαμπιτὼ ἥ τε Θηβαία φίλη παῖς εὐγενὴς Ἰσμηνία. οὐ γὰρ ἔσται δύναμις, οὐδʼ ἢν ἑπτάκις σὺ ψηφίσῃ, ὅστις ὦ δύστηνʼ ἀπήχθου πᾶσι καὶ τοῖς γείτοσιν. ὥστε κἀχθὲς θἠκάτῃ ποιοῦσα παιγνίαν ἐγὼ τοῖσι παισὶ τὴν ἑταίραν ἐκάλεσʼ ἐκ τῶν γειτόνων, παῖδα χρηστὴν κἀγαπητὴν ἐκ Βοιωτῶν ἔγχελυν· οἱ δὲ πέμψειν οὐκ ἔφασκον διὰ τὰ σὰ ψηφίσματα. κοὐχὶ μὴ παύσησθε τῶν ψηφισμάτων τούτων, πρὶν ἂν τοῦ σκέλους ὑμᾶς λαβών τις ἐκτραχηλίσῃ φέρων.
ΧΟΡῸΣ ΓΥΝΑΙΚΩ͂Ν: ἄνασσα πράγους τοῦδε καὶ βουλεύματος, τί μοι σκυθρωπὸς ἐξελήλυθας δόμων;
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: κακῶν γυναικῶν ἔργα καὶ θήλεια φρὴν ποιεῖ μʼ ἄθυμον περιπατεῖν τʼ ἄνω κάτω.
ΧΟΡῸΣ ΓΥΝΑΙΚΩ͂Ν: τί φῄς; τί φῄς;
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: ἀληθῆ, ἀληθῆ.
ΧΟΡῸΣ ΓΥΝΑΙΚΩ͂Ν: τί δʼ ἐστὶ δεινόν; φράζε ταῖς σαυτῆς φίλαις.
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: ἀλλʼ αἰσχρὸν εἰπεῖν καὶ σιωπῆσαι βαρύ.
ΧΟΡῸΣ ΓΥΝΑΙΚΩ͂Ν: μή νύν με κρύψῃς ὅ τι πεπόνθαμεν κακόν.
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: βινητιῶμεν, ᾗ βράχιστον τοῦ λόγου.
ΧΟΡῸΣ ΓΥΝΑΙΚΩ͂Ν: ἰὼ Ζεῦ.
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: τί Ζῆνʼ ἀυτεῖς; ταῦτα δʼ οὖν οὕτως ἔχει. ἐγὼ μὲν οὖν αὐτὰς ἀποσχεῖν οὐκέτι οἵα τʼ ἀπὸ τῶν ἀνδρῶν· διαδιδράσκουσι γάρ. τὴν μέν γε πρώτην διαλέγουσαν τὴν ὀπὴν κατέλαβον ᾗ τοῦ Πανός ἐστι ταὐλίον, τὴν δʼ ἐκ τροχιλείας αὖ κατειλυσπωμένην, τὴν δʼ αὐτομολοῦσαν, τὴν δʼ ἐπὶ στρούθου †μίαν† ἤδη πέτεσθαι διανοουμένην κάτω ἐς Ὀρσιλόχου χθὲς τῶν τριχῶν κατέσπασα. πάσας τε προφάσεις ὥστʼ ἀπελθεῖν οἴκαδε ἕλκουσιν. ἤδη γοῦν τις αὐτῶν ἔρχεται. αὕτη σὺ ποῖ θεῖς;
ΓΥΝῊ Α: οἴκαδʼ ἐλθεῖν βούλομαι. οἴκοι γάρ ἐστιν ἔριά μοι Μιλήσια ὑπὸ τῶν σέων κατακοπτόμενα.
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: ποίων σέων; οὐκ εἶ πάλιν;
ΓΥΝῊ Α: ἀλλʼ ἥξω ταχέως νὴ τὼ θεὼ ὅσον διαπετάσασʼ ἐπὶ τῆς κλίνης μόνον.
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: μὴ διαπετάννυ, μηδʼ ἀπέλθῃς μηδαμῇ.
ΓΥΝῊ Α: ἀλλʼ ἐῶ ʼπολέσθαι τἄριʼ;
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: ἢν τούτου δέῃ.
ΓΥΝῊ Β: τάλαινʼ ἐγώ, τάλαινα τῆς Ἀμοργίδος, ἣν ἄλοπον οἴκοι καταλέλοιφʼ.
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: αὕθἠτέρα ἐπὶ τὴν Ἄμοργιν τὴν ἄλοπον ἐξέρχεται. χώρει πάλιν δεῦρʼ.
ΓΥΝῊ Β: ἀλλὰ νὴ τὴν Φωσφόρον ἔγωγʼ ἀποδείρασʼ αὐτίκα μάλʼ ἀνέρχομαι.
Part 17
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: μή μἀποδείρῃς. ἢν γὰρ ἄρξῃς τοῦτο σύ, ἑτέρα γυνὴ ταὐτὸν ποιεῖν βουλήσεται.
ΓΥΝῊ Γ: ὦ πότνιʼ Εἰλείθυιʼ ἐπίσχες τοῦ τόκου, ἕως ἂν εἰς ὅσιον μόλω ʼγὼ χωρίον.
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: τί ταῦτα ληρεῖς;
ΓΥΝῊ Γ: αὐτίκα μάλα τέξομαι.
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: ἀλλʼ οὐκ ἐκύεις σύ γʼ ἐχθές.
ΓΥΝῊ Γ: ἀλλὰ τήμερον. ἀλλʼ οἴκαδέ μʼ ὡς τὴν μαῖαν ὦ Λυσιστράτη ἀπόπεμψον ὡς τάχιστα.
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: τίνα λόγον λέγεις; τί τοῦτʼ ἔχεις τὸ σκληρόν;
ΓΥΝῊ Γ: ἄρρεν παιδίον.
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: μὰ τὴν Ἀφροδίτην οὐ σύ γʼ, ἀλλʼ ἢ χαλκίον ἔχειν τι φαίνει κοῖλον· εἴσομαι δʼ ἐγώ. ὦ καταγέλαστʼ ἔχουσα τὴν ἱερὰν κυνῆν κυεῖν ἔφασκες;
ΓΥΝῊ Γ: καὶ κυῶ γε νὴ Δία.
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: τί δῆτα ταύτην εἶχες;
ΓΥΝῊ Γ: ἵνα μʼ εἰ καταλάβοι ὁ τόκος ἔτʼ ἐν πόλει, τέκοιμʼ ἐς τὴν κυνῆν ἐσβᾶσα ταύτην, ὥσπερ αἱ περιστεραί.
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: τί λέγεις; προφασίζει· περιφανῆ τὰ πράγματα. οὐ τἀμφιδρόμια τῆς κυνῆς αὐτοῦ μενεῖς;
ΓΥΝῊ Γ: ἀλλʼ οὐ δύναμαι ʼγωγʼ οὐδὲ κοιμᾶσθʼ ἐν πόλει, ἐξ οὗ τὸν ὄφιν εἶδον τὸν οἰκουρόν ποτε.
ΓΥΝῊ Α: ἐγὼ δʼ ὑπὸ τῶν γλαυκῶν γε τάλαινʼ ἀπόλλυμαι ταῖς ἀγρυπνίαισι κακκαβαζουσῶν ἀεί.
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: ὦ δαιμόνιαι παύσασθε τῶν τερατευμάτων. ποθεῖτʼ ἴσως τοὺς ἄνδρας· ἡμᾶς δʼ οὐκ οἴει ποθεῖν ἐκείνους; ἀργαλέας γʼ εὖ οἶδʼ ὅτι ἄγουσι νύκτας. ἀλλʼ ἀνάσχεσθʼ ὦγαθαί, καὶ προσταλαιπωρήσατʼ ἔτʼ ὀλίγον χρόνον, ὡς χρησμὸς ἡμῖν ἐστιν ἐπικρατεῖν, ἐὰν μὴ στασιάσωμεν· ἔστι δʼ ὁ χρησμὸς οὑτοσί.
ΓΥΝῊ Α: λέγʼ αὐτὸν ἡμῖν ὅ τι λέγει.
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: σιγᾶτε δή. ἀλλʼ ὁπόταν πτήξωσι χελιδόνες εἰς ἕνα χῶρον, τοὺς ἔποπας φεύγουσαι, ἀπόσχωνταί τε φαλήτων, παῦλα κακῶν ἔσται, τὰ δʼ ὑπέρτερα νέρτερα θήσει Ζεὺς ὑψιβρεμέτης—
ΓΥΝῊ Α: ἐπάνω κατακεισόμεθʼ ἡμεῖς;
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: ἢν δὲ διαστῶσιν καὶ ἀναπτῶνται πτερύγεσσιν ἐξ ἱεροῦ ναοῖο χελιδόνες, οὐκέτι δόξει ὄρνεον οὐδʼ ὁτιοῦν καταπυγωνέστερον εἶναι.
Part 18
ΓΥΝῊ Α: σαφής γʼ ὁ χρησμὸς νὴ Δίʼ.
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: ὦ πάντες θεοί, μή νυν ἀπείπωμεν ταλαιπωρούμεναι, ἀλλʼ εἰσίωμεν. καὶ γὰρ αἰσχρὸν τουτογὶ ὦ φίλταται, τὸν χρησμὸν εἰ προδώσομεν.
ΧΟΡῸΣ ΓΕΡΌΝΤΩΝ: μῦθον βούλομαι λέξαι τινʼ ὑμῖν, ὅν ποτʼ ἤκουσʼ αὐτὸς ἔτι παῖς ὤν. οὕτως ἦν νεανίσκος Μελανίων τις, ὃς φεύγων γάμον ἀφίκετʼ ἐς ἐρημίαν, κἀν τοῖς ὄρεσιν ᾤκει· κᾆτʼ ἐλαγοθήρει πλεξάμενος ἄρκυς, καὶ κύνα τινʼ εἶχεν, κοὐκέτι κατῆλθε πάλιν οἴκαδʼ ὑπὸ μίσους. οὕτω τὰς γυναῖκας ἐβδελύχθη ʼκʼεῖνος, ἡμεῖς τʼ οὐδὲν ἧττον τοῦ Μελανίωνος οἱ σώφρονες.
ΓΈΡΩΝ: βούλομαί σε γραῦ κύσαι—
ΓΥΝΉ: κρόμμυόν τἄρʼ οὐκ ἔδει.
ΓΈΡΩΝ: κἀνατείνας λακτίσαι.
ΓΥΝΉ: τὴν λόχμην πολλὴν φορεῖς.
ΧΟΡῸΣ ΓΕΡΌΝΤΩΝ: καὶ Μυρωνίδης γὰρ ἦν τραχὺς ἐντεῦθεν μελάμπυγός τε τοῖς ἐχθροῖς ἅπασιν, ὥς δὲ καὶ Φορμίων.
ΧΟΡῸΣ ΓΥΝΑΙΚΩ͂Ν: κἀγὼ βούλομαι μῦθόν τινʼ ὑμῖν ἀντιλέξαι τῷ Μελανίωνι. Τίμων ἦν ἀίδρυτός τις ἀβάτοισιν ἐν σκώλοισι τὸ πρόσωπον περιειργμένος, Ἐρινύων ἀπορρώξ. οὗτος οὖν ὁ Τίμων [...] ᾤχεθʼ ὑπὸ μίσους πολλὰ καταρασάμενος ἀνδράσι πονηροῖς. οὕτω ʼκεῖνος ὑμῶν ἀντεμίσει τοὺς πονηροὺς ἄνδρας ἀεί, ταῖσι δὲ γυναιξὶν ἦν φίλτατος.
ΓΥΝΉ: τὴν γνάθον βούλει θένω;
ΓΈΡΩΝ: μηδαμῶς· †ἔδεισά γε.†
ΓΥΝΉ: ἀλλὰ κρούσω τῷ σκέλει;
ΓΈΡΩΝ: τὸν σάκανδρον ἐκφανεῖς.
ΧΟΡῸΣ ΓΥΝΑΙΚΩ͂Ν: ἀλλʼ ὅμως ἂν οὐκ ἴδοις καίπερ οὔσης γραὸς ὄντʼ αὐτὸν κομήτην, ἀλλʼ ἀπεψιλωμένον τῷ λύχνῳ.
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: ἰοὺ ἰοὺ γυναῖκες ἴτε δεῦρʼ ὡς ἐμὲ ταχέως.
ΓΥΝΉ: τί δʼ ἔστιν; εἰπέ μοι τίς ἡ βοή;
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: ἄνδρʼ ἄνδρʼ ὁρῶ προσιόντα παραπεπληγμένον, τοῖς τῆς Ἀφροδίτης ὀργίοις εἰλημμένον. ὦ πότνια Κύπρου καὶ Κυθήρων καὶ Πάφου μεδέουσʼ, ἴθʼ ὀρθὴν ἥνπερ ἔρχι τὴν ὁδόν.
ΓΥΝΉ: ποῦ δʼ ἐστὶν ὅστις ἐστί;
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: παρὰ τὸ τῆς Χλόης.
ΓΥΝΉ: ὢ νὴ Δίʼ ἔστι δῆτα. τίς κἀστίν ποτε;
Part 19
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: ὁρᾶτε· γιγνώσκει τις ὑμῶν;
ΜΥΡΡΊΝΗ: νὴ Δία ἔγωγε· κἀστὶν οὑμὸς ἀνὴρ Κινησίας.
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: σὸν ἔργον ἤδη τοῦτον ὀπτᾶν καὶ στρέφειν κἀξηπεροπεύειν καὶ φιλεῖν καὶ μὴ φιλεῖν, καὶ πάνθʼ ὑπέχειν πλὴν ὧν σύνοιδεν ἡ κύλιξ.
ΜΥΡΡΊΝΗ: ἀμέλει ποιήσω ταῦτʼ ἐγώ.
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: καὶ μὴν ἐγὼ ξυνηπεροπεύσω σοι παραμένουσʼ ἐνθαδί, καὶ ξυσταθεύσω τοῦτον. ἀλλʼ ἀπέλθετε.
ΚΙΝΗΣΊΑΣ: οἴμοι κακοδαίμων, οἷος ὁ σπασμός μʼ ἔχει χὠ τέτανος ὥσπερ ἐπὶ τροχοῦ στρεβλούμενον.
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: τίς οὗτος οὑντὸς τῶν φυλάκων ἑστώς;
ΚΙΝΗΣΊΑΣ: ἐγώ.
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: ἀνήρ;
ΚΙΝΗΣΊΑΣ: ἀνὴρ δῆτʼ.
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: οὐκ ἄπει δῆτʼ ἐκποδών;
ΚΙΝΗΣΊΑΣ: σὺ δʼ εἶ τίς ἡκβάλλουσά μʼ;
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: ἡμεροσκόπος.
ΚΙΝΗΣΊΑΣ: πρὸς τῶν θεῶν νυν ἐκκάλεσόν μοι Μυρρίνην.
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: ἰδοὺ καλέσω ʼγὼ Μυρρίνην σοι; σὺ δὲ τίς εἶ;
ΚΙΝΗΣΊΑΣ: ἀνὴρ ἐκείνης, Παιονίδης Κινησίας.
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: ὦ χαῖρε φίλτατʼ· οὐ γὰρ ἀκλεὲς τοὔνομ τὸ σὸν παρʼ ἡμῖν ἐστιν οὐδʼ ἀνώνυμον. ἀεὶ γὰρ ἡ γυνή σʼ ἔχει διὰ στόμα. κἂν ᾠὸν ἢ μῆλον λάβῃ, Κινησίᾳ τουτὶ γένοιτο, φησίν.
ΚΙΝΗΣΊΑΣ: ὢ πρὸς τῶν θεῶν.
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: νὴ τὴν Ἀφροδίτην· κἂν περὶ ἀνδρῶν γʼ ἐμπέσῃ λόγος τις, εἴρηκʼ εὐθέως ἡ σὴ γυνὴ ὅτι λῆρός ἐστι τἄλλα πρὸς Κινησίαν.
ΚΙΝΗΣΊΑΣ: ἴθι νυν κάλεσον αὐτήν.
Part 20
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: τί οὖν; δώσεις τί μοι;
ΚΙΝΗΣΊΑΣ: ἔγωγέ σοι νὴ τὸν Δίʼ, ἢν βούλῃ γε σύ· ἔχω δὲ τοῦθʼ· ὅπερ οὖν ἔχω, δίδωμί σοι.
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: φέρε νυν καλέσω καταβᾶσά σοι.
ΚΙΝΗΣΊΑΣ: ταχύ νυν πάνυ. ὡς οὐδεμίαν ἔχω γε τῷ βίῳ χάριν, ἐξ οὗπερ αὕτη ʼξῆλθεν ἐκ τῆς οἰκίας· ἀλλʼ ἄχθομαι μὲν εἰσιών, ἔρημα δὲ εἶναι δοκεῖ μοι πάντα, τοῖς δὲ σιτίοις χάριν οὐδεμίαν οἶδʼ ἐσθίων· ἔστυκα γάρ.
ΜΥΡΡΊΝΗ: φιλῶ φιλῶ ʼγὼ τοῦτον· ἀλλʼ οὐ βούλεται ὑπʼ ἐμοῦ φιλεῖσθαι. σὺ δʼ ἐμὲ τούτῳ μὴ κάλει.
ΚΙΝΗΣΊΑΣ: ὦ γλυκύτατον Μυρρινίδιον τί ταῦτα δρᾷς; κατάβηθι δεῦρο.
ΜΥΡΡΊΝΗ: μὰ Δίʼ ἐγὼ μὲν αὐτόσʼ οὔ.
ΚΙΝΗΣΊΑΣ: ἐμοῦ καλοῦντος οὐ καταβήσει Μυρρίνη;
ΜΥΡΡΊΝΗ: οὐ γὰρ δεόμενος οὐδὲν ἐκκαλεῖς ἐμέ.
ΚΙΝΗΣΊΑΣ: ἐγὼ οὐ δεόμενος; ἐπιτετριμμένος μὲν οὖν.
ΜΥΡΡΊΝΗ: ἄπειμι.
ΚΙΝΗΣΊΑΣ: μὴ δῆτʼ, ἀλλὰ τῷ γοῦν παιδίῳ ὑπάκουσον· οὗτος οὐ καλεῖς τὴν μαμμίαν;
ΠΑΙ͂Σ ΚΙΝΗΣΊΟΥ: μαμμία, μαμμία, μαμμία.
ΚΙΝΗΣΊΑΣ: αὕτη τί πάσχεις; οὐδʼ ἐλεεῖς τὸ παιδίον ἄλουτον ὂν κἄθηλον ἕκτην ἡμέραν;
ΜΥΡΡΊΝΗ: ἔγωγʼ ἐλεῶ δῆτʼ· ἀλλʼ ἀμελὴς αὐτῷ πατὴρ ἔστιν.
ΚΙΝΗΣΊΑΣ: κατάβηθʼ ὦ δαιμονία τῷ παιδίῳ.
ΜΥΡΡΊΝΗ: οἷον τὸ τεκεῖν· καταβατέον. τί γὰρ πάθω;
ΚΙΝΗΣΊΑΣ: ἐμοὶ γὰρ αὕτη καὶ νεωτέρα δοκεῖ πολλῷ γεγενῆσθαι κἀγανώτερον βλέπειν· χἂ δυσκολαίνει πρὸς ἐμὲ καὶ βρενθύεται, ταῦτʼ αὐτὰ δή ʼσθʼ ἃ κἄμʼ ἐπιτρίβει τῷ πόθῳ.
ΜΥΡΡΊΝΗ: ὦ γλυκύτατον σὺ τεκνίδιον κακοῦ πατρός, φέρε σε φιλήσω γλυκύτατον τῇ μαμμίᾳ.
ΚΙΝΗΣΊΑΣ: τί ὦ πονήρα ταῦτα ποιεῖς χἀτέραις πείθει γυναιξί, κἀμέ τʼ ἄχθεσθαι ποιεῖς αὐτή τε λυπεῖ;
Part 21
ΜΥΡΡΊΝΗ: μὴ πρόσαγε τὴν χεῖρά μοι.
ΚΙΝΗΣΊΑΣ: τὰ δʼ ἔνδον ὄντα τἀμὰ καὶ σὰ χρήματα χεῖρον διατίθης.
ΜΥΡΡΊΝΗ: ὀλίγον αὐτῶν μοι μέλει.
ΚΙΝΗΣΊΑΣ: ὀλίγον μέλει σοι τῆς κρόκης φορουμένης ὑπὸ τῶν ἀλεκτρυόνων;
ΜΥΡΡΊΝΗ: ἔμοιγε νὴ Δία.
ΚΙΝΗΣΊΑΣ: τὰ δὲ τῆς Ἀφροδίτης ἱέρʼ ἀνοργίαστά σοι χρόνον τοσοῦτόν ἐστιν. οὐ βαδιεῖ πάλιν;
ΜΥΡΡΊΝΗ: μὰ Δίʼ οὐκ ἔγωγʼ, ἢν μὴ διαλλαχθῆτέ γε καὶ τοῦ πολέμου παύσησθε.
ΚΙΝΗΣΊΑΣ: τοιγάρ, ἢν δοκῇ, ποιήσομεν καὶ ταῦτα.
ΜΥΡΡΊΝΗ: τοιγάρ, ἢν δοκῇ, κἄγωγʼ ἄπειμʼ ἐκεῖσε· νῦν δʼ ἀπομώμοκα.
ΚΙΝΗΣΊΑΣ: σὺ δʼ ἀλλὰ κατακλίνηθι μετʼ ἐμοῦ διὰ χρόνου.
ΜΥΡΡΊΝΗ: οὐ δῆτα· καίτοι σʼ οὐκ ἐρῶ γʼ ὡς οὐ φιλῶ.
ΚΙΝΗΣΊΑΣ: φιλεῖς; τί οὖν οὐ κατεκλίνης ὦ Μύρριον;
ΜΥΡΡΊΝΗ: ὦ καταγέλαστʼ ἐναντίον τοῦ παιδίου;
ΚΙΝΗΣΊΑΣ: μὰ Δίʼ ἀλλὰ τοῦτό γʼ οἴκαδʼ ὦ Μανῆ φέρε. ἰδοὺ τὸ μέν σοι παιδίον καὶ δὴ ʼκποδών, σὺ δʼ οὐ κατακλίνει.
ΜΥΡΡΊΝΗ: ποῦ γὰρ ἄν τις καὶ τάλαν δράσειε τοῦθʼ;
ΚΙΝΗΣΊΑΣ: ὅπου; τὸ τοῦ Πανὸς καλόν.
ΜΥΡΡΊΝΗ: καὶ πῶς ἔθʼ ἁγνὴ δῆτʼ ἂν ἔλθοιμʼ ἐς πόλιν;
ΚΙΝΗΣΊΑΣ: κάλλιστα δήπου λουσαμένη τῇ Κλεψύδρᾳ.
ΜΥΡΡΊΝΗ: ἔπειτʼ ὀμόσασα δῆτʼ ἐπιορκήσω τάλαν;
ΚΙΝΗΣΊΑΣ: εἰς ἐμὲ τράποιτο· μηδὲν ὅρκου φροντίσῃς.
Part 22
ΜΥΡΡΊΝΗ: φέρε νυν ἐνέγκω κλινίδιον νῷν.
ΚΙΝΗΣΊΑΣ: μηδαμῶς. ἀρκεῖ χαμαὶ νῷν.
ΜΥΡΡΊΝΗ: μὰ τὸν Ἀπόλλω μή σʼ ἐγὼ καίπερ τοιοῦτον ὄντα κατακλινῶ χαμαί.
ΚΙΝΗΣΊΑΣ: ἥ τοι γυνὴ φιλεῖ με, δήλη ʼστὶν καλῶς.
ΜΥΡΡΊΝΗ: ἰδοὺ κατάκεισʼ ἀνύσας τι, κἀγὼ ʼκδύομαι. καίτοι, τὸ δεῖνα, ψίαθός ἐστʼ ἐξοιστέα.
ΚΙΝΗΣΊΑΣ: ποία ψίαθος; μὴ μοί γε.
ΜΥΡΡΊΝΗ: νὴ τὴν Ἄρτεμιν, αἰσχρὸν γὰρ ἐπὶ τόνου γε.
ΚΙΝΗΣΊΑΣ: δός μοί νυν κύσαι.
ΜΥΡΡΊΝΗ: ἰδού.
ΚΙΝΗΣΊΑΣ: παπαιάξ· ἧκέ νυν ταχέως πάνυ.
ΜΥΡΡΊΝΗ: ἰδοὺ ψίαθος· κατάκεισο, καὶ δὴ ʼκδύομαι. καίτοι, τὸ δεῖνα, προσκεφάλαιον οὐκ ἔχεις.
ΚΙΝΗΣΊΑΣ: ἀλλʼ οὐδὲ δέομʼ ἔγωγε.
ΜΥΡΡΊΝΗ: νὴ Δίʼ ἀλλʼ ἐγώ.
ΚΙΝΗΣΊΑΣ: ἀλλʼ ἢ τὸ πέος τόδʼ Ἡρακλῆς ξενίζεται.
ΜΥΡΡΊΝΗ: ἀνίστασʼ, ἀναπήδησον.
ΚΙΝΗΣΊΑΣ: ἤδη πάντʼ ἔχω.
ΜΥΡΡΊΝΗ: ἅπαντα δῆτα.
ΚΙΝΗΣΊΑΣ: δεῦρό νυν ὦ χρύσιον.
ΜΥΡΡΊΝΗ: τὸ στρόφιον ἤδη λύομαι. μέμνησό νυν· μή μʼ ἐξαπατήσῃς τὰ περὶ τῶν διαλλαγῶν.
ΚΙΝΗΣΊΑΣ: νὴ Δίʼ ἀπολοίμην ἆρα.
Part 23
ΜΥΡΡΊΝΗ: σισύραν οὐκ ἔχεις.
ΚΙΝΗΣΊΑΣ: μὰ Δίʼ οὐδὲ δέομαί γʼ, ἀλλὰ βινεῖν βούλομαι.
ΜΥΡΡΊΝΗ: ἀμέλει ποιήσεις τοῦτο· ταχὺ γὰρ ἔρχομαι.
ΚΙΝΗΣΊΑΣ: ἅνθρωπος ἐπιτρίψει με διὰ τὰ στρώματα.
ΜΥΡΡΊΝΗ: ἔπαιρε σαυτόν.
ΚΙΝΗΣΊΑΣ: ἀλλʼ ἐπῆρται τοῦτό γε.
ΜΥΡΡΊΝΗ: βούλει μυρίσω σε;
ΚΙΝΗΣΊΑΣ: μὰ τὸν Ἀπόλλω μὴ μέ γε.
ΜΥΡΡΊΝΗ: νὴ τὴν Ἀφροδίτην ἤν τε βούλῃ γʼ ἤν τε μή.
ΚΙΝΗΣΊΑΣ: εἴθʼ ἐκχυθείη τὸ μύρον ὦ Ζεῦ δέσποτα.
ΜΥΡΡΊΝΗ: πρότεινέ νυν τὴν χεῖρα κἀλείφου λαβών.
ΚΙΝΗΣΊΑΣ: οὐχ ἡδὺ τὸ μύρον μὰ τὸν Ἀπόλλω τουτογί, εἰ μὴ διατριπτικόν γε κοὐκ ὄζον γάμων.
ΜΥΡΡΊΝΗ: τάλαινʼ ἐγὼ τὸ Ῥόδιον ἤνεγκον μύρον.
ΚΙΝΗΣΊΑΣ: ἀγαθόν· ἔα αὔτʼ ὦ δαιμονία.
ΜΥΡΡΊΝΗ: ληρεῖς ἔχων.
ΚΙΝΗΣΊΑΣ: κάκιστʼ ἀπόλοιθʼ ὁ πρῶτος ἑψήσας μύρον.
ΜΥΡΡΊΝΗ: λαβὲ τόνδε τὸν ἀλάβαστον.
ΚΙΝΗΣΊΑΣ: ἀλλʼ ἕτερον ἔχω. ἀλλʼ ᾠζυρὰ κατάκεισο καὶ μή μοι φέρε μηδέν.
ΜΥΡΡΊΝΗ: ποιήσω ταῦτα νὴ τὴν Ἄρτεμιν. ὑπολύομαι γοῦν. ἀλλʼ ὅπως ὦ φίλτατε σπονδὰς ποιεῖσθαι ψηφιεῖ.
ΚΙΝΗΣΊΑΣ: βουλεύσομαι. ἀπολώλεκέν με κἀπιτέτριφεν ἡ γυνὴ τά τʼ ἄλλα πάντα κἀποδείρασʼ οἴχεται.
Part 24
ΚΙΝΗΣΊΑΣ: οἴμοι τί πάθω; τίνα βινήσω τῆς καλλίστης πασῶν ψευσθείς; πῶς ταυτηνὶ παιδοτροφήσω; ποῦ Κυναλώπηξ; μίσθωσόν μοι τὴν τίτθην.
ΧΟΡῸΣ ΓΕΡΌΝΤΩΝ: ἐν δεινῷ γʼ ὦ δύστηνε κακῷ τείρει ψυχὴν ἐξαπατηθείς. κἄγωγʼ οἰκτίρω σʼ αἰαῖ. ποῖος γὰρ ἂν ἢ νέφρος ἀντίσχοι, ποία ψυχή, ποῖοι δʼ ὄρχεις, ποία δʼ ὀσφῦς, ποῖος δʼ ὄρρος κατατεινόμενος καὶ μὴ βινῶν τοὺς ὄρθρους;
ΚΙΝΗΣΊΑΣ: ὦ Ζεῦ δεινῶν ἀντισπασμῶν.
ΧΟΡῸΣ ΓΕΡΌΝΤΩΝ: ταυτὶ μέντοι νυνί σʼ ἐποίησʼ ἡ παμβδελυρὰ καὶ παμμυσαρά.
ΚΙΝΗΣΊΑΣ: μὰ Δίʼ ἀλλὰ φίλη καὶ παγγλυκερά.
ΧΟΡῸΣ ΓΕΡΌΝΤΩΝ: ποία γλυκερά; μιαρὰ μιαρά.
ΚΙΝΗΣΊΑΣ: μιαρὰ δῆτʼ ὦ Ζεῦ ὦ Ζεῦ· εἴθʼ αὐτὴν ὥσπερ τοὺς θωμοὺς μεγάλῳ τυφῷ καὶ πρηστῆρι ξυστρέψας καὶ ξυγγογγύλας οἴχοιο φέρων, εἶτα μεθείης, ἡ δὲ φέροιτʼ αὖ πάλιν ἐς τὴν γῆν, κᾆτʼ ἐξαίφνης περὶ τὴν ψωλὴν περιβαίη.
ΚΗ͂ΡΥΞ ΛΑΚΕΔΑΙΜΟΝΊΩΝ: πᾷ τᾶν Ἀσανᾶν ἐστιν ἁ γερωχία ἢ τοὶ πρυτάνιες; λῶ τι μυσίξαι νέον.
ΚΙΝΗΣΊΑΣ: σὺ δʼ εἶ πότερον ἄνθρωπος ἢ κονίσαλος;
ΚΗ͂ΡΥΞ ΛΑΚΕΔΑΙΜΟΝΊΩΝ: κᾶρυξ ἐγὼν ὦ κυρσάνιε ναὶ τὼ σιὼ ἔμολον ἀπὸ Σπάρτας περὶ τᾶν διαλλαγᾶν.
ΚΙΝΗΣΊΑΣ: κἄπειτα δόρυ δῆθʼ ὑπὸ μάλης ἥκεις ἔχων;
ΚΗ͂ΡΥΞ ΛΑΚΕΔΑΙΜΟΝΊΩΝ: οὐ τὸν Δίʼ οὐκ ἐγών γα.
ΚΙΝΗΣΊΑΣ: ποῖ μεταστρέφει; τί δὴ προβάλλει τὴν χλαμύδʼ; ἢ βουβωνιᾷς ὑπὸ τῆς ὁδοῦ;
ΚΗ͂ΡΥΞ ΛΑΚΕΔΑΙΜΟΝΊΩΝ: παλαιόρ γα ναὶ τὸν Κάστορα ὥνθρωπος.
ΚΙΝΗΣΊΑΣ: ἀλλʼ ἔστυκας ὦ μιαρώτατε.
ΚΗ͂ΡΥΞ ΛΑΚΕΔΑΙΜΟΝΊΩΝ: οὐ τὸν Δίʼ οὐκ ἐγών γα· μηδʼ αὖ πλαδδίη.
ΚΙΝΗΣΊΑΣ: τί δʼ ἐστί σοι τοδί;
ΚΗ͂ΡΥΞ ΛΑΚΕΔΑΙΜΟΝΊΩΝ: σκυτάλα Λακωνικά.
ΚΙΝΗΣΊΑΣ: εἴπερ γε χαὔτη ʼστὶ σκυτάλη Λακωνική. ἀλλʼ ὡς πρὸς εἰδότʼ ἐμὲ σὺ τἀληθῆ λέγε. τί τὰ πράγμαθʼ ὑμῖν ἐστι τἀν Λακεδαίμονι;
ΚΗ͂ΡΥΞ ΛΑΚΕΔΑΙΜΟΝΊΩΝ: ὀρσὰ Λακεδαίμων πᾶα καὶ τοὶ σύμμαχοι ἅπαντες ἐστύκαντι· Πελλάνας δὲ δεῖ.
Part 25
ΚΙΝΗΣΊΑΣ: ἀπὸ τοῦ δὲ τουτὶ τὸ κακὸν ὑμῖν ἐνέπεσεν; ἀπὸ Πανός;
ΚΗ͂ΡΥΞ ΛΑΚΕΔΑΙΜΟΝΊΩΝ: οὔκ, ἀλλʼ ἆρχεν οἰῶ Λαμπιτώ, ἔπειτα τἄλλαι ταὶ κατὰ Σπάρταν ἅμα γυναῖκες ᾇπερ ἀπὸ μιᾶς ὑσπλαγίδος ἀπήλααν τὼς ἄνδρας ἀπὸ τῶν ὑσσάκων.
ΚΙΝΗΣΊΑΣ: πῶς οὖν ἔχετε;
ΚΗ͂ΡΥΞ ΛΑΚΕΔΑΙΜΟΝΊΩΝ: μογίομες. ἂν γὰρ τὰν πόλιν ᾇπερ λυχνοφορίοντες ἐπικεκύφαμες. ταὶ γὰρ γυναῖκες οὐδὲ τῶ μύρτω σιγεῖν ἐῶντι, πρίν γʼ ἅπαντες ἐξ ἑνὸς λόγω σπονδὰς ποιησώμεσθα ποττὰν Ἑλλάδα.
ΚΙΝΗΣΊΑΣ: τουτὶ τὸ πρᾶγμα πανταχόθεν ξυνομώμοται ὑπὸ τῶν γυναικῶν· ἄρτι νυνὶ μανθάνω. ἀλλʼ ὡς τάχιστα φράζε περὶ διαλλαγῶν αὐτοκράτορας πρέσβεις ἀποπέμπειν ἐνθαδί. ἐγὼ δʼ ἑτέρους ἐνθένδε τῇ βουλῇ φράσω πρέσβεις ἑλέσθαι τὸ πέος ἐπιδείξας τοδί.
ΚΗ͂ΡΥΞ ΛΑΚΕΔΑΙΜΟΝΊΩΝ: ποτάομαι· κράτιστα γὰρ παντᾷ λέγεις.
ΧΟΡῸΣ ΓΕΡΌΝΤΩΝ: οὐδέν ἐστι θηρίον γυναικὸς ἀμαχώτερον, οὐδὲ πῦρ, οὐδʼ ὧδʼ ἀναιδὴς οὐδεμία πόρδαλις.
ΧΟΡῸΣ ΓΥΝΑΙΚΩ͂Ν: ταῦτα μέντοι σὺ ξυνιεὶς εἶτα πολεμεῖς ἐμοί, ἐξὸν ὦ πόνηρε σοὶ βέβαιον ἔμʼ ἔχειν φίλην;
ΧΟΡῸΣ ΓΕΡΌΝΤΩΝ: ὡς ἐγὼ μισῶν γυναῖκας οὐδέποτε παύσομαι.
ΧΟΡῸΣ ΓΥΝΑΙΚΩ͂Ν: ἀλλʼ ὅταν βούλῃ σύ· νῦν δʼ οὖν οὔ σε περιόψομαι γυμνὸν ὄνθʼ οὕτως. ὁρῶ γὰρ ὡς καταγέλαστος εἶ. ἀλλὰ τὴν ἐξωμίδʼ ἐνδύσω σε προσιοῦσʼ ἐγώ.
ΧΟΡῸΣ ΓΕΡΌΝΤΩΝ: τοῦτο μὲν μὰ τὸν Δίʼ οὐ πονηρὸν ἐποιήσατε· ἀλλʼ ὑπʼ ὀργῆς γὰρ πονηρᾶς καὶ τότʼ ἀπέδυν ἐγώ.
ΧΟΡῸΣ ΓΥΝΑΙΚΩ͂Ν: πρῶτα μὲν φαίνει γʼ ἀνήρ, εἶτʼ οὐ καταγέλαστος εἶ. κεἴ με μὴ ʼλύπεις, ἐγώ σου κἂν τόδε τὸ θηρίον τοὐπὶ τὠφθαλμῷ λαβοῦσʼ ἐξεῖλον ἂν ὃ νῦν ἔνι.
ΧΟΡῸΣ ΓΕΡΌΝΤΩΝ: τοῦτʼ ἄρʼ ἦν με τοὐπιτρῖβον, δακτύλιος οὑτοσί· ἐκσκάλευσον αὐτό, κᾆτα δεῖξον ἀφελοῦσά μοι· ὡς τὸν ὀφθαλμόν γέ μου νὴ τὸν Δία πάλαι δάκνει.
ΧΟΡῸΣ ΓΥΝΑΙΚΩ͂Ν: ἀλλὰ δράσω ταῦτα· καίτοι δύσκολος ἔφυς ἀνήρ. ἦ μέγʼ ὦ Ζεῦ χρῆμʼ ἰδεῖν τῆς ἐμπίδος ἔνεστί σοι. οὐχ ὁρᾷς; οὐκ ἐμπίς ἐστιν ἥδε Τρικορυσία;
ΧΟΡῸΣ ΓΕΡΌΝΤΩΝ: νὴ Δίʼ ὤνησάς γέ μʼ, ὡς πάλαι γέ μʼ ἐφρεωρύχει, ὥστʼ ἐπειδὴ ʼξῃρέθη, ῥεῖ μου τὸ δάκρυον πολύ.
ΧΟΡῸΣ ΓΥΝΑΙΚΩ͂Ν: ἀλλʼ ἀποψήσω σʼ ἐγώ, καίτοι πάνυ πονηρὸς εἶ, καὶ φιλήσω.
ΧΟΡῸΣ ΓΕΡΌΝΤΩΝ: μὴ φιλήσῃς.
ΧΟΡῸΣ ΓΥΝΑΙΚΩ͂Ν: ἤν τε βούλῃ γʼ ἤν τε μή.
ΧΟΡῸΣ ΓΕΡΌΝΤΩΝ: ἀλλὰ μὴ ὥρασʼ ἵκοισθʼ· ὡς ἐστὲ θωπικαὶ φύσει, κἄστʼ ἐκεῖνο τοὔπος ὀρθῶς κοὐ κακῶς εἰρημένον, οὔτε σὺν πανωλέθροισιν οὔτʼ ἄνευ πανωλέθρων. ἀλλὰ νυνὶ σπένδομαί σοι, καὶ τὸ λοιπὸν οὐκέτι οὔτε δράσω φλαῦρον οὐδὲν οὔθʼ ὑφʼ ὑμῶν πείσομαι. ἀλλὰ κοινῇ συσταλέντες τοῦ μέλους ἀρξώμεθα.
ΧΟΡΌΣ: οὐ παρασκευαζόμεσθα τῶν πολιτῶν οὐδένʼ ὦνδρες φλαῦρον εἰπεῖν οὐδὲ ἕν. ἀλλὰ πολὺ τοὔμπαλιν πάντʼ ἀγαθὰ καὶ λέγειν καὶ δρᾶν· ἱκανὰ γὰρ τὰ κακὰ καὶ τὰ παρακείμενα. ἀλλʼ ἐπαγγελλέτω πᾶς ἀνὴρ καὶ γυνή, εἴ τις ἀργυρίδιον δεῖται λαβεῖν μνᾶς ἢ δύʼ ἢ τρεῖς, ὡς † πόλλʼ ἔσω ʼστὶν† κἄχομεν βαλλάντια. κἄν ποτʼ εἰρήνη φανῇ, ὅστις ἂν νυνὶ δανείσηται παρʼ ἡμῶν, ἃν λάβῃ μηκέτʼ ἀποδῷ.
Part 26
ΧΟΡΌΣ: ἑστιᾶν δὲ μέλλομεν ξένους τινὰς Καρυστίους, ἄν- δρας καλούς τε κἀγαθούς. κἄστιν ἔτʼ ἔτνος τι· καὶ δελφάκιον ἦν τί μοι, καὶ τοῦτο τέθυχʼ, ὡς τὰ κρέʼ ἔδεσθʼ ἁπαλὰ καὶ καλά. ἥκετʼ οὖν εἰς ἐμοῦ τήμερον· πρῲ δὲ χρὴ τοῦτο δρᾶν λελουμένους αὔ- τούς τε καὶ τὰ παιδίʼ, εἶτʼ εἴσω βαδίζειν, μηδʼ ἐρέσθαι μηδένα, ἀλλὰ χωρεῖν ἄντικρυς ὥσπερ οἴκαδʼ εἰς ἑαυτῶν γεννικῶς, ὡς ἡ θύρα κεκλῄσεται.
ΧΟΡΌΣ: καὶ μὴν ἀπὸ τῆς Σπάρτης οἱδὶ πρέσβεις ἕλκοντες ὑπήνας χωροῦσʼ, ὥσπερ χοιροκομεῖον περὶ τοῖς μηροῖσιν ἔχοντες.
ΧΟΡΌΣ: ἄνδρες Λάκωνες πρῶτα μέν μοι χαίρετε, εἶτʼ εἴπαθʼ ἡμῖν πῶς ἔχοντες ἥκετε.
ΛΆΚΩΝ: τί δεῖ ποθʼ ὑμὲ πολλὰ μυσίδδειν ἔπη; ὁρῆν γὰρ ἔξεσθʼ ὡς ἔχοντες ἵκομες.
ΧΟΡΌΣ: βαβαί· νενεύρωται μὲν ἥδε συμφορὰ δεινῶς, †τεθερμῶσθαί γε† χεῖρον φαίνεται.
ΛΆΚΩΝ: ἄφατα. τί κα λέγοι τις; ἀλλʼ ὅπᾳ σέλει παντᾷ τις ἐλσὼν ἁμὶν εἰράναν σέτω.
ΧΟΡΌΣ: καὶ μὴν ὁρῶ καὶ τούσδε τοὺς αὐτόχθονας ὥσπερ παλαιστὰς ἄνδρας ἀπὸ τῶν γαστέρων θαἰμάτιʼ ἀποστέλλοντας· ὥστε φαίνεται ἀσκητικὸν τὸ χρῆμα τοῦ νοσήματος.
ἈΘΗΝΑΙ͂ΟΣ: τίς ἂν φράσεις ποῦʼ στιν ἡ Λυσιστράτη; ὡς ἄνδρες ἡμεῖς οὑτοιὶ τοιουτοιί.
ΧΟΡΌΣ: χαὔτη ξυνᾴδει χἠτέρα ταύτῃ νόσῳ. ἦ που πρὸς ὄρθρον σπασμὸς ὑμᾶς λαμβάνει;
ἈΘΗΝΑΙ͂ΟΣ: μὰ Δίʼ ἀλλὰ ταυτὶ δρῶντες ἐπιτετρίμμεθα. ὥστʼ εἴ τις ἡμᾶς μὴ διαλλάξει ταχύ, οὐκ ἔσθʼ ὅπως οὐ Κλεισθένη βινήσομεν.
ΧΟΡΌΣ: εἰ σωφρονεῖτε, θαἰμάτια λήψεσθʼ, ὅπως τῶν Ἑρμοκοπιδῶν μή τις ὑμᾶς ὄψεται.
ἈΘΗΝΑΙ͂ΟΣ: νὴ τὸν Δίʼ εὖ μέντοι λέγεις.
ΛΆΚΩΝ: ναὶ τὼ σιὼ παντᾷ γα. φέρε τὸ ἔσθος ἀμβαλώμεθα.
ἈΘΗΝΑΙ͂ΟΣ: ὢ χαίρετʼ ὦ Λάκωνες· αἰσχρά γʼ ἐπάθομεν.
ΛΆΚΩΝ: ὦ Πολυχαρείδα δεινά κʼ αὖ ʼπεπόνθεμες, αἰ εἶδον ἁμὲ τὤνδρες ἀμπεφλασμένως.
ἈΘΗΝΑΙ͂ΟΣ: ἄγε δὴ Λάκωνες αὔθʼ ἕκαστα χρὴ λέγειν. ἐπὶ τί πάρεστε δεῦρο;
ΛΆΚΩΝ: περὶ διαλλαγᾶν πρέσβεις.
ἈΘΗΝΑΙ͂ΟΣ: καλῶς δὴ λέγετε· χἠμεῖς τουτογί. τί οὐ καλοῦμεν δῆτα τὴν Λυσιστράην, ἥπερ διαλλάξειεν ἡμᾶς ἂν μόνη;
ΛΆΚΩΝ: ναὶ τὼ σιὼ κἂν λῆτε τὸν Λυσίστρατον.
ἈΘΗΝΑΙ͂ΟΣ: ἀλλʼ οὐδὲν ἡμᾶς, ὡς ἔοικε, δεῖ καλεῖν· αὐτὴ γάρ, ὡς ἤκουσεν, ἥδʼ ἐξέρχεται.
Part 27
ΧΟΡΌΣ: χαῖρʼ ὦ πασῶν ἀνδρειοτάτη· δεῖ δὴ νυνί σε γενέσθαι δεινὴν δειλὴν ἀγαθὴν φαύλην σεμνὴν ἀγανὴν πολύπειρον· ὡς οἱ πρῶτοι τῶν Ἑλλήνων τῇ σῇ ληφθέντες ἴυγγι συνεχώρησάν σοι καὶ κοινῇ τἀγκλήματα πάντʼ ἐπέτρεψαν.
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: ἀλλʼ οὐχὶ χαλεπὸν τοὔργον, εἰ λάβοι γέ τις ὀργῶντας ἀλλήλων τε μὴ ʼκπειρωμένους. τάχα δʼ εἴσομαι ʼγώ. ποῦ ʼστιν ἡ Διαλλαγή; πρόσαγε λαβοῦσα πρῶτα τοὺς Λακωνικούς, καὶ μὴ χαλεπῇ τῇ χειρὶ μηδʼ αὐθαδικῇ, μηδʼ ὥσπερ ἡμῶν ἅνδρες ἀμαθῶς τοῦτʼ ἔδρων, ἀλλʼ ὡς γυναῖκας εἰκός, οἰκείως πάνυ, ἢν μὴ διδῷ τὴν χεῖρα, τῆς σάθης ἄγε. ἴθι καὶ σὺ τούτους τοὺς Ἀθηναίους ἄγε, οὗ δʼ ἂν διδῶσι πρόσαγε τούτους λαβομένη. ἄνδρες Λάκωνες στῆτε παρʼ ἐμὲ πλησίον, ἐνθένδε δʼ ὑμεῖς, καὶ λόγων ἀκούσατε. ἐγὼ γυνὴ μέν εἰμι, νοῦς δʼ ἔνεστί μοι, αὐτὴ δʼ ἐμαυτῆς οὐ κακῶς γνώμης ἔχω, τοὺς δʼ ἐκ πατρός τε καὶ γεραιτέρων λόγους πολλοὺς ἀκούσασʼ οὐ μεμούσωμαι κακῶς. λαβοῦσα δʼ ὑμᾶς λοιδορῆσαι βούλομαι κοινῇ δικαίως, οἳ μιᾶς ἐκ χέρνιβος βωμοὺς περιρραίνοντες ὥσπερ ξυγγενεῖς Ὀλυμπίασιν, ἐν Πύλαις, Πυθοῖ πόσους εἴποιμʼ ἂν ἄλλους, εἴ με μηκύνειν δέοι; ἐχθρῶν παρόντων βαρβάρων στρατεύματι Ἕλληνας ἄνδρας καὶ πόλεις ἀπόλλυτε. εἷς μὲν λόγος μοι δεῦρʼ ἀεὶ περαίνεται.
ἈΘΗΝΑΙ͂ΟΣ: ἐγὼ δʼ ἀπόλλυμαί γʼ ἀπεψωλημένος.
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: εἶτʼ ὦ Λάκωνες, πρὸς γὰρ ὑμᾶς τρέψομαι, οὐκ ἴσθʼ ὅτʼ ἐλθὼν δεῦρο Περικλείδας ποτὲ ὁ Λάκων Ἀθηναίων ἱκέτης καθέζετο ἐπὶ τοῖσι βωμοῖς ὠχρὸς ἐν φοινικίδι στρατιὰν προσαιτῶν; ἡ δὲ Μεσσήνη τότε ὑμῖν ἐπέκειτο χὠ θεὸς σείων ἅμα. ἐλθὼν δὲ σὺν ὁπλίταισι τετρακισχιλίοις Κίμων ὅλην ἔσωσε τὴν Λακεδαίμονα. ταυτὶ παθόντες τῶν Ἀθηναίων ὕπο δῃοῦτε χώραν, ἧς ὑπʼ εὖ πεπόνθατε;
ἈΘΗΝΑΙ͂ΟΣ: ἀδικοῦσιν οὗτοι νὴ Δίʼ ὦ Λυσιστράτη.
ΛΆΚΩΝ: ἀδικίομες· ἀλλʼ ὁ πρωκτὸς ἄφατον ὡς καλός.
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: ὑμᾶς δʼ ἀφήσειν τοὺς Ἀθηναίους μʼ οἴει; οὐκ ἴσθʼ ὅθʼ ὑμᾶς οἱ Λάκωνες αὖθις αὖ κατωνάκας φοροῦντας ἐλθόντες δορὶ πολλοὺς μὲν ἄνδρας Θετταλῶν ἀπώλεσαν, πολλοὺς δʼ ἑταίρους Ἱππίου καὶ ξυμμάχους, ξυνεκμαχοῦντες τῇ τόθʼ ἡμέρᾳ μόνοι, κἠλευθέρωσαν κἀντὶ τῆς κατωνάκης τὸν δῆμον ὑμῶν χλαῖναν ἠμπέσχον πάλιν;
ΛΆΚΩΝ: οὔπα γυναῖκʼ ὄπωπα χαϊωτεραν.
ἈΘΗΝΑΙ͂ΟΣ: ἐγὼ δὲ κύσθον γʼ οὐδέπω καλλίονα.
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: τί δῆθʼ υπηργμένων γε πολλῶν κἀγαθῶν μάχεσθε κοὐ παύεσθε τῆς μοχθηρίας; τί δʼ οὐ διηλλάγητε; φέρε τί τοὐμποδών;
ΛΆΚΩΝ: ἁμές γε λῶμες, αἴ τις ἁμὶν τὤγκυκλον λῇ τοῦτʼ ἀποδόμεν.
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: ποῖον ὦ τᾶν;
ΛΆΚΩΝ: τὰν Πύλον, ἇσπερ πάλαι δεόμεθα καὶ βλιμάττομες.
ἈΘΗΝΑΙ͂ΟΣ: μὰ τὸν Ποσειδῶ τοῦτο μέν γʼ οὐ δράσετε.
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: ἄφετʼ ὦγάθʼ αὐτοῖς.
ἈΘΗΝΑΙ͂ΟΣ: κᾆτα τίνα κινήσομεν;
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: ἕτερόν γʼ ἀπαιτεῖτʼ ἀντὶ τούτου χωρίον.
ἈΘΗΝΑΙ͂ΟΣ: τὸ δεῖνα τοίνυν παράδοθʼ ἡμῖν τουτονὶ πρώτιστα τὸν Ἐχινοῦντα καὶ τὸν Μηλιᾶ κόλπον τὸν ὄπισθεν καὶ τὰ Μεγαρικὰ σκέλη.
ΛΆΚΩΝ: οὐ τὼ σιὼ οὐχὶ πάντα γʼ ὦ λισσάνιε.
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: ἐᾶτε, μηδὲν διαφέρου περὶ σκελοῖν.
Part 28
ἈΘΗΝΑΙ͂ΟΣ: ἤδη γεωργεῖν γυμνὸς ἀποδὺς βούλομαι.
ΛΆΚΩΝ: ἐγὼ δὲ κοπραγωγεῖν γα †πρῶτα† ναὶ τὼ σιώ.
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: ἐπὴν διαλλαγῆτε, ταῦτα δράσετε. ἀλλʼ εἰ δοκεῖ δρᾶν ταῦτα, βουλεύσασθε καὶ τοῖς ξυμμάχοις ἐλθόντες ἀνακοινώσατε.
ἈΘΗΝΑΙ͂ΟΣ: ποίοισιν ὦ τᾶν ξυμμάχοις; ἐστύκαμεν. οὐ ταὐτὰ δόξει τοῖσι συμμάχοισι νῷν βινεῖν ἅπασιν;
ΛΆΚΩΝ: τοῖσι γῶν ναὶ τὼ σιὼ ἁμοῖσι.
ἈΘΗΝΑΙ͂ΟΣ: καὶ γὰρ ναὶ μὰ Δία Καρυστίοις.
ΛΥΣΙΣΤΡΆΤΗ: καλῶς λέγετε. νῦν οὖν ὅπως ἁγνεύσετε, ὅπως ἂν αἱ γυναῖκες ὑμᾶς ἐν πόλει ξενίσωμεν ὧν ἐν ταῖσι κίσταις εἴχομεν. ὅρκους δʼ ἐκεῖ καὶ πίστιν ἀλλήλοις δότε. κἄπειτα τὴν αὑτοῦ γυναῖχʼ ὑμῶν λαβὼν ἄπεισʼ ἕκαστος.
ἈΘΗΝΑΙ͂ΟΣ: ἀλλʼ ἴωμεν ὡς τάχος.
ΛΆΚΩΝ: ἄγʼ ὅπᾳ τυ λῇς.
ἈΘΗΝΑΙ͂ΟΣ: νὴ τὸν Δίʼ ὡς τάχιστʼ ἄγε.
ΧΟΡΌΣ: στρωμάτων δὲ ποικίλων καὶ χλανιδίων καὶ ξυστίδων καὶ χρυσίων, ὅσʼ ἐστί μοι, οὐ φθόνος ἔνεστί μοι πᾶσι παρέχειν φέρειν τοῖς παισίν, ὁπόταν τε θυγάτηρ τινὶ κανηφορῇ. πᾶσιν ὑμῖν λέγω λαμβάνειν τῶν ἐμῶν χρημάτων νῦν ἔνδοθεν, καὶ μηδὲν οὕτως εὖ σεσημάν- θαι τὸ μὴ οὐχὶ τοὺς ῥύπους ἀνασπάσαι, χἄττʼ ἂν ἔνδον ᾖ φορεῖν. ὄψεται δʼ οὐδὲν σκοπῶν, εἰ μή τις ὑμῶν ὀξύτερον ἐμοῦ βλέπει.
ΧΟΡΌΣ: εἰ δέ τῳ μὴ σῖτος ὑμῶν ἔστι, βόσκει δʼ οἰκέτας καὶ σμικρὰ πολλὰ παιδία, ἔστι παρʼ ἐμοῦ λαβεῖν πυρίδια λεπτὰ μέν, ὁ δʼ ἄρτος ἀπὸ χοίνικος ἰδεῖν μάλα νεανίας. ὅστις οὖν βούλεται τῶν πενήτων ἴτω εἰς ἐμοῦ σάκκους ἔχων καὶ κωρύκους, ὡς λήψεται πυ- ρούς· ὁ Μανῆς δʼ οὑμὸς αὐτοῖς ἐμβαλεῖ. πρός γε μέντοι τὴν θύραν προαγορεύω μὴ βαδίζειν τὴν ἐμήν, ἀλλʼ εὐλαβεῖσθαι τὴν κύνα.
ἈΘΗΝΑΙ͂ΟΣ Α: ἄνοιγε τὴν θύραν· παραχωρεῖν οὐ θέλεις; ὑμεῖς τί κάθησθε; μῶν ἐγὼ τῇ λαμπάδι ὑμᾶς κατακαύσω; φορτικὸν τὸ χωρίον. οὐκ ἂν ποιήσαιμʼ. εἰ δὲ πάνυ δεῖ τοῦτο δρᾶν, ὑμῖν χαρίσασθαι, προσταλαιπωρήσομεν.
ἈΘΗΝΑΙ͂ΟΣ Β: χἠμεῖς γε μετὰ σοῦ ξυνταλαιπωρήσομεν.
ἈΘΗΝΑΙ͂ΟΣ Α: οὐκ ἄπιτε; κωκύσεσθε τὰς τρίχας μακρά. οὐκ ἄπιθʼ, ὅπως ἂν οἱ Λάκωνες ἔνδοθεν καθʼ ἡσυχίαν ἀπίωσιν εὐωχημένοι;
ἈΘΗΝΑΙ͂ΟΣ Β: οὔπω τοιοῦτον συμπόσιον ὄπωπʼ ἐγώ. ἦ καὶ χαρίεντες ἦσαν οἱ Λακωνικοί· ἡμεῖς δʼ ἐν οἴνῳ συμπόται σοφώτατοι.
ἈΘΗΝΑΙ͂ΟΣ Α: ὀρθῶς γʼ, ὁτιὴ νήφοντες οὐχ ὑγιαίνομεν· ἢν τοὺς Ἀθηναίους ἐγὼ πείσω λέγων, μεθύοντες ἀεὶ πανταχοῖ πρεσβεύσομεν. νῦν μὲν γὰρ ὅταν ἔλθωμεν ἐς Λακεδαίμονα νήφοντες, εὐθὺς βλέπομεν ὅ τι ταράξομεν· ὥσθʼ ὅ τι μὲν ἂν λέγωσιν οὐκ ἀκούομεν, ἃ δʼ οὐ λέγουσι, ταῦθʼ ὑπονενοήκαμεν, ἀγγέλλομεν δʼ οὐ ταὐτὰ τῶν αὐτῶν πέρι. νυνὶ δʼ ἅπαντʼ ἤρεσκεν· ὥστʼ εἰ μέν γέ τις ᾄδοι Τελαμῶνος, Κλειταγόρας ᾄδειν δέον, ἐπῃνέσαμεν ἂν καὶ προσεπιωρκήσαμεν. ἀλλʼ οὑτοιὶ γὰρ αὖθις ἔρχονται πάλιν ἐς ταὐτόν. οὐκ ἐρρήσετʼ ὦ μαστιγίαι;
ἈΘΗΝΑΙ͂ΟΣ Β: νὴ τὸν Δίʼ ὡς ἤδη γε χωροῦσʼ ἔνδοθεν.
ΛΆΚΩΝ: ὦ Πολυχαρείδα λαβὲ τὰ φυσατήρια, ἵνʼ ἐγὼ διποδιάξω τε κἀείσω καλὸν ἐς τὼς Ἀσαναίως τε † καὶ ἐς ἡμᾶς ἅμα †.
ἈΘΗΝΑΙ͂ΟΣ: λαβὲ δῆτα τὰς φυσαλλίδας πρὸς τῶν θεῶν, ὡς ἥδομαί γʼ ὑμᾶς ὁρῶν ὀρχουμένους.
Part 29
ΧΟΡῸΣ ΛΑΚΕΔΑΙΜΟΝΊΩΝ: ὅρμαον τὼς κυρσανίως ὦ Μναμοΰνα τάν τʼ ἐμὰν Μῶαν, ἅτις οἶδεν ἁμὲ τώς τʼ Ἀσαναίως, ὅκα τοὶ μὲν ἐπʼ Ἀρταμιτίῳ πρὤκροον σιοείκελοι ποττὰ κᾶλα τὼς Μήδως τʼ ἐνίκων, ἁμὲ δʼ αὖ Λεωνίδας ἆγεν ᾇπερ τὼς κάπρως θάγοντας οἰῶ τὸν ὀδόντα· πολὺς δʼ ἀμφὶ τὰς γένυας ἀφρὸς † ἤνσει †, πολὺς δʼ ἁμᾷ καττῶν σκελῶν ἀφρὸς ἵετο. ἦν γὰρ τὤνδρες οὐκ ἐλάσσως τᾶς ψάμμας τοὶ Πέρσαι. ἀγροτέρα σηροκτόνε μόλε δεῦρο παρσένε σιὰ ποττὰς σπονδάς, ὡς συνέχῃς πολὺν ἁμὲ χρόνον. νῦν δʼ αὖ φιλία τʼ αἰὲς εὔπορος εἴη ταῖς συνθήκαις, καὶ τᾶν αἱμυλᾶν ἀλωπέκων παυσαίμεθα. ὢ δεῦρʼ ἴθι δεῦρʼ ὦ κυναγὲ παρσένε.
ἈΘΗΝΑΙ͂ΟΣ: ἄγε νυν ἐπειδὴ τἄλλα πεποίηται καλῶς, ἀπάγεσθε ταύτας ὦ Λάκωνες, τάσδε τε ὑμεῖς· ἀνὴρ δὲ παρὰ γυναῖκα καὶ γυνὴ στήτω παρʼ ἄνδρα, κᾆτʼ ἐπʼ ἀγαθαῖς συμφοραῖς ὀρχησάμενοι θεοῖσιν εὐλαβώμεθα τὸ λοιπὸν αὖθις μὴ ʼξαμαρτάνειν ἔτι.
ΧΟΡῸΣ ἈΘΗΝΑΊΩΝ: πρόσαγε χορόν, ἔπαγε δὲ Χάριτας, ἐπὶ δὲ κάλεσον Ἄρτεμιν, ἐπὶ δὲ δίδυμον ἀγέχορον Ἰήιον εὔφρονʼ, ἐπὶ δὲ Νύσιον, ὃς μετὰ μαινάσι Βάκχιος ὄμμασι δαίεται, Δία τε πυρὶ φλεγόμενον, ἐπί τε πότνιαν ἄλοχον ὀλβίαν· εἶτα δὲ δαίμονας, οἷς ἐπιμάρτυσι χρησόμεθʼ οὐκ ἐπιλήσμοσιν Ἡσυχίας πέρι τῆς ἀγανόφρονος, ἣν ἐποίησε θεὰ Κύπρις. ἀλαλαὶ ἰὴ παιήων· αἴρεσθʼ ἄνω ἰαί, ὡς ἐπὶ νίκῃ ἰαί. εὐοῖ εὐοῖ, εὐαί εὐαί.
ἈΘΗΝΑΙ͂ΟΣ: πρόφαινε δὴ σὺ Μοῦσαν ἐπὶ νέᾳ νέαν.
ΧΟΡῸΣ ΛΑΚΕΔΑΙΜΟΝΊΩΝ: Ταΰγετον αὖτʼ ἐραννὸν ἐκλιπῶα Μῶα μόλε Λάκαινα πρεπτὸν ἁμὶν κλέωα τὸν Ἀμύκλαις σιὸν καὶ χαλκίοικον Ἀσάναν, Τυνδαρίδας τʼ ἀγασώς, τοὶ δὴ πὰρ Εὐρώταν ψιάδδοντι. εἶα μάλʼ ἔμβη ὢ εἶα κοῦφα πάλλων, ὡς Σπάρταν ὑμνίωμες, τᾷ σιῶν χοροὶ μέλοντι καὶ ποδῶν κτύπος, ᾇ τε πῶλοι ταὶ κόραι πὰρ τὸν Εὐρωταν ἀμπάλλοντι πυκνὰ ποδοῖν ἀγκονίωαι, ταὶ δὲ κόμαι σείονθʼ ᾇπερ Βακχᾶν θυρσαδδωᾶν καὶ παιδδωᾶν. ἁγεῖται δʼ ἁ Λήδας παῖς ἁγνὰ χοραγὸς εὐπρεπής. ἀλλʼ ἄγε κόμαν παραμπύκιδδε χερί, ποδοῖν τε πάδη ᾇ τις ἔλαφος· κρότον δʼ ἁμᾷ ποίει χορωφελήταν. καὶ τὰν σιὰν δʼ αὖ τὰν κρατίσταν Χαλκίοικον ὕμνει τὰν πάμμαχον.
Thesmophoriazusae
Contents — 27 sections
Part 1
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: ὦ Ζεῦ χελιδὼν ἆρά ποτε φανήσεται; ἀπολεῖ μʼ ἀλοῶν ἅνθρωπος ἐξ ἑωθινοῦ. οἷόν τε, πρὶν τὸν σπλῆνα κομιδῇ μʼ ἐκβαλεῖν, παρὰ σοῦ πυφέσθαι ποῖ μʼ ἄγεις ωὖριπίδη;
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: ἀλλʼ οὐκ ἀκούειν δεῖ σε πάνθʼ ὅσʼ αὐτίκα ὄψει παρεστώς.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: πῶς λέγεις; αὖθις φράσον. οὐ δεῖ μʼ ἀκούειν;
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: οὐχ ἅ γʼ ἂν μέλλῃς ὁρᾶν.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: οὐδʼ ἆρʼ ὁρᾶν δεῖ μʼ;
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: οὐχ ἅ γʼ ἂν ἀκούειν δέῃ.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: πῶς μοι παραινεῖς; δεξιῶς μέντοι λέγεις. οὐ φῂς σὺ χρῆναί μʼ οὔτʼ ἀκούειν οὔθʼ ὁρᾶν;
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: χωρὶς γὰρ αὐτοῖν ἑκατέρου ʼστὶν ἡ φύσις.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: τοῦ μήτʼ ἀκούειν μήθʼ ὁρᾶν;
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: εὖ ἴσθʼ ὅτι.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: πῶς χωρίς;
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: οὕτω ταῦτα διεκρίθη τότε. αἰθὴρ γὰρ ὅτε τὰ πρῶτα διεχωρίζετο καὶ ζᾦʼ ἐν αὑτῷ ξυνετέκνου κινούμενα, ᾧ μὲν βλέπειν χρὴ πρῶτʼ ἐμηχανήσατο ὀφθαλμὸν ἀντίμιμον ἡλίου τροχῷ, ἀκοῇ δὲ χοάνην ὦτα διετετρήνατο.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: διὰ τὴν χοάνην οὖν μήτʼ ἀκούω μήθʼ ὁρῶ; νὴ τὸν Δίʼ ἥδομαί γε τουτὶ προσμαθών. οἷόν γέ που ʼστιν αἱ σοφαὶ ξυνουσίαι.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: πόλλʼ ἂν μάθοις τοιαῦτα παρʼ ἐμοῦ.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: πῶς ἂν οὖν πρὸς τοῖς ἀγαθοῖς τούτοισιν ἐξεύροιμʼ ὅπως ἔτι προσμάθοιμι χωλὸς εἶναι τὼ σκέλει;
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: βάδιζε δευρὶ καὶ πρόσεχε τὸν νοῦν.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: ἰδού.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: ὁρᾷς τὸ θύριον τοῦτο;
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: νὴ τὸν Ἡρακλέα οἶμαί γε.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: σίγα νυν.
Part 2
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: σιωπῶ τὸ θύριον;
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: ἄκουʼ.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: ἀκούω καὶ σιωπῶ τὸ θύριον;
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: ἐνταῦθʼ Ἀγάθων ὁ κλεινὸς οἰκῶν τυγχάνει ὁ τραγῳδοποιός.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: ποῖος οὗτος Ἁγάθων;
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: ἔστιν τις Ἀγάθων—
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: μῶν ὁ μέλας ὁ καρτερός;
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: οὔκ, ἀλλʼ ἕτερός τις· οὐχ ἑόρακας πώποτε;
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: μῶν ὁ δασυπώγων;
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: οὐχ ἑόρακας πώποτε;
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: μὰ τὸν Δίʼ οὔτοι γʼ ὥστε καί μέ γʼ εἰδέναι.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: καὶ μὴν βεβίνηκας σύ γʼ, ἀλλʼ οὐκ οἶσθʼ ἴσως. ἀλλʼ ἐκποδὼν πτήξωμεν, ὡς ἐξέρχεται θεράπων τις αὐτοῦ πῦρ ἔχων καὶ μυρρίνας· προθυσόμενος ἔοικε τῆς ποιήσεως.
ΘΕΡΆΠΩΝ: εὔφημος πᾶς ἔστω λαός, στόμα συγκλῄσας· ἐπιδημεῖ γὰρ θίασος Μουσῶν ἔνδον μελάθρων τῶν δεσποσύνων μελοποιῶν. ἐχέτω δὲ πνοὰς νήνεμος αἰθήρ, κῦμα δὲ πόντου μὴ κελαδείτω γλαυκόν·
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: βομβάξ.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: σίγα.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: τι λέγει;
ΘΕΡΆΠΩΝ: πτηνῶν τε γένη κατακοιμάσθω, θηρῶν τʼ ἀγρίων πόδες ὑλοδρόμων μὴ λυέσθων.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: βομβαλοβομβάξ.
ΘΕΡΆΠΩΝ: μέλλει γὰρ ὁ καλλιεπὴς Ἀγάθων πρόμος ἡμέτερος—
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: μῶν βινεῖσθαι;
Part 3
ΘΕΡΆΠΩΝ: τίς ὁ φωνήσας;
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: νήνεμος αἰθήρ.
ΘΕΡΆΠΩΝ: δρυόχους τιθέναι δράματος ἀρχάς. κάμπτει δὲ νέας ἁψῖδας ἐπῶν, τὰ δὲ τορνεύει, τὰ δὲ κολλομελεῖ, καὶ γνωμοτυπεῖ κἀντονομάζει καὶ κηροχυτεῖ καὶ γογγύλλει καὶ χοανεύει.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: καὶ λαικάζει.
ΘΕΡΆΠΩΝ: τίς ἀγροιώτας πελάθει θριγκοῖς;
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: ὃς ἕτοιμος σοῦ τοῦ τε ποιητοῦ τοῦ καλλιεποῦς κατὰ τοῦ θριγκοῦ συγγογγύλας καὶ συστρέψας τουτὶ τὸ πέος χοανεῦσαι.
ΘΕΡΆΠΩΝ: ἦ που νέος γʼ ὢν ἦσθʼ ὑβριστὴς ὦ γέρον.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: ὦ δαιμόνιε τοῦτον μὲν ἔα χαίρειν, σὺ δὲ Ἀγάθωνά μοι δεῦρʼ ἐκκάλεσον πάσῃ τέχνῃ.
ΘΕΡΆΠΩΝ: μηδὲν ἱκέτευʼ· αὐτὸς γὰρ ἔξεισιν τάχα. καὶ γὰρ μελοποιεῖν ἄρχεται· χειμῶνος οὖν ὄντος κατακάμπτειν τὰς στροφὰς οὐ ῥᾴδιον, ἢν μὴ προίῃ θύρασι πρὸς τὸν ἥλιον.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: τί οὖν ἐγὼ δρῶ;
ΘΕΡΆΠΩΝ: περίμενʼ, ὡς ἐξερχεται.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: ὦ Ζεῦ τί δρᾶσαι διανοεῖ με τήμερον;
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: νὴ τοὺς θεοὺς ἐγὼ πυθέσθαι βούλομαι τί τὸ πρᾶγμα τουτί. τί στένεις; τί δυσφορεῖς; οὐ χρῆν σε κρύπτειν ὄντα κηδεστὴν ἐμόν.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: ἔστιν κακόν μοι μέγα τι προπεφυραμένον.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: ποῖόν τι;
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: τῇδε θἠμέρᾳ κριθήσεται εἴτʼ ἔστʼ ἔτι ζῶν εἴτʼ ἀπόλωλʼ Εὐριπίδης.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: καὶ πῶς; ἐπεὶ νῦν γʼ οὔτε τὰ δικαστήρια μέλλει δικάζειν οὔτε βουλῆς ἐσθʼ ἕδρα, ἐπεὶ τρίτη ʼστὶ Θεσμοφορίων ἡ μέση.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: τοῦτʼ αὐτὸ γὰρ τοι κἀπολεῖν με προσδοκῶ. αἱ γὰρ γυναῖκες ἐπιβεβουλεύκασί μοι κἀν Θεσμοφόροιν μέλλουσι περί μου τήμερον ἐκκλησιάζειν ἐπʼ ὀλέθρῳ.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: τιὴ τί δή;
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: ὁτιὴ τραγῳδῶ καὶ κακῶς αὐτὰς λέγω.
Part 4
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: νὴ τὸν Ποσειδῶ καὶ δίκαιά γʼ ἂν πάθοις. ἀτὰρ τίνʼ ἐκ τούτων σὺ μηχανὴν ἔχεις;
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: Ἀγάθωνα πεῖσαι τὸν τραγῳδοδιδάσκαλον ἐς Θεσμοφόροιν ἐλθεῖν.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: τί δράσοντʼ; εἰπέ μοι.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: ἐκκλησιάσοντʼ ἐν ταῖς γυναιξὶ κἂν δέῃ λέξονθʼ ὑπὲρ ἐμοῦ.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: πότερα φανερῶς ἢ λάθρᾳ;
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: λάθρᾳ, στολὴν γυναικὸς ἠμφιεσμένον.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: τὸ πρᾶγμα κομψὸν καὶ σφόδρʼ ἐκ τοῦ σοῦ τρόπου· τοῦ γὰρ τεχνάζειν ἡμέτερος ὁ πυραμοῦς.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: σίγα.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: τί δʼ ἔστιν;
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: Ἁγάθων ἐξέρχεται.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: καὶ ποῖός ἐστιν;
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: οὗτος οὑκκυκλούμενος.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: ἀλλʼ ἢ τυφλὸς μέν εἰμʼ· ἐγὼ γὰρ οὐχ ὁρῶ ἄνδρʼ οὐδένʼ ἐνθάδʼ ὄντα, Κυρήνην δʼ ὁρῶ.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: σίγα· μελῳδεῖν γὰρ παρασκευάζεται.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: μύρμηκος ἀτραπούς, ἢ τί διαμινύρεται;
ἈΓΆΘΩΝ: ἱερὰν χθονίαις δεξάμεναι λαμπάδα κοῦραι ξὺν ἐλευθέρᾳ πατρίδι χορεύσασθε βοάν.
ΧΟΡῸΣ ἈΓΆΘΩΝΟΣ: τίνι δαιμόνων ὁ κῶμος; λέγε νυν. εὐπίστως δὲ τοὐμὸν δαίμονας ἔχει σεβίσαι.
ἈΓΆΘΩΝ: ἄγε νυν ὄλβιζε Μοῦσα χρυσέων ῥύτορα τόξων Φοῖβον, ὃς ἱδρύσατο χώρας γύαλα Σιμουντίδι γᾷ.
ΧΟΡῸΣ ἈΓΆΘΩΝΟΣ: χαῖρε καλλίστας ἀοιδᾶς Φοῖβʼ ἐν εὐμούσοισι τιμαῖς γέρας ἱερὸν προφέρων.
ἈΓΆΘΩΝ: τάν τʼ ἐν ὄρεσι δρυογόνοισι κόραν ἀείσατʼ Ἄρτεμιν ἀγροτέραν.
Part 5
ΧΟΡῸΣ ἈΓΆΘΩΝΟΣ: ἕπομαι κλῄζουσα σεμνὸν γόνον ὀλβίζουσα Λατοῦς Ἄρτεμιν ἀπειρολεχῆ.
ἈΓΆΘΩΝ: Λατώ τε κρούματά τʼ Ἀσιάδος ποδὶ †παράρυθμʼ εὔρυθμα Φρυγίων διανεύματα Χαρίτων†.
ΧΟΡῸΣ ἈΓΆΘΩΝΟΣ: σέβομαι Λατώ τʼ ἄνασσαν κίθαρίν τε ματέρʼ ὕμνων ἄρσενι βοᾷ δόκιμον, τᾷ φάος ἔσσυτο δαιμονίοις θεοῦ ὄμμασιν ἁμετέρας τε διʼ αἰφνιδίου ὀπός. ὧν χάριν ἄνακτʼ ἄγαλλε Φοῖβον τιμᾷ. χαῖρʼ ὄλβιε παῖ Λατοῦς.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: ὡς ἡδὺ τὸ μέλος ὦ πότνιαι Γενετυλλίδες καὶ θηλυδριῶδες καὶ κατεγλωττισμένον καὶ μανδαλωτόν, ὥστʼ ἐμοῦ γʼ ἀκροωμένου ὑπὸ τὴν ἕδραν αὐτὴν ὑπῆλθε γάργαλος. καί σʼ ὦ νεανίσχʼ ὅστις εἶ, κατʼ Αἰσχύλον ἐκ τῆς Λυκουργείας ἐρέσθαι βούλομαι. ποδαπὸς ὁ γύννις; τίς πάτρα; τίς ἡ στολή; τίς ἡ τάραξις τοῦ βίου; τί βάρβιτος λαλεῖ κροκωτῷ; τί δὲ λύρα κεκρυφάλῳ; τί λήκυθος καὶ στρόφιον; ὡς οὐ ξύμφορον. τίς δαὶ κατόπτρου καὶ ξίφους κοινωνία; τίς δʼ αὐτὸς ὦ παῖ; πότερον ὡς ἀνὴρ τρέφει; καὶ ποῦ πέος; ποῦ χλαῖνα; ποῦ Λακωνικαί; ἀλλʼ ὡς γυνὴ δῆτʼ· εἶτα ποῦ τὰ τιτθία; τί φῄς; τί σιγᾷς; ἀλλὰ δῆτʼ ἐκ τοῦ μέλους ζητῶ σʼ, ἐπειδή γʼ αὐτὸς οὐ βούλει φράσαι;
ἈΓΆΘΩΝ: ὦ πρέσβυ πρέσβυ, τοῦ φθόνου μὲν τὸν ψόγον ἤκουσα, τὴν δʼ ἄλγησιν οὐ παρεσχόμην· ἐγὼ δὲ τὴν ἐσθῆθʼ ἅμα γνώμῃ φορῶ. χρὴ γὰρ ποιητὴν ἄνδρα πρὸς τὰ δράματα ἃ δεῖ ποιεῖν πρὸς ταῦτα τοὺς τρόπους ἔχειν. αὐτίκα γυναικεῖʼ ἢν ποιῇ τις δράματα, μετουσίαν δεῖ τῶν τρόπων τὸ σῶμʼ ἔχειν.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: οὐκοῦν κελητίζεις, ὅταν Φαίδραν ποιῇς;
ἈΓΆΘΩΝ: ἀνδρεῖα δʼ ἢν ποιῇ τις, ἐν τῷ σώματι ἔνεσθʼ ὑπάρχον τοῦθʼ. ἃ δʼ οὐ κεκτήμεθα, μίμησις ἤδη ταῦτα συνθηρεύεται.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: ὅταν σατύρους τοίνυν ποιῇς, καλεῖν ἐμέ, ἵνα συμποιῶ σοὔπισθεν ἐστυκὼς ἐγώ.
ἈΓΆΘΩΝ: ἄλλως τʼ ἄμουσόν ἐστι ποιητὴν ἰδεῖν ἀγρεῖον ὄντα καὶ δασύν· σκέψαι δʼ ὅτι Ἴβυκος ἐκεῖνος κἀνακρέων ὁ Τήιος κἀλκαῖος, οἳ περὶ ἁρμονίαν ἐχύμισαν, ἐμιτροφόρουν τε καὶ διεκλῶντʼ Ἰωνικῶς, καὶ Φρύνιχος, τοῦτον γὰρ οὖν ἀκήκοας, αὐτός τε καλὸς ἦν καὶ καλῶς ἠμπέσχετο· διὰ τοῦτʼ ἄρʼ αὐτοῦ καὶ κάλʼ ἦν τὰ δράματα. ὅμοια γὰρ ποιεῖν ἀνάγκη τῇ φύσει.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: ταῦτʼ ἄρʼ ὁ Φιλοκλέης αἰσχρὸς ὢν αἰσχρῶς ποιεῖ, ὁ δʼ αὖ Ξενοκλέης ὢν κακὸς κακῶς ποιεῖ, ὁ δʼ αὖ Θέογνις ψυχρὸς ὢν ψυχρῶς ποιεῖ.
ἈΓΆΘΩΝ: ἅπασʼ ἀνάγκη· ταῦτα γάρ τοι γνοὺς ἐγὼ ἐμαυτὸν ἐθεράπευσα.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: πῶς πρὸς τῶν θεῶν;
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: παῦσαι βαΰζων· καὶ γὰρ ἐγὼ τοιοῦτος ἦν ὢν τηλικοῦτος, ἡνίκʼ ἠρχόμην ποιεῖν.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: μὰ τὸν Δίʼ οὐ ζηλῶ σε τῆς παιδεύσεως.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: ἀλλʼ ὧνπερ οὕνεκʼ ἦλθον, ἔα μʼ εἰπεῖν.
ἈΓΆΘΩΝ: λέγε.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: Ἀγάθων, σοφοῦ πρὸς ἀνδρός, ὅστις ἐν βραχεῖ πολλοὺς καλῶς οἷός τε συντέμνειν λόγους. ἐγὼ δὲ καινῇ ξυμφορᾷ πεπληγμένος ἱκέτης ἀφῖγμαι πρὸς σέ.
ἈΓΆΘΩΝ: τοῦ χρείαν ἔχων;
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: μέλλουσί μʼ αἱ γυναῖκες ἀπολεῖν τήμερον τοῖς Θεσμοφορίοις, ὅτι κακῶς αὐτὰς λέγω.
ἈΓΆΘΩΝ: τίς οὖν παρʼ ἡμῶν ἐστιν ὠφέλειά σοι;
Part 6
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: ἡ πᾶσʼ· ἐὰν γὰρ ἐγκαθεζόμενος λάθρᾳ ἐν ταῖς γυναιξίν, ὡς δοκῶν εἶναι γυνή, ὑπεραποκρίνῃ μου, σαφῶς σώσεις ἐμέ. μόνος γὰρ ἂν λέξειας ἀξίως ἐμοῦ.
ἈΓΆΘΩΝ: ἔπειτα πῶς οὐκ αὐτὸς ἀπολογεῖ παρών;
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: ἐγὼ φράσω σοι. πρῶτα μὲν γιγνώσκομαι· ἔπειτα πολιός εἰμι καὶ πώγωνʼ ἔχω, σὺ δʼ εὐπρόσωπος λευκὸς ἐξυρημένος γυναικόφωνος ἁπαλὸς εὐπρεπὴς ἰδεῖν.
ἈΓΆΘΩΝ: Εὐριπίδη—
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: τί ἔστιν;
ἈΓΆΘΩΝ: ἐποίησάς ποτε, χαίρεις ὁρῶν φῶς, πατέρα δʼ οὐ χαίρειν δοκεῖς;
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: ἔγωγε.
ἈΓΆΘΩΝ: μή νυν ἐλπίσῃς τὸ σὸν κακὸν ἡμᾶς ὑφέξειν. καὶ γὰρ ἂν μαινοίμεθʼ ἄν. ἀλλʼ αὐτὸς ὅ γε σόν ἐστιν οἰκείως φέρε. τὰς συμφορὰς γὰρ οὐχὶ τοῖς τεχνάσμασιν φέρειν δίκαιον ἀλλὰ τοῖς παθήμασιν.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: καὶ μὴν ού γʼ ὦ κατάπυγον εὐρύπρωκτος εἶ οὐ τοῖς λόγοισιν ἀλλὰ τοῖς παθήμασιν.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: τί δʼ ἔστιν ὅτι δέδοικας ἐλθεῖν αὐτόσε;
ἈΓΆΘΩΝ: κάκιον ἀπολοίμην ἂν ἢ σύ.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: πῶς;
ἈΓΆΘΩΝ: ὅπως; δοκῶν γυναικῶν ἔργα νυκτερείσια κλέπτειν ὑφαρπάζειν τε θήλειαν Κύπριν.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: ἰδού γε κλέπτειν· νὴ Δία βινεῖσθαι μὲν οὖν. ἀτὰρ ἡ πρόφασίς γε νὴ Δίʼ εἰκότως ἔχει.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: τί οὖν; ποιήσεις ταῦτα;
ἈΓΆΘΩΝ: μὴ δόκει γε σύ.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: ὦ τρισκακοδαίμων ὡς ἀπόλωλʼ Εὐριπίδης.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: ὦ φίλτατʼ ὦ κηδεστὰ μὴ σαυτὸν προδῷς.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: πῶς οὖν ποιήσω δῆτα;
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: τοῦτον μὲν μακρὰ κλάειν κέλευʼ, ἐμοὶ δʼ ὅ τι βούλει χρῶ λαβών.
Part 7
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: ἄγε νυν ἐπειδὴ σαυτὸν ἐπιδίδως ἐμοί, ἀπόδυθι τουτὶ θοἰμάτιον.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: καὶ δὴ χαμαί. ἀτὰρ τί μέλλεις δρᾶν μʼ;
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: ἀποξυρεῖν ταδί, τὰ κάτω δʼ ἀφεύειν.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: ἀλλὰ πρᾶττʼ, εἴ σοι δοκεῖ. ἢ μὴʼ πιδοῦνʼ ἐμαυτὸν ὤφελόν ποτε.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: Ἀγάθων σὺ μέντοι ξυροφορεῖς ἑκάστοτε, χρῆσόν τί νυν ἡμῖν ξυρόν.
ἈΓΆΘΩΝ: αὐτὸς λάμβανε ἐντεῦθεν ἐκ τῆς ξυροδόκης.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: γενναῖος εἶ. κάθιξε· φύσα τὴν γνάθον τὴν δεξιάν.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: ὤμοι.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: τί κέκραγας; ἐμβαλῶ σοι πάτταλον, ἢν μὴ σιωπᾷς.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: ἀτταταῖ ἰατταταῖ.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: οὗτος σὺ ποῖ θεῖς;
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: ἐς τὸ τῶν σεμνῶν θεῶν· οὐ γὰρ μὰ τὴν Δήμητρά γʼ ἐνταυθοῖ μενῶ τεμνόμενος.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: οὔκουν καταγέλαστος δῆτʼ ἔσει τὴν ἡμίκραιραν τὴν ἑτέραν ψιλὴν ἔχων;
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: ὀλίγον μέλει μοι.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: μηδαμῶς πρὸς τῶν θεῶν προδῷς με· χώρει δεῦρο.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: κακοδαίμων ἐγώ.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: ἔχʼ ἀτρέμα σαυτὸν κἀνάκυπτε· ποῖ στρέφει;
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: μυμῦ.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: τί μύξεις; πάντα πεποίηται καλῶς.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: οἴμοι κακοδαίμων, ψιλὸς αὖ στρατεύσομαι.
Part 8
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: μὴ φροντίσῃ· ὡς εὐπρεπὴς φανεῖ πάνυ. βούλει θεᾶσθαι σαυτόν;
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: εἰ δοκεῖ, φέρε.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: ὁρᾷς σεαυτόν;
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: οὐ μὰ Δίʼ ἀλλὰ Κλεισθένη.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: ἀνίστασʼ, ἵνʼ ἀφεύσω σε, κἀγκύψας ἔχε.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: οἴμοι κακοδαίμων δελφάκιον γενήσομαι.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: ἐνεγκάτω τις ἔνδοθεν δᾷδʼ ἢ λύχνον. ἐπίκυπτε· τὴν κέρκον φυλάττου νυν ἄκραν.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: ἐμοὶ μελήσει νὴ Δία, πλήν γʼ ὅτι κάομαι. οἴμοι τάλας. ὕδωρ ὕδωρ ὦ γείτονες. πρὶν ἀντιλαβέσθαι †πρωκτὸν τῆς φλογός.†
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: θάρρει.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: τί θαρρῶ καταπεπυρπολημένος;
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: ἀλλʼ οὐκ ἔτʼ οἰδὲν πρᾶγμά σοι· τὰ πλεῖστα γὰρ ἀποπεπόνηκας.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: φῦ ἰοὺ τῆς ἀσβόλου. αἰθὸς γεγένημαι πάντα τὰ περὶ τὴν τράμιν.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: μὴ φροντίσῃς· ἕτερος γὰρ αὐτὰ σφογγιεῖ.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: οἰμώξετἄρʼ εἴ τις τὸν ἐμὸν πρωκτὸν πλυνεῖ.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: Ἀγάθων, ἐπειδὴ σαυτὸν ἐπιδοῦναι φθονεῖς, ἀλλʼ ἱμάτιον γοῦν χρῆσον ἡμῖν τουτῳὶ καὶ στρόφιον· οὐ γὰρ ταῦτά γʼ ὡς οὐκ ἔστʼ ἐρεῖς.
ἈΓΆΘΩΝ: λαμβάνετε καὶ χρῆσθʼ· οὐ φθονῶ.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: τί οὖν λάβω;
ἈΓΆΘΩΝ: ὅ τι; τὸν κροκωτὸν πρῶτον ἐνδύου λαβών.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: νὴ τὴν Ἀφροδίτην ἡδύ γʼ ὄζει ποσθίου. σύζωσον ἀνύσας. αἶρε νῦν στρόφιον.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: ἰδού.
Part 9
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: ἴθι νυν κατάστειλόν με τὰ περὶ τὼ σκέλει.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: κεκρυφάλου δεῖ καὶ μίτρας.
ἈΓΆΘΩΝ: ἡδὶ μὲν οὖν κεφαλὴ περίθετος, ἣν ἐγὼ νύκτωρ φορῶ.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: νὴ τὸν Δίʼ ἀλλὰ κἀπιτηδεία πάνυ.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: ἆρʼ ἁρμόσει μοι;
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: νὴ Δίʼ ἀλλʼ ἄριστʼ ἔχει. φέρʼ ἔγκυκλον·
ἈΓΆΘΩΝ: τουτὶ λάβʼ ἀπὸ τῆς κλινίδος.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: ὑποδημάτων δεῖ.
ἈΓΆΘΩΝ: τἀμὰ ταυτὶ λάμβανε.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: ἆρʼ ἁρμόσει μοι;
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: χαλαρὰ γοῦν χαίρεις φορῶν.
ἈΓΆΘΩΝ: σὺ τοῦτο γίγνωσκʼ· ἀλλʼ ἔχεις γὰρ ὧν δέει, εἴσω τις ὡς τάχιστά μʼ ἐσκυκλησάτω.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: ἁνὴρ μὲν ἡμῖν οὑτοσὶ καὶ δὴ γυνὴ τό γʼ εἶδος· ἢν λαλῇς δʼ, ὅπως τῷ φθέγματι γυναικιεῖς εὖ καὶ πιθανῶς.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: πειράσομαι.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: βάδιζε τοίνυν.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: μὰ τὸν Ἀπόλλω οὔκ, ἤν γε μὴ ὀμόσῃς ἐμοί—
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: τί χρῆμα;
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: συσσώσειν ἐμὲ πάσαις τέχναις, ἤν μοί τι περιπίπτῃ κακόν.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: ὄμνυμι τοίνυν αἰθέρʼ οἴκησιν Διός.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: τί μᾶλλον ἢ τὴν Ἱπποκράτους ξυνοικίαν;
Part 10
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: ὄμνυμι τοίνυν πάντας ἄρδην τοὺς θεούς.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: μέμνησο τοίνυν ταῦθʼ, ὅτι ἡ φρὴν ὤμοσεν, ἡ γλῶττα δʼ οὐκ ὀμώμοκʼ· οὐδʼ ὥρκωσʼ ἐγώ.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: ἔκσπευδε ταχέως· ὡς τὸ τῆς ἐκκλησίας σημεῖον ἐν τῷ Θεσμοφορείῳ φαίνεται. ἐγὼ δʼ ἄπειμι.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: δεῦρό νυν ὦ Θρᾷτθʼ ἕπου. ὦ Θρᾷττα θέασαι, καομένων τῶν λαμπάδων ὅσον τὸ χρῆμʼ ἀνέρχεθʼ ὑπὸ τῆς λιγνύος. ἀλλʼ ὦ περικαλλεῖ Θεσμοφόρω δέξασθέ με ἀγαθῇ τύχῃ καὶ δεῦρο καὶ πάλιν οἴκαδε. ὦ Θρᾷττα τὴν κίστην κάθελε, κᾆτʼ ἔξελε τὸ πόπανον, ὅπως λαβοῦσα θύσω τοῖν θεοῖν. δέσποινα πολυτίμητε Δήμητερ φίλη καὶ Φερρέφαττα, πολλὰ πολλάκις μέ σοι θύειν ἔχουσαν, εἰ δὲ μἀλλὰ νῦν λαθεῖν. καὶ τοῦ θυγατρίου χοῖρον ἀνδρός μοι τυχεῖν πλουτοῦντος, ἄλλως δʼ ἠλιθίου κἀβελτέρου, καὶ ποσθαλίσκον νοῦν ἔχειν μοι καὶ φρένας. ποῦ ποῦ καθίζωμʼ ἐν καλῷ, τῶν ῥητόρων ἵνʼ ἐξακούω; σὺ δʼ ἄπιθʼ ὦ Θρᾷττʼ ἐκποδών.
ΚΗΡΎΚΑΙΝΑ: εὐφημία ʼστω, εὐφημία ʼστω. εὔχεσθε τοῖν Θεσμοφόροιν τῇ Δήμητρι καὶ τῇ Κόρῃ καὶ τῷ Πλούτῳ καὶ τῇ Καλλιγενείᾳ καὶ τῇ Κουροτρόφῳ τῇ Γῇ καὶ τῷ Ἑρμῇ καὶ Χάρισιν ἐκκλησίαν τήνδε καὶ σύνοδον τὴν νῦν κάλλιστα καὶ ἄριστα ποιῆσαι, πολυωφελῶς μὲν πόλει τῇ Ἀθηναίων τυχηρῶς δʼ ἡμῖν αὐταῖς. καὶ τὴν δρῶσαν τήν τʼ ἀγορεύουσαν τὰ βέλτιστα περὶ τὸν δῆμον τὸν Ἀθηναίων καὶ τὸν τῶν γυναικῶν ταύτην νικᾶν. ταῦτʼ εὔχεσθε, καὶ ὑμῖν αὐταῖς τἀγαθά. ἰὴ παιὼν ἰὴ παιών. χαίρωμεν.
ΧΟΡΌΣ: δεχόμεθα καὶ θεῶν γένος λιτόμεθα ταῖσδʼ ἐπʼ εὐχαῖς φανέντας ἐπιχαρῆναι. Ζεῦ μεγαλώνυμε χρυσολύρα τε Δῆλον ὃς ἔχεις ἱεράν, καὶ σὺ παγκρατὲς κόρα γλαυκῶπι χρυσόλογχε πόλιν οἰκοῦσα περιμάχητον, ἐλθὲ δεῦρο. καὶ πολυώνυμε θηροφόνη παῖ Λατοῦς χρυσώπιδος ἔρνος, σύ τε πόντιε σεμνὲ Πόσειδον ἁλιμέδον προλιπὼν μυχὸν ἰχθυόεντʼ οἰστροδόνητον, Νηρέος ἐναλίου τε κόραι Νύμφαι τʼ ὀρείπλαγκτοι. χρυσέα τε φόρμιγξ ἰαχήσειεν ἐπʼ εὐχαῖς ἡμετέραις· τελέως δʼ ἐκκλησιάσαιμεν Ἀθηναίων εὐγενεῖς γυναῖκες.
ΚΗΡΎΚΑΙΝΑ: εὔχεσθε τοῖς θεοῖσι τοῖς Ὀλυμπίοις καὶ ταῖς Ὀλυμπίαισι καὶ τοῖς Πυθίοις καὶ ταῖσι Πυθίαισι καὶ τοῖς Δηλίοις καὶ ταῖσι Δηλίαισι τοῖς τʼ ἄλλοις θεοῖς, εἴ τις ἐπιβουλεύει τι τῷ δήμῳ κακὸν τῷ τῶν γυναικῶν ἢ ʼπικηρυκεύεται Εὐριπίδῃ Μήδοις τʼ ἐπὶ βλάβῃ τινὶ τῇ τῶν γυναικῶν, ἢ τυραννεῖν ἐπινοεῖ ἢ τὸν τύραννον συγκατάγειν, ἢ παιδίον ὑποβαλλομένης κατεῖπεν, ἢ δούλη τινὸς προαγωγὸς οὖσʼ ἐνετρύλλισεν τῷ δεσπότῃ ἢ πεμπομένη τις ἀγγελίας ψευδεῖς φέρει, ἢ μοιχὸς εἴ τις ἐξαπατᾷ ψευδῆ λέγων καὶ μὴ δίδωσιν ἃν ὑπόσχηταί ποτε, ἢ δῶρά τις δίδωσι μοιχῷ γραῦς γυνή, ἢ καὶ δέχεται προδιδοῦσʼ ἑταίρα τὸν φίλον, κεἴ τις κάπηλος ἢ καπηλὶς τοῦ χοῶς ἢ τῶν κοτυλῶν τὸ νόμισμα διαλυμαίνεται, κακῶς ἀπολέσθαι τοῦτον αὐτὸν κᾠκίαν ἀρᾶσθε, ταῖς δʼ ἄλλαισιν ὑμῖν τοὺς θεοὺς εὔχεσθε πάσαις πολλὰ δοῦναι κἀγαθά.
ΧΟΡΌΣ: ξυνευχόμεσθα τέλεα μὲν πόλει τέλεα δὲ δήμῳ τάδʼ εὔγματα γενέσθαι, τὰ δʼ ἄρισθʼ ὅσαις προσήκει νικᾶν λεγούσαις· ὁπόσαι δʼ ἐξαπατῶσιν παραβαίνουσί τε τοὺς ὅρκους τοὺς νενομισμένους κερδῶν οὕνεκʼ ἐπὶ βλάβῃ, ἢ ψηφίσματα καὶ νόμον ζητοῦσʼ ἀντιμεθιστάναι, τἀπόρρητά τε τοῖσιν ἐχθροῖς τοῖς ἡμετέροις λέγουσʼ, ἢ Μήδους ἐπάγουσι γῇ κερδῶν οὕνεκʼ ἐπὶ βλάβῃ, ἀσεβοῦσιν ἀδικοῦσίν τε τὴν πόλιν. ἀλλʼ ὦ παγκρατὲς Ζεῦ ταῦτα κυρώσειας, ὥσθʼ ἡμῖν θεοὺς παραστατεῖν καίπερ γυναιξὶν οὔσαις.
ΚΗΡΎΚΑΙΝΑ: ἄκουε πᾶς. ἔδοξε τῇ βουλῇ τάδε τῇ τῶν γυναικῶν· Τιμόκλειʼ ἐπεστάτει, Λύσιλλʼ ἐγραμμάτευεν, εἶπε Ζωστράτη· ἐκκλησίαν ποιεῖν ἕωθεν τῇ μέσῃ τῶν Θεσμοφορίων, ᾗ μάλισθʼ ἡμῖν σχολή, καὶ χρηματίζειν πρῶτα περὶ Εὐριπίδου, ὅ τι χρὴ παθεῖν ἐκεῖνον· ἀδικεῖν γὰρ δοκεῖ ἡμῖν ἁπάσαις. τίς ἀγορεύειν βούλεται;
ΓΥΝῊ Α: ἐγώ.
ΚΗΡΎΚΑΙΝΑ: περίθου νυν τόνδε πρῶτον πρὶν λέγειν.
ΧΟΡΌΣ: σίγα σιώπα, πρόσεχε τὸν νοῦν· χρέμπτεται γὰρ ἤδη ὅπερ ποιοῦσʼ οἱ ῥήτορες. μακρὰν ἔοικε λέξειν.
ΓΥΝῊ Α: φιλοτιμίᾳ μὲν οὐδεμιᾷ μὰ τὼ θεὼ λέξουσʼ ἀνέστην ὦ γυναῖκες· ἀλλὰ γὰρ βαρέως φέρω τάλαινα πολὺν ἤδη χρόνον προπηλακιζομένας ὁρῶς ἡμᾶς ὑπὸ Εὐριπίδου τοῦ τῆς λαχανοπωλητρίας καὶ πολλὰ καὶ παντοῖʼ ἀκουούσας κακά. τί γὰρ οὗτος ἡμᾶς οὐκ ἐπισμῇ τῶν κακῶν; ποῦ δʼ οὐχὶ διαβέβληχʼ, ὅπουπερ ἔμβραχυ εἰσὶν θεαταὶ καὶ τραγῳδοὶ καὶ χοροί, τὰς μοιχοτρόπους, τὰς ἀνδρεραστίας καλῶν, τὰς οἰνοπότιδας, τὰς προδότιδας, τὰς λάλους, τὰς οὐδὲν ὑγιές, τὰς μέγʼ ἀνδράσιν κακόν· ὥστʼ εὐθὺς εἰσιόντες ἀπὸ τῶν ἰκρίων ὑποβλέπουσʼ ἡμᾶς σκοποῦνταί τʼ εὐθέως μὴ μοιχὸς ἔνδον ᾖ τις ἀποκεκρυμμένος. δρᾶσαι δʼ ἔθʼ ἡμῖν οὐδὲν ὥσπερ καὶ πρὸ τοῦ ἔξεστι· τοιαῦθʼ οὗτος ἐδίδαξεν κακὰ τοὺς ἄνδρας ἡμῶν· ὥστʼ ἐάνπερ τις πλέκῃ γυνὴ στέφανον, ἐρᾶν δοκεῖ· κἂν ἐκβάλῃ σκεῦός τι κατὰ τὴν οἰκίαν πλανωμένη, ἁνὴρ ἐρωτᾷ, ʼτῷ κατέαγεν ἡ χύτρα; οὐκ ἔσθʼ ὅπως οὐ τῷ Κορινθίῳ ξένῳ.ʼ κάμνει κόρη τις, εὐθὺς ἁδελφὸς λέγει, τὸ χρῶμα τοῦτό μʼ οὐκ ἀρέσκει τῆς κόρης. εἶεν, γυνή τις ὑποβαλέσθαι βούλεται ἀποροῦσα παίδων, οὐδὲ τοῦτʼ ἔστιν λαθεῖν. ἅνδρες γὰρ ἤδη παρακάθηνται πλησίον· πρὸς τοὺς γέροντάς θʼ οἳ πρὸ τοῦ τὰς μείρακας ἤγοντο, διαβέβληκεν, ὥστʼ οὐδεὶς γέρων γαμεῖν ἐθέλει γυναῖκα διὰ τοὔπος τοδὶ δέσποινα γὰρ γέροντι νυμφίῳ γυνή. εἶτα διὰ τοῦτον ταῖς γυναικωνίτισιν σφραγῖδας ἐπιβάλλουσιν ἤδη καὶ μοχλοὺς τηροῦντες ἡμᾶς, καὶ προσέτι Μολοττικοὺς τρέφουσι μορμολυκεῖα τοῖς μοιχοῖς κύνας. καὶ ταῦτα μὲν ξυγγνώσθʼ. ἃ δʼ ἦν ἡμῖν πρὸ τοῦ αὐταῖς ταμιεῦσαι καὶ προαιρούσαις λαθεῖν ἄλφιτον ἔλαιον οἶνον, οὐδὲ ταῦτʼ ἔτι ἔξεστιν. οἱ γὰρ ἄνδρες ἤδη κλῄδια αὐτοὶ φοροῦσι κρυπτὰ κακοηθέστατα Λακωνίκʼ ἄττα, τρεῖς ἔχοντα γομφίους. πρὸ τοῦ μὲν οὖν ἦν ἀλλʼ ὑποῖξαι τὴν θύραν ποιησαμέναισι δακτύλιον τριωβόλου, νῦν δʼ οὗτος αὐτοὺς ᾡκότριψ Εὐριπίδης ἐδίδαξε θριπήδεστʼ ἔχειν σφραγίδια ἐξαψαμένους. νῦν οὖν ἐμοὶ τούτῳ δοκεῖ ὄλεθρόν τινʼ ἡμᾶς κυρκανᾶν ἁμωσγέπως, ἢ φαρμάκοισιν ἢ μιᾷ γέ τῳ τέχνῃ, ὅπως ἀπολεῖται. ταῦτʼ ἐγὼ φανερῶς λέγω, τὰ δʼ ἄλλα μετὰ τῆς γραμματέως συγγράψομαι.
ΧΟΡΌΣ: οὔπω ταύτης ἤκουσα πολυπλοκωτέρας γυναικὸς οὐδὲ δεινότερον λεγούσης. πάντα γὰρ λέγει δίκαια, †πάσας δʼ ἰδέας ἐξήτασεν, πάντα δʼ ἐβάστασεν φρενὶ πυκνῶς τε† ποικίλους λόγους ἀνηῦρεν εὖ διεζητημένους· ὥστʼ ἂν εἰ λέγοι παρʼ αὐτὴν Ξενοκλέης ὁ Καρκίνου, δοκεῖν ἂν αὐτόν, ὡς ἐγᾦμαι, πᾶσιν ὑμῖν ἄντικρυς μηδὲν λέγειν.
ΓΥΝῊ Β: ὀλίγων ἕνεκα καὐτὴ παρῆλθον ῥημάτων. τὰ μὲν γὰρ ἄλλʼ αὕτη κατηγόρηκεν εὖ· ἃ δʼ ἐγὼ πέπονθα, ταῦτα λέξαι βούλομαι. ἐμοὶ γὰρ ἁνὴρ ἀπέθανεν μὲν ἐν Κύπρῳ παιδάρια πέντε καταλιπών, ἁγὼ μόλις στεφανηπλοκοῦσʼ ἔβοσκον ἐν ταῖς μυρρίναις. τέως μὲν οὖν ἀλλʼ ἡμικάκως ἐβοσκόμην· νῦν δʼ οὗτος ἐν ταῖσιν τραγῳδίαις ποιῶν τοὺς ἄνδρας ἀναπέπεικεν οὐκ εἶναι θεούς· ὥστʼ οὐκέτʼ ἐμπολῶμεν οὐδʼ εἰς ἥμισυ. νῦν οὖν ἁπάσαισιν παραινῶ καὶ λέγω τοῦτον κολάσαι τὸν ἄνδρα πολλῶν οὕνεκα· ἄγρια γὰρ ἡμᾶς ὦ γυναῖκες δρᾷ κακά, ἅτʼ ἐν ἀγρίοισι τοῖς λαχάνοις αὐτὸς τραφείς. ἀλλʼ εἰς ἀγορὰν ἄπειμι· δεῖ γὰρ ἀνδράσιν πλέξαι στεφάνους συνθηματιαίους εἴκοσιν.
ΧΟΡΌΣ: ἕτερον αὖ τι λῆμα τοῦτο κομψότερον ἔτʼ ἢ τὸ πρότερον ἀναπέφηνεν. οἷα κατεστωμύλατο οὐκ ἄκαιρα, φρένας ἔχουσα καὶ πολύπλοκον νόημʼ, οὐδʼ ἀσύνετʼ ἀλλὰ πιθανὰ πάντα. δεῖ δὲ ταύτης τῆς ὕβρεως ἡμῖν τὸν ἄνδρα περιφανῶς δοῦναι δίκην.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: τὸ μὲν ὦ γυναῖκες ὀξυθυμεῖσθαι σφόδρα Εὐριπίδῃ, τοιαῦτʼ ἀκουούσας κακά, οὐ θαυμάσιόν ἐστʼ, οὐδʼ ἐπιζεῖν τὴν χολήν. καὐτὴ γὰρ ἔγωγʼ, οὕτως ὀναίμην τῶν τέκνων, μισῶ τὸν ἄνδρʼ ἐκεῖνον, εἰ μὴ μαίνομαι. ὅμως δʼ ἐν ἀλλήλαισι χρὴ δοῦναι λόγον· αὐταὶ γάρ ἐσμεν, κοὐδεμίʼ ἔκφορος λόγου. τί ταῦτʼ ἔχουσαι ʼκεῖνον αἰτιώμεθα βαρέως τε φέρομεν, εἰ δύʼ ἡμῶν ἢ τρία κακὰ ξυνειδὼς εἶπε δρώσας μυρία; ἐγὼ γὰρ αὐτὴ πρῶτον, ἵνα μἄλλην λέγω, ξύνοιδʼ ἐμαυτῇ πολλὰ δείνʼ· ἐκεῖνο δʼ οὖν δεινότατον, ὅτε νύμφη μὲν ἦν τρεῖς ἡμέρας, ὁ δʼ ἀνὴρ παρʼ ἐμοὶ καθηῦδεν· ἦν δέ μοι φίλος, ὅσπερ με διεκόρησεν οὖσαν ἑπτέτιν. οὖτος πόθῳ μου ʼκνυεν ἐλθὼν τὴν θύραν· κᾆτʼ εὐφὺς ἔγνων· εἶτα καταβαίνω λάθρᾳ. ὁ δʼ ἀνὴρ ἐρωτᾷ ποῖ σὺ καταβαίνεις; ὅποι; στρόφος μʼ ἔχει τὴν γαστέρ ὦνερ κὠδύνη· ἐς τὸν κοπρῶνʼ οὖν ἔρχομαι. βάδιζέ νυν· κᾆθʼ ὁ μὲν ἔτριβε κεδρίδας ἄννηθον σφάκον· ἐγὼ δὲ καταχέασα τοῦ στροφέως ὕδωρ ἐξῆλθον ὡς τὸν μοιχόν· εἶτʼ ἠρειδόμην παρὰ τὸν Ἀγυιᾶ κύβδʼ ἐχομένη τῆς δάφνης. ταῦτʼ οὐδεπώποτʼ εἶφʼ, ὁρᾶτʼ, Εὐριπίδης· οὐδʼ ὡς ὑπὸ τῶν δούλων τε κὠρεωκόμων σποδούμεθʼ, ἢν μὴ ʼχωμεν ἕτερον, οὐ λέγει· οὐδʼ ὡς ὅταν μάλισθʼ ὑπό του ληκώμεθα τὴν νύχθʼ, ἕωθεν σκόροδα διαμασώμεθα, ἵνʼ ὀσφρόμενος ἁνὴρ ἀπὸ τείχους εἰσιὼν μηδὲν κακὸν δρᾶν ὑποτοπῆται. ταῦθʼ, ὁρᾷς, οὐπώποτʼ εἶπεν. εἰ δὲ Φαίδραν λοιδορεῖ, ἡμῖν τί τοῦτʼ ἔστʼ; οὐδʼ ἐκεῖνʼ εἴρηκέ πω, ὡς ἡ γυνὴ δεικνῦσα τἀνδρὶ τοὔγκυκλον †ὑπʼ αὐγὰς † οἷόν ἐστιν, ἐγκεκαλυμμένον τὸν μοιχὸν ἐξέπεμψεν, οὐκ εἴρηκέ πω. ἑτέραν δʼ ἐγᾦδʼ ἣ ʼφασκεν ὠδίνειν γυνὴ δέχʼ ἡμέρας, ἔως ἐπρίατο παιδίον· ὁ δʼ ἀνὴρ περιέτρεχʼ ὠκυτόκιʼ ὠνούμενος· τὸ δʼ εἰσέφερε γραῦς ἐν χύτρᾳ τὸ παιδίον, ἵνα μὴ βό η, κηρίῳ βεβυσμένον· εἶθʼ ὡς ἔνευσεν ἡ φέρουσʼ, εὐθὺς βοᾷ, ἄπελθʼ ἄπελθʼ, ἤδη γὰρ ὦνέρ μοι δοκῶ τέξειν. τὸ γὰρ ἦτρον τῆς χύτρας ἐλάκτισεν· χὠ μὲν γεγηθὼς ἔτρεχεν, ἡ δʼ ἐξέσπασεν ἐκ τοῦ στόματος τοῦ παιδίου, τὸ δʼ ἀνέκραγεν. εἶθʼ ἡ μιαρὰ γραῦς, ἣ ʼφερεν τὸ παιδίον, θεῖ μειδιῶσα πρὸς τὸν ἄνδρα καὶ λέγει, λέων λέων σοι γέγονεν, αὔτʼ ἔκμαγμα σόν, τά τʼ ἄλλʼ ἁπαξάπαντα καὶ τὸ πόσθιον τῷ σῷ προσόμοιον, στρεβλὸν ὥσπερ κύτταρον. ταῦτʼ οὐ ποιοῦμεν τὰ κακά; νὴ τὴν Ἄρτεμιν ἡμεῖς γε. κᾆτʼ Εὐριπίδῃ θυμούμεθα, οὐδὲν παθοῦσαι μεῖζον ἢ δεδράκαμεν;
ΧΟΡΌΣ: τουτὶ μέντοι θαυμαστόν, ὁπόθεν ηὑρέθη τὸ χρῆμα, χἤτις ἐξέθρεψε χώρα τήνδε τὴν θρασεῖαν οὕτω. τάδε γὰρ εἰπεῖν τὴν πανοῦργον κατὰ τὸ φανερὸν ὧδʼ ἀναιδῶς οὐκ ἂν ᾠόμην ἐν ἡμῖν οὐδὲ τολμῆσαί ποτʼ ἄν. ἀλλʼ ἅπαν γένοιτʼ ἂν ἤδη· τὴν παροιμίαν δʼ ἐπαινῶ τὴν παλαιάν· ὑπὸ λίθῳ γὰρ παντί νου χρὴ μὴ δάκῃ ῥητωρ ἀθρεῖν.
ΧΟΡΌΣ: ἀλλʼ οὐ γάρ ἐστι τῶν ἀναισχύτων φύσει γυναικῶν οὐδὲν κάκιον εἰς ἄπαντα πλὴν ἄρʼ εἰ γυναῖκες.
ΓΥΝῊ Α: οὔ τοι μὰ τὴν Ἄγλαυρον ὦ γυναῖκες εὖ φρονεῖτε, ἀλλʼ ἢ πεφάρμαχθʼ ἢ κακόν τι μέγα πεπόνθατʼ ἄλλο, ταύτην ἐῶσαι τὴν φθόρον τοιαῦτα περιυβρίζειν ἡμᾶς ἁπάσας. εἰ μὲν οἶν τις ἔστιν· εἰ δὲ μή, ἡμεῖς αὐταί τε καὶ τὰ δουλάρια τέφραν ποθὲν λαβοῦσαι ταύτης ἀποψιλώσομεν τὸν χοῖρον, ἵνα διδαχθῇ γυνὴ γυναῖκας οὖσα μὴ κακῶς λέγειν τὸ λοιπόν.
Part 11
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: μὴ δῆτα τόν γε χοῖρον ὦ γυναῖκες. εἰ γὰρ οὔσης παρρησίας κἀξὸν λέγειν ὅσαι πάρεσμεν ἀσταί, εἶτʼ εἶπον ἁγίγνωσκον ὑπὲρ Εὐριπίδου δίκαια, διὰ τοῦτο τιλλομένην με δεῖ δοῦναι δίκην ὑφʼ ὑμῶν;
ΓΥΝῊ Α: οὐ γάρ σε δεῖ δοῦναι δίκην; ἥτις μόνη τέτληκας ὑπὲρ ἀνδρὸς ἀντειπεῖν, ὃς ἡμᾶς πολλὰ κακὰ δέδρακεν ἐπίτηδες εὑρίσκων λόγους, ὅπου γυνὴ πονηρὰ ἐγένετο, Μελανίππας ποιῶν Φαίδρας τε· Πηνελόπην δὲ οὐπώποτʼ ἐποίησʼ, ὅτι γυνὴ σώφρων ἔδοξεν εἶναι.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: ἐγὼ γὰρ οἶδα ταἴτιον. Μίαν γὰρ οὐκ ἂν εἴποις τῶν νῦν γυναικῶν Πηνελόπην, Παίδρας δʼ ἁπαξαπάσας.
ΓΥΝῊ Α: ἀκούετʼ ὦ γυναῖκες οἷʼ εἴρηκεν ἡ πανοῦργος ἡμᾶς ἁπάσας αὖθις αὖ.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: καὶ νὴ Δίʼ οὐδέπω γε εἴρηχʼ ὅσα ξύνοιδʼ· ἐπεὶ βούλεσθε πλείονʼ εἴπω;
ΓΥΝῊ Α: ἀλλʼ οὐκ ἂν ἔτʼ ἔχοις· ὅσα γὰρ ᾔδησθʼ ἐξέχεας ἅπαντα.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: μὰ Δίʼ οὐδέπω τὴν μυριοστὴν μοῖραν ὧν ποιοῦμεν. ἐπεὶ τάδʼ οὐκ εἴρηχʼ, ὁρᾷς, ὡς στλεγγίδας λαβοῦσαι ἔπειτα σιφωνίζομεν τὸν οἶνον.
ΓΥΝῊ Α: ἐπιτριβείης.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: ὥς τʼ αὖ τὰ κρέʼ ἐξ Ἀπατουρίων ταῖς μαστροποῖς διδοῦσαι ἔπειτα τὴν γαλῆν φαμεν—
ΓΥΝῊ Α: τάλαινʼ ἐγώ· φλυαρεῖς.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: οὐδʼ ὡς τὸν ἄνδρα τῷ πελέκει γυνὴ κατεσπόδησεν, οὐκ εἶπον· οὐδʼ ὡς φαρμάκοις ἑτέρα τὸν ἄνδρʼ ἔμηνεν, οὐδʼ ὡς ὑπὸ τῇ πυέλῳ κατώρυξέν ποτʼ—
ΓΥΝῊ Α: ἐξόλοιο.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: ἁχαρνικὴ τὸν πατέρα.
ΓΥΝῊ Α: ταυτὶ δῆτʼ ἀνέκτʼ ἀκούειν;
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: οὐδʼ ὡς σὺ τῆς δούλης τεκούσης ἄρρεν εἶτα σαυτῇ τοῦθʼ ὑπεβάλου, τὸ σὸν δὲ θυγάτριον παρῆκας αὐτῇ.
ΓΥΝῊ Α: οὔ τοι μὰ τὼ θεὼ σὺ καταπροίξει λέγουσα ταυτί, ἀλλʼ ἐκποκιῶ σου τὰς ποκάδας.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: οὐ δὴ μὰ Δία σύ γʼ ἅψει.
ΓΥΝῊ Α: καὶ μὴν ἰδού.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: καὶ μὴν ἰδού.
ΓΥΝῊ Α: λαβὲ θοἰμάτιον Φιλίστη.
Part 12
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: πρόσθες μόνον, κἀγώ σε νὴ τὴν Ἄρτεμιν—
ΓΥΝῊ Α: τί δράσεις;
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: τὸν σησαμοῦνθʼ ὃν κατέφαγες, τοῦτον χεσεῖν ποιήσω.
ΧΟΡΌΣ: παύσασθε λοιδορούμεναι· καὶ γὰρ γυνή τις ἡμῖν ἐσπουδακυῖα προστρέχει. πρὶν οὖν ὁμοῦ γενέσθαι, σιγᾶθʼ, ἵνʼ αὐτῆς κοσμίως πυθώμεθʼ ἅττα λέξει.
ΚΛΕΙΣΘΈΝΗΣ: φίλαι γυναῖκες ξυγγενεῖς τοὐμοῦ τρόπου· ὅτι μὲν φίλος εἴμʼ ὑμῖν, ἐπίδηλος ταῖς γνάθοις· γυναικομανῶ γὰρ προξενῶ θʼ ὑμῶν ἀεί. καὶ νῦν ἀκούσας πρᾶγμα περὶ ὑμῶν μέγα ὀλίγῳ τι πρότερον κατʼ ἀγορὰν λαλούμενον, ἥκω φράσων τοῦτʼ ἀγγελῶν θʼ ὑμῖν, ἵνα σκοπῆτε καὶ τηρῆτε μὴ καὶ προσπέσῃ ὑμῖν ἀφάρκτοις πρᾶγμα δεινὸν καὶ μέγα.
ΧΟΡΌΣ: τί δʼ ἔστιν ὦ παῖ; παῖδα γάρ σʼ εἰκὸς καλεῖν, ἕως ἂν οὕτως τὰς γνάθους ψιλὰς ἔχῃς.
ΚΛΕΙΣΘΈΝΗΣ: Εὐριπίδην φάσʼ ἄνδρα κηδεστήν τινα αὑτοῦ γέροντα δεῦρʼ ἀναπέμψαι τήμερον.
ΧΟΡΌΣ: πρὸς ποῖον ἔργον ἢ τίνος γνώμης χάριν;
ΚΛΕΙΣΘΈΝΗΣ: ἵνʼ ἅττα βουλεύοισθε καὶ μέλλοιτε δρᾶν, ἐκεῖνος εἴη τῶν λόγων κατάσκοπος.
ΧΟΡΌΣ: καὶ πῶς λέληθεν ἐν γυναιξὶν ὢν ἀνήρ;
ΚΛΕΙΣΘΈΝΗΣ: ἀφηῦσεν αὐτὸν κἀπέτιλʼ Εὐριπίδης καὶ τἄλλʼ ἅπανθʼ ὥσπερ γυναῖκʼ ἐσκεύασεν.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: πείθεσθε τούτῳ ταῦτα; τίς δʼ οὕτως ἀνὴρ ἠλίθιος ὅστις τιλλόμενος ἠνείχετο; οὐκ οἴομαι ʼγωγʼ ὦ πολυτιμήτω θεώ.
ΚΛΕΙΣΘΈΝΗΣ: ληρεῖς· ἐγὼ γὰρ οὐκ ἂν ἦλθον ἀγγελῶν, εἰ μὴ ʼπεπύσμην ταῦτα τῶν σάφʼ εἰδότων.
ΧΟΡΌΣ: τὸ πρᾶγμα τουτὶ δεινὸν εἰσαγγέλλεται. ἀλλʼ ὦ γυναῖκες οὐκ ἐλινύειν ἐχρῆν, ἀλλὰ σκοπεῖν τὸν ἄνδρα καὶ ζητεῖν ὅπου λέληθεν ἡμᾶς κρυπτὸς ἐγκαθήμενος. καὶ σὺ ξυνέξευρʼ αὐτόν, ὡς ἂν τὴν χάριν ταύτην τε κἀκείνην ἔχῃς ὦ πρόξενε.
ΚΛΕΙΣΘΈΝΗΣ: φέρʼ ἴδω· τίς ἡ πρώτη σύ;
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: ποῖ τις τρέψεται;
ΚΛΕΙΣΘΈΝΗΣ: ζητητέαι γάρ ἐστε.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: κακοδαίμων ἐγώ.
ΓΥΝῊ Α: ἔμʼ ἥτις εἴμʼ ἤρου; Κλεωνύμου γυνή.
ΚΛΕΙΣΘΈΝΗΣ: γιγνώσκεθʼ ὑμεῖς ἥτις ἔσθʼ ἥδʼ ἡ γυνή;
Part 13
ΧΟΡΌΣ: γιγνώσκομεν δῆτʼ. ἀλλὰ τὰς ἄλλας ἄθρει.
ΚΛΕΙΣΘΈΝΗΣ: ἡδὶ δὲ δὴ τίς ἐστιν ἡ τὸ παιδίον ἔχουσα;
ΓΥΝῊ Α: τίτθη νὴ Δίʼ ἐμή.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: διοίχομαι.
ΚΛΕΙΣΘΈΝΗΣ: αὕτη σὺ ποῖ στρέφει; μένʼ αὐτοῦ. τί τὸ κακόν;
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: ἔασον οὐρῆσαί μʼ.
ΚΛΕΙΣΘΈΝΗΣ: ἀναίσχυντός τις εἶ. σὺ δʼ οὖν ποίει τοῦτʼ. ἀναμενῶ γὰρ ἐνθάδε.
ΧΟΡΌΣ: ἀνάμενε δῆτα καὶ σκόπει γʼ αὐτὴν σφόδρα· μόνην γὰρ αὐτὴν ὦνερ οὐ γιγνώσκομεν.
ΚΛΕΙΣΘΈΝΗΣ: πολύν γε χρόνον οὐρεῖς σύ.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: νὴ Δίʼ ὦ μέλε· στραγγουριῶ γάρ· ἐχθὲς ἔφαγον κάρδαμα.
ΚΛΕΙΣΘΈΝΗΣ: τί καρδαμίζεις; οὐ βαδιεῖ δεῦρʼ ὡς ἐμέ;
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: τί δῆτά μʼ ἕλκεις ἀσθενοῦσαν;
ΚΛΕΙΣΘΈΝΗΣ: εἰπέ μοι, τίς ἔστʼ ἀνήρ σοι;
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: τὸν ἐμὸν ἄνδρα πυνθάνει; τὸν δεῖνα γιγνώσκεις, τὸν ἐκ Κοθωκιδῶν;
ΚΛΕΙΣΘΈΝΗΣ: τὸν δεῖνα; ποῖον;
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: ἔσθʼ ὁ δεῖνʼ, ὃς καί ποτε τὸν δεῖνα τὸν τοῦ δεῖνα—
ΚΛΕΙΣΘΈΝΗΣ: ληρεῖν μοι δοκεῖς. ἀνῆλθες ἤδη δεῦρο πρότερον;
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: νὴ Δία ὁσέτη γε.
ΚΛΕΙΣΘΈΝΗΣ: καὶ τίς σοὐστὶ συσκηνήτρια;
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: ἡ δεῖνʼ ἔμοιγʼ.
Part 14
ΚΛΕΙΣΘΈΝΗΣ: οἴμοι τάλας, οὐδὲν λέγεις.
ΓΥΝῊ Α: ἄπελθʼ. ἐγὼ γὰρ βασανιῶ ταύτην καλῶς ἐκ τῶν ἱερῶν τῶν πέρυσι· σὺ δʼ ἀπόστηθί μοι, ἵνα μὴ ʼπακούσῃς ὢν ἀνήρ. σὺ δʼ εἰπέ μοι ὅ τι πρῶτον ἡμῖν τῶν ἱερῶν ἐδείκνυτο.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: φέρʼ ἴδω, τί μέντοι πρῶτον ἦν; ἐπίνομεν.
ΓΥΝῊ Α: τί δὲ μετὰ τοῦτο δεύτερον;
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: προὐπίνομεν.
ΓΥΝῊ Α: ταυτὶ μὲν ἤκουσάς τινος· τί δαὶ τρίτον;
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: σκάφιον Ξένυλλʼ ᾔτησεν· οὐ γὰρ ἦν ἀμίς.
ΓΥΝῊ Α: οὐδὲν λέγεις. δεῦρʼ ἐλθὲ δεῦρʼ ὦ Κλείσθενες· ὅδʼ ἐστὶν ἁνὴρ ὃν λέγεις.
ΚΛΕΙΣΘΈΝΗΣ: τί οὖν ποιῶ;
ΓΥΝῊ Α: ἀπόδυσον αὐτόν· οὐδὲν ὑγιὲς γὰρ λέγει.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: κἄπειτʼ ἀποδύσετʼ ἐννέα παίδων μητέρα;
ΚΛΕΙΣΘΈΝΗΣ: χάλα ταχέως τὸ στρόφιον ὦναίσχυντε σύ.
ΓΥΝῊ Α: ὡς καὶ στιβαρά τις φαίνεται καὶ καρτερά· καὶ νὴ Δία τιτθούς γʼ ὥσπερ ἡμεῖς οὐκ ἔχει.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: στερίφη γάρ εἰμι κοὐκ ἐκύησα πώποτε.
ΓΥΝῊ Α: νῦν· τότε δὲ μήτηρ ἦσθα παίδων ἐννέα.
ΚΛΕΙΣΘΈΝΗΣ: ἀνίστασʼ ὀρθός. ποῖ τὸ πέος ὠθεῖς κάτω;
ΓΥΝῊ Α: τοδὶ διέκυψε καὶ μάλʼ εὔχρων ὦ τάλαν.
ΚΛΕΙΣΘΈΝΗΣ: καὶ ποῦ ʼστιν;
ΓΥΝῊ Α: αὖθις ἐς τὸ πρόσθεν οἴχεται.
ΚΛΕΙΣΘΈΝΗΣ: οὐκ ἐνγεταυθί.
Part 15
ΓΥΝῊ Α: μἀλλὰ δεῦρʼ ἥκει πάλιν.
ΚΛΕΙΣΘΈΝΗΣ: ἰσθμόν τινʼ ἔχεις ὦνθρωπʼ· ἄνω τε καὶ κάτω τὸ πέος διέλκεις πυκνότερον Κορινθίων.
ΓΥΝῊ Α: ὦ μιαρὸς οὗτος· ταῦτʼ ἄρʼ ὑπὲρ Εὐριπίδου ἡμῖν ἐλοιδορεῖτο.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: κακοδαίμων ἐγώ, εἰς οἷʼ ἐμαυτὸν εἰσεκύλισα πράγματα.
ΓΥΝῊ Α: ἄγε δὴ τί δρῶμεν;
ΚΛΕΙΣΘΈΝΗΣ: τουτονὶ φυλάττετε καλῶς, ὅπως μὴ διαφυγὼν οἰχήσεται· ἐγὼ δὲ ταῦτα τοῖς πρυτάνεσιν ἀγγελῶ.
ΧΟΡΌΣ: ἡμᾶς τοίνυν μετὰ τοῦτʼ ἤδη τὰς λαμπάδας ἁψαμένας χρὴ ξυζωσαμένας εὖ κἀνδρείως τῶν θʼ ἱματίων ἀποδύσας ζητεῖν, εἴ που κἄλλος τις ἀνὴρ ἀνελήλυθε, καὶ περιθρέξαι τὴν πύκνα πᾶσαν καὶ τὰς σκηνὰς καὶ τὰς διόδους διαθρῆσαι.
ΧΟΡΌΣ: εἶα δὴ πρώτιστα μὲν χρὴ κοῦφον ἐξορμᾶν πόδα καὶ διασκοπεῖν σιωπῇ πανταχῇ· μόνον δὲ χρὴ μὴ βραδύνειν, ὡς ὁ καιρός ἐστι μὴ μέλλειν ἔτι, ἀλλὰ τὴν πρώτην τρέχειν χρῆν ὡς τάχιστʼ ἤδη κύκλῳ.
ΧΟΡΌΣ: εἶά νυν ἴχνευε καὶ μάτευε ταχὺ πάντʼ, εἴ τις ἐν τόποις ἑδραῖος ἄλλος αὖ λέληθεν ὤν. πανταχῇ δὲ ῥῖψον ὄμμα, καὶ τὰ τῇδε καὶ τὰ δεῦρο πάντʼ ἀνασκόπει καλῶς.
ΧΟΡΌΣ: ἢν γάρ με λάθῃ δράσας ἀνόσια, δώσει τε δίκην καὶ πρὸς τούτῳ τοῖς ἄλλοις ἀνδράσιν ἔσται παράδειγμʼ ὕβρεως ἀδίκων τʼ ἔργων ἀθέων τε τρόπων· φήσει δʼ εἶναί τε θεοὺς φανερῶς, δείξει τʼ ἤδη πᾶσιν ἀνθρώποις σεβίζειν δαίμονας [...] †δικαίως τʼ ἐφέποντας † ὅσια καὶ νόμιμα μηδομένους ποιεῖν ὅ τι καλῶς ἔχει. κἂν μὴ ποιῶσι ταῦτα τοιάδʼ ἔσται· αὐτῶν ὅταν ληφθῇ τις ἀνόσιόν τι δρῶν, †μανίαισ† φλέγων λύσσῃ παράκοπος, †εἴ τι δρῴη† πᾶσιν ἐμφανὴς ὁρᾶν ἔσται γυναιξὶ καὶ βροτοῖσιν, ὅτι τά τε παράνομα τά τʼ ἀνόσια παρὼν θεὸς ἀποτίνεται. ἀλλʼ ἔοιχʼ ἡμῖν ἅπαντά τως διεσκέφθαι καλῶς. οὐχ ὁρῶμεν γοῦν ἔτʼ ἄλλον οὐδένʼ ἐγκαθήμενον.
ΓΥΝῊ Α: ἆ ποῖ σὺ φεύγεις; οὗτος οὗτος οὐ μενεῖς; τάλαινʼ ἐγὼ τάλαινα, καὶ τὸ παιδίον ἐξαρπάσας μοι φροῦδος ἀπὸ τοῦ τιτθίου.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: κέκραχθι· τοῦτο δʼ οὐδέποτε σὺ ψωμιεῖς, ἢν μή μʼ ἀφῆτʼ· ἀλλʼ ἐνθάδʼ ἐπὶ τῶν μηρίων πληγὲν μαχαίρᾳ τῇδε φοινίας φλέβας καθαιματώσει βωμόν.
ΓΥΝῊ Α: ὦ τάλαινʼ ἐγώ. γυναῖκες, οὐκ ἀρήξετʼ; οὐ πολλὴν βοὴν στήσεσθε καὶ τροπαῖον, ἀλλὰ τοῦ μόνου τέκνου με περιόψεσθʼ ἀποστερουμένην;
ΧΟΡΌΣ: ἔα ἔα. ὦ πότνιαι Μοῖραι τί τόδε δέρκομαι νεοχμὸν αὖ τέρας; ὡς ἅπαντʼ ἄρʼ ἐστὶ τόλμης μεστὰ κἀναισχυντίας. οἷον αὖ δέδρακεν ἔργον, οἷον αὖ φίλαι τόδε.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: οἷον ὑμῶν ἐξαράξω τὴν ἄγαν αὐθαδίαν.
ΧΟΡΌΣ: ταῦτα δῆτʼ οὐ δεινὰ πράγματʼ ἐστὶ καὶ περαιτέρω;
ΓΥΝῊ Α: δεινὰ δῆθʼ, ὅστις γʼ ἔχει μου ʼξαρπάσας τὸ παιδίον.
ΧΟΡΌΣ: τί ἂν οὖν εἴποι πρὸς ταῦτά τις, ὅτε τοιαῦτα ποιῶν ὅδʼ ἀναισχυντεῖ;
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: κοὔπω μέντοι γε πέπαυμαι.
ΧΟΡΌΣ: ἀλλʼ οὖν ἥκεις γʼ ὅθεν οὐ φαύλως γʼ ἀποδρὰς λέξεις οἷον δράσας διέδυς ἔργον, λήψει δὲ κακόν.
Part 16
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: τοῦτο μέντοι μὴ γένοιτο μηδαμῶς, ἀπεύχομαι.
ΧΟΡΌΣ: τίς οὖν σοι, τίς ἂν σύμμαχος ἐκ θεῶν ἀθανάτων ἔλθοι ξὺν ἀδίκοις ἔργοις;
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: μάτην λαλεῖτε· τὴν δʼ ἐγὼ οὐκ ἀφήσω.
ΧΟΡΌΣ: ἀλλʼ οὐ μὰ τὼ θεὼ τάχʼ οὐ χαίρων ἴσως ἐνυβριεῖς λόγους λέξεις τʼ ἀνοσίους ἐπʼ ἀθέοις ἔργοις· καὶ γὰρ ἀνταμειψόμεσθά σʼ ὥσπερ εἰκὸς ἀντὶ τῶνδε. τάχα δὲ μεταβαλοῦσʼ ἐπὶ κακὸν ἑτερότροπον ἐπέχει τύχη. ἀλλὰ τάσδε μὲν λαβεῖν χρῆν σʼ ἐκφέρειν τε τῶν ξύλων, καὶ καταίθειν τὸν πανοῦργον πυρπολεῖν θʼ ὅσον τάχος.
ΓΥΝῊ Α: ἴωμεν ἐπὶ τὰς κληματίδας ὦ Μανία. κἀγώ σʼ ἀποδείξω θυμάλωπα τήμερον.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: ὕφαπτε καὶ κάταιθε· σὺ δὲ τὸ Κρητικὸν ἀπόδυθι ταχέως· τοῦ θανάτου δʼ ὦ παιδίον μόνην γυναικῶν αἰτιῶ τὴν μητέρα. τουτὶ τί ἔστιν; ἀσκὸς ἐγένεθʼ ἡ κόρη οἴνου πλέως καὶ ταῦτα Περσικὰς ἔχων. ὦ θερμόταται γυναῖκες, ὦ ποτίσταται κἀκ παντὸς ὑμεῖς μηχανώμεναι πιεῖν, ὦ μέγα καπήλοις ἀγαθὸν ἡμῖν δʼ αὖ κακόν, κακὸν δὲ καὶ τοῖς σκευαρίοις καὶ τῇ κρόκῃ.
ΓΥΝῊ Α: παράβαλλε πολλὰς κληματίδας ὦ Μανία.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: παράβαλλε δῆτα· σὺ δʼ ἀπόκριναί μοι τοδί, τουτὶ τεκεῖν φῄς;
ΓΥΝῊ Α: καὶ δέκα μῆνας αὔτʼ ἐγὼ ἤνεγκον.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: ἤνεγκας σύ;
ΓΥΝῊ Α: νὴ τὴν Ἄρτεμιν.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: πρικότυλον ἢ πῶς; εἰπέ μοι.
ΓΥΝῊ Α: τί μʼ ἠργάσω; ἀπέδυσας ὦναίσχυντέ μου τὸ παιδίον τυννοῦτον ὄν.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: τυννοῦτο;
ΓΥΝῊ Α: μικρὸν νὴ Δία.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: πόσʼ ἔτη δὲ γέγονε; τρεῖς Χοᾶς ἢ τέτταρας;
ΓΥΝῊ Α: σχεδὸν τοσοῦτον χὤσον ἐκ Διονυσίων. ἀλλʼ ἀπόδος αὐτό.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: μὰ τὸν Ἀπόλλω τουτονί.
ΓΥΝῊ Α: ἐμπρήσομεν τοίνυν σε.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: πάνυ γʼ ἐμπίμπρατε· αὕτη δʼ ἀποσφαγήσεται μάλʼ αὐτίκα.
Part 17
ΓΥΝῊ Α: μὴ δῆθʼ, ἱκετεύω σʼ· ἀλλʼ ἔμʼ ὅ τι χρῄζεις ποίει ὑπέρ γε τούτου.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: φιλότεκνός τις εἶ φύσει. ἀλλʼ οὐδὲν ἧττον ἥδʼ ἀποσφαγήσεται
ΓΥΝῊ Α: οἴμοι τέκνον. δός μοι σφαγεῖον Μανία, ἵνʼ οὖν τό γʼ αἷμα τοῦ τέκνου τοὐμοῦ λάβω.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: ὕπεχʼ αὐτό, χαριοῦμαι γὰρ ἕν γε τοῦτό σοι.
ΓΥΝῊ Α: κακῶς ἀπόλοιʼ, ὡς φθονερὸς εἶ καὶ δυσμενής.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: τουτὶ τὸ δέρμα τῆς ἱερείας γίγνεται.
ΓΥΝῊ Α: τί τῆς ἱερείας γίγνεται;
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: τουτί. λαβέ.
ΓΥΝῊ Γ: ταλαντάτη Μίκκα τίς ἐξεκόρησέ σε;
ΓΥΝῊ Α: ὁ πανοῦργος οὗτος. ἀλλʼ ἐπειδήπερ πάρει, φύλαξον αὐτόν, ἵνα λαβοῦσα Κλεισθένη τοῖσιν πρυτάνεσιν ἃ πεποίηχʼ οὗτος φράσω.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: ἄγε δὴ τίς ἔσται μηχανὴ σωτηρίας; τίς πεῖρα, τίς ἐπίνοιʼ; ὁ μὲν γὰρ αἴτιος κἄμʼ ἐσκυλίσας ἐς τοιαυτὶ πράγματα οὐ φαίνεταί πω. φέρε τίνʼ οὖν ἂν ἄγγελον πέμψαιμʼ ἐπʼ αὐτόν; οἶδʼ ἐγὼ καὶ δὴ πόρον ἐκ τοῦ Παλαμήδους· ὡς ἐκεῖνος, τὰς πλάτας ῥίψω γράφων. ἀλλʼ οὐ πάρεισιν αἱ πλάται. πόθεν οὖν γένοιντʼ ἄν μοι πλάται πόθεν; πόθεν; τί δʼ ἂν εἰ ταδὶ τἀγάλματʼ ἀντὶ τῶν πλατῶν γράφων διαρρίπτοιμι; βέλτιον πολύ. ξύλον γέ τοι καὶ ταῦτα κἀκεῖνʼ ἦν ξύλον.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: ὦ χεῖρες ἐμαὶ ἐγχειρεῖν χρῆν ἔργῳ πορίμῳ. ἄγε δὴ πινάκων ξεστῶν δέλτοι, δέξασθε σμίλης ὁλκοὺς κήρυκας ἐμῶν μόχθων· οἴμοι τουτὶ τὸ ῥῶ μοχθηρόν· χώρει χώρει. ποίαν αὔλακα; βάσκετʼ ἐπείγετε πάσας καθʼ ὁδοὺς κείνᾳ ταύτᾳ· ταχέως χρή.
ΧΟΡΌΣ: ἡμεῖς τοίνυν ἡμᾶς αὐτὰς εὖ λέξωμεν παραβᾶσαι, καίτοι πᾶς τις τὸ γυναικεῖον φῦλον κακὰ πόλλʼ ἀγορεύει, ὡς πᾶν ἐσμὲν κακὸν ἀνθρώποις κἀξ ἡμῶν ἐστιν ἅπαντα, ἔριδες νείκη στάσις ἀργαλέα λύπη πόλεμος. φέρε δή νυν, εἰ κακόν ἐσμεν, τί γαμεῖθʼ ἡμᾶς, εἴπερ ἀληθῶς κακόν ἐσμεν, κἀπαγορεύετε μήτʼ ἐξελθεῖν μήτʼ ἐκκύψασαν ἁλῶναι, ἀλλʼ οὑτωσὶ πολλῇ σπουδῇ τὸ κακὸν βούλεσθε φυλάττειν; κἂν ἐξέλθῃ τὸ γύναιόν ποι, κᾆθʼ εὕρητʼ αὐτὸ θύρασιν, μανίας μαίνεσθʼ, οὓς χρῆν σπένδειν καὶ χαίρειν, εἴπερ ἀληθῶς ἔνδοθεν ηὕρετε φροῦδον τὸ κακὸν καὶ μὴ κατελαμβάνετʼ ἔνδον. κἂν καταδάρθωμεν ἐν ἀλλοτρίων παίζουσαι καὶ κοπιῶσαι, πᾶς τις τὸ κακὸν τοῦτο ζητεῖ περὶ τὰς κλίνας περινοστῶν. κἂν ἐκ θυρίδος παρακύπτωμεν, τὸ κακὸν ζητεῖτε θεᾶσθαι· κἂν αἰσχυνθεῖσʼ ἀναχωρήσῃ, πολὺ μᾶλλον πᾶς ἐπιθυμεῖ αὖθις τὸ κακὸν παρακύψαν ἰδεῖν. οὕτως ἡμεῖς ἐπιδήλως ὑμῶν ἐσμεν πολὺ βελτίους, βάσανός τε πάρεστιν ἰδέσθαι. βάσανον δῶμεν πότεροι χείρους. ἡμεῖς μὲν γάρ φαμεν ὑμᾶς, ὑμεῖς δʼ ἡμᾶς. σκεψώμεθα δὴ κἀντιτιθῶμεν πρὸς ἕκαστον, παραβάλλουσαι τῆς τε γυναικὸς καὶ τἀνδρὸς τοὔνομʼ ἑκάστου. Ναυσιμάχης μέν γʼ ἥττων ἐστὶν Χαρμῖνος· δῆλα δὲ τἄργα. καὶ μὲν δὴ καὶ Κλεοφῶν χείρων πάντως δήπου Ξαλαβακχοῦς. πρὸς Ἀριστομάχην δὲ χρόνου πολλοῦ, πρὸς ἐκείνην τὴν Μαραθῶνι, καὶ Ξτρατονίκην ὑμῶν οὐδεὶς οὐδʼ ἐγχειρεῖ πολεμίζειν. ἀλλʼ Εὐβούλης τῶν πέρυσίν τις βουλευτής ἐστιν ἀμείνων παραδοὺς ἑτέρῳ τὴν βουλείαν; οὐδʼ αὐτὸς τοῦτό γε φήσεις. οὕτως ἡμεῖς πολὺ βελτίους τῶν ἀνδρῶν εὐχόμεθʼ εἶναι. οὐδʼ ἂν κλέψασα γυνὴ ζεύγει κατὰ πεντήκοντα τάλαντα ἐς πόλιν ἔλθοι τῶν δημοσίων· ἀλλʼ ἢν τὰ μέγισθʼ ὑφέληται φορμὸν πυρῶν τἀνδρὸς κλέψασʼ, αὐθημερὸν αὔτʼ ἀπέδωκεν.
ΧΟΡΌΣ: ἀλλʼ ἡμεῖς ἂν πολλοὺς τούτων ἀποδείξαιμεν ταῦτα ποιοῦντας. καὶ πρὸς τούτοις γάστριδας ἡμῶν ὄντας μᾶλλον καὶ λωποδύτας καὶ βωμολόχους κἀνδραποδιστάς. καὶ μὲν δήπου καὶ τὰ πατρῷά γε χείρους ἡμῶν εἰσιν σῴζειν· ἡμῖν μὲν γὰρ σῶν ἔτι καὶ νῦν τἀντίον ὁ κανὼν οἱ καλαθίσκοι τὸ σκιάδειον· τοῖς δʼ ἡμετέροις ἀνδράσι τούτοις ἀπόλωλεν μὲν πολλοῖς ὁ κανὼν ἐκ τῶν οἴκων αὐτῇ λόγχῃ, πολλοῖς δʼ ἑτέροις ἀπὸ τῶν ὤμων ἐν ταῖς στρατιαῖς ἔρριπται τὸ σκιάδειον.
ΧΟΡΌΣ: πόλλʼ ἂν αἱ γυναῖκες ἡμεῖς ἐν δίκῃ μεμψαίμεθʼ ἂν τοῖσιν ἀνδράσιν δικαίως, ἓν δʼ ὑπερφυέστατον. χρῆν γάρ, ἡμῶν εἰ τέκοι τις ἄνδρα χρηστὸν τῇ πόλει, ταξίαρχον ἢ στρατηγόν, λαμβάνειν τιμήν τινα, προεδρίαν τʼ αὐτῇ δίδοσθαι Στηνίοισι καὶ Σκίροις ἔν τε ταῖς ἄλλαις ἑορταῖς αἷσιν ἡμεῖς ἤγομεν· εἰ δὲ δειλὸν καὶ πονηρὸν ἄνδρα τις τέκοι γυνή, ἢ τριήραρχον πονηρὸν ἢ κυβερνήτην κακόν, ὑστέραν αὐτὴν καθῆσθαι σκάφιον ἀποκεκαρμένην τῆς τὸν ἀνδρεῖον τεκούσης. τῷ γὰρ εἰκὸς ὦ πόλις τὴν Ὑπερβόλου καθῆσθαι μητέρʼ ἠμφιεσμένην λευκὰ καὶ κόμας καθεῖσαν πλησίον τῆς Λαμάχου, καὶ δανείζειν χρήμαθʼ, ᾗ χρῆν, εἰ δανείσειέν τινι καὶ τόκον πράττοιτο, διδόναι μηδένʼ ἀνθρώπων τόκον, ἀλλʼ ἀφαιρεῖσθαι βίᾳ τὰ χρήματʼ εἰπόντας τοδί, ἀξία γοῦν εἶ τόκου τεκοῦσα τοιοῦτον τόκον.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: ἰλλὸς γεγένημαι προσδοκῶν· ὁ δʼ οὐδέπω. τί δῆτʼ ἂν εἴη τοὐμποδών; οὐκ ἔσθʼ ὅπως οὐ τὸν Παλαμήδην ψυχρὸν ὄντʼ αἰσχύνεται. τῷ δῆτʼ ἂν αὐτὸν προσαγαγοίμην δράματι; ἐγᾦδα· τὴν καινὴν Ἑλένην μιμήσομαι. πάντως ὑπάρχει μοι γυναικεία στολή.
ΓΥΝῊ Γ: τί αὖ σὺ κυρκανᾷς; τί κοικύλλεις ἔχων; πικρὰν Ἑλένην ὄψει τάχʼ, εἰ μὴ κοσμίως ἕξεις, ἕως ἂν τῶν πρυτάνεών τις φανῇ.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: Νείλου μὲν αἵδε καλλιπάρθενοι ῥοαί, ὃς ἀντὶ δίας ψακάδος Αἰγύπτου πέδον λευκῆς νοτίζει μελανοσυρμαῖον λεών.
ΓΥΝῊ Γ: πανοῦργος εἶ νὴ τὴν Ἑκάτην τὴν φωσφόρον.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: ἐμοὶ δὲ γῆ μὲν πατρὶς οὐκ ἀνώνυμος Σπάρτη, πατὴρ δὲ Τυνδάρεως.
Part 18
ΓΥΝῊ Γ: σοί γʼ ὦλεθρε πατὴρ ἐκεῖνός ἐστι; Φρυνώνδας μὲν οὖν.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: Ἑλένη δʼ ἐκλήθην.
ΓΥΝῊ Γ: αὖθις αὖ γίγνει γυνή, πρὶν τῆς ἑτέρας δοῦναι γυναικίσεως δίκην;
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: ψυχαὶ δὲ πολλαὶ διʼ ἔμʼ ἐπὶ Σκαμανδρίαις ῥοαῖσιν ἔθανον.
ΓΥΝῊ Γ: ὤφελες δὲ καὶ σύ γε.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: κἀγὼ μὲν ἐνθάδʼ εἴμʼ· ὁ δʼ ἄθλιος πόσις οὑμὸς Μενέλαος οὐδέπω προσέρχεται. τί οὖν ἔτι ζῶ;
ΓΥΝῊ Γ: τῶν κοράκων πονηρίᾳ.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: ἀλλʼ ὥσπερ αἰκάλλει τι καρδίαν ἐμήν. μὴ ψεῦσον ὦ Ζεῦ τῆς ἐπιούσης ἐλπίδος.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: τίς τῶνδʼ ἐρυμνῶν δωμάτων ἔχει κράτος, ὅστις ξένους δέξαιτο ποντίῳ σάλῳ κάμνοντας ἐν χειμῶνι καὶ ναυαγίαις;
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: Πρωτέως τάδʼ ἐστὶ μέλαθρα.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: ποίου Πρωτέως;
ΓΥΝῊ Γ: ὦ τρισκακόδαιμον, ψεύδεται νὴ τὼ θεώ, ἐπεὶ τέθνηκε Πρωτέας ἔτη δέκα.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: ποίαν δὲ χώραν εἰσεκέλσαμεν σκάφει;
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: Αἴγυπτον.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: ὦ δύστηνος οἷ πεπλώκαμεν.
ΓΥΝῊ Γ: πείθει τι τούτῳ τῷ κακῶς ἀπολουμένῳ ληροῦντι λῆρον; Θεσμοφορεῖον τουτογί.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: αὐτὸς δὲ Πρωτεὺς ἔνδον ἔστʼ ἢ ʼξώπιος;
ΓΥΝῊ Γ: οὐκ ἔσθʼ ὅπως οὐ ναυτιᾷς ἔτʼ ὦ ξένε, ὅστις γʼ ἀκούσας ὅτι τέθνηκε Πρωτέας ἔπειτʼ ἐρωτᾷς ἔνδον ἔστʼ ἢ ʼξώπιος;
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: αἰαῖ τέθνηκε. ποῦ δʼ ἐτυμβεύθη τάφῳ;
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: τόδʼ ἐστὶν αὐτοῦ σῆμʼ, ἐφʼ ᾧ καθήμεθα.
Part 19
ΓΥΝῊ Γ: κακῶς τʼ ἄρʼ ἐξόλοιο κἀξολεῖ γέ τοι, ὅστις γε τολμᾷς σῆμα τὸν βωμὸν καλεῖν.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: τί δὴ σὺ θάσσεις τάσδε τυμβήρεις ἕδρας φάρει καλυπτὸς ὦ ξένη;
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: βιάζομαι γάμοισι Πρωτέως παιδὶ συμμεῖξαι λέχος.
ΓΥΝῊ Γ: τί ὦ κακόδαιμον ἐξαπατᾷς αὖ τὸν ξένον; οὗτος πανουργῶν δεῦρʼ ἀνῆλθεν ὦ ξένε ὡς τὰς γυναῖκας ἐπὶ κλοπῇ τοῦ χρυσίου.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: βάυζε τοὐμὸν σῶμα βάλλουσα ψόγῳ.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: ξένη τίς ἡ γραῦς ἡ κακορροθοῦσά σε;
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: αὕτη Θεονόη Πρωτέως.
ΓΥΝῊ Γ: μὰ τὼ θεὼ εἰ μὴ Κρίτυλλά γʼ Ἀντιθέου Γαργηττόθεν· σὺ δʼ εἶ πανοῦργος.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: ὁπόσα τοι βούλει λέγε. οὐ γὰρ γαμοῦμαι σῷ κασιγνήτῳ ποτὲ προδοῦσα Μενέλεων τὸν ἐμὸν ἐν Τροίᾳ πόσιν.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: γύναι τί εἶπας; στρέψον ἀνταυγεῖς κόρας.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: αἰσχύνομαί σε τὰς γνάθους ὑβρισμένη.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: τουτὶ τί ἔστιν; ἀφασία τίς τοί μʼ ἔχει. ὦ θεοὶ τίνʼ ὄψιν εἰσορῶ; τίς εἶ γύναι;
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: σὺ δʼ εἶ τίς; αὑτὸς γὰρ σὲ κἄμʼ ἔχει λόγος.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: Ἑλληνὶς εἶ τις ἢ ʼπιχωρία γυνή;
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: Ἑλληνίς. ἀλλὰ καὶ τὸ σὸν θέλω μαθεῖν.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: Ἑλένῃ σʼ ὁμοίαν δὴ μάλιστʼ εἶδον γύναι.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: ἐγὼ δὲ Μενελάῳ σʼ ὅσα γʼ ἐκ τῶν ἰφύων.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: ἔγνως ἄρʼ ὀρθῶς ἄνδρα δυστυχέστατον.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: ὦ χρόνιος ἐλθὼν σῆς δάμαρτος ἐσχάρας λαβέ με λαβέ με πόσι, περίβαλε δὲ χέρας. φέρε σὲ κύσω. ἄπαγέ μʼ ἄπαγʼ ἄπαγέ με λαβὼν ταχὺ πάνυ.
ΓΥΝῊ Γ: κλαύσετʼ ἄρα νὴ τὼ θεὼ ὅστις σʼ ἀπάξει τυπτόμενος τῇ λαμπάδι.
Part 20
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: σὺ τὴν ἐμὴν γυναῖκα κωλύεις ἐμέ, τὴν Τυνδάρειον παῖδʼ, ἐπὶ Σπάρτην ἄγειν;
ΓΥΝῊ Γ: οἴμʼ ὡς πανοῦργος καὐτὸς εἶναί μοι δοκεῖς καὶ τοῦδέ τις ξύμβουλος. οὐκ ἐτὸς πάλαι ᾐγυπτιάζετʼ. ἀλλʼ ὅδε μὲν δώσει δίκην. προσέρχεται γὰρ ὁ πρύτανις χὠ τοξότης.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: τουτὶ πονηρόν· ἀλλʼ ὑπαποκινητέον.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: ἐγὼ δʼ ὁ κακοδαίμων τί δρῶ;
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: μένʼ ἥσυχος. οὐ γὰρ προδώσω σʼ οὐδέποτʼ, ἤνπερ ἐμπνέω, ἢν μὴ προλίπωσʼ αἱ μυρίαι με μηχαναί.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: αὕτη μὲν ἡ μήρινθος οὐδὲν ἔσπασεν.
ΠΡΎΤΑΝΙΣ: ὅδʼ ἔσθʼ ὁ πανοῦργος ὃν ἔλεγʼ ἡμῖν Κλεισθένης; οὗτος τί κύπτεις; δῆσον αὐτὸν εἰσάγων ὦ τοξότʼ ἐν τῇ σανίδι, κἄπειτʼ ἐνθαδὶ στήσας φύλαττε καὶ προσιέναι μηδένα ἔα πρὸς αὐτόν, ἀλλὰ τὴν μάστιγʼ ἔχων παῖʼ ἢν προσίῃ τις.
ΓΥΝῊ Γ: νὴ Δίʼ ὡς νῦν δή γʼ ἀνὴρ ὀλίγου μʼ ἀφείλετʼ αὐτὸν ἱστιορράφος.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: ὦ πρύτανι πρὸς τῆς δεξιᾶς, ἥνπερ φιλεῖς κοίλην προτείνειν ἀργύριον ἤν τις διδῷ, χάρισαι βραχύ τί μοι καίπερ ἀποθανουμένῳ.
ΠΡΎΤΑΝΙΣ: τί σοι χαρίσωμαι;
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: γυμνὸν ἀποδύσαντά με κέλευε πρὸς τῇ σανίδι δεῖν τὸν τοξότην, ἵνα μὴ ʼν κροκωτοῖς καὶ μίτραις γέρων ἀνὴρ γέλωτα παρέχω τοῖς κόραξιν ἑστιῶν.
ΠΡΎΤΑΝΙΣ: ἔχοντα ταῦτʼ ἔδοξε τῇ βουλῇ σε δεῖν, ἵνα τοῖς παριοῦσι δῆλος ᾖς πανοῦργος ὤν.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: ἰαππαπαιάξ· ὦ κροκώθʼ οἷʼ εἴργασαι· κοὐκ ἔστʼ ἔτʼ ἐλπὶς οὐδεμία σωτηρίας.
ΧΟΡΌΣ: ἄγε νυν ἡμεῖς παίσωμεν ἅπερ νόμος ἐνθάδε ταῖσι γυναιξίν, ὅταν ὄργια σεμνὰ θεοῖν ἱεραῖς ὥραις ἀνέχωμεν, ἅπερ καὶ
ΧΟΡΌΣ: Παύσων σέβεται καὶ νηστεύει, πολλάκις αὐτοῖν ἐκ τῶν ὡρῶν ἐς τὰς ὥρας ξυνεπευχόμενος τοιαῦτα μέλειν θάμʼ ἑαυτῷ. ὅρμα χώρει· κοῦφα ποσὶν ἄγʼ ἐς κύκλον, χειρὶ σύναπτε χεῖρα, ῥυθμὸν χορείας ὕπαγε πᾶσα· βαῖνε καρπαλίμοιν ποδοῖν. ἐπισκοπεῖν δὲ πανταχῇ κυκλοῦσαν ὄμμα χρὴ χοροῦ κατάστασιν.
ΧΟΡΌΣ: ἅμα δὲ καὶ γένος Ὀλυμπίων θεῶν μέλπε καὶ γέραιρε φωνῇ πᾶσα χορομανεῖ τρόπῳ.
ΧΟΡΌΣ: εἰ δέ τις προσδοκᾷ κακῶς ἐρεῖν ἐν ἱερῷ γυναῖκά μʼ οὖσαν ἄνδρας, οὐκ ὀρθῶς φρονεῖ.
ΧΟΡΌΣ: ἀλλὰ χρῆν ὥσπερ ἔργον αὖ τι καινὸν πρῶτον εὐκύκλου χορείας εὐφυᾶ στῆσαι βάσιν.
ΧΟΡΌΣ: πρόβαινε ποσὶ τὸν εὐλύραν μέλπουσα καὶ τὴν τοξοφόρον Ἄρτεμιν ἄνασσαν ἁγνήν. χαῖρʼ ὦ ἑκάεργε, ὄπαζε δὲ νίκην· Ἥραν δὲ τὴν τελείαν μέλψωμεν ὥσπερ εἰκός, ἣ πᾶσι τοῖς χοροῖσιν ἐμπαίζει τε καὶ κλῇδας γάμου φυλάττει.
ΧΟΡΌΣ: Ἑρμῆν τε νόμιον ἄντομαι καὶ Πᾶνα καὶ Νύμφας φίλας ἐπιγελάσαι προθύμως ταῖς ἡμετέραισι χαρέντα χορείαις. ἔξαιρε δὴ προθύμως διπλῆν χάριν χορείας. παίσωμεν ὦ γυναῖκες οἷάπερ νόμος, νηστεύωμεν δὲ πάντως.
Part 21
ΧΟΡΌΣ: ἀλλʼ εἶα πάλλʼ ἀνάστρεφʼ εὐρύθμῳ ποδί, τόρευε πᾶσαν ᾠδήν· ἡγοῦ δέ γʼ ὧδʼ αὐτὸς σὺ κισσοφόρε Βάκχειε δέσποτʼ· ἐγὼ δὲ κώμοις σὲ φιλοχόροισι μέλψω.
ΧΟΡΌΣ: εὔιον ὦ Διόνυσε Βρόμιε καὶ Σεμέλας παῖ, χοροῖς τερπόμενος κατʼ ὄρεα νυμφᾶν †ἐρατοῖσ† ἐν ὕμνοις, εὔιον εὔιον εὐοῖ [...] ἀναχορεύων.
ΧΟΡΌΣ: ἀμφὶ δὲ σοὶ κτυπεῖται Κιθαιρώνιος ἠχώ, μελάμφυλλά τʼ ὄρη δάσκια καὶ νάπαι πετρώδεις βρέμονται· κύκλῳ δὲ περὶ σὲ κισσὸς εὐπέταλος ἕλικι θάλλει.
ΤΟΞΌΤΗΣ: ἐνταῦτα νῦν οἰμῶξι πρὸς τὴν αἰτρίαν.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: ὦ τοξόθʼ ἱκετεύω σε.
ΤΟΞΌΤΗΣ: μή μʼ ἰκετεῦσι σύ.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: χάλασον τὸν ἧλον.
ΤΟΞΌΤΗΣ: ἀλλὰ ταῦτα δρᾶσʼ ἐγώ.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: οἴμοι κακοδαίμων, μᾶλλον ἐπικρούεις σύ γε.
ΤΟΞΌΤΗΣ: ἔτι μᾶλλο βοῦλις;
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: ἀτταταῖ ἰατταταῖ· κακῶς ἀπόλοιο.
ΤΟΞΌΤΗΣ: σῖγα κακοδαίμων γέρον. πέρʼ ἐγὼ ʼξινίγκι πορμός, ἴνα πυλάξι σοι.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: ταυτὶ τὰ βέλτιστʼ ἀπολέλαυκʼ Εὐριπίδου. ἔα· θεοί, Ζεῦ σῶτερ, εἰσὶν ἐλπίδες. ἁνὴρ ἔοικεν οὐ προδώσειν, ἀλλά μοι σημεῖον ὑπεδήλωσε Περσεὺς ἐκδραμών, ὅτι δεῖ με γίγνεσθʼ Ἀνδρομέδαν· πάντως δέ μοι τὰ δέσμʼ ὑπάρχει. δῆλον οὖν τοῦτʼ ἔσθʼ ὅτι ἥξει με σώσων· οὐ γὰρ ἂν παρέπτετο.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: φίλαι παρθένοι φίλαι, πῶς ἂν οὖν ἐπέλθοιμι καὶ τὸν Σκύθην λάθοιμι; κλύεις; ὦ πρὸς αἰδοῦς σὲ τὰν ἐν ἄντροις, κατάνευσον, ἔασον ὡς τὴν γυναῖκά μʼ ἐλθεῖν.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: ἄνοικτος ὅς μʼ ἔδησε τὸν πολυστονώτατον βροτῶν· μόλις δὲ γραῖαν ἀποφυγὼν σαπρὰν ἀπωλόμην ὅμως. ὅδε γὰρ ὁ Σκύθης πάλαι μοι φύλαξ ἐφεστὼς ὀλοὸν ἄφιλον ἐκρέμασεν κόραξι δεῖπνον. ὁρᾷς; οὐ χοροῖσιν οὐδʼ ὑφʼ ἡλίκων νεανίδων κημὸν ἕστηκʼ ἔχουσʼ, ἀλλʼ ἐν πυκνοῖς δεσμοῖσιν ἐμπεπλεγμένη κήτει βορὰ Γλαυκέτῃ πρόκειμαι, γαμηλίῳ μὲν οὐ ξὺν παιῶνι δεσμίῳ δὲ γοᾶσθέ μʼ ὦ γυναῖκες, ὡς μέλεα μὲν πέπονθα μέλεος, ὦ τάλας ἐγὼ τάλας, ἀπὸ δὲ συγγόνων τάλανʼ ἄνομα πάθεα, φῶτά τε λιτομέναν, πολυδάκρυτον Ἀίδα γόον †φεύγουσαν† αἰαῖ αἰαῖ ἒ ἒ, ὃς ἔμʼ ἀπεξύρησε πρῶτον, ὃς ἐμὲ κροκόεντʼ ἐνέδυσεν· ἐπὶ δὲ τοῖσδʼ ἐς τόδʼ ἀνέπεμψεν ἱερόν, ἔνθα γυναῖκες. ἰώ μοι μοίρας ἄτεγκτε δαίμων· ὦ κατάρατος ἐγώ· τίς ἐμὸν οὐκ ἐπόψεται πάθος ἀμέγαρτον ἐπὶ κακῶν παρουσίᾳ; εἴθε με πυρφόρος αἰθέρος ἀστὴρ— τὸν βάρβαρον ἐξολέσειεν. οὐ γὰρ ἔτʼ ἀθανάταν φλόγα λεύσσειν ἐστὶν ἐμοὶ φίλον, ὡς ἐκρεμάσθην, λαιμότμητʼ ἄχη δαιμόνων αἰόλαν νέκυσιν ἐπὶ πορείαν.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: χαῖρʼ ὦ φίλη παῖ· τὸν δὲ πατέρα Κηφέα ὅς σʼ ἐξέθηκεν ἀπολέσειαν οἱ θεοί.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: σὺ δʼ εἶ τίς ἥτις τοὐμὸν ᾤκτιρας πάθος;
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: Ἠχὼ λόγων ἀντῳδὸς ἐπικοκκάστρια, ἥπερ πέρυσιν ἐν τῷδε ταὐτῷ χωρίῳ Εὐριπίδῃ καὐτὴ ξυνηγωνιζόμην. ἀλλʼ ὦ τέκνον σὲ μὲν τὸ σαυτῆς χρὴ ποιεῖν, κλάειν ἐλεινῶς.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: σὲ δʼ ἐπικλάειν ὕστερον.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: ἐμοὶ μελήσει ταῦτά γʼ. ἀλλʼ ἄρχου λόγων.
Part 22
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: ὦ νὺξ ἱερὰ ὡς μακρὸν ἵππευμα διώκεις ἀστεροειδέα νῶτα διφρεύουσʼ αἰθέρος ἱερᾶς τοῦ σεμνοτάτου διʼ Ὀλύμπου;
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: διʼ Ὀλύμπου.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: τί ποτʼ Ἀνδρομέδα περίαλλα κακῶν μέρος ἐξέλαχον—
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: μέρος ἐξέλαχον—
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: θανάτου τλήμων;
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: θανάτου τλήμων;
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: ἀπολεῖς μʼ ὦ γραῦ στωμυλλομένη.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: στωμυλλομένη.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: νὴ Δίʼ ὀχληρά γʼ εἰσήρρηκας λίαν.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: λίαν.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: ὦγάθʼ ἔασόν με μονῳδῆσαι, καὶ χαριεῖ μοι. παῦσαι.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: παῦσαι.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: βάλλʼ ἐς κόρακας.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: βάλλʼ ἐς κόρακας.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: τί κακόν;
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: τί κακόν;
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: ληρεῖς.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: ληρεῖς.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: οἴμωζʼ.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: οἴμωζʼ.
Part 23
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: ὀτότυζʼ.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: ὀτότυζʼ.
ΤΟΞΌΤΗΣ: οὖτος σί λαλῖς;
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: οὖτος σί λαλῖς;
ΤΟΞΌΤΗΣ: πρυτάνεις καλέσω;
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: πρυτάνεις καλέσω;
ΤΟΞΌΤΗΣ: σί κακόν;
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: σί κακόν;
ΤΟΞΌΤΗΣ: πῶτε τὸ πωνή;
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: πῶτε τὸ πωνή;
ΤΟΞΌΤΗΣ: σὺ λαλῖς;
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: σὺ λαλῖς;
ΤΟΞΌΤΗΣ: κλαύσει.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: κλαύσει.
ΤΟΞΌΤΗΣ: κακκάσκι μοι;
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: κακκάσκι μοι;
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: μὰ Δίʼ ἀλλὰ γυνὴ πλησίον αὕτη.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: πλησίον αὕτη.
ΤΟΞΌΤΗΣ: ποῦ στʼ ηʼ μιαρά; καὶ δὴ πεύγει. ποῖ ποῖ πεύγεις;
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: ποῖ ποῖ πεύγεις;
Part 24
ΤΟΞΌΤΗΣ: οὐ καιρήσεις;
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: οὐ καιρήσεις;
ΤΟΞΌΤΗΣ: ἔτι γὰρ γρύζεις;
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: ἔτι γὰρ γρύζεις;
ΤΟΞΌΤΗΣ: λαβὲ τὴ μιαρά.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: λαβὲ τὴ μιαρά.
ΤΟΞΌΤΗΣ: λάλο καὶ κατάρατο γύναικο.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: ὦ θεοὶ τίνʼ ἐς γῆν βαρβάρων ἀφίγμεθα ταχεῖ πεδίλῳ; διὰ μέσου γὰρ αἰθέρος τέμνων κέλευθον πόδα τίθημʼ ὑπόπτερον Περσεὺς πρὸς Ἄργος ναυστολῶν τὸ Γοργόνος κάρα κομίζων.
ΤΟΞΌΤΗΣ: τί λέγι; τὴ Γόργος πέρι τὸ γραμματέο σὺ τὴ κεπαλή;
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: τὴν Γοργόνος ἔγωγε φημί.
ΤΟΞΌΤΗΣ: Γόργο τοι κἀγὼ λέγι.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: ἔα· τίνʼ ὄχθον τόνδʼ ὁρῶ καὶ παρθένον θεαῖς ὁμοίαν ναῦν ὅπως ὡρμισμένην;
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: ὦ ξένε κατοίκτιρόν με τὴν παναθλίαν, λῦσόν με δεσμῶν.
ΤΟΞΌΤΗΣ: οὐκὶ μὶ λαλῆσι σύ; κατάρατο τολμᾷς ἀποτανουμένη λαλᾷς;
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: ὦ παρθένʼ οἰκτίρω σὲ κρεμαμένην ὁρῶν.
ΤΟΞΌΤΗΣ: οὐ παρτένʼ ἐστίν, ἀλλʼ ἀμαρτωλὴ γέρων καὶ κλέπτο καὶ πανοῦργο.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: ληρεῖς ὦ Σκύθα. αὕτη γάρ ἐστιν Ἀνδρομέδα παῖς Κηφέως.
ΤΟΞΌΤΗΣ: σκέψαι τὸ κύστο· μή τι μικτὸν παίνεται;
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: φέρε δεῦρό μοι τὴν χεῖρʼ, ἵνʼ ἅψωμαι κόρης· φέρε Σκύθʼ· ἀνθρώποισι γὰρ νοσήματα ἅπασίν ἐστιν· ἐμὲ δὲ καὐτὸν τῆς κόρης ταύτης ἔρως εἴληφεν.
ΤΟΞΌΤΗΣ: οὐ ζηλῶσί σε· ἀτὰρ εἰ τὸ πρωκτὸ δεῦρο περιεστραμμένον, οὐκ ἐπτόνησά σʼ αὐτὸ πυγίζεις ἄγων.
Part 25
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: τί δʼ οὐκ ἐᾷς λύσαντά μʼ αὐτὴν ὦ Σκύθα πεσεῖν ἐς εὐνὴν καὶ γαμήλιον λέχος;
ΤΟΞΌΤΗΣ: εἰ σπόδρʼ ἐπιτυμεῖς τὴ γέροντο πύγισο, τὴ σανίδο τρήσας ἐξόπιστο πρώκτισον.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: μὰ Δίʼ ἀλλὰ λύσω δεσμά.
ΤΟΞΌΤΗΣ: μαστιγῶ σʼ ἄρα.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: καὶ μὴν ποιήσω τοῦτο.
ΤΟΞΌΤΗΣ: τὸ κεπαλή σʼ ἄρα τὸ ξιπομάκαιραν ἀποκεκόψι τουτοϊ.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: αἰαῖ· τί δράσω; πρὸς τίνας στρεφθῶ λόγους; ἀλλʼ οὐ γὰρ ἂν δέξαιτο βάρβαρος φύσις. σκαιοῖσι γάρ τοι καινὰ προσφέρων σοφὰ μάτην ἀναλίσκοις ἄν, ἀλλʼ ἄλλην τινὰ τούτῳ πρέπουσαν μηχανὴν προσοιστέον.
ΤΟΞΌΤΗΣ: μιαρὸς ἀλώπηξ, οἶον ἐπιτήκιζί μοι.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: μέμνησο Περσεῦ μʼ ὡς καταλείπεις ἀθλίαν.
ΤΟΞΌΤΗΣ: ἔτι γὰρ σὺ τὴ μάστιγαν ἐπιτυμεῖς λαβεῖν;
ΧΟΡΌΣ: Παλλάδα τὴν φιλόχορον ἐμοὶ δεῦρο καλεῖν νόμος ἐς χορόν, παρθένον ἄζυγα κούρην,
ΧΟΡΌΣ: ἣ πόλιν ἡμετέραν ἔχει καὶ κράτος φανερὸν μόνη κλῃδοῦχός τε καλεῖται.
ΧΟΡΌΣ: φάνηθʼ ὦ τυράννους στυγοῦσʼ ὥσπερ εἰκός.
ΧΟΡΌΣ: δῆμός τοί σε καλεῖ γυναικῶν· ἔχουσα δέ μοι μόλοις εἰρήνην φιλέορτον.
ΧΟΡΌΣ: ἥκετʼ εὔφρονες ἵλαοι, πότνιαι, ἄλσος ἐς ὑμέτερον, οὗ δὴ ἀνδράσιν οὐ θέμις εἰσορᾶν ὄργια σεμνὰ θεοῖν, ἵνα λαμπάσι φαίνετον ἄμβροτον ὄψιν. μόλετον ἔλθετον, ἀντόμεθʼ ὦ Θεσμοφόρω πολυποτνία,
ΧΟΡΌΣ: εἰ καὶ πρότερόν ποτʼ ἐπηκόω ἤλθετον, ἔλθετε νῦν, ἀφίκεσθʼ ἱκετεύομεν ἐνθάδε χἠμῖν.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: γυναῖκες εἰ βούλεσθε τὸν λοιπόν χρόνον σπονδὰς ποιήσασθαι πρὸς ἐμέ, νυνὶ πάρα, ἐφʼ ᾧτʼ ἀκοῦσαι μηδὲν ὑπʼ ἐμοῦ μηδαμὰ κακὸν τὸ λοιπόν. ταῦτʼ ἐπικηρυκεύομαι.
ΧΟΡΌΣ: χρείᾳ δὲ ποίᾳ τόνδʼ ἐπεσφέρεις λόγον;
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: ὅδʼ ἐστὶν οὑν τῇ σανίδι κηδεστὴς ἐμός. ἢν οὖν κομίσωμαι τοῦτον, οὐδὲν μή ποτε κακῶς ἀκούσητʼ· ἢν δὲ μὴ πίθησθέ μοι, ἃ νῦν ὑποικουρεῖτε τοῖσιν ἀνδράσιν ἀπὸ τῆς στρατιᾶς παροῦσιν ὑμῶν διαβαλῶ.
ΧΟΡΌΣ: τὰ μὲν παρʼ ἡμῶν ἴσθι σοι πεπεισμένα· τὸν βάρβαρον δὲ τοῦτον αὐτὸς πεῖθε σύ.
Part 26
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: ἐμὸν ἔργον ἐστίν· καὶ σὸν ὦλάφιον ἅ σοι καθʼ ὁδὸν ἔφραζον ταῦτα μεμνῆσθαι ποιεῖν. πρῶτον μὲν οὖν δίελθε κἀνακάλπασον. σὺ δʼ ὦ Τερηδὼν ἐπαναφύσα Περσικόν.
ΤΟΞΌΤΗΣ: τί τὸ βόμβο τοῦτο; κῶμο τίς ἀνεγεῖρί μοι
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: ἡ παῖς ἔμελλε προμελετᾶν ὦ τοξότα. ὀρχησομένη γὰρ ἔρχεθʼ ὡς ἄνδρας τινάς.
ΤΟΞΌΤΗΣ: ὀρκῆσι καὶ μελετῆσι, οὐ κωλύσʼ ἐγώ. ὡς ἐλαπρός, ὥσπερ ψύλλο κατὰ τὸ κῴδιο.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: φέρε θοἰμάτιον ἄνωθεν ὦ τέκνον τοδί· καθιζομένη δʼ ἐπὶ τοῖσι γόνασι τοῦ Σκύθου τὼ πόδε πρότεινον, ἵνʼ ὑπολύσω.
ΤΟΞΌΤΗΣ: ναῖκι ναὶ κάτησο κάτησο, ναῖκι ναῖκι τυγάτριον. οἴμʼ ὠς στέριπο τὸ τιττἴ, ὤσπερ γογγύλη.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: αὔλει σὺ θᾶττον· ἔτι δέδοικας τὸν Σκύθην;
ΤΟΞΌΤΗΣ: καλό γε τὸ πυγή. κλαῦσί γʼ ἂν μὴ ʼνδον μένῃς. ἀνακύπτι καὶ παρακύπτι ἀπεψωλημένος· εἶεν· καλὴ τὸ σκῆμα περὶ τὸ πόστιον.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: καλῶς ἔχει. λαβὲ θοἰμάτιον· ὥρα ʼστὶ νῷν ἤδη βαδίζειν.
ΤΟΞΌΤΗΣ: οὐκὶ πιλῆσι πρῶτά με;
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: πάνυ γε· φίλησον αὐτόν.
ΤΟΞΌΤΗΣ: ὂ ὂ ὂ παπαπαπαῖ, ὠς γλυκερὸ τὸ γλῶσσʼ, ὤσπερ Ἀττικὸς μέλις. τί οὐ κατεύδει παρʼ ἐμέ;
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: χαῖρε τοξότα, οὐ γὰρ γένοιτʼ ἂν τοῦτο.
ΤΟΞΌΤΗΣ: ναὶ ναὶ γρᾴδιο. ἐμοὶ κάρισο σὺ τοῦτο.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: δώσεις οὖν δραχμήν;
ΤΟΞΌΤΗΣ: ναὶ ναῖκι δῶσι.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: τἀργύριον τοίνυν φέρε.
ΤΟΞΌΤΗΣ: ἀλλʼ οὐκ ἔκὠδέν· ἀλλὰ τὸ συβήνην λαβέ.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: ἔπειτα † κομίζεις αὐτοῖς.†
ΤΟΞΌΤΗΣ: ἀκολούτι τέκνον. σὺ δὲ τοῦτο τήρει τὴ γέροντο, γρᾴδιο. ὄνομα δέ σοι τί ἔστιν;
Part 27
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: Ἀρτεμισία.
ΤΟΞΌΤΗΣ: μεμνῆσι τοίνυν τοὔνομʼ· Ἀρταμουξία.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: Ἑρμῆ δόλιε ταυτὶ μὲν ἔτι καλῶς ποιεῖς. σὺ μὲν οὖν ἀπότρεχε παιδάριον τουτὶ λαβών· ἐγὼ δὲ λύσω τόνδε. σὺ δʼ ὅπως ἀνδρικῶς ὅταν λυθῇς τάχιστα θεύξει καὶ τενεῖς ὡς τὴν γυναῖκα καὶ τὰ παιδἴ οἴκαδε.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: ἐμοὶ μελήσει ταῦτά γʼ ἢν ἅπαξ λυθῶ.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: λέλυσο. σὸν ἔργον, φεῦγε πρὶν τὸν τοξότην ἥκοντα καταλαβεῖν.
ΜΝΗΣΊΛΟΧΟΣ: ἐγὼ δὴ τοῦτο δρῶ.
ΤΟΞΌΤΗΣ: ὦ γρᾴδιʼ ὠς καρίεντό σοι τὸ τυγάτριον, κοὐ δύσκολʼ ἀλλὰ πρᾶο. ποῦ τὸ γρᾴδιο; οἴμʼ ὠς ἀπόλωλο· ποῦ τὸ γέροντʼ ἐντευτενί; ὦ γρᾴδιʼ, ὦ γρᾷ. οὐκ ἐπαινῶ γρᾴδιο. Ἀρταμουξία. διέβαλλέ μʼ ηʼ γραῦς. ἀπότρεκʼ ὠς τάκιστα σύ· ὀρτῶς δὲ συβήνη ʼστί· καταβηνῆσι γάρ. οἴμοι, τί δρᾶσι; ποῖ τὸ γρᾴδιʼ; Ἀρταμουξία.
ΧΟΡΌΣ: τὴν γραῦν ἐρωτᾷς, ἣ ʼφερεν τὰς πηκτίδας;
ΤΟΞΌΤΗΣ: ναὶ ναῖκι. εἶδες αὐτό;
ΧΟΡΌΣ: ταύτῃ γʼ οἴχεται αὐτή τʼ ἐκείνη καὶ γέρων τις εἵπετο.
ΤΟΞΌΤΗΣ: κροκῶτʼ ἔκοντο τὴ γέροντο;
ΧΟΡΌΣ: φήμʼ ἐγώ. ἔτʼ ἂν καταλάβοις, εἰ διώκοις ταυτῃί.
ΤΟΞΌΤΗΣ: ὦ μιαρὸ γρᾶο· πότερα τρέξι τὴν ὀδό; Ἀρταμουξία.
ΧΟΡΌΣ: ὀρθὴν ἄνω δίωκε. ποῖ θεῖς; οὐ πάλιν τῃδὶ διώξει; σʼ τοὔμπαλιν τρέχεις σύ γε.
ΤΟΞΌΤΗΣ: κακόδαιμον, ἀλλὰ τρέξι. Ἀρταμουξία.
ΧΟΡΌΣ: τρέχε νυν κατὰ τοὺς κόρακας ἐπουρίσας, τρέχε. ἀλλὰ πέπαισται μετρίως ἡμῖν· ὥσθʼ ὥρα δή ʼστι βαδίζειν οἴκαδʼ ἑκάστῃ. τὼ Θεσμοφόρω δʼ ἡμῖν ἀγαθὴν τούτων χάριν ἀνταποδοίτην.
Frogs
Contents — 38 sections
Part 1
ΞΑΝΘΊΑΣ: Εἴπω τι τῶν εἰωθότων ὦ δέσποτα, ἐφʼ οἷς ἀεὶ γελῶσιν οἱ θεώμενοι;
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: νὴ τὸν Δίʼ ὅ τι Βούλει γε, πλὴν πιέζομαι, τοῦτο δὲ φύλαξαι· πάνυ γάρ ἐστʼ ἤδη χολή.
ΞΑΝΘΊΑΣ: μηδʼ ἕτερον ἀστεῖόν τι;
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: πλήν γʼ ὡς θλίβομαι.
ΞΑΝΘΊΑΣ: τί δαί; τὸ πάνυ γέλοιον εἴπω;
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: νὴ Δία θαρρῶν γε· μόνον ἐκεῖνʼ ὅπως μὴ ʼρεῖς,
ΞΑΝΘΊΑΣ: τὸ τί;
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: μεταβαλλόμενος τἀνάφορον ὅτι χεζητιᾷς.
ΞΑΝΘΊΑΣ: μηδʼ ὅτι τοσοῦτον ἄχθος ἐπʼ ἐμαυτῷ φέρων, εἰ μὴ καθαιρήσει τις, ἀποπαρδήσομαι;
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: μὴ δῆθʼ, ἱκετεύω, πλήν γʼ ὅταν μέλλω ʼξεμεῖν.
ΞΑΝΘΊΑΣ: τί δῆτʼ ἔδει με ταῦτα τὰ σκεύη φέρειν, εἴπερ ποιήσω μηδὲν ὧνπερ Φρύνιχος εἴωθε ποιεῖν καὶ Λύκις κἀμειψίας;
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: μή νυν ποιήσῃς· ὡς ἐγὼ θεώμενος, ὅταν τι τούτων τῶν σοφισμάτων ἴδω, πλεῖν ἢ ʼνιαυτῷ πρεσβύτερος ἀπέρχομαι.
ΞΑΝΘΊΑΣ: ὢ τρισκακοδαίμων ἄρʼ ὁ τράχηλος οὑτοσί, ὅτι θλίβεται μέν, τὸ δὲ γέλοιον οὐκ ἐρεῖ.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: εἶτʼ οὐχ ὕβρις ταῦτʼ ἐστὶ καὶ πολλὴ τρυφή, ὅτʼ ἐγὼ μὲν ὢν Διόνυσος υἱὸς Σταμνίου αὐτὸς βαδίζω καὶ πονῶ, τοῦτον δʼ ὀχῶ, ἵνα μὴ ταλαιπωροῖτο μηδʼ ἄχθος φέροι;
ΞΑΝΘΊΑΣ: οὐ γὰρ φέρω ʼγώ;
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: πῶς φέρεις γὰρ ὅς γʼ ὀχεῖ;
ΞΑΝΘΊΑΣ: φέρων γε ταυτί.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: τίνα τρόπον;
ΞΑΝΘΊΑΣ: Βαρέως πάνυ.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: οὔκουν τὸ Βάρος τοῦθʼ ὃ σὺ φέρεις ὄνος φέρει;
Part 2
ΞΑΝΘΊΑΣ: οὐ δῆθʼ ὅ γʼ ἔχω ʼγὼ καὶ φέρω μὰ τὸν Δίʼ οὔ.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: πῶς γὰρ φέρεις, ὅς γʼ αὐτὸς ὑφʼ ἑτέρου φέρει;
ΞΑΝΘΊΑΣ: οὐκ οἶδʼ· ὁ δʼ ὦμος οὑτοσὶ πιέζεται.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: σὺ δʼ οὖν ἐπειδὴ τὸν ὄνον οὐ φῄς σʼ ὠφελεῖν, ἐν τῷ μέρει σὺ τὸν ὄνον ἀράμενος φέρε.
ΞΑΝΘΊΑΣ: οἴμοι κακοδαίμων· τί γὰρ ἐγὼ οὐκ ἐναυμάχουν; ἦ τἄν σε κωκύειν ἂν ἐκέλευον μακρά.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: κατάβα πανοῦργε. καὶ γὰρ ἐγγὺς τῆς θύρας ἤδη βαδίζων εἰμὶ τῆσδʼ, οἷ πρῶτά με ἔδει τραπέσθαι. παιδίον, παῖ, ἠμί, παῖ.
ἩΡΑΚΛΗ͂Σ: τίς τὴν θύραν ἐπάταξεν; ὡς κενταυρικῶς ἐνήλαθʼ ὅστις· εἰπέ μοι τουτὶ τί ἦν;
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: ὁ παῖς.
ΞΑΝΘΊΑΣ: τί ἔστιν;
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: οὐκ ἐνεθυμήθης;
ΞΑΝΘΊΑΣ: τὸ τί;
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: ὡς σφόδρα μʼ ἔδεισε.
ΞΑΝΘΊΑΣ: νὴ Δία μὴ μαίνοιό γε.
ἩΡΑΚΛΗ͂Σ: οὔ τοι μὰ τὴν Δήμητρα δύναμαι μὴ γελᾶν· καίτοι δάκνω γʼ ἐμαυτόν· ἀλλʼ ὅμως γελῶ.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: ὦ δαιμόνιε πρόσελθε· δέομαι γάρ τί σου.
ἩΡΑΚΛΗ͂Σ: ἀλλʼ οὐχ οἷός τʼ εἴμʼ ἀποσοβῆσαι τὸν γέλων ὁρῶν λεοντῆν ἐπὶ κροκωτῷ κειμένην. τίς ὁ νοῦς; τί κόθορνος καὶ ῥόπαλον ξυνηλθέτην; ποῖ γῆς ἀπεδήμεις;
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: ἐπεβάτευον Κλεισθένει—
ἩΡΑΚΛΗ͂Σ: κἀναυμάχησας;
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: καὶ κατεδύσαμέν γε ναῦς τῶν πολεμίων ἢ δώδεκʼ ἢ τρεῖς καὶ δέκα.
ἩΡΑΚΛΗ͂Σ: σφώ;
Part 3
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: νὴ τὸν Ἀπόλλω.
ΞΑΝΘΊΑΣ: κᾆτʼ ἔγωγʼ ἐξηγρόμην.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: καὶ δῆτʼ ἐπὶ τῆς νεὼς ἀναγιγνώσκοντί μοι τὴν Ἀνδρομέδαν πρὸς ἐμαυτὸν ἐξαίφνης πόθος τὴν καρδίαν ἐπάταξε πῶς οἴει σφόδρα.
ἩΡΑΚΛΗ͂Σ: πόθος; πόσος τις;
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: μικρὸς ἡλίκος Μόλων.
ἩΡΑΚΛΗ͂Σ: γυναικός;
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: οὐ δῆτʼ.
ἩΡΑΚΛΗ͂Σ: ἀλλὰ παιδός;
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: οὐδαμῶς.
ἩΡΑΚΛΗ͂Σ: ἀλλʼ ἀνδρός;
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: ἀπαπαί.
ἩΡΑΚΛΗ͂Σ: ξυνεγένου τῷ Κλεισθένει;
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: μὴ σκῶπτέ μʼ ὦδέλφʼ· οὐ γὰρ ἀλλʼ ἔχω κακῶς· τοιοῦτος ἵμερός με διαλυμαίνεται.
ἩΡΑΚΛΗ͂Σ: ποῖός τις ὦδελφίδιον;
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: οὐκ ἔχω φράσαι. ὅμως γε μέντοι σοι διʼ αἰνιγμῶν ἐρῶ. ἤδη ποτʼ ἐπεθύμησας ἐξαίφνης ἔτνους;
ἩΡΑΚΛΗ͂Σ: ἔτνους; βαβαιάξ, μυριάκις γʼ ἐν τῷ βίῳ.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: ἆρʼ ἐκδιδάσκω τὸ σαφὲς ἢ ʼτέρᾳ φράσω;
ἩΡΑΚΛΗ͂Σ: μὴ δῆτα περὶ ἔτνους γε· πάνυ γὰρ μανθάνω.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: τοιουτοσὶ τοίνυν με δαρδάπτει πόθος Εὐριπίδου.
ἩΡΑΚΛΗ͂Σ: καὶ ταῦτα τοῦ τεθνηκότος;
Part 4
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: κοὐδείς γέ μʼ ἂν πείσειεν ἀνθρώπων τὸ μὴ οὐκ ἐλθεῖν ἐπʼ ἐκεῖνον.
ἩΡΑΚΛΗ͂Σ: πότερον εἰς Ἅιδου κάτω;
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: καὶ νὴ Δίʼ εἴ τί γʼ ἔστιν ἔτι κατωτέρω.
ἩΡΑΚΛΗ͂Σ: τί βουλόμενος;
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: δέομαι ποιητοῦ δεξιοῦ. οἱ μὲν γὰρ οὐκέτʼ εἰσίν, οἱ δʼ ὄντες κακοί.
ἩΡΑΚΛΗ͂Σ: τί δʼ; οὐκ Ἰοφῶν ζῇ;
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: τοῦτο γάρ τοι καὶ μόνον ἔτʼ ἐστὶ λοιπὸν ἀγαθόν, εἰ καὶ τοῦτʼ ἄρα· οὐ γὰρ σάφʼ οἶδʼ οὐδʼ αὐτὸ τοῦθʼ ὅπως ἔχει.
ἩΡΑΚΛΗ͂Σ: εἶτʼ οὐχὶ Σοφοκλέα πρότερον Εὐριπίδου μέλλεις ἀναγαγεῖν, εἴπερ ἐκεῖθεν δεῖ σʼ ἄγειν;
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: οὐ πρίν γʼ ἂν Ἰοφῶντʼ, ἀπολαβὼν αὐτὸν μόνον, ἄνευ Σοφοκλέους ὅ τι ποιεῖ κωδωνίσω. κἄλλως ὁ μέν γʼ Εὐριπίδης πανοῦργος ὢν κἂν ξυναποδρᾶναι δεῦρʼ ἐπιχειρήσειέ μοι· ὁ δʼ εὔκολος μὲν ἐνθάδʼ εὔκολος δʼ ἐκεῖ.
ἩΡΑΚΛΗ͂Σ: Ἀγάθων δὲ ποῦ ʼστιν;
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: ἀπολιπών μʼ ἀποίχεται, ἀγαθὸς ποιητὴς καὶ ποθεινὸς τοῖς φίλοις.
ἩΡΑΚΛΗ͂Σ: ποῖ γῆς ὁ τλήμων;
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: ἐς Μακάρων εὐωχίαν.
ἩΡΑΚΛΗ͂Σ: ὁ δὲ Σενοκλέης;
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: ἐξόλοιτο νὴ Δία.
ἩΡΑΚΛΗ͂Σ: Πυθάγγελος δέ;
ΞΑΝΘΊΑΣ: περὶ ἐμοῦ δʼ οὐδεὶς λόγος ἐπιτριβομένου τὸν ὦμον οὑτωσὶ σφόδρα.
ἩΡΑΚΛΗ͂Σ: οὔκουν ἕτερʼ ἔστʼ ἐνταῦθα μειρακύλλια τραγῳδίας ποιοῦντα πλεῖν ἢ μύρια, Εὐριπίδου πλεῖν ἢ σταδίῳ λαλίστερα.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: ἐπιφυλλίδες ταῦτʼ ἐστὶ καὶ στωμύλματα, χελιδόνων μουσεῖα, λωβηταὶ τέχνης, ἃ φροῦδα θᾶττον, ἢν μόνον χορὸν λάβῃ, ἅπαξ προσουρήσαντα τῇ τραγῳδίᾳ. γόνιμον δὲ ποιητὴν ἂν οὐχ εὕροις ἔτι ζητῶν ἄν, ὅστις ῥῆμα γενναῖον λάκοι.
ἩΡΑΚΛΗ͂Σ: πῶς γόνιμον;
Part 5
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: ὡδὶ γόνιμον, ὅστις φθέγξεται τοιουτονί τι παρακεκινδυνευμένον, αἰθέρα Διὸς δωμάτιον, ἢ χρόνου πόδα, ἢ φρένα μὲν οὐκ ἐθέλουσαν ὀμόσαι καθʼ ἱερῶν, γλῶτταν δʼ ἐπιορκήσασαν ἰδίᾳ τῆς φρενός.
ἩΡΑΚΛΗ͂Σ: σὲ δὲ ταῦτʼ ἀρέσκει;
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: μἀλλὰ πλεῖν ἢ μαίνομαι.
ἩΡΑΚΛΗ͂Σ: ἦ μὴν κόβαλά γʼ ἐστίν, ὡς καὶ σοὶ δοκεῖ.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: μὴ τὸν ἐμὸν οἴκει νοῦν· ἔχεις γὰρ οἰκίαν.
ἩΡΑΚΛΗ͂Σ: καὶ μὴν ἀτεχνῶς γε παμπόνηρα φαίνεται.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: δειπνεῖν με δίδασκε.
ΞΑΝΘΊΑΣ: περὶ ἐμοῦ δʼ οὐδεὶς λόγος.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: ἀλλʼ ὧνπερ ἕνεκα τήνδε τὴν σκευὴν ἔχων ἦλθον κατὰ σὴν μίμησιν, ἵνα μοι τοὺς ξένους τοὺς σοὺς φράσειας, εἰ δεοίμην, οἷσι σὺ ἐχρῶ τόθʼ, ἡνίκʼ ἐπὶ τὸν Κέρβερον, τούτους φράσον μοι, λιμένας ἀρτοπώλια πορνεῖʼ ἀναπαύλας ἐκτροπὰς κρήνας ὁδοὺς πόλεις διαίτας πανδοκευτρίας, ὅπου κόρεις ὀλίγιστοι.
ΞΑΝΘΊΑΣ: περὶ ἐμοῦ δʼ οὐδεὶς λόγος.
ἩΡΑΚΛΗ͂Σ: ὦ σχέτλιε τολμήσεις γὰρ ἰέναι καὶ σύ γε;
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: μηδὲν ἔτι πρὸς ταῦτʼ, ἀλλὰ φράζε τῶν ὁδῶν ὅπῃ τάχιστʼ ἀφιξόμεθʼ εἰς Ἅιδου κάτω· καὶ μήτε θερμὴν μήτʼ ἄγαν ψυχρὰν φράσῃς.
ἩΡΑΚΛΗ͂Σ: φέρε δὴ τίνʼ αὐτῶν σοι φράσω πρώτην; τίνα; μία μὲν γὰρ ἔστιν ἀπὸ κάλω καὶ θρανίου, κρεμάσαντι σαυτόν.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: παῦε, πνιγηρὰν λέγεις.
ἩΡΑΚΛΗ͂Σ: ἀλλʼ ἔστιν ἀτραπὸς ξύντομος τετριμμένη ἡ διὰ θυείας.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: ἆρα κώνειον λέγεις;
ἩΡΑΚΛΗ͂Σ: μάλιστά γε.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: ψυχράν γε καὶ δυσχείμερον· εὐθὺς γὰρ ἀποπήγνυσι τἀντικνήμια.
ἩΡΑΚΛΗ͂Σ: βούλει κατάντη καὶ ταχεῖαν σοι φράσω;
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: νὴ τὸν Δίʼ ὡς ὄντος γε μὴ βαδιστικοῦ.
Part 6
ἩΡΑΚΛΗ͂Σ: καθέρπυσόν νυν ἐς Κεραμεικόν.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: κᾆτα τί;
ἩΡΑΚΛΗ͂Σ: ἀναβὰς ἐπὶ τὸν πύργον τὸν ὑψηλόν—
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: τί δρῶ;
ἩΡΑΚΛΗ͂Σ: ἀφιεμένην τὴν λαμπάδʼ ἐντεῦθεν θεῶ, κἄπειτʼ ἐπειδὰν φῶσιν οἱ θεώμενοι εἷναι, τόθʼ εἷναι καὶ σὺ σαυτόν.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: ποῖ
ἩΡΑΚΛΗ͂Σ: κάτω.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: ἀλλʼ ἀπολέσαιμʼ ἂν ἐγκεφάλου θρίω δύο. οὐκ ἂν βαδίσαιμι τὴν ὁδὸν ταύτην.
ἩΡΑΚΛΗ͂Σ: τί δαί;
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: ἥνπερ σὺ τότε κατῆλθες.
ἩΡΑΚΛΗ͂Σ: ἀλλʼ ὁ πλοῦς πολύς. εὐθὺς γὰρ ἐπὶ λίμνην μεγάλην ἥξεις πάνυ ἄβυσσον.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: εἶτα πῶς περαιωθήσομαι;
ἩΡΑΚΛΗ͂Σ: ἐν πλοιαρίῳ τυννουτῳί σʼ ἀνὴρ γέρων ναύτης διάξει δύʼ ὀβολὼ μισθὸν λαβών.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: φεῦ, ὡς μέγα δύνασθον πανταχοῦ τὼ δύʼ ὀβολώ. πῶς ἠλθέτην κἀκεῖσε;
ἩΡΑΚΛΗ͂Σ: Θησεὺς ἤγαγεν. μετὰ ταῦτʼ ὄφεις καὶ θηρίʼ ὄψει μυρία δεινότατα.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: μή μʼ ἔκπληττε μηδὲ δειμάτου· οὐ γάρ μʼ ἀποτρέψεις.
ἩΡΑΚΛΗ͂Σ: εἶτα βόρβορον πολὺν καὶ σκῶρ ἀείνων· ἐν δὲ τούτῳ κειμένους, εἴ που ξένον τις ἠδίκησε πώποτε, ἢ παῖδα κινῶν τἀργύριον ὑφείλετο, ἢ μητέρʼ ἠλόασεν, ἢ πατρὸς γνάθον ἐπάταξεν, ἢ ʼπίορκον ὅρκον ὤμοσεν, ἢ Μορσίμου τις ῥῆσιν ἐξεγράψατο.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: νὴ τοὺς θεοὺς ἐχρῆν γε πρὸς τούτοισι κεἰ τὴν πυρρίχην τις ἔμαθε τὴν Κινησίου.
ἩΡΑΚΛΗ͂Σ: ἐντεῦθεν αὐλῶν τίς σε περίεισιν πνοή, ὄψει τε φῶς κάλλιστον ὥσπερ ἐνθάδε, καὶ μυρρινῶνας καὶ θιάσους εὐδαίμονας ἀνδρῶν γυναικῶν καὶ κρότον χειρῶν πολύν.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: οὗτοι δὲ δὴ τίνες εἰσίν;
Part 7
ἩΡΑΚΛΗ͂Σ: οἱ μεμυημένοι—
ΞΑΝΘΊΑΣ: νὴ τὸν Δίʼ ἐγὼ γοῦν ὄνος ἄγω μυστήρια. ἀτὰρ οὐ καθέξω ταῦτα τὸν πλείω χρόνον.
ἩΡΑΚΛΗ͂Σ: οἵ σοι φράσουσʼ ἁπαξάπανθʼ ὧν ἂν δέῃ. οὗτοι γὰρ ἐγγύτατα παρʼ αὐτὴν τὴν ὁδὸν ἐπὶ ταῖσι τοῦ Πλούτωνος οἰκοῦσιν θύραις. καὶ χαῖρε πόλλʼ ὦδελφέ.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: νὴ Δία καὶ σύ γε ὑγίαινε. σὺ δὲ τὰ στρώματʼ αὖθις λάμβανε.
ΞΑΝΘΊΑΣ: πρὶν καὶ καταθέσθαι;
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: καὶ ταχέως μέντοι πάνυ.
ΞΑΝΘΊΑΣ: μὴ δῆθʼ, ἱκετεύω σʼ, ἀλλὰ μίσθωσαί τινα τῶν ἐκφερομένων, ὅστις ἐπὶ τοῦτʼ ἔρχεται.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: ἐὰν δὲ μὴ εὕρω;
ΞΑΝΘΊΑΣ: τότε μʼ ἄγειν.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: καλῶς λέγεις. καὶ γάρ τινʼ ἐκφέρουσι τουτονὶ νεκρόν, οὗτος, σὲ λέγω μέντοι, σὲ τὸν τεθνηκότα· ἄνθρωπε βούλει σκευάριʼ εἰς Ἅιδου φέρειν;
ΝΈΚΡΟΣ: πόσʼ ἄττα;
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: ταυτί.
ΝΈΚΡΟΣ: δύο δραχμὰς μισθὸν τελεῖς;
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: μὰ Δίʼ ἀλλʼ ἔλαττον.
ΝΈΚΡΟΣ: ὑπάγεθʼ ὑμεῖς τῆς ὁδοῦ.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: ἀνάμεινον ὦ δαιμόνιʼ, ἐὰν ξυμβῶ τί σοι.
ΝΈΚΡΟΣ: εἰ μὴ καταθήσεις δύο δραχμάς, μὴ διαλέγου.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: λάβʼ ἐννέʼ ὀβολούς.
ΝΈΚΡΟΣ: ἀναβιοίην νυν πάλιν.
ΞΑΝΘΊΑΣ: ὡς σεμνὸς ὁ κατάρατος· οὐκ οἰμώξεται; ἐγὼ βαδιοῦμαι.
Part 8
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: χρηστὸς εἶ καὶ γεννάδας. χωρῶμεν ἐπὶ τὸ πλοῖον.
ΧΆΡΩΝ: ὠὸπ παραβαλοῦ.
ΞΑΝΘΊΑΣ: τουτὶ τί ἔστι;
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: τοῦτο; λίμνη νὴ Δία αὕτη ʼστὶν ἣν ἔφραζε, καὶ πλοῖόν γʼ ὁρῶ.
ΞΑΝΘΊΑΣ: νὴ τὸν Ποσειδῶ κἄστι γʼ ὁ Χάρων οὑτοσί.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: χαῖρʼ ὦ Χάρων, χαῖρʼ ὦ Χάρων, χαῖρʼ ὦ Χάρων.
ΧΆΡΩΝ: τίς εἰς ἀναπαύλας ἐκ κακῶν καὶ πραγμάτων; τίς ἐς τὸ Λήθης πεδίον, ἢ σʼ Ὄνου πόκας, ἢ σʼ Κερβερίους, ἢ σʼ κόρακας, ἢ ʼπὶ Ταίναρον;
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: ἐγώ.
ΧΆΡΩΝ: ταχέως ἔμβαινε.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: ποῖ σχήσειν δοκεῖς; ἐς κόρακας ὄντως;
ΧΆΡΩΝ: ναὶ μὰ Δία σοῦ γʼ οὕνεκα. ἔσβαινε δή.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: παῖ δεῦρο.
ΧΆΡΩΝ: δοῦλον οὐκ ἄγω, εἰ μὴ νεναυμάχηκε τὴν περὶ τῶν κρεῶν.
ΞΑΝΘΊΑΣ: μὰ τὸν Δίʼ οὐ γὰρ ἀλλʼ ἔτυχον ὀφθαλμιῶν.
ΧΆΡΩΝ: οὔκουν περιθρέξει δῆτα τὴν λίμνην κύκλῳ;
ΞΑΝΘΊΑΣ: ποῦ δῆτʼ ἀναμενῶ;
ΧΆΡΩΝ: παρὰ τὸν Αὑαίνου λίθον ἐπὶ ταῖς ἀναπαύλαις.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: μανθάνεις;
ΞΑΝΘΊΑΣ: πάνυ μανθάνω. οἴμοι κακοδαίμων, τῷ ξυνέτυχον ἐξιών;
ΧΆΡΩΝ: κάθιζʼ ἐπὶ κώπην. εἴ τις ἔτι πλεῖ, σπευδέτω. οὗτος τί ποιεῖς;
Part 9
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: ὅ τι ποιῶ; τί δʼ ἄλλο γʼ ἢ ἵζω ʼπὶ κώπην, οὗπερ ἐκέλευές με σύ;
ΧΆΡΩΝ: οὔκουν καθεδεῖ δῆτʼ ἐνθαδὶ γάστρων;
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: ἰδού.
ΧΆΡΩΝ: οὔκουν προβαλεῖ τὼ χεῖρε κἀκτενεῖς;
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: ἰδού.
ΧΆΡΩΝ: οὐ μὴ φλυαρήσεις ἔχων ἀλλʼ ἀντιβὰς ἐλᾷς προθύμως;
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: κᾆτα πῶς δυνήσομαι ἄπειρος ἀθαλάττωτος ἀσαλαμίνιος ὢν εἶτʼ ἐλαύνειν;
ΧΆΡΩΝ: ῥᾷστʼ· ἀκούσει γὰρ μέλη κάλλιστʼ, ἐπειδὰν ἐμβάλῃς ἅπαξ,
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: τίνων;
ΧΆΡΩΝ: βατράχων κύκνων θαυμαστά.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: κατακέλευε δή.
ΧΆΡΩΝ: ὦ ὀπὸπ ὦ ὀπόπ.
ΒΆΤΡΑΧΟΙ: βρεκεκεκὲξ κοὰξ κοάξ, βρεκεκεκὲξ κοὰξ κοάξ. λιμναῖα κρηνῶν τέκνα, ξύναυλον ὕμνων βοὰν φθεγξώμεθʼ, εὔγηρυν ἐμὰν ἀοιδάν, κοὰξ κοάξ, ἣν ἀμφὶ Νυσήιον Διὸς Διόνυσον ἐν Λίμναισιν ἰαχήσαμεν, ἡνίχʼ ὁ κραιπαλόκωμος τοῖς ἱεροῖσι Χύτροισι χωρεῖ κατʼ ἐμὸν τέμενος λαῶν ὄχλος. βρεκεκεκὲξ κοὰξ κοάξ.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: ἐγὼ δέ γʼ ἀλγεῖν ἄρχομαι τὸν ὄρρον ὦ κοὰξ κοάξ· ὑμῖν δʼ ἴσως οὐδὲν μέλει.
ΒΆΤΡΑΧΟΙ: βρεκεκεκὲξ κοὰξ κοάξ.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: ἀλλʼ ἐξόλοισθʼ αὐτῷ κοάξ· οὐδὲν γάρ ἐστʼ ἀλλʼ ἢ κοάξ.
ΒΆΤΡΑΧΟΙ: εἰκότως γʼ ὦ πολλὰ πράττων. ἐμὲ γὰρ ἔστερξαν εὔλυροί τε Μοῦσαι καὶ κεροβάτας Πὰν ὁ καλαμόφθογγα παίζων· προσεπιτέρπεται δʼ ὁ φορμικτὰς Ἀπόλλων, ἕνεκα δόνακος, ὃν ὑπολύριον ἔνυδρον ἐν λίμναις τρέφω. βρεκεκεκὲξ κοάξ κοάξ.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: ἐγὼ δὲ φλυκταίνας γʼ ἔχω, χὠ πρωκτὸς ἰδίει πάλαι, κᾆτʼ αὐτίκʼ ἐκκύψας ἐρεῖ—
ΒΆΤΡΑΧΟΙ: βρεκεκεκὲξ κοὰξ κοάξ.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: ἀλλʼ ὦ φιλῳδὸν γένος παύσασθε.
Part 10
ΒΆΤΡΑΧΟΙ: μᾶλλον μὲν οὖν φθεγξόμεσθʼ, εἰ δή ποτʼ εὐηλίοις ἐν ἁμέραισιν ἡλάμεσθα διὰ κυπείρου καὶ φλέω, χαίροντες ᾠδῆς πολυκολύμβοισι μέλεσιν, ἢ Διὸς φεύγοντες ὄμβρον ἔνυδρον ἐν βυθῷ χορείαν αἰόλαν ἐφθεγξάμεσθα πομφολυγοπαφλάσμασιν.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: βρεκεκεκὲξ κοὰξ κοάξ. τουτὶ παρʼ ὑμῶν λαμβάνω.
ΒΆΤΡΑΧΟΙ: δεινά τἄρα πεισόμεσθα.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: δεινότερα δʼ ἔγωγʼ, ἐλαύνων εἰ διαρραγήσομαι.
ΒΆΤΡΑΧΟΙ: βρεκεκεκὲξ κοὰξ κοάξ.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: οἰμώζετʼ· οὐ γάρ μοι μέλει.
ΒΆΤΡΑΧΟΙ: ἀλλὰ μὴν κεκραξόμεσθά γʼ ὁπόσον ἡ φάρυξ ἂν ἡμῶν χανδάνῃ διʼ ἡμέρας.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: βρεκεκεκὲξ κοὰξ κοάξ. τούτῳ γὰρ οὐ νικήσετε.
ΒΆΤΡΑΧΟΙ: οὐδὲ μὴν ἡμᾶς σὺ πάντως.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: οὐδὲ μὴν ὑμεῖς γʼ ἐμὲ οὐδέποτε· κεκράξομαι γὰρ κἂν δέῃ διʼ ἡμέρας βρεκεκεκὲξ κοὰξ κοάξ, ἕως ἂν ὑμῶν ἐπικρατήσω τῷ κοάξ, βρεκεκεκὲξ κοὰξ κοάξ.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: ἔμελλον ἄρα παύσειν ποθʼ ὑμᾶς τοῦ κοάξ.
ΧΆΡΩΝ: ὢ παῦε παῦε, παραβαλοῦ τὼ κωπίω, ἔκβαινʼ, ἀπόδος τὸν ναῦλον.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: ἔχε δὴ τὠβολώ. ὁ Ξανθίας. ποῦ Ξανθίας; ἦ Ξανθία.
ΞΑΝΘΊΑΣ: ἰαῦ.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: βάδιζε δεῦρο.
ΞΑΝΘΊΑΣ: χαῖρʼ ὦ δέσποτα.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: τί ἔστι τἀνταυθοῖ;
ΞΑΝΘΊΑΣ: σκότος καὶ βόρβορος.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: κατεῖδες οὖν που τοὺς πατραλοίας αὐτόθι καὶ τοὺς ἐπιόρκους, οὓς ἔλεγεν ἡμῖν;
ΞΑΝΘΊΑΣ: σὺ δʼ οὔ;
Part 11
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: νὴ τὸν Ποσειδῶ ʼγωγε, καὶ νυνί γʼ ὁρῶ. ἄγε δὴ τί δρῶμεν;
ΞΑΝΘΊΑΣ: προϊέναι βέλτιστα νῷν, ὡς οὗτος ὁ τόπος ἐστὶν οὗ τὰ θηρία τὰ δείνʼ ἔφασκʼ ἐκεῖνος.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: ὡς οἰμώξεται. ἠλαζονεύεθʼ ἵνα φοβηθείην ἐγώ, εἰδώς με μάχιμον ὄντα φιλοτιμούμενος. οὐδὲν γὰρ οὕτω γαῦρόν ἐσθʼ ὡς Ἡρακλῆς. ἐγὼ δέ γʼ εὐξαίμην ἂν ἐντυχεῖν τινι λαβεῖν τʼ ἀγώνισμʼ ἄξιόν τι τῆς ὁδοῦ.
ΞΑΝΘΊΑΣ: νὴ τὸν Δία καὶ μὴν αἰσθάνομαι ψόφου τινός.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: ποῦ ποῦ ʼστιν;
ΞΑΝΘΊΑΣ: ἐξόπισθεν.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: ἐξόπισθʼ ἴθι.
ΞΑΝΘΊΑΣ: ἀλλʼ ἐστὶν ἐν τῷ πρόσθε.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: πρόσθε νυν ἴθι.
ΞΑΝΘΊΑΣ: καὶ μὴν ὁρῶ νὴ τὸν Δία θηρίον μέγα.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: ποῖόν τι;
ΞΑΝΘΊΑΣ: δεινόν· παντοδαπὸν γοῦν γίγνεται τοτὲ μέν γε βοῦς, νυνὶ δʼ ὀρεύς, τοτὲ δʼ αὖ γυνὴ ὡραιοτάτη τις.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: ποῦ ʼστι; φέρʼ ἐπʼ αὐτὴν ἴω.
ΞΑΝΘΊΑΣ: ἀλλʼ οὐκέτʼ αὖ γυνή ʼστιν, ἀλλʼ ἤδη κύων.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: Ἔμπουσα τοίνυν ἐστί.
ΞΑΝΘΊΑΣ: πυρὶ γοῦν λάμπεται ἅπαν τὸ πρόσωπον.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: καὶ σκέλος χαλκοῦν ἔχει;
ΞΑΝΘΊΑΣ: νὴ τὸν Ποσειδῶ, καὶ βολίτινον θάτερον, σάφʼ ἴσθι.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: ποῖ δῆτʼ ἂν τραποίμην;
ΞΑΝΘΊΑΣ: ποῖ δʼ ἐγώ;
Part 12
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: ἱερεῦ διαφύλαξόν μʼ, ἵνʼ ὦ σοι ξυμπότης.
ΞΑΝΘΊΑΣ: ἀπολούμεθʼ ὦναξ Ἡράκλεις.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: οὐ μὴ καλεῖς μʼ ὦνθρωφʼ, ἱκετεύω, μηδὲ κατερεῖς τοὔνομα.
ΞΑΝΘΊΑΣ: Διόνυσε τοίνυν.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: τοῦτό γʼ ἧττον θατέρου. ἴθʼ ᾗπερ ἔρχει.
ΞΑΝΘΊΑΣ: δεῦρο δεῦρʼ ὦ δέσποτα.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: τί δʼ ἔστι;
ΞΑΝΘΊΑΣ: θάρρει· πάντʼ ἀγαθὰ πεπράγαμεν, ἔξεστί θʼ ὥσπερ Ἡγέλοχος ἡμῖν λέγειν, ἐκ κυμάτων γὰρ αὖθις αὖ γαλῆν ὁρῶ. ἥμπουσα φρούδη.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: κατόμοσον.
ΞΑΝΘΊΑΣ: νὴ τὸν Δία.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: καὖθις κατόμοσον.
ΞΑΝΘΊΑΣ: νὴ Δίʼ.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: ὄμοσον.
ΞΑΝΘΊΑΣ: νὴ Δία.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: οἴμοι τάλας, ὡς ὠχρίασʼ αὐτὴν ἰδών.
ΞΑΝΘΊΑΣ: ὁδὶ δὲ δείσας ὑπερεπυρρίασέ σου.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: οἴμοι, πόθεν μοι τὰ κακὰ ταυτὶ προσέπεσεν; τίνʼ αἰτιάσομαι θεῶν μ' ἀπολλύναι;
ΞΑΝΘΊΑΣ: αἰθέρα Διὸς δωμάτιον ἢ χρόνου πόδα;
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: οὗτος.
ΞΑΝΘΊΑΣ: τί ἔστιν;
Part 13
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: οὐ κατήκουσας;
ΞΑΝΘΊΑΣ: τίνος;
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: αὐλῶν πνοῆς.
ΞΑΝΘΊΑΣ: ἔγωγε, καὶ δᾴδων γέ με αὔρα τις εἰσέπνευσε μυστικωτάτη.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: ἀλλʼ ἠρεμὶ πτήξαντες ἀκροασώμεθα.
ΧΟΡΌΣ: Ἴακχʼ ὦ Ἴακχε. Ἴακχʼ ὦ Ἴακχε.
ΞΑΝΘΊΑΣ: τοῦτʼ ἔστʼ ἐκεῖνʼ ὦ δέσποθʼ· οἱ μεμυημένοι ἐνταῦθά που παίζουσιν, οὓς ἔφραζε νῷν. ᾄδουσι γοῦν τὸν Ἴακχον ὅνπερ Διαγόρας.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: κἀμοὶ δοκοῦσιν. ἡσυχίαν τοίνυν ἄγειν βέλτιστόν ἐσθʼ, ἕως ἂν εἰδῶμεν σαφῶς.
ΧΟΡΌΣ: Ἴακχʼ ὦ πολυτίμητʼ ἐν ἕδραις ἐνθάδε ναίων, Ἴακχʼ ὦ Ἴακχε, ἐλθὲ τόνδʼ ἀνὰ λειμῶνα χορεύσων ὁσίους ἐς θιασώτας, πολύκαρπον μὲν τινάσσων περὶ κρατὶ σῷ βρύοντα στέφανον μύρτων, θρασεῖ δʼ ἐγκατακρούων ποδὶ τὰν ἀκόλαστον φιλοπαίγμονα τιμάν, χαρίτων πλεῖστον ἔχουσαν μέρος, ἁγνάν, ἱερὰν ὁσίοις μύσταις χορείαν.
ΞΑΝΘΊΑΣ: ὦ πότνια πολυτίμητε Δήμητρος κόρη, ὡς ἡδύ μοι προσέπνευσε χοιρείων κρεῶν.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: οὔκουν ἀτρέμʼ ἕξεις, ἤν τι καὶ χορδῆς λάβῃς;
ΧΟΡΌΣ: †ἔγειρε φλογέας λαμπάδας ἐν χερσὶ γὰρ ἥκει τινάσσων†, Ἴακχʼ ὦ Ἴακχε, νυκτέρου τελετῆς φωσφόρος ἀστήρ. φλογὶ φέγγεται δὲ λειμών· γόνυ πάλλεται γερόντων· ἀποσείονται δὲ λύπας χρονίους τʼ ἐτῶν παλαιῶν ἐνιαυτοὺς ἱερᾶς ὑπὸ τιμᾶς. σὺ δὲ λαμπάδι † φλέγων† προβάδην ἔξαγʼ ἐπʼ ἀνθηρὸν ἕλειον δάπεδον χοροποιὸν μάκαρ ἥβαν.
ΧΟΡΌΣ: εὐφημεῖν χρὴ κἀξίστασθαι τοῖς ἡμετέροισι χοροῖσιν, ὅστις ἄπειρος τοιῶνδε λόγων ἢ γνώμῃ μὴ καθαρεύει, ἢ γενναίων ὄργια Μουσῶν μήτʼ εἶδεν μήτʼ ἐχόρευσεν, μηδὲ Κρατίνου τοῦ ταυροφάγου γλώττης Βακχεῖʼ ἐτελέσθη, ἢ βωμολόχοις ἔπεσιν χαίρει μὴ ʼν καιρῷ τοῦτο ποιοῦσιν, ἢ στάσιν ἐχθρὰν μὴ καταλύει μηδʼ εὔκολός ἐστι πολίταις, ἀλλʼ ἀνεγείρει καὶ ῥιπίζει κερδῶν ἰδίων ἐπιθυμῶν, ἢ τῆς πόλεως χειμαζομένης ἄρχων καταδωροδοκεῖται, ἢ προδίδωσιν φρούριον ἢ ναῦς, ἢ τἀπόρρητʼ ἀποπέμπει ἐξ Αἰγίνης Θωρυκίων ὢν εἰκοστολόγος κακοδαίμων, ἀσκώματα καὶ λίνα καὶ πίτταν διαπέμπων εἰς Ἐπίδαυρον, ἢ χρήματα ταῖς τῶν ἀντιπάλων ναυσὶν παρέχειν τινὰ πείθει, ἢ κατατιλᾷ τῶν Ἑκαταίων κυκλίοισι χοροῖσιν ὑπᾴδων, ἢ τοὺς μισθοὺς τῶν ποιητῶν ῥήτωρ ὢν εἶτʼ ἀποτρώγει, κωμῳδηθεὶς ἐν ταῖς πατρίοις τελεταῖς ταῖς τοῦ Διονύσου· τούτοις αὐδῶ καὖθις ἀπαυδῶ καὖθις τὸ τρίτον μάλʼ ἀπαυδῶ ἐξίστασθαι μύσταισι χοροῖς· ὑμεῖς δʼ ἀνεγείρετε μολπὴν καὶ παννυχίδας τὰς ἡμετέρας αἳ τῇδε πρέπουσιν ἑορτῇ.
ΧΟΡΌΣ: χώρει νυν πᾶς ἀνδρείως ἐς τοὺς εὐανθεῖς κόλπους λειμώνων ἐγκρούων κἀπισκώπτων καὶ παίζων καὶ χλευάζων, ἠρίστηται δʼ ἐξαρκούντως.
ΧΟΡΌΣ: ἀλλʼ ἔμβα χὤπως ἀρεῖς τὴν Σώτειραν γενναίως τῇ φωνῇ μολπάζων, ἣ τὴν χώραν σῴζειν φήσʼ ἐς τὰς ὥρας, κἂν Θωρυκίων μὴ βούληται.
ΧΟΡΌΣ: ἄγε νυν ἑτέραν ὕμνων ἰδέαν τὴν καρποφόρον βασίλειαν Δήμητρα θεὰν ἐπικοσμοῦντες ζαθέαις μολπαῖς κελαδεῖτε.
ΧΟΡΌΣ: Δήμητερ ἁγνῶν ὀργίων ἄνασσα συμπαραστάτει, καὶ σῷζε τὸν σαυτῆς χορόν, καί μʼ ἀσφαλῶς πανήμερον παῖσαί τε καὶ χορεῦσαι·
ΧΟΡΌΣ: καὶ πολλὰ μὲν γέλοιά μʼ εἰ- πεῖν, πολλὰ δὲ σπουδαῖα, καὶ τῆς σῆς ἑορτῆς ἀξίως παίσαντα καὶ σκώψαντα νι- κήσαντα ταινιοῦσθαι.
ΧΟΡΌΣ: ἄγʼ εἶα νῦν καὶ τὸν ὡραῖον θεὸν παρακαλεῖτε δεῦρο ᾠδαῖσι, τὸν ξυνέμπορον τῆσδε τῆς χορείας.
ΧΟΡΌΣ: Ἴακχε πολυτίμητε, μέλος ἑορτῆς ἥδιστον εὑρών, δεῦρο συνακολούθει πρὸς τὴν θεὸν καὶ δεῖξον ὡς ἄνευ πόνου πολλὴν ὁδὸν περαίνεις. Ἴακχε φιλοχορευτὰ συμπρόπεμπέ με.
Part 14
ΧΟΡΌΣ: σὺ γὰρ κατεσχίσω μὲν ἐπὶ γέλωτι κἀπʼ εὐτελείᾳ τόδε τὸ σανδαλίσκον καὶ τὸ ῥάκος, κἀξηῦρες ὥστʼ ἀζημίους παίζειν τε καὶ χορεύειν. Ἴακχε φιλοχορευτὰ συμπρόπεμπέ με.
ΧΟΡΌΣ: καὶ γὰρ παραβλέψας τι μειρακίσκης νῦν δὴ κατεῖδον καὶ μάλʼ εὐπροσώπου συμπαιστρίας χιτωνίου παραρραγέν- τος τιτθίον προκύψαν. Ἴακχε φιλοχορευτὰ συμπρόπεμπέ με.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: ἐγὼ δʼ ἀεί πως φιλακόλου- θός εἰμι καὶ μετʼ αὐτῆς παίζων χορεύειν βούλομαι.
ΞΑΝΘΊΑΣ: κἄγωγε πρός.
ΧΟΡΌΣ: βούλεσθε δῆτα κοινῇ σκώψωμεν Ἀρχέδημον; ὃς ἑπτέτης ὢν οὐκ ἔφυσε φράτερας.
ΧΟΡΌΣ: νυνὶ δὲ δημαγωγεῖ ἐν τοῖς ἄνω νεκροῖσι, κἀστὶν τὰ πρῶτα τῆς ἐκεῖ μοχθηρίας.
ΧΟΡΌΣ: τὸν Κλεισθένους δʼ ἀκούω ἐν ταῖς ταφαῖσι πρωκτὸν τίλλειν ἑαυτοῦ καὶ σπαράττειν τὰς γνάθους·
ΧΟΡΌΣ: κἀκόπτετʼ ἐγκεκυφώς, κἄκλαε κἀκεκράγει Σεβῖνον ὅστις ἐστὶν ἁναφλύστιος.
ΧΟΡΌΣ: καὶ Καλλίαν γέ φασι τοῦτον τὸν Ἱπποβίνου κύσθου λεοντῆν ναυμαχεῖν ἐνημμένον.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: ἔχοιτʼ ἂν οὖν φράσαι νῷν Πλούτωνʼ ὅπου ʼνθάδʼ οἰκεῖ; ξένω γάρ ἐσμεν ἀρτίως ἀφιγμένω.
ΧΟΡΌΣ: μηδὲν μακρὰν ἀπέλθῃς, μηδʼ αὖθις ἐπανέρῃ με, ἀλλʼ ἴσθʼ ἐπʼ αὐτὴν θύραν ἀφιγμένος.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: αἴροιʼ ἂν αὖθις ὦ παῖ.
ΞΑΝΘΊΑΣ: τουτὶ τί ἦν τὸ πρᾶγμα; ἀλλʼ ἢ Διὸς Κόρινθος ἐν τοῖς στρώμασιν.
ΧΟΡΌΣ: χωρεῖτε νῦν ἱερὸν ἀνὰ κύκλον θεᾶς, ἀνθοφόρον ἀνʼ ἄλσος παίζοντες οἷς μετουσία θεοφιλοῦς ἑορτῆς· ἐγὼ δὲ σὺν ταῖσιν κόραις εἶμι καὶ γυναιξίν, οὗ παννυχίζουσιν θεᾷ, φέγγος ἱερὸν οἴσων.
ΧΟΡΌΣ: χωρῶμεν ἐς πολυρρόδους λειμῶνας ἀνθεμώδεις, τὸν ἡμέτερον τρόπον τὸν καλλιχορώτατον παίζοντες, ὃν ὄλβιαι Μοῖραι ξυνάγουσιν.
ΧΟΡΌΣ: μόνοις γὰρ ἡμῖν ἥλιος καὶ φέγγος ἱλαρόν ἐστιν, ὅσοι μεμυήμεθʼ εὐ- σεβῆ τε διήγομεν τρόπον περὶ τοὺς ξένους καὶ τοὺς ἰδιώτας.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: ἄγε δὴ τίνα τρόπον τὴν θύραν κόψω; τίνα; πῶς ἐνθάδʼ ἄρα κόπτουσιν οὑπιχώριοι;
ΞΑΝΘΊΑΣ: οὐ μὴ διατρίψεις, ἀλλὰ γεύσει τῆς θύρας, καθʼ Ἡρακλέα τὸ σχῆμα καὶ τὸ λῆμʼ ἔχων.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: παῖ παῖ.
ἌΙΑΚΟΣ: τίς οὗτος;
Part 15
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: Ἡρακλῆς ὁ καρτερός.
ἌΙΑΚΟΣ: ὦ βδελυρὲ κἀναίσχυντε καὶ τολμηρὲ σὺ καὶ μιαρὲ καὶ παμμίαρε καὶ μιαρώτατε, ὃς τὸν κύνʼ ἡμῶν ἐξελάσας τὸν Κέρβερον ἀπῇξας ἄγχων κἀποδρὰς ᾤχου λαβών, ὃν ἐγὼ ʼφύλαττον. ἀλλὰ νῦν ἔχει μέσος· τοία Στυγός σε μελανοκάρδιος πέτρα Ἀχερόντιός τε σκόπελος αἱματοσταγὴς φρουροῦσι, Κωκυτοῦ τε περίδρομοι κύνες, ἔχιδνά θʼ ἑκατογκέφαλος, ἣ τὰ σπλάγχνα σου διασπαράξει, πλευμόνων τʼ ἀνθάψεται Ταρτησία μύραινα· τὼ νεφρὼ δέ σου αὐτοῖσιν ἐντέροισιν ᾑματωμένω διασπάσονται Γοργόνες Τειθράσιαι, ἐφʼ ἃς ἐγὼ δρομαῖον ὁρμήσω πόδα.
ΞΑΝΘΊΑΣ: οὗτος τί δέδρακας;
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: ἐγκέχοδα· κάλει θεόν.
ΞΑΝΘΊΑΣ: ὦ καταγέλαστʼ οὔκουν ἀναστήσει ταχὺ πρίν τινά σʼ ἰδεῖν ἀλλότριον;
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: ἀλλʼ ὡρακιῶ. ἀλλʼ οἶσε πρὸς τὴν καρδίαν μου σφογγιάν.
ΞΑΝΘΊΑΣ: ἰδοὺ λαβέ, προσθοῦ.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: ποῦ ʼστιν;
ΞΑΝΘΊΑΣ: ὦ χρυσοῖ θεοὶ ἐνταῦθʼ ἔχεις τὴν καρδίαν;
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: δείσασα γὰρ ἐς τὴν κάτω μου κοιλίαν καθείρπυσεν.
ΞΑΝΘΊΑΣ: ὦ δειλότατε θεῶν σὺ κἀνθρώπων.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: ἐγώ; πῶς δειλὸς ὅστις σφογγιὰν ᾔτησά σε; οὐκ ἂν ἕτερός γʼ αὔτʼ ἠργάσατʼ ἀνήρ.
ΞΑΝΘΊΑΣ: ἀλλὰ τί;
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: κατέκειτʼ ἂν ὀσφραινόμενος, εἴπερ δειλὸς ἦν· ἐγὼ δʼ ἀνέστην καὶ προσέτʼ ἀπεψησάμην.
ΞΑΝΘΊΑΣ: ἀνδρεῖά γʼ ὦ Πόσειδον.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: οἶμαι νὴ Δία. σὺ δʼ οὐκ ἔδεισας τὸν ψόφον τῶν ῥημάτων καὶ τὰς ἀπειλάς;
ΞΑΝΘΊΑΣ: οὐ μὰ Δίʼ οὐδʼ ἐφρόντισα.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: ἴθι νυν ἐπειδὴ ληματίας κἀνδρεῖος εἶ, σὺ μὲν γενοῦ ʼγὼ τὸ ῥόπαλον τουτὶ λαβὼν καὶ τὴν λεοντῆν, εἴπερ ἀφοβόσπλαγχνος εἶ· ἐγὼ δʼ ἔσομαί σοι σκευοφόρος ἐν τῷ μέρει.
ΞΑΝΘΊΑΣ: φέρε δὴ ταχέως αὔτʼ· οὐ γὰρ ἀλλὰ πειστέον· καὶ βλέψον ἐς τὸν Ἡρακλειοξανθίαν, εἰ δειλὸς ἔσομαι καὶ κατὰ σὲ τὸ λῆμʼ ἔχων.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: μὰ Δίʼ ἀλλʼ ἀληθῶς οὑκ Μελίτης μαστιγίας. φέρε νυν ἐγὼ τὰ στρώματʼ αἴρωμαι ταδί.
Part 16
ΘΕΡΆΠΑΙΝΑ: ὦ φίλταθʼ ἥκεις Ἡράκλεις; δεῦρʼ εἴσιθι. ἡ γὰρ θεός σʼ ὡς ἐπύθεθʼ ἥκοντʼ, εὐθέως ἔπεττεν ἄρτους, ἧψε κατερεικτῶν χύτρας ἔτνους δύʼ ἢ τρεῖς, βοῦν ἀπηνθράκιζʼ ὅλον, πλακοῦντας ὤπτα κολλάβους. ἀλλʼ εἴσιθι.
ΞΑΝΘΊΑΣ: κάλλιστʼ, ἐπαινῶ.
ΘΕΡΆΠΑΙΝΑ: μὰ τὸν Ἀπόλλω οὐ μή σʼ ἐγὼ περιόψομἀπελθόντʼ, ἐπεί τοι καὶ κρέα ἀνέβραττεν ὀρνίθεια, καὶ τραγήματα ἔφρυγε, κᾦνον ἀνεκεράννυ γλυκύτατον. ἀλλʼ εἴσιθʼ ἅμʼ ἐμοί.
ΞΑΝΘΊΑΣ: πάνυ καλῶς.
ΘΕΡΆΠΑΙΝΑ: ληρεῖς ἔχων οὐ γάρ σʼ ἀφήσω. καὶ γὰρ αὐλητρίς γέ σοι ἥδʼ ἔνδον ἔσθʼ ὡραιοτάτη κὠρχηστρίδες ἕτεραι δύʼ ἢ τρεῖς.
ΞΑΝΘΊΑΣ: πῶς λέγεις; ὀρχηστρίδες;
ΘΕΡΆΠΑΙΝΑ: ἡβυλλιῶσαι κἄρτι παρατετιλμέναι. ἀλλʼ εἴσιθʼ, ὡς ὁ μάγειρος ἤδη τὰ τεμάχη ἔμελλʼ ἀφαιρεῖν χἠ τράπεζʼ εἰσῄρετο.
ΞΑΝΘΊΑΣ: ἴθι νυν φράσον πρώτιστα ταῖς ὀρχηστρίσιν ταῖς ἔνδον οὔσαις αὐτὸς ὅτι εἰσέρχομαι. ὁ παῖς ἀκολούθει δεῦρο τὰ σκεύη φέρων.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: ἐπίσχες οὗτος. οὔ τί που σπουδὴν ποιεῖ, ὁτιή σε παίζων Ἡρακλέα ʼνεσκεύασα; οὐ μὴ φλυαρήσεις ἔχων ὦ Ξανθία, ἀλλʼ ἀράμενος οἴσεις πάλιν τὰ στρώματα.
ΞΑΝΘΊΑΣ: τί δʼ ἔστιν; οὔ τι πού μʼ ἀφελέσθαι διανοεῖ ἅδωκας αὐτός;
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: οὐ τάχʼ, ἀλλʼ ἤδη ποιῶ. κατάθου τὸ δέρμα.
ΞΑΝΘΊΑΣ: ταῦτʼ ἐγὼ μαρτύρομαι καὶ τοῖς θεοῖσιν ἐπιτρέπω.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: ποίοις θεοῖς; τὸ δὲ προσδοκῆσαί σʼ οὐκ ἀνόητον καὶ κενὸν ὡς δοῦλος ὢν καὶ θνητὸς Ἀλκμήνης ἔσει;
ΞΑΝΘΊΑΣ: ἀμέλει καλῶς· ἔχʼ αὔτʼ. ἴσως γάρ τοί ποτε ἐμοῦ δεηθείης ἄν, εἰ θεὸς θέλοι.
ΧΟΡΌΣ: ταῦτα μὲν πρὸς ἀνδρός ἐστι νοῦν ἔχοντος καὶ φρένας καὶ πολλὰ περιπεπλευκότος, μετακυλίνδειν αὑτὸν ἀεὶ πρὸς τὸν εὖ πράττοντα τοῖχον μᾶλλον ἢ γεγραμμένην εἰκόνʼ ἑστάναι, λαβόνθʼ ἓν σχῆμα· τὸ δὲ μεταστρέφεσθαι πρὸς τὸ μαλθακώτερον δεξιοῦ πρὸς ἀνδρός ἐστι καὶ φύσει Θηραμένους.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: οὐ γὰρ ἂν γέλοιον ἦν, εἰ Ξανθίας μὲν δοῦλος ὢν ἐν στρώμασιν Μιλησίοις ἀνατετραμμένος κυνῶν ὀρ- χηστρίδʼ εἶτʼ ᾔτησεν ἀμίδʼ, ἐγὼ δὲ πρὸς τοῦτον βλέπων τοὐρεβίνθου ʼδραττόμην, οὗ- τος δʼ ἅτʼ ὢν αὐτὸς πανοῦργος εἶδε, κᾆτʼ ἐκ τῆς γνάθου πὺξ πατάξας μοὐξέκοψε τοῦ χοροῦ τοὺς προσθίους;
ΠΑΝΔΟΚΕΥΤΡΊΑ: Πλαθάνη Πλαθάνη δεῦρʼ ἔλθʼ, ὁ πανοῦργος οὑτοσί, ὃς ἐς τὸ πανδοκεῖον εἰσελθών ποτε ἑκκαίδεκʼ ἄρτους κατέφαγʼ ἡμῶν.
ΠΛΑΘΆΝΗ: νὴ Δία ἐκεῖνος αὐτὸς δῆτα.
ΞΑΝΘΊΑΣ: κακὸν ἥκει τινί.
ΠΑΝΔΟΚΕΥΤΡΊΑ: καὶ κρέα γε πρὸς τούτοισιν ἀνάβραστʼ εἴκοσιν ἀνʼ ἡμιωβολιαῖα.
Part 17
ΞΑΝΘΊΑΣ: δώσει τις δίκην.
ΠΑΝΔΟΚΕΥΤΡΊΑ: καὶ τὰ σκόροδα τὰ πολλά.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: ληρεῖς ὦ γύναι κοὐκ οἶσθʼ ὅ τι λέγεις.
ΠΑΝΔΟΚΕΥΤΡΊΑ: οὐ μὲν οὖν με προσεδόκας, ὁτιὴ κοθόρνους εἶχες, ἂν γνῶναί σʼ ἔτι; τί δαί; τὸ πολὺ τάριχος οὐκ εἴρηκά πω.
ΠΛΑΘΆΝΗ: μὰ Δίʼ οὐδὲ τὸν τυρόν γε τὸν χλωρὸν τάλαν, ὃν οὗτος αὐτοῖς τοῖς ταλάροις κατήσθιεν
ΠΑΝΔΟΚΕΥΤΡΊΑ: κἄπειτʼ ἐπειδὴ τἀργύριον ἐπραττόμην, ἔβλεψεν ἔς με δριμὺ κἀμυκᾶτό γε.
ΞΑΝΘΊΑΣ: τούτου πάνυ τοὔργον· οὗτος ὁ τρόπος πανταχοῦ.
ΠΑΝΔΟΚΕΥΤΡΊΑ: καὶ τὸ ξίφος γʼ ἐσπᾶτο μαίνεσθαι δοκῶν.
ΠΛΑΘΆΝΗ: νὴ Δία τάλαινα.
ΠΑΝΔΟΚΕΥΤΡΊΑ: νὼ δὲ δεισάσα γέ που ἐπὶ τὴν κατήλιφʼ εὐθὺς ἀνεπηδήσαμεν· ὁ δʼ ᾤχετʼ ἐξᾴξας γε τὰς ψιάθους λαβών.
ΞΑΝΘΊΑΣ: καὶ τοῦτο τούτου τοὔργον.
ΠΛΑΘΆΝΗ: ἀλλʼ ἐχρῆν τι δρᾶν.
ΠΑΝΔΟΚΕΥΤΡΊΑ: ἴθι δὴ κάλεσον τὸν προστάτην Κλέωνά μοι.
ΠΛΑΘΆΝΗ: σὺ δʼ ἔμοιγʼ ἐάνπερ ἐπιτύχῃς Ὑπέρβολον, ἵνʼ αὐτὸν ἐπιτρίψωμεν.
ΠΑΝΔΟΚΕΥΤΡΊΑ: ὦ μιαρὰ φάρυξ, ὡς ἡδέως ἄν σου λίθῳ τοὺς γομφίους κόπτοιμʼ ἄν, οἷς μου κατέφαγες τὰ φορτία.
ΠΛΑΘΆΝΗ: ἐγὼ δέ γʼ ἐς τὸ βάραθρον ἐμβάλοιμί σε.
ΠΑΝΔΟΚΕΥΤΡΊΑ: ἐγὼ δὲ τὸν λάρυγγʼ ἂν ἐκτέμοιμί σου δρέπανον λαβοῦσʼ, ᾧ τὰς χόλικας κατέσπασας.
ΠΛΑΘΆΝΗ: ἀλλʼ εἶμʼ ἐπὶ τὸν Κλέωνʼ, ὃς αὐτοῦ τήμερον ἐκπηνιεῖται ταῦτα προσκαλούμενος.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: κάκιστʼ ἀπολοίμην, Ξανθίαν εἰ μὴ φιλῶ.
ΞΑΝΘΊΑΣ: οἶδʼ οἶδα τὸν νοῦν· παῦε παῦε τοῦ λόγου. οὐκ ἂν γενοίμην Ἡρακλῆς ἄν.
Part 18
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: μηδαμῶς ὦ Ξανθίδιον.
ΞΑΝΘΊΑΣ: καὶ πῶς ἂν Ἀλκμήνης ἐγὼ υἱὸς γενοίμην δοῦλος ἅμα καὶ θνητὸς ὤν;
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: οἶδʼ οἶδʼ ὅτι θυμοῖ, καὶ δικαίως αὐτὸ δρᾷς· κἂν εἴ με τύπτοις, οὐκ ἂν ἀντείποιμί σοι. ἀλλʼ ἤν σε τοῦ λοιποῦ ποτʼ ἀφέλωμαι χρόνου, πρόρριζος αὐτός, ἡ γυνή, τὰ παιδία, κάκιστʼ ἀπολοίμην, κἀρχέδημος ὁ γλάμων.
ΞΑΝΘΊΑΣ: δέχομαι τὸν ὅρκον κἀπὶ τούτοις λαμβάνω.
ΧΟΡΌΣ: νῦν σὸν ἔργον ἔστʼ, ἐπειδὴ τὴν στολὴν εἴληφας ἥνπερ εἶχες ἐξ ἀρχῆς πάλιν, ἀνανεάζειν [...] καὶ βλέπειν αὖθις τὸ δεινόν, τοῦ θεοῦ μεμνημένον ᾧπερ εἰκάζεις σεαυτόν. εἰ δὲ παραληρῶν ἁλώσει κἀκβαλεῖς τι μαλθακόν, αὖθις αἴρεσθαί σʼ ἀνάγκη ʼσται πάλιν τὰ στρώματα.
ΞΑΝΘΊΑΣ: οὐ κακῶς ὦνδρες παραινεῖτʼ, ἀλλὰ καὐτὸς τυγχάνω ταῦτʼ ἄρτι συννοούμενος. ὅτι μὲν οὖν, ἢν χρηστὸν ᾖ τι, ταῦτʼ ἀφαιρεῖσθαι πάλιν πειράσεταί μʼ εὖ οἶδʼ ὅτι. ἀλλʼ ὅμως ἐγὼ παρέξω ʼμαυτὸν ἀνδρεῖον τὸ λῆμα καὶ βλέποντʼ ὀρίγανον. δεῖν δʼ ἔοικεν, ὡς ἀκούω τῆς θύρας καὶ δὴ ψόφον.
ἌΙΑΚΟΣ: ξυνδεῖτε ταχέως τουτονὶ τὸν κυνοκλόπον, ἵνα δῷ δίκην· ἀνύετον.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: ἥκει τῳ κακόν.
ΞΑΝΘΊΑΣ: οὐκ ἐς κόρακας; μὴ πρόσιτον.
ἌΙΑΚΟΣ: εἶεν, καὶ μάχει; ὁ Διτύλας χὠ Σκεβλύας χὠ Παρδόκας χωρεῖτε δευρὶ καὶ μάχεσθε τουτῳί.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: εἶτʼ οὐχὶ δεινὰ ταῦτα, τύπτειν τουτονὶ κλέπτοντα πρὸς τἀλλότρια;
ἌΙΑΚΟΣ: μἀλλʼ ὑπερφυᾶ.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: σχέτλια μὲν οὖν καὶ δεινά.
ΞΑΝΘΊΑΣ: καὶ μὴν νὴ Δία εἰ πώποτʼ ἦλθον δεῦρʼ, ἐθέλω τεθνηκέναι, ἢ ʼκλεψα τῶν σῶν ἄξιόν τι καὶ τριχός. καί σοι ποιήσω πρᾶγμα γενναῖον πάνυ· βασάνιζε γὰρ τὸν παῖδα τουτονὶ λαβών, κἄν ποτέ μʼ ἕλῃς ἀδικοῦντʼ, ἀπόκτεινόν μʼ ἄγων.
ἌΙΑΚΟΣ: καὶ πῶς βασανίσω;
ΞΑΝΘΊΑΣ: πάντα τρόπον, ἐν κλίμακι δήσας κρεμάσας ὑστριχίδι μαστιγῶν, δέρων, στρεβλῶν, ἔτι δʼ ἐς τὰς ῥῖνας ὄξος ἐγχέων, πλίνθους ἐπιτιθείς, πάντα τἄλλα, πλὴν πράσῳ μὴ τύπτε τοῦτον μηδὲ γητείῳ νέῳ.
ἌΙΑΚΟΣ: δίκαιος ὁ λόγος· κἄν τι πηρώσω γέ σου τὸν παῖδα τύπτων, τἀργύριόν σοι κείσεται.
ΞΑΝΘΊΑΣ: μὴ δῆτʼ ἔμοιγʼ. οὕτω δὲ βασάνιζʼ ἀπαγαγών.
ἌΙΑΚΟΣ: αὐτοῦ μὲν οὖν, ἵνα σοὶ κατʼ ὀφθαλμοὺς λέγῃ. κατάθου σὺ τὰ σκεύη ταχέως, χὤπως ἐρεῖς ἐνταῦθα μηδὲν ψεῦδος.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: ἀγορεύω τινὶ ἐμὲ μὴ βασανίζειν ἀθάνατον ὄντʼ· εἰ δὲ μή, αὐτὸς σεαυτὸν αἰτιῶ.
Part 19
ἌΙΑΚΟΣ: λέγεις δὲ τί;
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: ἀθάνατος εἶναί φημι Διόνυσος Διός, τοῦτον δὲ δοῦλον.
ἌΙΑΚΟΣ: ταῦτʼ ἀκούεις;
ΞΑΝΘΊΑΣ: φήμʼ ἐγώ. καὶ πολύ γε μᾶλλόν ἐστι μαστιγωτέος· εἴπερ θεὸς γάρ ἐστιν, οὐκ αἰσθήσεται.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: τί δῆτʼ, ἐπειδὴ καὶ σὺ φῂς εἶναι θεός, οὐ καὶ σὺ τύπτει τὰς ἴσας πληγὰς ἐμοί;
ΞΑΝΘΊΑΣ: δίκαιος ὁ λόγος· χὠπότερόν γʼ ἂν νῷν ἴδῃς κλαύσαντα πρότερον ἢ προτιμήσαντά τι τυπτόμενον, εἶναι τοῦτον ἡγοῦ μὴ θεόν.
ἌΙΑΚΟΣ: οὐκ ἔσθʼ ὅπως οὐκ εἶ σὺ γεννάδας ἀνήρ· χωρεῖς γὰρ ἐς τὸ δίκαιον. ἀποδύεσθε δή.
ΞΑΝΘΊΑΣ: πῶς οὖν βασανιεῖς νὼ δικαίως;
ἌΙΑΚΟΣ: ῥᾳδίως· πληγὴν παρὰ πληγὴν ἑκάτερον.
ΞΑΝΘΊΑΣ: καλῶς λέγεις.
ἌΙΑΚΟΣ: ἰδού.
ΞΑΝΘΊΑΣ: σκόπει νυν ἤν μʼ ὑποκινήσαντʼ ἴδῃς.
ἌΙΑΚΟΣ: ἤδη ʼπάταξά σʼ.
ΞΑΝΘΊΑΣ: οὐ μὰ Δίʼ.
ἌΙΑΚΟΣ: οὐδʼ ἐμοὶ δοκεῖς. ἀλλʼ εἶμʼ ἐπὶ τονδὶ καὶ πατάξω.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: πηνίκα;
ἌΙΑΚΟΣ: καὶ δὴ ʼπάταξα.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: κᾆτα πῶς οὐκ ἔπταρον;
ἌΙΑΚΟΣ: οὐκ οἶδα· τουδὶ δʼ αὖθις ἀποπειράσομαι.
ΞΑΝΘΊΑΣ: οὔκουν ἀνύσεις τι; ἀτταταῖ.
Part 20
ἌΙΑΚΟΣ: τί τἀτταταῖ; μῶν ὠδυνήθης;
ΞΑΝΘΊΑΣ: οὐ μὰ Δίʼ ἀλλʼ ἐφρόντισα ὁπόθʼ Ἡράκλεια τἀν Διομείοις γίγνεται.
ἌΙΑΚΟΣ: ἅνθρωπος ἱερός. δεῦρο πάλιν βαδιστέον.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: ἰοὺ ἰού.
ἌΙΑΚΟΣ: τί ἔστιν;
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: ἱππέας ὁρῶ.
ἌΙΑΚΟΣ: τί δῆτα κλάεις;
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: κρομμύων ὀσφραίνομαι.
ἌΙΑΚΟΣ: ἐπεὶ προτιμᾷς γʼ οὐδέν.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: οὐδέν μοι μέλει.
ἌΙΑΚΟΣ: βαδιστέον τἄρʼ ἐστὶν ἐπὶ τονδὶ πάλιν.
ΞΑΝΘΊΑΣ: οἴμοι.
ἌΙΑΚΟΣ: τί ἔστι;
ΞΑΝΘΊΑΣ: τὴν ἄκανθαν ἔξελε.
ἌΙΑΚΟΣ: τί τὸ πρᾶγμα τουτί; δεῦρο πάλιν βαδιστέον.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: Ἄπολλον—ὅς που Δῆλον ἢ Πυθῶνʼ ἔχεις.
ΞΑΝΘΊΑΣ: ἤλγησεν· οὐκ ἤκουσας;
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: οὐκ ἔγωγʼ, ἐπεὶ ἴαμβον Ἱππώνακτος ἀνεμιμνῃσκόμην.
ΞΑΝΘΊΑΣ: οὐδὲν ποιεῖς γάρ· ἀλλὰ τὰς λαγόνας σπόδει.
ἌΙΑΚΟΣ: μὰ τὸν Δίʼ ἀλλʼ ἤδη πάρεχε τὴν γαστέρα.
Part 21
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: Πόσειδον
ΞΑΝΘΊΑΣ: ἤλγησέν τις.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: ὃς Αἰγαίου πρῶνας ἢ γλαυκᾶς μέδεις ἁλὸς ἐν βένθεσιν.
ἌΙΑΚΟΣ: οὔ τοι μὰ τὴν Δήμητρα δύναμαί πω μαθεῖν ὁπότερος ὑμῶν ἐστι θεός. ἀλλʼ εἴσιτον· ὁ δεσπότης γὰρ αὐτὸς ὑμᾶς γνώσεται χἠ Φερρέφατθʼ, ἅτʼ ὄντε κἀκείνω θεώ.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: ὀρθῶς λέγεις· ἐβουλόμην δʼ ἂν τοῦτό σε πρότερον νοῆσαι, πρὶν ἐμὲ τὰς πληγὰς λαβεῖν.
ΧΟΡΌΣ: Μοῦσα χορῶν ἱερῶν· ἐπίβηθι καὶ ἔλθʼ ἐπὶ τέρψιν ἀοιδᾶς ἐμᾶς, τὸν πολὺν ὀψομένη λαῶν· ὄχλον, οὗ σοφίαι μυρίαι κάθηνται φιλοτιμότεραι Κλεοφῶντος, ἐφʼ οὗ δὴ χείλεσιν ἀμφιλάλοις δεινὸν ἐπιβρέμεται Θρῃκία χελιδὼν †ἐπὶ βάρβαρον ἑζομένη πέταλον· † κελαδεῖ δʼ ἐπίκλαυτον ἀηδόνιον νόμον, ὡς ἀπολεῖται, κἂν ἴσαι γένωνται.
ΧΟΡΌΣ: τὸν ἱερὸν χορὸν δίκαιόν ἐστι χρηστὰ τῇ πόλει ξυμπαραινεῖν καὶ διδάσκειν. πρῶτον οὖν ἡμῖν δοκεῖ ἐξισῶσαι τοὺς πολίτας κἀφελεῖν τὰ δείματα, κεἴ τις ἥμαρτε σφαλείς τι Φρυνίχου παλαίσμασιν, ἐγγενέσθαι φημὶ χρῆναι τοῖς ὀλισθοῦσιν τότε αἰτίαν ἐκθεῖσι λῦσαι τὰς πρότερον ἁμαρτίας. εἶτʼ ἄτιμόν φημι χρῆναι μηδένʼ εἶνʼ ἐν τῇ πόλει· καὶ γὰρ αἰσχρόν ἐστι τοὺς μὲν ναυμαχήσαντας μίαν καὶ Πλαταιᾶς εὐθὺς εἶναι κἀντὶ δούλων δεσπότας. κοὐδὲ ταῦτʼ ἔγωγʼ ἔχοιμʼ ἂν μὴ οὐ καλῶς φάσκειν ἔχειν, ἀλλʼ ἐπαινῶ· μόνα γὰρ αὐτὰ νοῦν ἔχοντʼ ἐδράσατε. πρὸς δὲ τούτοις εἰκὸς ὑμᾶς, οἳ μεθʼ ὑμῶν πολλὰ δὴ χοἰ πατέρες ἐναυμάχησαν καὶ προσήκουσιν γένει, τὴν μίαν ταύτην παρεῖναι ξυμφορὰν αἰτουμένοις. ἀλλὰ τῆς ὀργῆς ἀνέντες ὦ σοφώτατοι φύσει πάντας ἀνθρώπους ἑκόντες συγγενεῖς κτησώμεθα κἀπιτίμους καὶ πολίτας, ὅστις ἂν ξυνναυμαχῇ. εἰ δὲ ταῦτʼ ὀγκωσόμεσθα κἀποσεμνυνούμεθα, τὴν πόλιν καὶ ταῦτʼ ἔχοντες κυμάτων ἐν ἀγκάλαις, ὑστέρῳ χρόνῳ ποτʼ αὖθις εὖ φρονεῖν οὐ δόξομεν.
ΧΟΡΌΣ: εἰ δʼ ἐγὼ ὀρθὸς ἰδεῖν βίον ἀνέρος ἢ τρόπον ὅστις ἔτʼ οἰμώξεται, οὐ πολὺν οὐδʼ ὁ πίθηκος οὗτος ὁ νῦν ἐνοχλῶν, Κλειγένης ὁ μικρός, ὁ πονηρότατος βαλανεὺς ὁπόσοι κρατοῦσι κυκησιτέφρου ψευδολίτρου κονίας καὶ Κιμωλίας γῆς, χρόνον ἐνδιατρίψει· ἰδὼν δὲ τάδʼ οὐκ εἰρηνικὸς ἔσθʼ, ἵνα μή ποτε κἀποδυθῇ μεθύων ἄνευ ξύλου βαδίζων.
ΧΟΡΌΣ: πολλάκις γʼ ἡμῖν ἔδοξεν ἡ πόλις πεπονθέναι ταὐτὸν ἔς τε τῶν πολιτῶν τοὺς καλούς τε κἀγαθοὺς ἔς τε τἀρχαῖον νόμισμα καὶ τὸ καινὸν χρυσίον. οὔτε γὰρ τούτοισιν οὖσιν οὐ κεκιβδηλευμένοις, ἀλλὰ καλλίστοις ἁπάντων, ὡς δοκεῖ, νομισμάτων καὶ μόνοις ὀρθῶς κοπεῖσι καὶ κεκωδωνισμένοις ἔν τε τοῖς Ἕλλησι καὶ τοῖς βαρβάροισι πανταχοῦ χρώμεθʼ οὐδέν, ἀλλὰ τούτοις τοῖς πονηροῖς χαλκίοις χθές τε καὶ πρώην κοπεῖσι τῷ κακίστῳ κόμματι. τῶν πολιτῶν θʼ οὓς μὲν ἴσμεν εὐγενεῖς καὶ σώφρονας ἄνδρας ὄντας καὶ δικαίους καὶ καλούς τε κἀγαθοὺς καὶ τραφέντας ἐν παλαίστραις καὶ χοροῖς καὶ μουσικῇ, προυσελοῦμεν, τοῖς δὲ χαλκοῖς καὶ ξένοις καὶ πυρρίαις καὶ πονηροῖς κἀκ πονηρῶν εἰς ἅπαντα χρώμεθα ὑστάτοις ἀφιγμένοισιν, οἷσιν ἡ πόλις πρὸ τοῦ οὐδὲ φαρμακοῖσιν εἰκῇ ῥᾳδίως ἐχρήσατʼ ἄν. ἀλλὰ καὶ νῦν ὦνόητοι μεταβαλόντες τοὺς τρόπους χρῆσθε τοῖς χρηστοῖσιν αὖθις· καὶ κατορθώσασι γὰρ εὔλογον, κἄν τι σφαλῆτʼ, ἐξ ἀξίου γοῦν τοῦ ξύλου, ἤν τι καὶ πάσχητε, πάσχειν τοῖς σοφοῖς δοκήσετε.
ἌΙΑΚΟΣ: νὴ τὸν Δία τὸν σωτῆρα γεννάδας ἀνὴρ ὁ δεσπότης σου.
ΞΑΝΘΊΑΣ: πῶς γὰρ οὐχὶ γεννάδας, ὅστις γε πίνειν οἶδε καὶ βινεῖν μόνον;
ἌΙΑΚΟΣ: τὸ δὲ μὴ πατάξαι σʼ ἐξελεγχθέντʼ ἄντικρυς, ὅτι δοῦλος ὢν ἔφασκες εἶναι δεσπότης.
ΞΑΝΘΊΑΣ: ᾤμωξε μέντἄν.
ἌΙΑΚΟΣ: τοῦτο μέντοι δουλικὸν εὐθὺς πεποίηκας, ὅπερ ἐγὼ χαίρω ποιῶν.
ΞΑΝΘΊΑΣ: χαίρεις, ἱκετεύω;
ἌΙΑΚΟΣ: μἀλλʼ ἐποπτεύειν δοκῶ, ὅταν καταράσωμαι λάθρᾳ τῷ δεσπότῃ.
ΞΑΝΘΊΑΣ: τί δὲ τονθορύζων, ἡνίκʼ ἂν πληγὰς λαβὼν πολλὰς ἀπίῃς θύραζε;
ἌΙΑΚΟΣ: καὶ τοῦθʼ ἥδομαι.
ΞΑΝΘΊΑΣ: τί δὲ πολλὰ πράττων;
ἌΙΑΚΟΣ: ὡς μὰ Δίʼ οὐδὲν οἶδʼ ἐγώ.
Part 22
ΞΑΝΘΊΑΣ: ὁμόγνιε Ζεῦ· καὶ παρακούων δεσποτῶν ἅττʼ ἂν λαλῶσι;
ἌΙΑΚΟΣ: μἀλλὰ πλεῖν ἢ μαίνομαι.
ΞΑΝΘΊΑΣ: τί δὲ τοῖς θύραζε ταῦτα καταλαλῶν;
ἌΙΑΚΟΣ: ἐγώ; μὰ Δίʼ ἀλλʼ ὅταν δρῶ τοῦτο, κἀκμιαίνομαι.
ΞΑΝΘΊΑΣ: ὦ Φοῖβʼ Ἄπολλον ἔμβαλέ μοι τὴν δεξιάν, καὶ δὸς κύσαι καὐτὸς κύσον, καί μοι φράσον πρὸς Διός, ὃς ἡμῖν ἐστιν ὁμομαστιγίας, τίς οὗτος οὕνδον ἐστὶ θόρυβος καὶ βοὴ χὠ λοιδορησμός;
ἌΙΑΚΟΣ: Αἰσχύλου κεὐριπίδου.
ΞΑΝΘΊΑΣ: ἆ.
ἌΙΑΚΟΣ: πρᾶγμα πρᾶγμα μέγα κεκίνηται μέγα ἐν τοῖς νεκροῖσι καὶ στάσις πολλὴ πάνυ.
ΞΑΝΘΊΑΣ: ἐκ τοῦ;
ἌΙΑΚΟΣ: νόμος τις ἐνθάδʼ ἐστὶ κείμενος ἀπὸ τῶν τεχνῶν ὅσαι μεγάλαι καὶ δεξιαί, τὸν ἄριστον ὄντα τῶν ἑαυτοῦ συντέχνων σίτησιν αὐτὸν ἐν πρυτανείῳ λαμβάνειν θρόνον τε τοῦ Πλούτωνος ἑξῆς—
ΞΑΝΘΊΑΣ: μανθάνω.
ἌΙΑΚΟΣ: ἕως ἀφίκοιτο τὴν τέχνην σοφώτερος ἕτερός τις αὐτοῦ· τότε δὲ παραχωρεῖν ἔδει.
ΞΑΝΘΊΑΣ: τί δῆτα τουτὶ τεθορύβηκεν Αἰσχύλον;
ἌΙΑΚΟΣ: ἐκεῖνος εἶχε τὸν τραγῳδικὸν θρόνον, ὡς ὢν κράτιστος τὴν τέχνην.
ΞΑΝΘΊΑΣ: νυνὶ δὲ τίς;
ἌΙΑΚΟΣ: ὅτε δὴ κατῆλθʼ Εὐριπίδης, ἐπεδείκνυτο τοῖς λωποδύταις καὶ τοῖσι βαλλαντιοτόμοις καὶ τοῖσι πατραλοίαισι καὶ τοιχωρύχοις, ὅπερ ἔστʼ ἐν Ἅιδου πλῆθος, οἱ δʼ ἀκροώμενοι τῶν ἀντιλογιῶν καὶ λυγισμῶν καὶ στροφῶν ὑπερεμάνησαν κἀνόμισαν σοφώτατον· κἄπειτʼ ἐπαρθεὶς ἀντελάβετο τοῦ θρόνου, ἵνʼ Αἰσχύλος καθῆστο.
ΞΑΝΘΊΑΣ: κοὐκ ἐβάλλετο;
ἌΙΑΚΟΣ: μὰ Δίʼ ἀλλʼ ὁ δῆμος ἀνεβόα κρίσιν ποιεῖν ὁπότερος εἴη τὴν τέχνην σοφώτερος.
ΞΑΝΘΊΑΣ: ὁ τῶν πανούργων;
ἌΙΑΚΟΣ: νὴ Δίʼ οὐράνιόν γʼ ὅσον.
Part 23
ΞΑΝΘΊΑΣ: μετʼ Αἰσχύλου δʼ οὐκ ἦσαν ἕτεροι σύμμαχοι;
ἌΙΑΚΟΣ: ὀλίγον τὸ χρηστόν ἐστιν, ὥσπερ ἐνθάδε.
ΞΑΝΘΊΑΣ: τί δῆθʼ ὁ Πλούτων δρᾶν παρασκευάζεται;
ἌΙΑΚΟΣ: ἀγῶνα ποιεῖν αὐτίκα μάλα καὶ κρίσιν κἄλεγχον αὐτῶν τῆς τέχνης.
ΞΑΝΘΊΑΣ: κἄπειτα πῶς οὐ καὶ Σοφοκλέης ἀντελάβετο τοῦ θρόνου;
ἌΙΑΚΟΣ: μὰ Δίʼ οὐκ ἐκεῖνος, ἀλλʼ ἔκυσε μὲν Αἰσχύλον, ὅτε δὴ κατῆλθε, κἀνέβαλε τὴν δεξιάν, κἀκεῖνος ὑπεχώρησεν αὐτῷ τοῦ θρόνου· νυνὶ δʼ ἔμελλεν, ὡς ἔφη Κλειδημίδης, ἔφεδρος καθεδεῖσθαι· κἂν μὲν Αἰσχύλος κρατῇ, ἕξειν κατὰ χώραν· εἰ δὲ μή, περὶ τῆς τέχνης διαγωνιεῖσθʼ ἔφασκε πρός γʼ Εὐριπίδην.
ΞΑΝΘΊΑΣ: τὸ χρῆμʼ ἄρʼ ἔσται;
ἌΙΑΚΟΣ: νὴ Δίʼ ὀλίγον ὕστερον. κἀνταῦθα δὴ τὰ δεινὰ κινηθήσεται. καὶ γὰρ ταλάντῳ μουσικὴ σταθμήσεται—
ΞΑΝΘΊΑΣ: τί δέ; μειαγωγήσουσι τὴν τραγῳδίαν;
ἌΙΑΚΟΣ: καὶ κανόνας ἐξοίσουσι καὶ πήχεις ἐπῶν καὶ πλαίσια ξύμπτυκτα—
ΞΑΝΘΊΑΣ: πλινθεύσουσι γάρ;
ἌΙΑΚΟΣ: καὶ διαμέτρους καὶ σφῆνας. ὁ γὰρ Εὐριπίδης κατʼ ἔπος βασανιεῖν φησι τὰς τραγῳδίας.
ΞΑΝΘΊΑΣ: ἦ που βαρέως οἶμαι τὸν Αἰσχύλον φέρειν.
ἌΙΑΚΟΣ: ἔβλεψε γοῦν ταυρηδὸν ἐγκύψας κάτω.
ΞΑΝΘΊΑΣ: κρινεῖ δὲ δὴ τίς ταῦτα;
ἌΙΑΚΟΣ: τοῦτʼ ἦν δύσκολον· σοφῶν γὰρ ἀνδρῶν ἀπορίαν ηὑρισκέτην. οὔτε γὰρ Ἀθηναίοισι συνέβαινʼ Αἰσχύλος—
ΞΑΝΘΊΑΣ: πολλοὺς ἴσως ἐνόμιζε τοὺς τοιχωρύχους.
ἌΙΑΚΟΣ: λῆρόν τε τἄλλʼ ἡγεῖτο τοῦ γνῶναι πέρι φύσεις ποιητῶν· εἶτα τῷ σῷ δεσπότῃ ἐπέτρεψαν, ὁτιὴ τῆς τέχνης ἔμπειρος ἦν. ἀλλʼ εἰσίωμεν· ὡς ὅταν γʼ οἱ δεσπόται ἐσπουδάκωσι, κλαύμαθʼ ἡμῖν γίγνεται.
ΧΟΡΌΣ: ἦ που δεινὸν ἐριβρεμέτας χόλον ἔνδοθεν ἕξει, ἡνίκʼ ἂν ὀξύλαλον παρίδῃ θήγοντος ὀδόντα ἀντιτέχνου· τότε δὴ μανίας ὑπὸ δεινῆς ὄμματα στροβήσεται.
ΧΟΡΌΣ: ἔσται δʼ ἱππολόφων τε λόγων κορυθαίολα νείκη σχινδαλάμων τε παραξόνια σμιλεύματά τʼ ἔργων, φωτὸς ἀμυνομένου φρενοτέκτονος ἀνδρὸς ῥήμαθʼ ἱπποβάμονα.
Part 24
ΧΟΡΌΣ: φρίξας δʼ αὐτοκόμου λοφιᾶς λασιαύχενα χαίταν, δεινὸν ἐπισκύνιον ξυνάγων βρυχώμενος ἥσει ῥήματα γομφοπαγῆ πινακηδὸν ἀποσπῶν γηγενεῖ φυσήματι·
ΧΟΡΌΣ: ἔνθεν δὴ στοματουργὸς ἐπῶν βασανίστρια λίσφη γλῶσσʼ ἀνελισσομένη φθονεροὺς κινοῦσα χαλινοὺς ῥήματα δαιομένη καταλεπτολογήσει πλευμόνων πολὺν πόνον.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: οὐκ ἂν μεθείμην τοῦ θρόνου, μὴ νουθέτει. κρείττων γὰρ εἶναί φημι τούτου τὴν τέχνην.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: Αἰσχύλε τί σιγᾷς; αἰσθάνει γὰρ τοῦ λόγου.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: ἀποσεμνυνεῖται πρῶτον, ἅπερ ἑκάστοτε ἐν ταῖς τραγῳδίαισιν ἐτερατεύετο.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: ὦ δαιμόνιʼ ἀνδρῶν μὴ μεγάλα λίαν λέγε.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: ἐγᾦδα τοῦτον καὶ διέσκεμμαι πάλαι, ἄνθρωπον ἀγριοποιὸν αὐθαδόστομον, ἔχοντʼ ἀχάλινον ἀκρατὲς ἀπύλωτον στόμα, ἀπεριλάλητον κομποφακελορρήμονα.
ΑἸΣΧΎΛΟΣ: ἄληθες ὦ παῖ τῆς ἀρουραίας θεοῦ; σὺ δή με ταῦτʼ ὦ στωμυλιοσυλλεκτάδη καὶ πτωχοποιὲ καὶ ῥακιοσυρραπτάδη; ἀλλʼ οὔ τι χαίρων αὔτʼ ἐρεῖς.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: παῦʼ Αἰσχύλε, καὶ μὴ πρὸς ὀργὴν σπλάγχνα θερμήνῃς κότῳ.
ΑἸΣΧΎΛΟΣ: οὐ δῆτα πρίν γʼ ἂν τοῦτον ἀποφήνω σαφῶς τὸν χωλοποιὸν οἷος ὢν θρασύνεται.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: ἄρνʼ ἄρνα μέλανα παῖδες ἐξενέγκατε· τυφὼς γὰρ ἐκβαίνειν παρασκευάζεται.
ΑἸΣΧΎΛΟΣ: ὦ Κρητικὰς μὲν συλλέγων μονῳδίας, γάμους δʼ ἀνοσίους ἐσφέρων ἐς τὴν τέχνην.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: ἐπίσχες οὗτος ὦ πολυτίμητʼ Αἰσχύλε. ἀπὸ τῶν χαλαζῶν δʼ ὦ πόνηρʼ Εὐριπίδη ἄναγε σεαυτὸν ἐκποδών, εἰ σωφρονεῖς, ἵνα μὴ κεφαλαίῳ τὸν κρόταφόν σου ῥήματι θενὼν ὑπʼ ὀργῆς ἐκχέῃ τὸν Τήλεφον· σὺ δὲ μὴ πρὸς ὀργὴν Αἰσχύλʼ ἀλλὰ πρᾳόνως ἔλεγχʼ ἐλέγχου· λοιδορεῖσθαι δʼ οὐ πρέπει ἄνδρας ποιητὰς ὥσπερ ἀρτοπώλιδας. σὺ δʼ εὐθὺς ὥσπερ πρῖνος ἐμπρησθεὶς βοᾷς.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: ἕτοιμός εἰμʼ ἔγωγε, κοὐκ ἀναδύομαι, δάκνειν δάκνεσθαι πρότερος, εἰ τούτῳ δοκεῖ, τἄπη, τὰ μέλη, τὰ νεῦρα τῆς τραγῳδίας, καὶ νὴ Δία τὸν Πηλέα γε καὶ τὸν Αἴολον καὶ τὸν Μελέαγρον κἄτι μάλα τὸν Τήλεφον.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: τί δαὶ σὺ βουλεύει ποιεῖν; λέγʼ Αἰσχύλε.
ΑἸΣΧΎΛΟΣ: ἐβουλόμην μὲν οὐκ ἐρίζειν ἐνθάδε· οὐκ ἐξ ἴσου γάρ ἐστιν ἁγὼν νῷν.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: τί δαί;
ΑἸΣΧΎΛΟΣ: ὅτι ἡ ποίησις οὐχὶ συντέθνηκέ μοι, τούτῳ δὲ συντέθνηκεν, ὥσθʼ ἕξει λέγειν. ὅμως δʼ ἐπειδή σοι δοκεῖ, δρᾶν ταῦτα χρή.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: ἴθι νυν λιβανωτὸν δεῦρό τις καὶ πῦρ δότω. ὅπως ἂν εὔξωμαι πρὸ τῶν σοφισμάτων ἀγῶνα κρῖναι τόνδε μουσικώτατα· ὑμεῖς δὲ ταῖς Μούσαις τι μέλος ὑπᾴσατε.
ΧΟΡΌΣ: ὦ Διὸς ἐννέα παρθένοι ἁγναὶ Μοῦσαι, λεπτολόγους ξυνετὰς φρένας αἳ καθορᾶτε ἀνδρῶν γνωμοτύπων, ὅταν εἰς ἔριν ὀξυμερίμνοις ἔλθωσι στρεβλοῖσι παλαίσμασιν ἀντιλογοῦντες, ἔλθετʼ ἐποψόμεναι δύναμιν δεινοτάτοιν στομάτοιν πορίσασθαι ῥήματα καὶ παραπρίσματʼ ἐπῶν. νῦν γὰρ ἀγὼν σοφίας ὁ μέγας χωρεῖ πρὸς ἔργον ἤδη.
Part 25
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: εὔχεσθε δὴ καὶ σφώ τι πρὶν τἄπη λέγειν.
ΑἸΣΧΎΛΟΣ: Δήμητερ ἡ θρέψασα τὴν ἐμὴν φρένα, εἶναί με τῶν σῶν ἄξιον μυστηρίων.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: ἐπίθες λαβὼν δὴ καὶ σὺ λιβανωτόν.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: καλῶς· ἕτεροι γάρ εἰσιν οἷσιν εὔχομαι θεοῖς.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: ἴδιοί τινές σοι, κόμμα καινόν;
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: καὶ μάλα.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: ἴθι δὴ προσεύχου τοῖσιν ἰδιώταις θεοῖς.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: αἰθὴρ ἐμὸν βόσκημα καὶ γλώσσης στρόφιγξ καὶ ξύνεσι καὶ μυκτῆρες ὀσφραντήριοι, ὀρθῶς μʼ ἐλέγχειν ὧν ἂν ἅπτωμαι λόγων.
ΧΟΡΌΣ: καὶ μὴν ἡμεῖς ἐπιθυμοῦμεν παρὰ σοφοῖν ἀνδροῖν ἀκοῦσαι τίνα λόγων ἐμμέλειαν ἔπιτε δαΐαν ὁδόν. γλῶσσα μὲν γὰρ ἠγρίωται, λῆμα δʼ οὐκ ἄτολμον ἀμφοῖν, οὐδʼ ἀκίνητοι φρένες. προσδοκᾶν οὖν εἰκός ἐστι τὸν μὲν ἀστεῖόν τι λέξειν καὶ κατερρινημένον, τὸν δʼ ἀνασπῶντʼ αὐτοπρέμνοις τοῖς λόγοισιν ἐμπεσόντα συσκεδᾶν πολλὰς ἀλινδήθρας ἐπῶν.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: ἀλλʼ ὡς τάχιστα χρὴ λέγειν· οὕτω δʼ ὅπως ἐρεῖτον ἀστεῖα καὶ μήτʼ εἰκόνας μήθʼ οἷʼ ἂν ἄλλος εἴποι.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: καὶ μὴν ἐμαυτὸν μέν γε τὴν ποίησιν οἷός εἰμι, ἐν τοῖσιν ὑστάτοις φράσω, τοῦτον δὲ πρῶτʼ ἐλέγξω, ὡς ἦν ἀλαζὼν καὶ φέναξ οἵοις τε τοὺς θεατὰς ἐξηπάτα μώρους λαβὼν παρὰ Φρυνίχῳ τραφέντας. πρώτιστα μὲν γὰρ ἕνα τινʼ ἂν καθῖσεν ἐγκαλύψας, Ἀχιλλέα τινʼ ἢ Νιόβην, τὸ πρόσωπον οὐχὶ δεικνύς, πρόσχημα τῆς τραγῳδίας, γρύζοντας οὐδὲ τουτί.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: μὰ τὸν Δίʼ οὐ δῆθʼ.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: ὁ δὲ χορός γʼ ἤρειδεν ὁρμαθοὺς ἂν μελῶν ἐφεξῆς τέτταρας ξυνεχῶς ἄν· οἱ δʼ ἐσίγων.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: ἐγὼ δʼ ἔχαιρον τῇ σιωπῇ, καί με τοῦτʼ ἔτερπεν οὐχ ἧττον ἢ νῦν οἱ λαλοῦντες.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: ἠλίθιος γὰρ ἦσθα, σάφʼ ἴσθι.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: κἀμαυτῷ δοκῶ. τί δὲ ταῦτʼ ἔδρασʼ ὁ δεῖνα;
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: ὑπʼ ἀλαζονείας, ἵνʼ ὁ θεατὴς προσδοκῶν καθοῖτο, ὁπόθʼ ἡ Νιόβη τι φθέγξεται· τὸ δρᾶμα δʼ ἂν διῄει.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: ὢ παμπόνηρος, οἷʼ ἄρʼ ἐφενακιζόμην ὑπʼ αὐτοῦ. τί σκορδινᾷ καὶ δυσφορεῖς;
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: ὅτι αὐτὸν ἐξελέγχω. κἄπειτʼ ἐπειδὴ ταῦτα ληρήσειε καὶ τὸ δρᾶμα ἤδη μεσοίη, ῥήματʼ ἂν βόεια δώδεκʼ εἶπεν, ὀφρῦς ἔχοντα καὶ λόφους, δείνʼ ἄττα μορμορωπά, ἄγνωτα τοῖς θεωμένοις.
ΑἸΣΧΎΛΟΣ: οἴμοι τάλας.
Part 26
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: σιώπα.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: σαφὲς δʼ ἂν εἶπεν οὐδὲ ἕν—
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: μὴ πρῖε τοὺς ὀδόντας.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: ἀλλʼ ἢ Σκαμάνδρους ἢ τάφρους ἢ ʼπʼ ἀσπίδων ἐπόντας γρυπαιέτους χαλκηλάτους καὶ ῥήμαθʼ ἱππόκρημνα, ἃ ξυμβαλεῖν οὐ ῥᾴδιʼ ἦν.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: νὴ τοὺς θεοὺς ἐγὼ γοῦν ἤδη ποτʼ ἐν μακρῷ χρόνῳ νυκτὸς διηγρύπνησα τὸν ξουθὸν ἱππαλεκτρυόνα ζητῶν τίς ἐστιν ὄρνις.
ΑἸΣΧΎΛΟΣ: σημεῖον ἐν ταῖς ναυσὶν ὦμαθέστατʼ ἐνεγέγραπτο.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: ἐγὼ δὲ τὸν Φιλοξένου γʼ ᾤμην Ἔρυξιν εἶναι.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: εἶτʼ ἐν τραγῳδίαις ἐχρῆν κἀλεκτρυόνα ποιῆσαι;
ΑἸΣΧΎΛΟΣ: σὺ δʼ ὦ θεοῖσιν ἐχθρὲ ποῖʼ ἄττʼ ἐστὶν ἅττʼ ἐποίεις;
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: οὐχ ἱππαλεκτρυόνας μὰ Δίʼ οὐδὲ τραγελάφους, ἅπερ σύ, ἃν τοῖσι παραπετάσμασιν τοῖς Μηδικοῖς γράφουσιν· ἀλλʼ ὡς παρέλαβον τὴν τέχνην παρὰ σοῦ τὸ πρῶτον εὐθὺς οἰδοῦσαν ὑπὸ κομπασμάτων καὶ ῥημάτων ἐπαχθῶν, ἴσχνανα μὲν πρώτιστον αὐτὴν καὶ τὸ βάρος ἀφεῖλον ἐπυλλίοις καὶ περιπάτοις καὶ τευτλίοισι λευκοῖς, χυλὸν διδοὺς στωμυλμάτων ἀπὸ βιβλίων ἀπηθῶν· εἶτʼ ἀνέτρεφον μονῳδίαις—
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: Κηφισοφῶντα μιγνύς.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: εἶτʼ οὐκ ἐλήρουν ὅ τι τύχοιμʼ οὐδʼ ἐμπεσὼν ἔφυρον, ἀλλʼ οὑξιὼν πρώτιστα μέν μοι τὸ γένος εἶπʼ ἂν εὐθὺς τοῦ δράματος.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: κρεῖττον γὰρ ἦν σοι νὴ Δίʼ ἢ τὸ σαυτοῦ.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: ἔπειτʼ ἀπὸ τῶν πρώτων ἐπῶν οὐδὲν παρῆκʼ ἂν ἀργόν, ἀλλʼ ἔλεγεν ἡ γυνή τέ μοι χὠ δοῦλος οὐδὲν ἧττον, χὠ δεσπότης χἠ παρθένος χἠ γραῦς ἄν.
ΑἸΣΧΎΛΟΣ: εἶτα δῆτα οὐκ ἀποθανεῖν σε ταῦτʼ ἐχρῆν τολμῶντα;
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: μὰ τὸν Ἀπόλλω· δημοκρατικὸν γὰρ αὔτʼ ἔδρων.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: τοῦτο μὲν ἔασον ὦ τᾶν. οὐ σοὶ γάρ ἐστι περίπατος κάλλιστα περί γε τούτου.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: ἔπειτα τουτουσὶ λαλεῖν ἐδίδαξα—
ΑἸΣΧΎΛΟΣ: φημὶ κἀγώ. ὡς πρὶν διδάξαι γʼ ὤφελες μέσος διαρραγῆναι.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: λεπτῶν τε κανόνων ἐσβολὰς ἐπῶν τε γωνιασμούς, νοεῖν ὁρᾶν ξυνιέναι στρέφειν ἐρᾶν τεχνάζειν, κάχʼ ὑποτοπεῖσθαι, περινοεῖν ἅπαντα—
Part 27
ΑἸΣΧΎΛΟΣ: φημὶ κἀγώ.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: οἰκεῖα πράγματʼ εἰσάγων, οἷς χρώμεθʼ, οἷς ξύνεσμεν, ἐξ ὧν γʼ ἂν ἐξηλεγχόμην· ξυνειδότες γὰρ οὗτοι ἤλεγχον ἄν μου τὴν τέχνην· ἀλλʼ οὐκ ἐκομπολάκουν ἀπὸ τοῦ φρονεῖν ἀποσπάσας, οὐδʼ ἐξέπληττον αὐτούς, Κύκνους ποιῶν καὶ Μέμνονας κωδωνοφαλαροπώλους. γνώσει δὲ τοὺς τούτου τε κἀμοὺς ἑκατέρου μαθητάς. τουτουμενὶ Φορμίσιος Μεγαίνετός θʼ ὁ Μανῆς, σαλπιγγολογχυπηνάδαι, σαρκασμοπιτυοκάμπται, οὑμοὶ δὲ Κλειτοφῶν τε καὶ Θηραμένης ὁ κομψός.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: Θηραμένης; σοφός γʼ ἀνὴρ καὶ δεινὸς ἐς τὰ πάντα, ὃς ἢν κακοῖς που περιπέσῃ καὶ πλησίον παραστῇ, πέπτωκεν ἔξω τῶν κακῶν, οὐ Χῖος ἀλλὰ Κεῖος.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: τοιαῦτα μέντοὐγὼ φρονεῖν τούτοισιν εἰσηγησάμην, λογισμὸν ἐνθεὶς τῇ τέχνῃ καὶ σκέψιν, ὥστʼ ἤδη νοεῖν ἅπαντα καὶ διειδέναι τά τʼ ἄλλα καὶ τὰς οἰκίας οἰκεῖν ἄμεινον ἢ πρὸ τοῦ κἀνασκοπεῖν, πῶς τοῦτʼ ἔχει; ποῦ μοι τοδί; τίς τοῦτʼ ἔλαβε;
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: νὴ τοὺς θεοὺς νῦν γοῦν Ἀθηναίων ἅπας τις εἰσιὼν κέκραγε πρὸς τοὺς οἰκέτας ζητεῖ τε, ποῦ ʼστιν ἡ χύτρα; τίς τὴν κεφαλὴν ἀπεδήδοκεν τῆς μαινίδος; τὸ τρύβλιον τὸ περυσινὸν τέθνηκέ μοι· ποῦ τὸ σκόροδον τὸ χθιζινόν; τίς τῆς ἐλάας παρέτραγεν; τέως δʼ ἀβελτερώτατοι κεχηνότες Μαμμάκυθοι Μελιτίδαι καθῆντο.
ΧΟΡΌΣ: τάδε μὲν λεύσσεις φαίδιμʼ Ἀχιλλεῦ· σὺ δὲ τί φέρε πρὸς ταῦτα λέξεις; μόνον ὅπως [...] μή σʼ ὁ θυμὸς ἁρπάσας ἐκτὸς οἴσει τῶν ἐλαῶν· δεινὰ γὰρ κατηγόρηκεν. ἀλλʼ ὅπως ὦ γεννάδα μὴ πρὸς ὀργὴν ἀντιλέξεις, ἀλλὰ συστείλας ἄκροισι χρώμενος τοῖς ἱστίοις, εἶτα μᾶλλον μᾶλλον ἄξεις καὶ φυλάξεις, ἡνίκʼ ἂν τὸ πνεῦμα λεῖον καὶ καθεστηκὸς λάβῃς.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: ἀλλʼ ὦ πρῶτος τῶν Ἑλλήνων πυργώσας ῥήματα σεμνὰ καὶ κοσμήσας τραγικὸν λῆρον, θαρρῶν τὸν κρουνὸν ἀφίει.
ΑἸΣΧΎΛΟΣ: θυμοῦμαι μὲν τῇ ξυντυχίᾳ, καὶ μου τὰ σπλάγχνʼ ἀγανακτεῖ, εἰ πρὸς τοῦτον δεῖ μʼ ἀντιλέγειν· ἵνα μὴ φάσκῃ δʼ ἀπορεῖν με, ἀπόκριναί μοι, τίνος οὕνεκα χρὴ θαυμάζειν ἄνδρα ποιητήν;
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: δεξιότητος καὶ νουθεσίας, ὅτι βελτίους τε ποιοῦμεν τοὺς ἀνθρώπους ἐν ταῖς πόλεσιν.
ΑἸΣΧΎΛΟΣ: τοῦτʼ οὖν εἰ μὴ πεποίηκας, ἀλλʼ ἐκ χρηστῶν καὶ γενναίων μοχθηροτάτους ἀπέδειξας, τί παθεῖν φήσεις ἄξιος εἶναι;
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: τεθνάναι· μὴ τοῦτον ἐρώτα.
ΑἸΣΧΎΛΟΣ: σκέψαι τοίνυν οἵους αὐτοὺς παρʼ ἐμοῦ παρεδέξατο πρῶτον, εἰ γενναίους καὶ τετραπήχεις, καὶ μὴ διαδρασιπολίτας, μηδʼ ἀγοραίους μηδὲ κοβάλους ὥσπερ νῦν μηδὲ πανούργους, ἀλλὰ πνέοντας δόρυ καὶ λόγχας καὶ λευκολόφους τρυφαλείας καὶ πήληκας καὶ κνημῖδας καὶ θυμοὺς ἑπταβοείους.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: καὶ δὴ χωρεῖ τουτὶ τὸ κακόν· κρανοποιῶν αὖ μʼ ἐπιτρίψει.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: καὶ τί σὺ δράσας οὕτως αὐτοὺς γενναίους ἐξεδίδαξας;
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: Αἰσχύλε λέξον, μηδʼ αὐθάδως σεμνυνόμενος χαλέπαινε.
ΑἸΣΧΎΛΟΣ: δρᾶμα ποιήσας Ἄρεως μεστόν.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: ποῖον;
ΑἸΣΧΎΛΟΣ: τοὺς ἕπτʼ ἐπὶ Θήβας· ὃ θεασάμενος πᾶς ἄν τις ἀνὴρ ἠράσθη δάιος εἶναι.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: τουτὶ μέν σοι κακὸν εἴργασται· Θηβαίους γὰρ πεποίηκας ἀνδρειοτέρους ἐς τὸν πόλεμον, καὶ τούτου γʼ οὕνεκα τύπτου.
ΑἸΣΧΎΛΟΣ: ἀλλʼ ὑμῖν αὔτʼ ἐξῆν ἀσκεῖν, ἀλλʼ οὐκ ἐπὶ τοῦτʼ ἐτράπεσθε. εἶτα διδάξας Πέρσας μετὰ τοῦτʼ ἐπιθυμεῖν ἐξεδίδαξα νικᾶν ἀεὶ τοὺς ἀντιπάλους, κοσμήσας ἔργον ἄριστον.
Part 28
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: ἐχάρην γοῦν, †ἡνίκʼ ἤκουσα περὶ Δαρείου τεθνεῶτος,† ὁ χορὸς δʼ εὐθὺς τὼ χεῖρʼ ὡδὶ συγκρούσας εἶπεν ἰαυοῖ.
ΑἸΣΧΎΛΟΣ: ταῦτα γὰρ ἄνδρας χρὴ ποιητὰς ἀσκεῖν. σκέψαι γὰρ ἀπʼ ἀρχῆς ὡς ὠφέλιμοι τῶν ποιητῶν οἱ γενναῖοι γεγένηνται. Ὀρφεὺς μὲν γὰρ τελετάς θʼ ἡμῖν κατέδειξε φόνων τʼ ἀπέχεσθαι, Μουσαῖος δʼ ἐξακέσεις τε νόσων καὶ χρησμούς, Ἡσίοδος δὲ γῆς ἐργασίας, καρπῶν ὥρας, ἀρότους· ὁ δὲ θεῖος Ὅμηρος ἀπὸ τοῦ τιμὴν καὶ κλέος ἔσχεν πλὴν τοῦδʼ ὅτι χρήστʼ ἐδίδαξεν, τάξεις ἀρετὰς ὁπλίσεις ἀνδρῶν;
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: καὶ μὴν οὐ Παντακλέα γε ἐδίδαξεν ὅμως τὸν σκαιότατον· πρώην γοῦν, ἡνίκʼ ἔπεμπεν, τὸ κράνος πρῶτον περιδησάμενος τὸν λόφον ἤμελλʼ ἐπιδήσειν.
ΑἸΣΧΎΛΟΣ: ἀλλʼ ἄλλους τοι πολλοὺς ἀγαθούς, ὧν ἦν καὶ Λάμαχος ἥρως· ὅθεν ἡμὴ φρὴν ἀπομαξαμένη πολλὰς ἀρετὰς ἐποίησεν, Πατρόκλων, Τεύκρων θυμολεόντων, ἵνʼ ἐπαίροιμʼ ἄνδρα πολίτην ἀντεκτείνειν αὑτὸν τούτοις, ὁπόταν σάλπιγγος ἀκούσῃ. ἀλλʼ οὐ μὰ Δίʼ οὐ Φαίδρας ἐποίουν πόρνας οὐδὲ Σθενεβοίας, οὐδʼ οἶδʼ οὐδεὶς ἥντινʼ ἐρῶσαν πώποτʼ ἐποίησα γυναῖκα.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: μὰ Δίʼ οὐ γὰρ ἐπῆν τῆς Ἀφροδίτης οὐδέν σοι. μηδέ γʼ ἐπείη.
ΑἸΣΧΎΛΟΣ: ἀλλʼ ἐπί τοι σοὶ καὶ τοῖς σοῖσιν πολλὴ πολλοῦ ʼπικαθῆτο, ὥστε γε καὐτόν σε κατʼ οὖν ἔβαλεν.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: νὴ τὸν Δία τοῦτό γέ τοι δή. ἃ γὰρ ἐς τὰς ἀλλοτρίας ἐποίεις, αὐτὸς τούτοισιν ἐπλήγης.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: καὶ τί βλάπτουσʼ ὦ σχέτλιʼ ἀνδρῶν τὴν πόλιν ἁμαὶ Σθενέβοιαι;
ΑἸΣΧΎΛΟΣ: ὅτι γενναίας καὶ γενναίων ἀνδρῶν ἀλόχους ἀνέπεισας κώνεια πιεῖν αἰσχυνθείσας διὰ τοὺς σοὺς Βελλεροφόντας.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: πότερον δʼ οὐκ ὄντα λόγον τοῦτον περὶ τῆς Φαίδρας ξυνέθηκα;
ΑἸΣΧΎΛΟΣ: μὰ Δίʼ ἀλλʼ ὄντʼ· ἀλλʼ ἀποκρύπτειν χρὴ τὸ πονηρὸν τόν γε ποιητήν, καὶ μὴ παράγειν μηδὲ διδάσκειν. τοῖς μὲν γὰρ παιδαρίοισιν ἔστι διδάσκαλος ὅστις φράζει, τοῖσιν δʼ ἡβῶσι ποιηταί. πάνυ δὴ δεῖ χρηστὰ λέγειν ἡμᾶς.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: ἢν οὖν σὺ λέγῃς Λυκαβηττοὺς καὶ Παρνασσῶν ἡμῖν μεγέθη, τοῦτʼ ἐστὶ τὸ χρηστὰ διδάσκειν, ὃν χρῆν φράζειν ἀνθρωπείως;
ΑἸΣΧΎΛΟΣ: ἀλλʼ ὦ κακόδαιμον ἀνάγκη μεγάλων γνωμῶν καὶ διανοιῶν ἴσα καὶ τὰ ῥήματα τίκτειν. κἄλλως εἰκὸς τοὺς ἡμιθέους τοῖς ῥήμασι μείζοσι χρῆσθαι· καὶ γὰρ τοῖς ἱματίοις ἡμῶν χρῶνται πολὺ σεμνοτέροισιν. ἁμοῦ χρηστῶς καταδείξαντος διελυμήνω σύ.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: τί δράσας;
ΑἸΣΧΎΛΟΣ: πρῶτον μὲν τοὺς βασιλεύοντας ῥάκιʼ ἀμπισχών, ἵνʼ ἐλεινοὶ τοῖς ἀνθρώποις φαίνοιντʼ εἶναι.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: τοῦτʼ οὖν ἔβλαψά τι δράσας;
ΑἸΣΧΎΛΟΣ: οὔκουν ἐθέλει γε τριηραρχεῖν πλουτῶν οὐδεὶς διὰ ταῦτα, ἀλλὰ ῥακίοις περιειλάμενος κλάει καὶ φησὶ πένεσθαι.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: νὴ τὴν Δήμητρα χιτῶνά γʼ ἔχων οὔλων ἐρίων ὑπένερθεν. κἂν ταῦτα λέγων ἐξαπατήσῃ, παρὰ τοὺς ἰχθῦς ἀνέκυψεν.
ΑἸΣΧΎΛΟΣ: εἶτʼ αὖ λαλιὰν ἐπιτηδεῦσαι καὶ στωμυλίαν ἐδίδαξας, ἣ ʼξεκένωσεν τάς τε παλαίστρας καὶ τὰς πυγὰς ἐνέτριψεν τῶν μειρακίων στωμυλλομένων, καὶ τοὺς Παράλους ἀνέπεισεν ἀνταγορεύειν τοῖς ἄρχουσιν. καίτοι τότε γʼ ἡνίκʼ ἐγὼ ʼζων, οὐκ ἠπίσταντʼ ἀλλʼ ἢ μᾶζαν καλέσαι καὶ ῥυππαπαῖ εἰπεῖν.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: νὴ τὸν Ἀπόλλω, καὶ προσπαρδεῖν γʼ ἐς τὸ στόμα τῷ θαλάμακι, καὶ μινθῶσαι τὸν ξύσσιτον κἀκβάς τινα λωποδυτῆσαι· νῦν δʼ ἀντιλέγει κοὐκέτʼ ἐλαύνων πλεῖ δευρὶ καὖθις ἐκεῖσε.
Part 29
ΑἸΣΧΎΛΟΣ: ποίων δὲ κακῶν οὐκ αἴτιός ἐστʼ; οὐ προαγωγοὺς κατέδειξʼ οὗτος, καὶ τικτούσας ἐν τοῖς ἱεροῖς, καὶ μιγνυμένας τοῖσιν ἀδελφοῖς, καὶ φασκούσας οὐ ζῆν τὸ ζῆν; κᾆτʼ ἐκ τούτων ἡ πόλις ἡμῶν ὑπογραμματέων ἀνεμεστώθη καὶ βωμολόχων δημοπιθήκων ἐξαπατώντων τὸν δῆμον ἀεί, λαμπάδα δʼ οὐδεὶς οἷός τε φέρειν ὑπʼ ἀγυμνασίας ἔτι νυνί.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: μὰ Δίʼ οὐ δῆθʼ, ὥστʼ ἐπαφαυάνθην Παναθηναίοισι γελῶν, ὅτε δὴ βραδὺς ἄνθρωπός τις ἔθει κύψας λευκὸς πίων ὑπολειπόμενος καὶ δεινὰ ποιῶν· κᾆθʼ οἱ Κεραμῆς ἐν ταῖσι πύλαις παίουσʼ αὐτοῦ γαστέρα πλευρὰς λαγόνας πυγήν, ὁ δὲ τυπτόμενος ταῖσι πλατείαις ὑποπερδόμενος φυσῶν τὴν λαμπάδʼ ἔφευγεν.
ΧΟΡΌΣ: μέγα τὸ πρᾶγμα, πολὺ τὸ νεῖκος, ἁδρὸς ὁ πόλεμος ἔρχεται. χαλεπὸν οὖν ἔργον διαιρεῖν, ὅταν ὁ μὲν τείνῃ βιαίως, ὁ δʼ ἐπαναστρέφειν δύνηται κἀπερείδεσθαι τορῶς. ἀλλὰ μὴ ʼν ταὐτῷ κάθησθον· ἐσβολαὶ γάρ εἰσι πολλαὶ χἄτεραι σοφισμάτων. ὅ τι περ οὖν ἔχετον ἐρίζειν, λέγετον ἔπιτον ἀνά τε δέρετον τά τε παλαιὰ καὶ τὰ καινά, κἀποκινδυνεύετον λεπτόν τι καὶ σοφὸν λέγειν.
ΧΟΡΌΣ: εἰ δὲ τοῦτο καταφοβεῖσθον, μή τις ἀμαθία προσῇ τοῖς θεωμένοισιν, ὡς τὰ λεπτὰ μὴ γνῶναι λεγόντοιν, μηδὲν ὀρρωδεῖτε τοῦθʼ· ὡς οὐκέθʼ οὕτω ταῦτʼ ἔχει. ἐστρατευμένοι γάρ εἰσι, βιβλίον τʼ ἔχων ἕκαστος μανθάνει τὰ δεξιά· αἱ φύσεις τʼ ἄλλως κράτισται, νῦν δὲ καὶ παρηκόνηνται. μηδὲν οὖν δείσητον, ἀλλὰ πάντʼ ἐπέξιτον θεατῶν γʼ οὕνεχʼ ὡς ὄντων σοφῶν.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: καὶ μὴν ἐπʼ αὐτοὺς τοὺς προλόγους σου τρέψομαι, ὅπως τὸ πρῶτον τῆς τραγῳδίας μέρος πρώτιστον αὐτοῦ βασανιῶ τοῦ δεξιοῦ. ἀσαφὴς γὰρ ἦν ἐν τῇ φράσει τῶν πραγμάτων.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: καὶ ποῖον αὐτοῦ βασανιεῖς;
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: πολλοὺς πάνυ. πρῶτον δέ μοι τὸν ἐξ Ὀρεστείας λέγε.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: ἄγε δὴ σιώπα πᾶς ἀνήρ. λέγʼ Αἰσχύλε.
ΑἸΣΧΎΛΟΣ: Ἑρμῆ χθόνιε πατρῷʼ ἐποπτεύων κράτη, σωτὴρ γενοῦ μοι σύμμαχός τʼ αἰτουμένῳ. ἥκω γὰρ ἐς γῆν τήνδε καὶ κατέρχομαι.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: τούτων ἔχεις ψέγειν τι;
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: πλεῖν ἢ δώδεκα.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: ἀλλʼ οὐδὲ πάντα ταῦτά γʼ ἔστʼ ἀλλʼ ἢ τρία.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: ἔχει δʼ ἕκαστον εἴκοσίν γʼ ἁμαρτίας.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: Αἰσχύλε παραινῶ σοι σιωπᾶν· εἰ δὲ μή, πρὸς τρισὶν ἰαμβείοισι προσοφείλων φανεῖ.
ΑἸΣΧΎΛΟΣ: ἐγὼ σιωπῶ τῷδʼ;
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: ἐὰν πείθῃ γʼ ἐμοί.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: εὐθὺς γὰρ ἡμάρτηκεν οὐράνιόν γʼ ὅσον.
ΑἸΣΧΎΛΟΣ: ὁρᾷς ὅτι ληρεῖς;
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: ἀλλʼ ὀλίγον γέ μοι μέλει.
ΑἸΣΧΎΛΟΣ: πῶς φῄς μʼ ἁμαρτεῖν;
Part 30
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: αὖθις ἐξ ἀρχῆς λέγε.
ΑἸΣΧΎΛΟΣ: Ἑρμῆ χθόνιε πατρῷʼ ἐποπτεύων κράτη.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: οὔκουν Ὀρέστης τοῦτʼ ἐπὶ τῷ τύμβῳ λέγει τῷ τοῦ πατρὸς τεθνεῶτος;
ΑἸΣΧΎΛΟΣ: οὐκ ἄλλως λέγω.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: πότερʼ οὖν τὸν Ἑρμῆν, ὡς ὁ πατὴρ ἀπώλετο αὐτοῦ βιαίως ἐκ γυναικείας χερὸς δόλοις λαθραίοις, ταῦτʼ ἐποπτεύειν ἔφη;
ΑἸΣΧΎΛΟΣ: οὐ δῆτʼ ἐκεῖνον, ἀλλὰ τὸν Ἐριούνιον Ἑρμῆν χθόνιον προσεῖπε, κἀδήλου λέγων ὁτιὴ πατρῷον τοῦτο κέκτηται γέρας—
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: ἔτι μεῖζον ἐξήμαρτες ἢ ʼγὼ ʼβουλόμην· εἰ γὰρ πατρῷον τὸ χθόνιον ἔχει γέρας—
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: οὕτω γʼ ἂν εἴη πρὸς πατρὸς τυμβωρύχος.
ΑἸΣΧΎΛΟΣ: Διόνυσε πίνεις οἶνον οὐκ ἀνθοσμίαν.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: λέγʼ ἕτερον αὐτῷ· σὺ δʼ ἐπιτήρει τὸ βλάβος.
ΑἸΣΧΎΛΟΣ: σωτὴρ γενοῦ μοι σύμμαχός τʼ αἰτουμένῳ. ἥκω γὰρ ἐς γῆν τήνδε καὶ κατέρχομαι—
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: δὶς ταὐτὸν ἡμῖν εἶπεν ὁ σοφὸς Αἰσχύλος.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: πῶς δίς;
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: σκόπει τὸ ῥῆμʼ· ἐγὼ δέ σοι φράσω. ἥκω γὰρ ἐς γῆν, φησί, καὶ κατέρχομαι· ἥκω δὲ ταὐτόν ἐστι τῷ κατέρχομαι.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: νὴ τὸν Δίʼ ὥσπερ γʼ εἴ τις εἴποι γείτονι, χρῆσον σὺ μάκτραν, εἰ δὲ βούλει, κάρδοπον.
ΑἸΣΧΎΛΟΣ: οὐ δῆτα τοῦτό γʼ ὦ κατεστωμυλμένε ἄνθρωπε ταὔτʼ ἔστʼ, ἀλλʼ ἄριστʼ ἐπῶν ἔχον.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: πῶς δή; δίδαξον γάρ με καθʼ ὅ τι δὴ λέγεις;
ΑἸΣΧΎΛΟΣ: ἐλθεῖν μὲν ἐς γῆν ἔσθʼ ὅτῳ μετῇ πάτρας· χωρὶς γὰρ ἄλλης συμφορᾶς ἐλήλυθεν· φεύγων δʼ ἀνὴρ ἥκει τε καὶ κατέρχεται.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: εὖ νὴ τὸν Ἀπόλλω. τί σὺ λέγεις Εὐριπίδη;
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: οὐ φημὶ τὸν Ὀρέστην κατελθεῖν οἴκαδε· λάθρᾳ γὰρ ἦλθεν οὐ πιθὼν τοὺς κυρίους.
Part 31
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: εὖ νὴ τὸν Ἑρμῆν· ὅ τι λέγεις δʼ οὐ μανθάνω.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: πέραινε τοίνυν ἕτερον.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: ἴθι πέραινε σὺ Αἰσχύλʼ ἀνύσας· σὺ δʼ ἐς τὸ κακὸν ἀπόβλεπε.
ΑἸΣΧΎΛΟΣ: τύμβου δʼ ἐπʼ ὄχθῳ τῷδε κηρύσσω πατρὶ κλύειν ἀκοῦσαι.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: τοῦθʼ ἕτερον αὖθις λέγει, κλύειν ἀκοῦσαι, ταὐτὸν ὂν σαφέστατα.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: τεθνηκόσιν γὰρ ἔλεγεν ὦ μόχθηρε σύ, οἷς οὐδὲ τρὶς λέγοντες ἐξικνούμεθα.
ΑἸΣΧΎΛΟΣ: σὺ δὲ πῶς ἐποίεις τοὺς προλόγους;
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: ἐγὼ φράσω. κἄν που δὶς εἴπω ταὐτόν, ἢ στοιβὴν ἴδῃς ἐνοῦσαν ἔξω τοῦ λόγου, κατάπτυσον.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: ἴθι δὴ λέγʼ· οὐ γάρ μοὔστιν ἀλλʼ ἀκουστέα τῶν σῶν προλόγων τῆς ὀρθότητος τῶν ἐπῶν.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: ἦν Οἰδίπους τὸ πρῶτον εὐδαίμων ἀνήρ—
ΑἸΣΧΎΛΟΣ: μὰ τὸν Δίʼ οὐ δῆτʼ, ἀλλὰ κακοδαίμων φύσει, ὅντινά γε πρὶν φῦναι μὲν Ἁπόλλων ἔφη ἀποκτενεῖν τὸν πατέρα, πρὶν καὶ γεγονέναι· πῶς οὗτος ἦν τὸ πρῶτον εὐδαίμων ἀνήρ;
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: εἶτʼ ἐγένετʼ αὖθις ἀθλιώτατος βροτῶν.
ΑἸΣΧΎΛΟΣ: μὰ τὸν Δίʼ οὐ δῆτʼ, οὐ μὲν οὖν ἐπαύσατο. πῶς γάρ; ὅτε δὴ πρῶτον μὲν αὐτὸν γενόμενον χειμῶνος ὄντος ἐξέθεσαν ἐν ὀστράκῳ, ἵνα μὴ ʼκτραφεὶς γένοιτο τοῦ πατρὸς φονεύς· εἶθʼ ὡς Πόλυβον ἤρρησεν οἰδῶν τὼ πόδε· ἔπειτα γραῦν ἔγημεν αὐτὸς ὢν νέος καὶ πρός γε τούτοις τὴν ἑαυτοῦ μητέρα· εἶτʼ ἐξετύφλωσεν αὑτόν.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: εὐδαίμων ἄρʼ ἦν, εἰ κἀστρατήγησέν γε μετʼ Ἐρασινίδου.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: ληρεῖς· ἐγὼ δὲ τοὺς προλόγους καλοὺς ποιῶ.
ΑἸΣΧΎΛΟΣ: καὶ μὴν μὰ τὸν Δίʼ οὐ κατʼ ἔπος γέ σου κνίσω τὸ ῥῆμʼ ἕκαστον, ἀλλὰ σὺν τοῖσιν θεοῖς ἀπὸ ληκυθίου σου τοὺς προλόγους διαφθερῶ.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: ἀπὸ ληκυθίου σὺ τοὺς ἐμούς;
ΑἸΣΧΎΛΟΣ: ἑνὸς μόνου. ποιεῖς γὰρ οὕτως ὥστʼ ἐναρμόττειν ἅπαν, καὶ κῳδάριον καὶ ληκύθιον καὶ θύλακον, ἐν τοῖς ἰαμβείοισι. δείξω δʼ αὐτίκα.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: ἰδού, σὺ δείξεις;
ΑἸΣΧΎΛΟΣ: φημί.
Part 32
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: καὶ δὴ χρὴ λέγειν.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: Αἴγυπτος, ὡς ὁ πλεῖστος ἔσπαρται λόγος, ξὺν παισὶ πεντήκοντα ναυτίλῳ πλάτῃ Ἄργος κατασχών—
ΑἸΣΧΎΛΟΣ: ληκύθιον ἀπώλεσεν.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: τουτὶ τί ἦν τὸ ληκύθιον; οὐ κλαύσεται; λέγʼ ἕτερον αὐτῷ πρόλογον, ἵνα καὶ γνῶ πάλιν.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: Διόνυσος, ὃς θύρσοισι καὶ νεβρῶν δοραῖς καθαπτὸς ἐν πεύκαισι Παρνασσὸν κάτα πηδᾷ χορεύων—
ΑἸΣΧΎΛΟΣ: ληκύθιον ἀπώλεσεν.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: οἴμοι πεπλήγμεθʼ αὖθις ὑπὸ τῆς ληκύθου.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: ἀλλʼ οὐδὲν ἔσται πρᾶγμα· πρὸς γὰρ τουτονὶ τὸν πρόλογον οὐχ ἕξει προσάψαι λήκυθον. οὐκ ἔστιν ὅστις πάντʼ ἀνὴρ εὐδαιμονεῖ· ἢ γὰρ πεφυκὼς ἐσθλὸς οὐκ ἔχει βίον, ἢ δυσγενὴς ὤν—
ΑἸΣΧΎΛΟΣ: ληκύθιον ἀπώλεσεν.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: Εὐριπίδη—
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: τί ἔσθʼ;
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: ὑφέσθαι μοι δοκεῖ· τὸ ληκύθιον γὰρ τοῦτο πνευσεῖται πολύ.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: οὐδʼ ἂν μὰ τὴν Δήμητρα φροντίσαιμί γε· νυνὶ γὰρ αὐτοῦ τοῦτό γʼ ἐκκεκόψεται.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: ἴθι δὴ λέγʼ ἕτερον κἀπέχου τῆς ληκύθου.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: Σιδώνιόν ποτʼ ἄστυ Κάδμος ἐκλιπὼν Ἀγήνορος παῖς—
ΑἸΣΧΎΛΟΣ: ληκύθιον ἀπώλεσεν.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: ὦ δαιμόνιʼ ἀνδρῶν ἀποπρίω τὴν λήκυθον, ἵνα μὴ διακναίσῃ τοὺς προλόγους ἡμῶν.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: τὸ τί; ἐγὼ πρίωμαι τῷδʼ;
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: ἐὰν πείθῃ γʼ ἐμοί.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: οὐ δῆτʼ, ἐπεὶ πολλοὺς προλόγους ἕξω λέγειν ἵνʼ οὗτος οὐχ ἕξει προσάψαι ληκύθιον. Πέλοψ ὁ Ταντάλειος ἐς Πῖσαν μολὼν θοαῖσιν ἵπποις—
Part 33
ΑἸΣΧΎΛΟΣ: ληκύθιον ἀπώλεσεν.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: ὁρᾷς, προσῆψεν αὖθις αὖ τὴν λήκυθον. ἀλλʼ ὦγάθʼ ἔτι καὶ νῦν ἀπόδος πάσῃ τέχνῃ· λήψει γὰρ ὀβολοῦ πάνυ καλήν τε κἀγαθήν.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: μὰ τὸν Δίʼ οὔπω γʼ· ἔτι γὰρ εἰσί μοι συχνοί. Οἰνεύς ποτʼ ἐκ γῆς—
ΑἸΣΧΎΛΟΣ: ληκύθιον ἀπώλεσεν.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: ἔασον εἰπεῖν πρῶθʼ ὅλον με τὸν στίχον. Οἰνεύς ποτʼ ἐκ γῆς πολύμετρον λαβὼν στάχυν θύων ἀπαρχάς—
ΑἸΣΧΎΛΟΣ: ληκύθιον ἀπώλεσεν.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: μεταξὺ θύων; καὶ τίς αὔθʼ ὑφείλετο;
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: ἔα αὐτὸν ὦ τᾶν· πρὸς τοδὶ γὰρ εἰπάτω. Ζεύς, ὡς λέλεκται τῆς ἀληθείας ὕπο—
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: ἀπολεῖ σʼ· ἐρεῖ γάρ, ληκύθιον ἀπώλεσεν. τὸ ληκύθιον γὰρ τοῦτʼ ἐπὶ τοῖς προλόγοισί σου ὥσπερ τὰ σῦκʼ ἐπὶ τοῖσιν ὀφθαλμοῖς ἔφυ. ἀλλʼ ἐς τὰ μέλη πρὸς τῶν θεῶν αὐτοῦ τραποῦ.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: καὶ μὴν ἔχω γʼ οἷς αὐτὸν ἀποδείξω κακὸν μελοποιὸν ὄντα καὶ ποιοῦντα ταὔτʼ ἀεί.
ΧΟΡΌΣ: τί ποτε πρᾶγμα γενήσεται; φροντίζειν γὰρ ἔγωγʼ ἔχω, τίνʼ ἄρα μέμψιν ἐποίσει ἀνδρὶ τῷ πολὺ πλεῖστα δὴ καὶ κάλλιστα μέλη ποιήσαντι τῶν μέχρι νυνί. θαυμάζω γὰρ ἔγωγʼ ὅπῃ μέμψεταί ποτε τοῦτον τὸν Βακχεῖον ἄνακτα, καὶ δέδοιχʼ ὑπὲρ αὐτοῦ.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: πάνυ γε μέλη θαυμαστά· δείξει δὴ τάχα. εἰς ἓν γὰρ αὐτοῦ πάντα τὰ μέλη ξυντεμῶ.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: καὶ μὴν λογιοῦμαι ταῦτα τῶν ψήφων λαβών·
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: Φθιῶτʼ Ἀχιλλεῦ, τί ποτʼ ἀνδροδάικτον ἀκούων ἰὴ κόπον οὐ πελάθεις ἐπʼ ἀρωγάν; Ἑρμᾶν μὲν πρόγονον τίομεν γένος οἱ περὶ λίμναν. ἰὴ κόπον οὐ πελάθεις ἐπʼ ἀρωγάν;
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: δύο σοὶ κόπω Αἰσχύλε τούτω.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: κύδιστʼ Ἀχαιῶν Ἀτρέως πολυκοίρανε μάνθανέ μου παῖ. ἰὴ κόπον οὐ πελάθεις ἐπʼ ἀρωγάν;
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: τρίτος ᾠσχύλε σοὶ κόπος οὗτος.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: εὐφαμεῖτε· μελισσονόμοι δόμον Ἀρτέμιδος πέλας οἴγειν. ἰὴ κόπον οὐ πελάθεις ἐπʼ ἀρωγάν; κύριός εἰμι θροεῖν ὅδιον κράτος αἴσιον ἀνδρῶν. ἰὴ κόπον οὐ πελάθεις ἐπʼ ἀρωγάν;
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: ὦ Ζεῦ βασιλεῦ τὸ χρῆμα τῶν κόπων ὅσον. ἐγὼ μὲν οὖν ἐς τὸ βαλανεῖον βούλομαι· ὑπὸ τῶν κόπων γὰρ τὼ νεφρὼ βουβωνιῶ.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: μὴ πρίν γʼ ἂν ἀκούσῃς χἀτέραν στάσιν μελῶν ἐκ τῶν κιθαρῳδικῶν νόμων εἰργασμένην.
Part 34
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: ἴθι δὴ πέραινε, καὶ κόπον μὴ προστίθει.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: ὅπως Ἀχαιῶν δίθρονον κράτος, Ἑλλάδος ἥβας, τοφλαττοθρατ τοφλαττοθρατ, Σφίγγα δυσαμεριᾶν πρύτανιν κύνα, πέμπει, τοφλαττοθρατ τοφλαττοθρατ, σὺν δορὶ καὶ χερὶ πράκτορι θούριος ὄρνις, τοφλαττοθρατ τοφλαττοθρατ, κυρεῖν παρασχὼν ἰταμαῖς κυσὶν ἀεροφοίτοις, τοφλαττοθρατ τοφλαττοθρατ, τὸ συγκλινές τʼ ἐπʼ Αἴαντι, τοφλαττοθρατ τοφλαττοθρατ.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: τί τὸ φλαττοθρατ τοῦτʼ ἐστίν; ἐκ Μαραθῶνος ἢ πόθεν συνέλεξας ἱμονιοστρόφου μέλη;
ΑἸΣΧΎΛΟΣ: ἀλλʼ οὖν ἐγὼ μὲν ἐς τὸ καλὸν ἐκ τοῦ καλοῦ ἤνεγκον αὔθʼ, ἵνα μὴ τὸν αὐτὸν Φρυνίχῳ λειμῶνα Μουσῶν ἱερὸν ὀφθείην δρέπων· οὗτος δʼ ἀπὸ πάντων †μὲν φέρει, πορνιδίων†, σκολίων Μελήτου, Καρικῶν αὐλημάτων, θρήνων, χορειῶν. τάχα δὲ δηλωθήσεται. ἐνεγκάτω τις τὸ λύριον. καίτοι τί δεῖ λύρας ἐπὶ τούτων; ποῦ ʼστιν ἡ τοῖς ὀστράκοις αὕτη κροτοῦσα; δεῦρο Μοῦσʼ Εὐριπίδου, πρὸς ἥνπερ ἐπιτήδεια ταῦτʼ ᾄδειν μέλη.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: αὕτη ποθʼ ἡ Μοῦσʼ οὐκ ἐλεσβίαζεν, οὔ.
ΑἸΣΧΎΛΟΣ: ἀλκυόνες, αἳ παρʼ ἀενάοις θαλάσσης κύμασι στωμύλλετε, τέγγουσαι νοτίοις πτερῶν ῥανίσι χρόα δροσιζόμεναι· αἵ θʼ ὑπωρόφιοι κατὰ γωνίας εἱειειειλίσσετε δακτύλοις φάλαγγες ἱστόπονα πηνίσματα, κερκίδος ἀοιδοῦ μελέτας, ἵνʼ ὁ φίλαυλος ἔπαλλε δελφὶς πρῴραις κυανεμβόλοις μαντεῖα καὶ σταδίους, οἰνάνθας γάνος ἀμπέλου, βότρυος ἕλικα παυσίπονον. περίβαλλʼ ὦ τέκνον ὠλένας. ὁρᾷς τὸν πόδα τοῦτον;
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: ὁρῶ.
ΑἸΣΧΎΛΟΣ: τί δαί; τοῦτον ὁρᾷς;
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: ὁρῶ.
ΑἸΣΧΎΛΟΣ: τοιαυτὶ μέντοι σὺ ποιῶν τολμᾷς τἀμὰ μέλη ψέγειν, ἀνὰ τὸ δωδεκαμήχανον Κυρήνης μελοποιῶν; τὰ μὲν μέλη σου ταῦτα· βούλομαι δʼ ἔτι τὸν τῶν μονῳδιῶν διεξελθεῖν τρόπον. ὦ νυκτὸς κελαινοφαὴς ὄρφνα, τίνα μοι δύστανον ὄνειρον πέμπεις ἐξ ἀφανοῦς, Ἀίδα πρόμολον, ψυχὰν ἄψυχον ἔχοντα, μελαίνας Νυκτὸς παῖδα, φρικώδη δεινὰν ὄψιν, μελανονεκυείμονα, φόνια φόνια δερκόμενον, μεγάλους ὄνυχας ἔχοντα. ἀλλά μοι ἀμφίπολοι λύχνον ἅψατε κάλπισί τʼ ἐκ ποταμῶν δρόσον ἄρατε, θέρμετε δʼ ὕδωρ, ὡς ἂν θεῖον ὄνειρον ἀποκλύσω. ἰὼ πόντιε δαῖμον, τοῦτʼ ἐκεῖνʼ· ἰὼ ξύνοικοι, τάδε τέρα θεάσασθε. τὸν ἀλεκτρυόνα μου συναρπάσασα φρούδη Γλύκη. Νύμφαι ὀρεσσίγονοι. ὦ Μανία ξύλλαβε. ἐγὼ δʼ ἁ τάλαινα προσέχουσʼ ἔτυχον ἐμαυτῆς ἔργοισι, λίνου μεστὸν ἄτρακτον εἱειειειλίσσουσα χεροῖν κλωστῆρα ποιοῦσʼ, ὅπως κνεφαῖος εἰς ἀγορὰν φέρουσʼ ἀποδοίμαν· ὁ δʼ ἀνέπτατʼ ἀνέπτατʼ ἐς αἰθέρα κουφοτάταις πτερύγων ἀκμαῖς· ἐμοὶ δʼ ἄχεʼ ἄχεα κατέλιπε, δάκρυα δάκρυά τʼ ἀπʼ ὀμμάτων ἔβαλον ἔβαλον ἁ τλάμων. ἀλλʼ ὦ Κρῆτες, Ἴδας τέκνα, τὰ τόξα λαβόντες ἐπαμύνατε, τὰ κῶλά τʼ ἀμπάλλετε κυκλούμενοι τὴν οἰκίαν. ἅμα δὲ Δίκτυννα παῖς Ἄρτεμις καλὰ τὰς κυνίσκας ἔχουσʼ ἐλθέτω διὰ δόμων πανταχῇ, σὺ δʼ ὦ Διὸς διπύρους ἀνέχουσα λαμπάδας ὀξυτάτας χεροῖν Ἑκάτα παράφηνον ἐς Γλύκης, ὅπως ἂν εἰσελθοῦσα φωράσω.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: παύσασθον ἤδη τῶν μελῶν.
ΑἸΣΧΎΛΟΣ: κἄμοιγʼ ἅλις. ἐπὶ τὸν σταθμὸν γὰρ αὐτὸν ἀγαγεῖν βούλομαι, ὅπερ ἐξελέγξει τὴν ποίησιν νῷν μόνον. τὸ γὰρ βάρος νὼ βασανιεῖ τῶν ῥημάτων.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: ἴτε δεῦρό νυν, εἴπερ γε δεῖ καὶ τοῦτό με ἀνδρῶν ποιητῶν τυροπωλῆσαι τέχνην.
ΧΟΡΌΣ: ἐπίπονοί γʼ οἱ δεξιοί. τόδε γὰρ ἕτερον αὖ τέρας νεοχμόν, ἀτοπίας πλέων, ὃ τίς ἂν ἐπενόησεν ἄλλος; [...] μὰ τὸν ἐγὼ μὲν οὐδʼ ἂν εἴ τις ἔλεγέ μοι τῶν ἐπιτυχόντων, ἐπιθόμην, ἀλλʼ ᾠόμην ἂν αὐτὸν αὐτὰ ληρεῖν.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: ἴθι δὴ παρίστασθον παρὰ τὼ πλάστιγγʼ,
ΑἸΣΧΎΛΟΣ ΚΑῚ ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: ἰδού.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: καὶ λαβομένω τὸ ῥῆμʼ ἑκάτερος εἴπατον, καὶ μὴ μεθῆσθον, πρὶν ἂν ἐγὼ σφῷν κοκκύσω.
ΑἸΣΧΎΛΟΣ ΚΑῚ ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: ἐχόμεθα.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: τοὔπος νῦν λέγετον ἐς τὸν σταθμόν.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: εἴθʼ ὤφελʼ Ἀργοῦς μὴ διαπτάσθαι σκάφος.
Part 35
ΑἸΣΧΎΛΟΣ: Σπερχειὲ ποταμὲ βουνόμοι τʼ ἐπιστροφαί.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: κόκκυ, μέθεσθε· καὶ πολύ γε κατωτέρω χωρεῖ τὸ τοῦδε.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: καὶ τί ποτʼ ἐστὶ ταἴτιον;
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: ὅτι εἰσέθηκε ποταμόν, ἐριοπωλικῶς ὑγρὸν ποιήσας τοὔπος ὥσπερ τἄρια, σὺ δʼ εἰσέθηκας τοὔπος ἐπτερωμένον.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: ἀλλʼ ἕτερον εἰπάτω τι κἀντιστησάτω.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: λάβεσθε τοίνυν αὖθις.
ΑἸΣΧΎΛΟΣ ΚΑῚ ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: ἢν ἰδού.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: λέγε.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: οὐκ ἔστι Πειθοῦς ἱερὸν ἄλλο πλὴν λόγος.
ΑἸΣΧΎΛΟΣ: μόνος θεῶν γὰρ Θάνατος οὐ δώρων ἐρᾷ.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: μέθεσθε μέθεσθε· καὶ τὸ τοῦδέ γʼ αὖ ῥέπει· θάνατον γὰρ εἰσέθηκε βαρύτατον κακόν.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: ἐγὼ δὲ πειθώ γʼ ἔπος ἄριστʼ εἰρημένον.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: πειθὼ δὲ κοῦφόν ἐστι καὶ νοῦν οὐκ ἔχον. ἀλλʼ ἕτερον αὖ ζήτει τι τῶν βαρυστάθμων, ὅ τι σοι καθέλξει, καρτερόν τε καὶ μέγα.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: φέρε ποῦ τοιοῦτον δῆτά μοὐστί; ποῦ;
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: φράσω· βέβληκʼ Ἀχιλλεὺς δύο κύβω καὶ τέτταρα.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: λέγοιτʼ ἄν, ὡς αὕτη ʼστὶ λοιπὴ σφῷν στάσις.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: σιδηροβριθές τʼ ἔλαβε δεξιᾷ ξύλον.
ΑἸΣΧΎΛΟΣ: ἐφʼ ἅρματος γὰρ ἅρμα καὶ νεκρῷ νεκρός.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: ἐξηπάτηκεν αὖ σὲ καὶ νῦν.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: τῷ τρόπῳ;
Part 36
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: δύʼ ἅρματʼ εἰσέθηκε καὶ νεκρὼ δύο, οὓς οὐκ ἂν ἄραιντʼ οὐδʼ ἑκατὸν Αἰγύπτιοι.
ΑἸΣΧΎΛΟΣ: καὶ μηκέτʼ ἔμοιγε κατʼ ἔπος, ἀλλʼ ἐς τὸν σταθμὸν αὐτὸς τὰ παιδίʼ ἡ γυνὴ Κηφισοφῶν ἐμβὰς καθήσθω, συλλαβὼν τὰ βιβλία· ἐγὼ δὲ δύʼ ἔπη τῶν ἐμῶν ἐρῶ μόνον.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: ἅνδρες φίλοι, κἀγὼ μὲν αὐτοὺς οὐ κρινῶ. οὐ γὰρ διʼ ἔχθρας οὐδετέρῳ γενήσομαι. τὸν μὲν γὰρ ἡγοῦμαι σοφὸν τῷ δʼ ἥδομαι.
ΠΛΟΎΤΩΝ: οὐδὲν ἄρα πράξεις ὧνπερ ἦλθες οὕνεκα;
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: ἐὰν δὲ κρίνω;
ΠΛΟΎΤΩΝ: τὸν ἕτερον λαβὼν ἄπει, ὁπότερον ἂν κρίνῃς, ἵνʼ ἔλθῃς μὴ μάτην.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: εὐδαιμονοίης. φέρε πύθεσθέ μου ταδί. ἐγὼ κατῆλθον ἐπὶ ποιητήν. τοῦ χάριν; ἵνʼ ἡ πόλις σωθεῖσα τοὺς χοροὺς ἄγῃ. ὁπότερος οὖν ἂν τῇ πόλει παραινέσῃ μᾶλλόν τι χρηστόν, τοῦτον ἄξειν μοι δοκῶ. πρῶτον μὲν οὖν περὶ Ἀλκιβιάδου τίνʼ ἔχετον γνώμην ἑκάτερος; ἡ πόλις γὰρ δυστοκεῖ.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: ἔχει δὲ περὶ αὐτοῦ τίνα γνώμην;
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: τίνα; ποθεῖ μέν, ἐχθαίρει δέ, βούλεται δʼ ἔχειν. ἀλλʼ ὅ τι νοεῖτον εἴπατον τούτου πέρι.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: μισῶ πολίτην, ὅστις ὠφελεῖν πάτραν βραδὺς πέφυκε μεγάλα δὲ βλάπτειν ταχύς, καὶ πόριμον αὑτῷ τῇ πόλει δʼ ἀμήχανον.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: εὖ γʼ ὦ Πόσειδον· σὺ δὲ τίνα γνώμην ἔχεις;
ΑἸΣΧΎΛΟΣ: οὐ χρὴ λέοντος σκύμνον ἐν πόλει τρέφειν, ἢν δʼ ἐκτραφῇ τις, τοῖς τρόποις ὑπηρετεῖν.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: νὴ τὸν Δία τὸν σωτῆρα δυσκρίτως γʼ ἔχω· ὁ μὲν σοφῶς γὰρ εἶπεν, ὁ δʼ ἕτερος σαφῶς. ἀλλʼ ἔτι μίαν γνώμην ἑκάτερος εἴπατον περὶ τῆς πόλεως ἥντινʼ ἔχετον σωτηρίαν.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: εἴ τις πτερώσας Κλεόκριτον Κινησίᾳ, αἴροιεν αὖραι πελαγίαν ὑπὲρ πλάκα.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: γέλοιον ἂν φαίνοιτο· νοῦν δʼ ἔχει τίνα;
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: εἰ ναυμαχοῖεν κᾆτʼ ἔχοντες ὀξίδας ῥαίνοιεν ἐς τὰ βλέφαρα τῶν ἐναντίων. ἐγὼ μὲν οἶδα καὶ θέλω φράζειν.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: λέγε.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: ὅταν τὰ νῦν ἄπιστα πίσθʼ ἡγώμεθα, τὰ δʼ ὄντα πίστʼ ἄπιστα.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: πῶς; οὐ μανθάνω. ἀμαθέστερόν πως εἰπὲ καὶ σαφέστερον.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: εἰ τῶν πολιτῶν οἷσι νῦν πιστεύομεν, τούτοις ἀπιστήσαιμεν, οἷς δʼ οὐ χρώμεθα, τούτοισι χρησαίμεσθʼ, ἴσως σωθεῖμεν ἄν. εἰ νῦν γε δυστυχοῦμεν ἐν τούτοισι, πῶς τἀναντίʼ ἂν πράττοντες οὐ σῳζοίμεθʼ ἄν;
Part 37
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: εὖ γʼ ὦ Παλάμηδες, ὦ σοφωτάτη φύσις. ταυτὶ πότερʼ αὐτὸς ηὗρες ἢ Κηφισοφῶν;
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: ἐγὼ μόνος· τὰς δʼ ὀξίδας Κηφισοφῶν. τί δαὶ σύ; τί λέγεις;
ΑἸΣΧΎΛΟΣ: τὴν πόλιν νῦν μοι φράσον πρῶτον τίσι χρῆται· πότερα τοῖς χρηστοῖς;
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: πόθεν; μισεῖ κάκιστα.
ΑἸΣΧΎΛΟΣ: τοῖς πονηροῖς δʼ ἥδεται;
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: οὐ δῆτʼ ἐκείνη γʼ, ἀλλὰ χρῆται πρὸς βίαν.
ΑἸΣΧΎΛΟΣ: πῶς οὖν τις ἂν σώσειε τοιαύτην πόλιν, ᾗ μήτε χλαῖνα μήτε σισύρα συμφέρει;
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: εὕρισκε νὴ Δίʼ, εἴπερ ἀναδύσει πάλιν.
ΑἸΣΧΎΛΟΣ: ἐκεῖ φράσαιμʼ ἄν· ἐνθαδὶ δʼ οὐ βούλομαι.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: μὴ δῆτα σύ γʼ, ἀλλʼ ἐνθένδʼ ἀνίει τἀγαθά.
ΑἸΣΧΎΛΟΣ: τὴν γῆν ὅταν νομίσωσι τὴν τῶν πολεμίων εἶναι σφετέραν, τὴν δὲ σφετέραν τῶν πολεμίων, πόρον δὲ τὰς ναῦς ἀπορίαν δὲ τὸν πόρον.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: εὖ, πλήν γʼ ὁ δικαστὴς αὐτὰ καταπίνει μόνος.
ΠΛΟΎΤΩΝ: κρίνοις ἄν.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: αὕτη σφῷν κρίσις γενήσεται· αἱρήσομαι γὰρ ὅνπερ ἡ ψυχὴ θέλει.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: μεμνημένος νυν τῶν θεῶν οὓς ὤμοσας ἦ μὴν ἀπάξειν μʼ οἴκαδʼ, αἱροῦ τοὺς φίλους.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: ἡ γλῶττʼ ὀμώμοκʼ, Αἰσχύλον δʼ αἱρήσομαι.
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: τί δέδρακας ὦ μιαρώτατʼ ἀνθρώπων;
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: ἐγώ; ἔκρινα νικᾶν Αἰσχύλον. τιὴ γὰρ οὔ;
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: αἴσχιστον ἔργον προσβλέπεις μʼ εἰργασμένος;
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: τί δʼ αἰσχρόν, ἢν μὴ τοῖς θεωμένοις δοκῇ;
Part 38
ΕΥ̓ΡΙΠΊΔΗΣ: ὦ σχέτλιε περιόψει με δὴ τεθνηκότα;
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: τίς οἶδεν εἰ τὸ ζῆν μέν ἐστι κατθανεῖν, τὸ πνεῖν δὲ δειπνεῖν, τὸ δὲ καθεύδειν κῴδιον;
ΠΛΟΎΤΩΝ: χωρεῖτε τοίνυν ὦ Διόνυσʼ εἴσω.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: τί δαί;
ΠΛΟΎΤΩΝ: ἵνα ξενίσω ʼγὼ σφὼ πρὶν ἀποπλεῖν.
ΔΙΌΝΥΣΟΣ: εὖ λέγεις νὴ τὸν Δίʼ· οὐ γὰρ ἄχθομαι τῷ πράγματι.
ΧΟΡΌΣ: μακάριός γʼ ἀνὴρ ἔχων ξύνεσιν ἠκριβωμένην. πάρα δὲ πολλοῖσιν μαθεῖν. ὅδε γὰρ εὖ φρονεῖν δοκήσας πάλιν ἄπεισιν οἴκαδʼ αὖ, ἐπʼ ἀγαθῷ μὲν τοῖς πολίταις, ἐπʼ ἀγαθῷ δὲ τοῖς ἑαυτοῦ ξυγγενέσι τε καὶ φίλοισι, διὰ τὸ συνετὸς εἶναι.
ΧΟΡΌΣ: χαρίεν οὖν μὴ Σωκράτει παρακαθήμενον λαλεῖν, ἀποβαλόντα μουσικὴν τά τε μέγιστα παραλιπόντα τῆς τραγῳδικῆς τέχνης. τὸ δʼ ἐπὶ σεμνοῖσιν λόγοισι καὶ σκαριφησμοῖσι λήρων διατριβὴν ἀργὸν ποιεῖσθαι, παραφρονοῦντος ἀνδρός.
ΠΛΟΎΤΩΝ: ἄγε δὴ χαίρων Αἰσχύλε χώρει, καὶ σῷζε πόλιν τὴν ἡμετέραν γνώμαις ἀγαθαῖς καὶ παίδευσον τοὺς ἀνοήτους· πολλοὶ δʼ εἰσίν· καὶ δὸς τουτὶ Κλεοφῶντι φέρων καὶ τουτὶ τοῖσι πορισταῖς Μύρμηκί θʼ ὁμοῦ καὶ Νικομάχῳ, τόδε δʼ Ἀρχενόμῳ· καὶ φράζʼ αὐτοῖς ταχέως ἥκειν ὡς ἐμὲ δευρὶ καὶ μὴ μέλλειν· κἂν μὴ ταχέως ἥκωσιν, ἐγὼ νὴ τὸν Ἀπόλλω στίξας αὐτοὺς καὶ συμποδίσας μετʼ Ἀδειμάντου τοῦ Λευκολόφου κατὰ γῆς ταχέως ἀποπέμψω.
ΑἸΣΧΎΛΟΣ: ταῦτα ποιήσω· σὺ δὲ τὸν θᾶκον τὸν ἐμὸν παράδος Σοφοκλεῖ τηρεῖν καὶ διασῴζειν, ἢν ἄρʼ ἐγώ ποτε δεῦρʼ ἀφίκωμαι. τοῦτον γὰρ ἐγὼ σοφίᾳ κρίνω δεύτερον εἶναι. μέμνησο δʼ ὅπως ὁ πανοῦργος ἀνὴρ καὶ ψευδολόγος καὶ βωμολόχος μηδέποτʼ ἐς τὸν θᾶκον τὸν ἐμὸν μηδʼ ἄκων ἐγκαθεδεῖται.
ΠΛΟΎΤΩΝ: φαίνετε τοίνυν ὑμεῖς τούτῳ λαμπάδας ἱεράς, χἄμα προπέμπετε τοῖσιν τούτου τοῦτον μέλεσιν καὶ μολπαῖσιν κελαδοῦντες.
ΧΟΡΌΣ: πρῶτα μὲν εὐοδίαν ἀγαθὴν ἀπιόντι ποιητῇ ἐς φάος ὀρνυμένῳ δότε δαίμονες οἱ κατὰ γαίας, τῇ δὲ πόλει μεγάλων ἀγαθῶν ἀγαθὰς ἐπινοίας. πάγχυ γὰρ ἐκ μεγάλων ἀχέων παυσαίμεθʼ ἂν οὕτως ἀργαλέων τʼ ἐν ὅπλοις ξυνόδων. Κλεοφῶν δὲ μαχέσθω κἄλλος ὁ βουλόμενος τούτων πατρίοις ἐν ἀρούραις.
Ecclesiazusae
Contents — 27 sections
Part 1
ΠΡΑΞΆΓΟΡΑ: Ὦ λαμπρὸν ὄμμα τοῦ τροχηλάτου λύχνου κάλλιστʼ ἐν εὐστόχοισιν ἐζητημένον· γονάς τε γὰρ σὰς καὶ τύχας δηλώσομεν· τροχῷ γὰρ ἐλαθεὶς κεραμικῆς ῥύμης ὕπο μυκτῆρσι λαμπρὰς ἡλίου τιμὰς ἔχεις· ὅρμα φλογὸς σημεῖα τὰ ξυγκείμενα. σοὶ γὰρ μόνῳ δηλοῦμεν εἰκότως, ἐπεὶ κἀν τοῖσι δωματίοισιν Ἀφροδίτης τρόπων πειρωμέναισι πλησίον παραστατεῖς, λορδουμένων τε σωμάτων ἐπιστάτην ὀφθαλμὸν οὐδεὶς τὸν σὸν ἐξείργει δόμων. μόνος δὲ μηρῶν εἰς ἀπορρήτους μυχοὺς λάμπεις ἀφεύων τὴν ἐπανθοῦσαν τρίχα· στοάς τε καρποῦ Βακχίου τε νάματος πλήρεις ὑποιγνύσαισι συμπαραστατεῖς· καὶ ταῦτα συνδρῶν οὐ λαλεῖς τοῖς πλησίον. ἀνθʼ ὧν συνείσει καὶ τὰ νῦν βουλεύματα ὅσα Σκίροις ἔδοξε ταῖς ἐμαῖς φίλαις. ἀλλʼ οὐδεμία πάρεστιν ἃς ἥκειν ἐχρῆν. καίτοι πρὸς ὄρθρον γʼ ἐστίν· ἡ δʼ ἐκκλησία αὐτίκα μάλʼ ἔσται· καταλαβεῖν δʼ ἡμᾶς ἕδρας, ἃς Φυρόμαχός ποτʼ εἶπεν, εἰ μέμνησθʼ ἔτι, δεῖ τὰς ἑτέρας πως κἀγκαθεζομένας λαθεῖν. τί δῆτʼ ἂν εἴη; πότερον οὐκ ἐρραμμένους ἔχουσι τοὺς πώγωνας, οὓς εἴρητʼ ἔχειν; ἢ θαἰμάτια τἀνδρεῖα κλεψάσαις λαθεῖν ἦν χαλεπὸν αὐταῖς; ἀλλʼ ὁρῶ τονδὶ λύχνον προσιόντα. φέρε νυν ἐπαναχωρήσω πάλιν, μὴ καί τις ὢν ἀνὴρ ὁ προσιὼν τυγχάνῃ.
ΓΥΝῊ Α: ὥρα βαδίζειν, ὡς ὁ κῆρυξ ἀρτίως ἡμῶν προσιουσῶν δεύτερον κεκόκκυκεν.
ΠΡΑΞΆΓΟΡΑ: ἐγὼ δέ γʼ ὑμᾶς προσδοκῶσʼ ἠγρηγόρη τὴν νύκτα πᾶσαν. ἀλλὰ φέρε τὴν γείτονα τήνδʼ ἐκκαλέσωμαι θρυγονῶσα τὴν θύραν. δεῖ γὰρ τὸν ἄνδρʼ αὐτῆς λαθεῖν.
ΓΥΝῊ Β: ἤκουσά τοι ὑποδουμένη τὸ κνῦμά σου τῶν δακτύλων, ἅτʼ οὐ καταδαρθοῦσʼ. ὁ γὰρ ἀνὴρ ὦ φιλτάτη, Σαλαμίνιος γάρ ἐστιν ᾧ ξύνειμʼ ἐγώ, τὴν νύχθʼ ὅλην ἤλαυνέ μʼ ἐν τοῖς στρώμασιν, ὥστʼ ἄρτι τουτὶ θοἰμάτιον αὐτοῦ ʼλαβον.
ΓΥΝῊ Α: καὶ μὴν ὁρῶ καὶ Κλειναρέτην καὶ Σωστράτην προσιοῦσαν ἤδη τήνδε καὶ Φιλαινέτην.
ΠΡΑΞΆΓΟΡΑ: οὔκουν ἐπείξεσθʼ; ὡς Γλύκη κατώμοσεν τὴν ὑστάτην ἥκουσαν οἴνου τρεῖς χοᾶς ἡμῶν ἀποτείσειν κἀρεβίνθων χοίνικα.
ΓΥΝῊ Α: τὴν Σμικυθίωνος δʼ οὐχ ὁρᾷς Μελιστίχην σπεύδουσαν ἐν ταῖς ἐμβάσιν;
ΠΡΑΞΆΓΟΡΑ: καίτοι δοκεῖ κατὰ σχολὴν παρὰ τἀνδρὸς ἐξελθεῖν μόνη.
ΓΥΝῊ Α: τὴν τοῦ καπήλου δʼ οὐχ ὁρᾷς Γευσιστράτην ἔχουσαν ἐν τῇ δεξιᾷ τὴν λαμπάδα;
ΓΥΝῊ Β: καὶ τὴν Φιλοδωρήτου τε καὶ Χαιρητάδου ὁρῶ προσιούσας χἀτέρας πολλὰς πάνυ γυναῖκας, ὅ τι πέρ ἐστʼ ὄφελος ἐν τῇ πόλει.
ΓΥΝῊ Γ: καὶ πάνυ ταλαιπώρως ἔγωγʼ ὦ φιλτάτη ἐκδρᾶσα παρέδυν. ὁ γὰρ ἀνὴρ τὴν νύχθʼ ὅλην ἔβηττε τριχίδων ἑσπέρας ἐμπλήμενος.
ΠΡΑΞΆΓΟΡΑ: κάθησθε τοίνυν, ὡς ἂν ἀνέρωμαι τάδε ὑμᾶς, ἐπειδὴ συλλελεγμένας ὁρῶ, ὅσα Σκίροις ἔδοξεν εἰ δεδράκατε.
ΓΥΝῊ Α: ἔγωγε. πρῶτον μέν γʼ ἔχω τὰς μασχάλας λόχμης δασυτέρας, καθάπερ ἦν ξυγκείμενον· ἔπειθʼ ὁπόθʼ ἁνὴρ εἰς ἀγορὰν οἴχοιτό μου, ἀλειψαμένη τὸ σῶμʼ ὅλον διʼ ἡμέρας ἐχραινόμην ἑστῶσα πρὸς τὸν ἥλιον.
ΓΥΝῊ Β: κἄγωγε· τὸ ξυρὸν δέ γʼ ἐκ τῆς οἰκίας ἔρριψα πρῶτον, ἵνα δασυνθείην ὅλη καὶ μηδὲν εἴην ἔτι γυναικὶ προσφερής.
ΠΡΑΞΆΓΟΡΑ: ἔχετε δὲ τοὺς πώγωνας, οὓς εἴρητʼ ἔχειν πάσαισιν ἡμῖν, ὁπότε συλλεγοίμεθα;
ΓΥΝῊ Α: νὴ τὴν Ἑκάτην καλόν γʼ ἔγωγε τουτονί.
ΓΥΝῊ Β: κἄγωγʼ Ἑπικράτους οὐκ ὀλίγῳ καλλίονα.
ΠΡΑΞΆΓΟΡΑ: ὑμεῖς δὲ τί φατε;
ΓΥΝῊ Α: φασί· κατανεύουσι γάρ.
ΠΡΑΞΆΓΟΡΑ: καὶ μὴν τά γʼ ἄλλʼ ὑμῖν ὁρῶ πεπραγμένα. Λακωνικὰς γὰρ ἔχετε καὶ βακτηρίας καὶ θαἰμάτια τἀνδρεῖα, καθάπερ εἴπομεν.
Part 2
ΓΥΝῊ Α: ἔγωγέ τοι τὸ σκύταλον ἐξηνεγκάμην τὸ τοῦ Λαμίου τουτὶ καθεύδοντος λάθρᾳ.
ΓΥΝῊ Β: τοῦτʼ ἔστʼ ἐκείνων τῶν σκυτάλων ὧν πέρδεται.
ΠΡΑΞΆΓΟΡΑ: νὴ τὸν Δία τὸν σωτῆρʼ ἐπιτήδειός γʼ ἂν ἦν τὴν τοῦ πανόπτου διφθέραν ἐνημμένος εἴπερ τις ἄλλος βουκολεῖν τὸ δήμιον. ἀλλʼ ἄγεθʼ ὅπως καὶ τἀπὶ τούτοις δράσομεν, ἕως ἔτʼ ἐστὶν ἄστρα κατὰ τὸν οὐρανόν· ἡκκλησία δʼ, εἰς ἣν παρεσκευάσμεθα ἡμεῖς βαδίζειν, ἐξ ἕω γενήσεται.
ΓΥΝῊ Α: νὴ τὸν Δίʼ ὥστε δεῖ σε καταλαβεῖν ἕδρας ὑπὸ τῷ λίθῳ τῶν πρυτάνεων καταντικρύ.
ΓΥΝῊ Β: ταυτί γέ τοι νὴ τὸν Δίʼ ἐφερόμην, ἵνα πληρουμένης ξαίνοιμι τῆς ἐκκλησίας.
ΠΡΑΞΆΓΟΡΑ: πληρουμένης τάλαινα;
ΓΥΝῊ Β: νὴ τὴν Ἄρτεμιν ἔγωγε. τί γὰρ ἂν χεῖρον ἀκροῴμην ἄρα ξαίνουσα; γυμνὰ δʼ ἐστί μου τὰ παιδία.
ΠΡΑΞΆΓΟΡΑ: ἰδού γέ σε ξαίνουσαν, ἣν τοῦ σώματος οὐδὲν παραφῆναι τοῖς καθημένοις ἔδει. οὐκοῦν καλά γʼ ἂν πάθοιμεν, εἰ πλήρης τύχοι ὁ δῆμος ὢν κἄπειθʼ ὑπερβαίνουσά τις ἀναβαλλομένη δείξειε τὸν Φορμίσιον. ἢν δʼ ἐγκαθεζώμεσθα πρότεραι, λήσομεν ξυστειλάμεναι θαἰμάτια· τὸν πώγωνά τε ὅταν καθῶμεν ὃν περιδησόμεσθʼ ἐκεῖ, τίς οὐκ ἂν ἡμᾶς ἄνδρας ἡγήσαιθʼ ὁρῶν;
ΓΥΝῊ Α: Ἀγύρριος γοῦν τὸν Προνόμου πώγωνʼ ἔχων λέληθε· καίτοι πρότερον ἦν οὗτος γυνή· νυνὶ δʼ, ὁρᾷς, πράττει τὰ μέγιστʼ ἐν τῇ πόλει.
ΠΡΑΞΆΓΟΡΑ: τούτου γε τοίνυν τὴν ἐπιοῦσαν ἡμέραν τόλμημα τολμῶμεν τοσοῦτον οὕνεκα, ἤν πως παραλαβεῖν τῆς πόλεως τὰ πράγματα δυνώμεθʼ, ὥστʼ ἀγαθόν τι πρᾶξαι τὴν πόλιν· νῦν μὲν γὰρ οὔτε θέομεν οὔτʼ ἐλαύνομεν.
ΓΥΝῊ Α: καὶ πῶς γυναικῶν θηλύφρων ξυνουσία δημηγορήσει;
ΠΡΑΞΆΓΟΡΑ: πολὺ μὲν οὖν ἄριστά που. λέγουσι γὰρ καὶ τῶν νεανίσκων ὅσοι πλεῖστα σποδοῦνται, δεινοτάτους εἶναι λέγειν· ἡμῖν δʼ ὑπάρχει τοῦτο κατὰ τύχην τινά.
ΓΥΝῊ Α: οὐκ οἶδα· δεινὸν δʼ ἐστὶν ἡ μὴ ʼμπειρία.
ΠΡΑΞΆΓΟΡΑ: οὐκοῦν ἐπίτηδες ξυνελέγημεν ἐνθάδε, ὅπως προμελετήσωμεν ἁκεῖ δεῖ λέγειν. οὐκ ἂν φθάνοις τὸ γένειον ἂν περιδουμένη ἄλλαι θʼ ὅσαι λαλεῖν μεμελετήκασί που.
ΓΥΝῊ Α: τίς δʼ ὦ μέλʼ ἡμῶν οὐ λαλεῖν ἐπίσταται;
ΠΡΑΞΆΓΟΡΑ: ἴθι δὴ σὺ περιδοῦ καὶ ταχέως ἀνὴρ γενοῦ· ἐγὼ δὲ θεῖσα τοὺς στεφάνους περιδήσομαι καὐτὴ μεθʼ ὑμῶν, ἤν τί μοι δόξῃ λέγειν.
ΓΥΝῊ Α: δεῦρʼ ὦ γλυκυτάτη Πραξαγόρα, σκέψαι τάλαν ὡς καὶ καταγέλαστον τὸ πρᾶγμα φαίνεται.
ΠΡΑΞΆΓΟΡΑ: πῶς καταγέλαστον;
ΓΥΝῊ Α: ὥσπερ εἴ τις σηπίαις πώγωνα περιδήσειεν ἐσταθευμέναις.
ΠΡΑΞΆΓΟΡΑ: ὁ περιστίαρχος, περιφέρειν χρὴ τὴν γαλῆν. πάριτʼ ἐς τὸ πρόσθεν. Ἀρίφραδες παῦσαι λαλῶν. κάθιζε παριών. τίς ἀγορεύειν βούλεται;
Part 3
ΓΥΝῊ Α: ἐγώ.
ΠΡΑΞΆΓΟΡΑ: περίθου δὴ τὸν στέφανον τύχἀγαθῇ.
ΓΥΝῊ Α: ἰδού.
ΠΡΑΞΆΓΟΡΑ: λέγοις ἄν.
ΓΥΝῊ Α: εἶτα πρὶν πιεῖν λέγω;
ΠΡΑΞΆΓΟΡΑ: ἰδοὺ πιεῖν.
ΓΥΝῊ Α: τί γὰρ ὦ μέλʼ ἐστεφανωσάμην;
ΠΡΑΞΆΓΟΡΑ: ἄπιθʼ ἐκποδών· τοιαῦτʼ ἂν ἡμᾶς ἠργάσω κἀκεῖ.
ΓΥΝῊ Α: τί δʼ; οὐ πίνουσι κἀν τἠκκλησίᾳ;
ΠΡΑΞΆΓΟΡΑ: ἰδού γε σοὶ πίνουσι.
ΓΥΝῊ Α: νὴ τὴν Ἄρτεμιν καὶ ταῦτα γʼ εὔζωρον. τὰ γοῦν βουλεύματα αὐτῶν ὅσʼ ἂν πράξωσιν ἐνθυμουμένοις ὥσπερ μεθυόντων ἐστὶ παραπεπληγμένα. καὶ νὴ Δία σπένδουσί γʼ· ἢ τίνος χάριν τοσαῦτʼ ἂν ηὔχοντʼ, εἴπερ οἶνος μὴ παρῆν; καὶ λοιδοροῦνταί γʼ ὥσπερ ἐμπεπωκότες, καὶ τὸν παροινοῦντʼ ἐκφέρουσʼ οἱ τοξόται,
ΠΡΑΞΆΓΟΡΑ: σὺ μὲν βάδιζε καὶ κάθησʼ· οὐδὲν γὰρ εἶ.
ΓΥΝῊ Α: νὴ τὸν Δίʼ ἦ μοι μὴ γενειᾶν κρεῖττον ἦν· δίψῃ γάρ, ὡς ἔοικʼ, ἀφαυανθήσομαι.
ΠΡΑΞΆΓΟΡΑ: ἔσθʼ ἥτις ἑτέρα βούλεται λέγειν;
ΓΥΝῊ Β: ἐγώ.
ΠΡΑΞΆΓΟΡΑ: ἴθι δὴ στεφανοῦ· καὶ γὰρ τὸ χρῆμʼ ἐργάζεται. ἄγε νυν ὅπως ἀνδριστὶ καὶ καλῶς ἐρεῖς διερεισαμένη τὸ σχῆμα τῇ βακτηρίᾳ.
ΓΥΝῊ Β: ἐβουλόμην μὲν ἂν ἕτερον τῶν ἠθάδων λέγειν τὰ βέλτισθʼ, ἵνʼ ἐκαθήμην ἥσυχος· νῦν δʼ οὐκ ἐάσω κατά γε τὴν ἐμὴν μίαν ἐν τοῖς καπηλείοισι λάκκους ἐμποιεῖν ὕδατος. ἐμοὶ μὲν οὐ δοκεῖ μὰ τὼ θεώ.
ΠΡΑΞΆΓΟΡΑ: μὰ τὼ θεώ; τάλαινα ποῦ τὸν νοῦν ἔχεις;
ΓΥΝῊ Β: τί δʼ ἔστιν; οὐ γὰρ δὴ πιεῖν γʼ ᾔτησά σε.
ΠΡΑΞΆΓΟΡΑ: μὰ Δίʼ ἀλλʼ ἀνὴρ ὢν τὼ θεὼ κατώμοσας, καίτοι τά γʼ ἄλλʼ εἰποῦσα δεξιώτατα.
Part 4
ΓΥΝῊ Β: ὢ νὴ τὸν Ἀπόλλω.
ΠΡΑΞΆΓΟΡΑ: παῦε τοίνυν, ὡς ἐγὼ ἐκκλησιάσουσʼ οὐκ ἂν προβαίην τὸν πόδα τὸν ἕτερον, εἰ μὴ ταῦτʼ ἀκριβωθήσεται.
ΓΥΝῊ Β: φέρε τὸν στέφανον· ἐγὼ γὰρ αὖ λέξω πάλιν. οἶμαι γὰρ ἤδη μεμελετηκέναι καλῶς. ἐμοὶ γὰρ ὦ γυναῖκες αἱ καθήμεναι—
ΠΡΑΞΆΓΟΡΑ: γυναῖκας αὖ δύστηνε τοὺς ἄνδρας λέγεις;
ΓΥΝῊ Β: διʼ Ἐπίγονόν γʼ ἐκεῖνον· ἐπιβλέψασα γὰρ ἐκεῖσε πρὸς γυναῖκας ᾠόμην λέγειν.
ΠΡΑΞΆΓΟΡΑ: ἄπερρε καὶ σὺ καὶ κάθησʼ ἐντευθενί· αὐτὴ γὰρ ὑμῶν γʼ ἕνεκά μοι λέξειν δοκῶ τονδὶ λαβοῦσα. τοῖς θεοῖς μὲν εὔχομαι τυχεῖν κατορθώσασα τὰ βεβουλευμένα. ἐμοὶ δʼ ἴσον μὲν τῆσδε τῆς χώρας μέτα ὅσονπερ ὑμῖν· ἄχθομαι δὲ καὶ φέρω τὰ τῆς πόλεως ἅπαντα βαρέως πράγματα. ὁρῶ γὰρ αὐτὴν προστάταισι χρωμένην ἀεὶ πονηροῖς· κἄν τις ἡμέραν μίαν χρηστὸς γένηται, δέκα πονηρὸς γίγνεται. ἐπέτρεψας ἑτέρῳ· πλείονʼ ἔτι δράσει κακά. χαλεπὸν μὲν οὖν ἄνδρας δυσαρέστους νουθετεῖν, οἳ τοὺς φιλεῖν μὲν βουλομένους δεδοίκατε, τοὺς δʼ οὐκ ἐθέλοντας ἀντιβολεῖθʼ ἑκάστοτε. ἐκκλησίαισιν ἦν ὅτʼ οὐκ ἐχρώμεθα οὐδὲν τὸ παράπαν· ἀλλὰ τόν γʼ Ἀγύρριον πονηρὸν ἡγούμεσθα· νῦν δὲ χρωμένων ὁ μὲν λαβὼν ἀργύριον ὑπερεπῄνεσεν, ὁ δʼ οὐ λαβὼν εἶναι θανάτου φήσʼ ἀξίους τοὺς μισθοφορεῖν ζητοῦντας ἐν τἠκκλησίᾳ.
ΓΥΝῊ Α: νὴ τὴν Ἀφροδίτην εὖ γε ταυταγὶ λέγεις.
ΠΡΑΞΆΓΟΡΑ: τάλαινʼ Ἀφροδίτην ὤμοσας; χαρίεντά γʼ ἂν ἔδρασας, εἰ τοῦτʼ εἶπας ἐν τἠκκλησίᾳ.
ΓΥΝῊ Α: ἀλλʼ οὐκ ἂν εἶπον.
ΠΡΑΞΆΓΟΡΑ: μηδʼ ἐθίζου νῦν λέγειν. τὸ συμμαχικὸν αὖ τοῦθʼ, ὅτʼ ἐσκοπούμεθα, εἰ μὴ γένοιτʼ, ἀπολεῖν ἔφασκον τὴν πόλιν· ὅτε δὴ δʼ ἐγένετʼ, ἤχθοντο, τῶν δὲ ῥητόρων ὁ τοῦτʼ ἀναπείσας εὐθὺς ἀποδρὰς ᾤχετο. ναῦς δεῖ καθέλκειν· τῷ πένητι μὲν δοκεῖ, τοῖς πλουσίοις δὲ καὶ γεωργοῖς οὐ δοκεῖ. Κορινθίοις ἄχθεσθε, κἀκεῖνοί γέ σοι· νῦν εἰσὶ χρηστοί, καὶ σύ νυν χρηστὸς γενοῦ. Ἀργεῖος ἀμαθής, ἀλλʼ Ἱερώνυμος σοφός· σωτηρία παρέκυψεν, ἀλλʼ ὡρᾴζεται Θρασύβουλος αὐτὸς οὐχὶ παρακαλούμενος.
ΓΥΝῊ Α: ὡς ξυνετὸς ἁνήρ.
ΠΡΑΞΆΓΟΡΑ: νῦν καλῶς ἐπῄνεσας. ὑμεῖς γάρ ἐστʼ ὦ δῆμε τούτων αἴτιοι. τὰ δημόσια γὰρ μισθοφοροῦντες χρήματα ἰδίᾳ σκοπεῖσθʼ ἕκαστος ὅ τι τις κερδανεῖ, τὸ δὲ κοινὸν ὥσπερ Αἴσιμος κυλίνδεται. ἢν οὖν ἐμοὶ πίθησθε, σωθήσεσθʼ ἔτι. ταῖς γὰρ γυναιξὶ φημὶ χρῆναι τὴν πόλιν ἡμᾶς παραδοῦναι. καὶ γὰρ ἐν ταῖς οἰκίαις ταύταις ἐπιτρόποις καὶ ταμίαισι χρώμεθα.
ΓΥΝῊ Α: εὖ γʼ εὖ γε νὴ Δίʼ εὖ γε.
ΓΥΝῊ Β: λέγε λέγʼ ὦγαθέ.
ΠΡΑΞΆΓΟΡΑ: ὡς δʼ εἰσὶν ἡμῶν τοὺς τρόπους βελτίονες ἐγὼ διδάξω. πρῶτα μὲν γὰρ τἄρια βάπτουσι θερμῷ κατὰ τὸν ἀρχαῖον νόμον ἁπαξάπασαι, κοὐχὶ μεταπειρωμένας ἴδοις ἂν αὐτάς. ἡ δʼ Ἀθηναίων πόλις, εἰ τοῦτο χρηστῶς εἶχεν, οὐκ ἂν ἐσῴζετο, εἰ μή τι καινὸν ἄλλο περιηργάζετο. καθήμεναι φρύγουσιν ὥσπερ καὶ πρὸ τοῦ· ἐπὶ τῆς κεφαλῆς φέρουσιν ὥσπερ καὶ πρὸ τοῦ· τὰ Θεσμοφόριʼ ἄγουσιν ὥσπερ καὶ πρὸ τοῦ· πέττουσι τοὺς πλακοῦντας ὥσπερ καὶ πρὸ τοῦ· τοὺς ἄνδρας ἐπιτρίβουσιν ὥσπερ καὶ πρὸ τοῦ· μοιχοὺς ἔχουσιν ἔνδον ὥσπερ καὶ πρὸ τοῦ· αὑταῖς παροψωνοῦσιν ὥσπερ καὶ πρὸ τοῦ· οἶνον φιλοῦσʼ εὔζωρον ὥσπερ καὶ πρὸ τοῦ· βινούμεναι χαίρουσιν ὥσπερ καὶ πρὸ τοῦ. ταύταισιν οὖν ὦνδρες παραδόντες τὴν πόλιν μὴ περιλαλῶμεν, μηδὲ πυνθανώμεθα τί ποτʼ ἄρα δρᾶν μέλλουσιν, ἀλλʼ ἁπλῷ τρόπῳ ἐῶμεν ἄρχειν, σκεψάμενοι ταυτὶ μόνα, ὡς τοὺς στρατιώτας πρῶτον οὖσαι μητέρες σῴζειν ἐπιθυμήσουσιν· εἶτα σιτία τίς τῆς τεκούσης μᾶλλον ἐπιπέμψειεν ἄν; χρήματα πορίζειν εὐπορώτατον γυνή, ἄρχουσά τʼ οὐκ ἂν ἐξαπατηθείη ποτέ· αὐταὶ γάρ εἰσιν ἐξαπατᾶν εἰθισμέναι. τὰ δʼ ἄλλʼ ἐάσω· ταῦτʼ ἐὰν πίθησθέ μοι, εὐδαιμονοῦντες τὸν βίον διάξετε.
ΓΥΝῊ Α: εὖ γʼ ὦ γλυκυτάτη Πραξαγόρα καὶ δεξιῶς. πόθεν ὦ τάλαινα ταῦτʼ ἔμαθες οὕτω καλῶς;
ΠΡΑΞΆΓΟΡΑ: ἐν ταῖς φυγαῖς μετὰ τἀνδρὸς ᾤκησʼ ἐν πυκνί· ἔπειτʼ ἀκούουσʼ ἐξέμαθον τῶν ῥητόρων.
ΓΥΝῊ Α: οὐκ ἐτὸς ἄρʼ ὦ μέλʼ ἦσθα δεινὴ καὶ σοφή· καί σε στρατηγεῖν αἱ γυναῖκες αὐτόθεν αἱρούμεθʼ, ἢν ταῦθʼ ἁπινοεῖς κατεργάσῃ. ἀτὰρ ἢν Κέφαλός σοι λοιδορῆται προσφθαρείς, πῶς ἀντερεῖς πρὸς αὐτὸν ἐν τἠκκλησίᾳ;
ΠΡΑΞΆΓΟΡΑ: φήσω παραφρονεῖν αὐτόν.
ΓΥΝῊ Α: ἀλλὰ τοῦτό γε ἴσασι πάντες.
Part 5
ΠΡΑΞΆΓΟΡΑ: ἀλλὰ καὶ μελαγχολᾶν.
ΓΥΝῊ Α: καὶ τοῦτʼ ἴσασιν.
ΠΡΑΞΆΓΟΡΑ: ἀλλὰ καὶ τὰ τρύβλια κακῶς κεραμεύειν, τὴν δὲ πόλιν εὖ καὶ καλῶς.
ΓΥΝῊ Α: τί δʼ ἢν Νεοκλείδης ὁ γλάμων σε λοιδορῇ;
ΠΡΑΞΆΓΟΡΑ: τούτῳ μὲν εἶπον ἐς κυνὸς πυγὴν ὁρᾶν.
ΓΥΝῊ Α: τί δʼ ἢν ὑποκρούωσίν σε;
ΠΡΑΞΆΓΟΡΑ: προσκινήσομαι ἅτʼ οὐκ ἄπειρος οὖσα πολλῶν κρουμάτων.
ΓΥΝῊ Α: ἐκεῖνο μόνον ἄσκεπτον, ἤν σʼ οἱ τοξόται ἕλκωσιν, ὅ τι δράσεις ποτʼ.
ΠΡΑΞΆΓΟΡΑ: ἐξαγκωνιῶ ὡδί· μέση γὰρ οὐδέποτε ληφθήσομαι.
ΓΥΝῊ Β: ἡμεῖς δέ γʼ, ἢν αἴρωσʼ, ἐᾶν κελεύσομεν.
ΓΥΝῊ Α: ταυτὶ μὲν ἡμῖν ἐντεθύμηται καλῶς ἐκεῖνο δʼ οὐ πεφροντίκαμεν, ὅτῳ τρόπῳ τὰς χεῖρας αἴρειν μνημονεύσομεν τότε. εἰθισμέναι γάρ ἐσμεν αἴρειν τὼ σκέλει.
ΠΡΑΞΆΓΟΡΑ: χαλεπὸν τὸ πρᾶγμʼ· ὅμως δὲ χειροτονητέον ἐξωμισάσαις τὸν ἕτερον βραχίονα. ἄγε νυν ἀναστέλλεσθʼ ἄνω τὰ χιτώνια· ὑποδεῖσθε δʼ ὡς τάχιστα τὰς Λακωνικάς, ὥσπερ τὸν ἄνδρʼ ἐθεᾶσθʼ, ὅτʼ εἰς ἐκκλησίαν μέλλοι βαδίζειν ἢ θύραζʼ ἑκάστοτε. ἔπειτʼ ἐπειδὰν ταῦτα πάντʼ ἔχῃ καλῶς, περιδεῖσθε τοὺς πώγωνας. ἡνίκʼ ἂν δέ γε τούτους ἀκριβώσητε περιηρμοσμέναι, καὶ θαἰμάτια τἀνδρεῖά γʼ ἅπερ ἐκλέψατε ἐπαναβάλεσθε, κᾆτα ταῖς βακτηρίαις ἐπερειδόμεναι βαδίζετʼ ᾄδουσαι μέλος πρεσβυτικόν τι, τὸν τρόπον μιμούμεναι τὸν τῶν ἀγροίκων.
ΓΥΝῊ Β: εὖ λέγεις· ἡμεῖς δέ γε προΐωμεν αὐτῶν. καὶ γὰρ ἑτέρας οἴομαι ἐκ τῶν ἀγρῶν ἐς τὴν πύκνʼ ἥξειν ἄντικρυς γυναῖκας.
ΠΡΑΞΆΓΟΡΑ: ἀλλὰ σπεύσαθʼ ὡς εἴωθʼ ἐκεῖ τοῖς μὴ παροῦσιν ὀρθρίοις ἐς τὴν πύκνα ὑπαποτρέχειν ἔχουσι μηδὲ πάτταλον.
ΧΟΡΌΣ: ὥρα προβαίνειν ὦνδρες ἡμῖν ἐστι· τοῦτο γὰρ χρὴ μεμνημένας ἀεὶ λέγειν, ὡς μήποτʼ ἐξολίσθῃ ἡμᾶς. ὁ κίνδυνος γὰρ οὐχὶ μικρός, ἢν ἁλῶμεν ἐνδυόμεναι κατὰ σκότον τόλμημα τηλικοῦτον.
ΧΟΡΌΣ: χωρῶμεν εἰς ἐκκλησίαν ὦνδρες· ἠπείλησε γὰρ ὁ θεσμοθέτης, ὃς ἂν μὴ πρῲ πάνυ τοῦ κνέφους ἥκῃ κεκονιμένος, στέργων σκοροδάλμῃ βλέπων ὑπότριμμα, μὴ δώσειν τὸ τριώβολον. ἀλλʼ ὦ Χαριτιμίδη καὶ Σμίκυθε καὶ Δράκης ἕπου κατεπείγων, σαυτῷ προσέχων ὅπως μηδὲν παραχορδιεῖς ὧν δεῖ σʼ ἀποδεῖξαι· ὅπως δὲ τὸ σύμβολον λαβόντες ἔπειτα πλησίοι καθεδούμεθʼ, ὡς ἂν χειροτονῶμεν ἅπανθʼ ὁπόσʼ ἂν δέῃ τὰς ἡμετέρας φίλας. καίτοι τί λέγω; φίλους γὰρ χρῆν μʼ ὀνομάζειν.
ΧΟΡΌΣ: ὅρα δʼ ὅπως ὠθήσομεν τούσδε τοὺς ἐξ ἄστεως ἥκοντας, ὅσοι πρὸ τοῦ μέν, ἡνίκʼ ἔδει λαβεῖν ἐλθόντʼ ὀβολὸν μόνον, καθῆντο λαλοῦντες ἐν τοῖς στεφανώμασιν, νυνὶ δʼ ἐνοχλοῦσʼ ἄγαν. ἀλλʼ οὐχί, Μυρωνίδης ὅτʼ ἦρχεν ὁ γεννάδας, οὐδεὶς ἂν ἐτόλμα τὰ τῆς πόλεως διοικεῖν ἀργύριον φέρων· ἀλλʼ ἧκεν ἕκαστος ἐν ἀσκιδίῳ φέρων πιεῖν ἅμα τʼ ἄρτον αὑτῷ καὶ δύο κρομμύω καὶ τρεῖς ἂν ἐλάας. νυνὶ δὲ τριώβολον ζητοῦσι λαβεῖν, ὅταν πράττωσί τι κοινὸν ὥσ- περ πηλοφοροῦντες.
ΒΛΈΠΥΡΟΣ: τί τὸ πρᾶγμα; ποῖ ποθʼ ἡ γυνὴ φρούδη ʼστί μοι; ἐπεὶ πρὸς ἕω νῦν γʼ ἔστιν, ἡ δʼ οὐ φαίνεται. ἐγὼ δὲ κατάκειμαι πάλαι χεζητιῶν, τὰς ἐμβάδας ζητῶν λαβεῖν ἐν τῷ σκότῳ καὶ θοἰμάτιον· ὅτε δὴ δʼ ἐκεῖνο ψηλαφῶν οὐκ ἐδυνάμην εὑρεῖν, ὁ δʼ ἤδη τὴν θύραν ἐπεῖχε κρούων ὁ κοπρεαῖος, λαμβάνω τουτὶ τὸ τῆς γυναικὸς ἡμιδιπλοίδιον, καὶ τὰς ἐκείνης Περσικὰς ὑφέλκομαι. ἀλλʼ ἐν καθαρῷ ποῦ, ποῦ τις ἂν χέσας τύχοι; ἢ πανταχοῦ τοι νυκτός ἐστιν ἐν καλῷ; οὐ γάρ με νῦν χέζοντά γʼ οὐδεὶς ὄψεται. οἴμοι κακοδαίμων, ὅτι γέρων ὢν ἠγόμην γυναῖχʼ· ὅσας εἴμʼ ἄξιος πληγὰς λαβεῖν. οὐ γάρ ποθʼ ὑγιὲς οὐδὲν ἐξελήλυθεν δράσουσʼ. ὅμως δʼ οὖν ἐστιν ἀποπατητέον.
ἈΝΉΡ: τίς ἔστιν; οὐ δήπου Βλέπυρος ὁ γειτνιῶν;
ΒΛΈΠΥΡΟΣ: νὴ τὸν Δίʼ αὐτὸς δῆτʼ ἐκεῖνος.
Part 6
ἈΝΉΡ: εἰπέ μοι, τί τοῦτό σοι τὸ πυρρόν ἐστιν; οὔτι που Κινησίας σου κατατετίληκέν ποθεν;
ΒΛΈΠΥΡΟΣ: οὔκ, ἀλλὰ τῆς γυναικὸς ἐξελήλυθα τὸ κροκωτίδιον ἀμπισχόμενος οὑνδύεται.
ἈΝΉΡ: τὸ δʼ ἱμάτιόν σου ποῦ ʼστιν;
ΒΛΈΠΥΡΟΣ: οὐκ ἔχω φράσαι. ζητῶν γὰρ αὔτʼ οὐχ ηὗρον ἐν τοῖς στρώμασιν.
ἈΝΉΡ: εἶτʼ οὐδὲ τὴν γυναῖκʼ ἐκέλευσάς σοι φράσαι;
ΒΛΈΠΥΡΟΣ: μὰ τὸν Δίʼ οὐ γὰρ ἔνδον οὖσα τυγχάνει, ἀλλʼ ἐκτετρύπηκεν λαθοῦσά μʼ ἔνδοθεν· ὃ καὶ δέδοικα μή τι δρᾷ νεώτερον.
ἈΝΉΡ: νὴ τὸν Ποσειδῶ ταὐτὰ τοίνυν ἄντικρυς ἐμοὶ πέπονθας. καὶ γὰρ ᾗ ξύνειμʼ ἐγὼ φρούδη ʼστʼ ἔχουσα θοἰμάτιον οὑγὼ ʼφόρουν. κοὐ τοῦτο λυπεῖ μʼ, ἀλλὰ καὶ τὰς ἐμβάδας. οὔκουν λαβεῖν γʼ αὐτὰς ἐδυνάμην οὐδαμοῦ.
ΒΛΈΠΥΡΟΣ: μὰ τὸν Διόνυσον οὐδʼ ἐγὼ γὰρ τὰς ἐμὰς Λακωνικάς, ἀλλʼ ὡς ἔτυχον χεζητιῶν, ἐς τὼ κοθόρνω τὼ πόδʼ ἐνθεὶς ἵεμαι, ἵνα μὴ ʼγχέσαιμʼ ἐς τὴν σισύραν· φανὴ γὰρ ἦν.
ἈΝΉΡ: τί δῆτʼ ἂν εἴη; μῶν ἐπʼ ἄριστον γυνὴ κέκληκεν αὐτὴν τῶν φίλων;
ΒΛΈΠΥΡΟΣ: γνώμην γʼ ἐμήν.
ἈΝΉΡ: οὔκουν πονηρά γʼ ἐστὶν ὅ τι κἄμʼ εἰδέναι. ἀλλὰ σὺ μὲν ἱμονιάν τινʼ ἀποπατεῖς, ἐμοὶ δʼ ὥρα βαδίζειν ἐστὶν εἰς ἐκκλησίαν, ἤνπερ λάβω θοἰμάτιον, ὅπερ ἦν μοι μόνον.
ΒΛΈΠΥΡΟΣ: κἄγωγʼ, ἐπειδὰν ἀποπατήσω· νῦν δέ μου ἀχράς τις ἐγκλῄσασʼ ἔχει τὰ σιτία.
ἈΝΉΡ: μῶν ἣν Θρασύβουλος εἶπε τοῖς Λακωνικοῖς;
ΒΛΈΠΥΡΟΣ: νὴ τὸν Διόνυσον ἐνέχεται γοῦν μοι σφόδρα. ἀτὰρ τί δράσω; καὶ γὰρ οὐδὲ τοῦτό με μόνον τὸ λυποῦν ἐστιν, ἀλλʼ ὅταν φάγω, ὅποι βαδιεῖταί μοι τὸ λοιπὸν ἡ κόπρος. νῦν μὲν γὰρ οὗτος βεβαλάνωκε τὴν θύραν, ὅστις ποτʼ ἔσθʼ ἅνθρωπος ἁχραδούσιος. τίς ἂν οὖν ἰατρόν μοι μετέλθοι καὶ τίνα; τίς τῶν κατὰ πρωκτὸν δεινός ἐστι τὴν τέχνην; ἀλλʼ οἶδʼ, Ἀμύνων. ἀλλʼ ἴσως ἀρνήσεται. Ἀντισθένη τις καλεσάτω πάσῃ τέχνῃ. οὗτος γὰρ ἁνὴρ ἕνεκά γε στεναγμάτων οἶδεν τί πρωκτὸς βούλεται χεζητιῶν. ὦ πότνιʼ Εἰλείθυια μή με περιίδῃς διαρραγέντα μηδὲ βεβαλανωμένον, ἵνα μὴ γένωμαι σκωραμὶς κωμῳδική.
ΧΡΈΜΗΣ: οὗτος τί ποιεῖς; οὔτι που χέζεις;
ΒΛΈΠΥΡΟΣ: ἐγώ; οὐ δῆτʼ ἔτι γε μὰ τὸν Δίʼ, ἀλλʼ ἀνίσταμαι.
ΧΡΈΜΗΣ: τὸ τῆς γυναικὸς δʼ ἀμπέχει χιτώνιον;
ΒΛΈΠΥΡΟΣ: ἐν τῷ σκότῳ γὰρ τοῦτʼ ἔτυχον ἔνδον λαβών. ἀτὰρ πόθεν ἥκεις ἐτεόν;
ΧΡΈΜΗΣ: ἐξ ἐκκλησίας.
ΒΛΈΠΥΡΟΣ: ἤδη λέλυται γάρ;
Part 7
ΧΡΈΜΗΣ: νὴ Δίʼ ὄρθριον μὲν οὖν. καὶ δῆτα πολὺν ἡ μίλτος ὦ Ζεῦ φίλτατε γέλων παρέσχεν, ἣν προσέρραινον κύκλῳ.
ΒΛΈΠΥΡΟΣ: τὸ τριώβολον δῆτʼ ἔλαβες;
ΧΡΈΜΗΣ: εἰ γὰρ ὤφελον. ἀλλʼ ὕστερος νῦν ἦλθον, ὥστʼ αἰσχύνομαι μὰ τὸν Δίʼ οὐδένʼ ἄλλον ἢ τὸν θύλακον.
ΒΛΈΠΥΡΟΣ: τὸ δʼ αἴτιον τί;
ΧΡΈΜΗΣ: πλεῖστος ἀνθρώπων ὄχλος, ὅσος οὐδεπώποτʼ ἦλθʼ ἁθρόος ἐς τὴν πύκνα. καὶ δῆτα πάντες σκυτοτόμοις ᾐκάζομεν ὁρῶντες αὐτούς. οὐ γὰρ ἀλλʼ ὑπερφυῶς ὡς λευκοπληθὴς ἦν ἰδεῖν ἡκκλησία· ὥστʼ οὐκ ἔλαβον οὔτʼ αὐτὸς οὔτʼ ἄλλοι συχνοί.
ΒΛΈΠΥΡΟΣ: οὐδʼ ἄρʼ ἂν ἐγὼ λάβοιμι νῦν ἐλθών;
ΧΡΈΜΗΣ: πόθεν; οὐδʼ εἰ μὰ Δία τότʼ ἦλθες ὅτε τὸ δεύτερον ἁλεκτρυὼν ἐφθέγγετʼ.
ΒΛΈΠΥΡΟΣ: οἴμοι δείλαιος. Ἀντίλοχʼ ἀποίμωξόν με τοῦ τριωβόλου τὸν ζῶντα μᾶλλον. τἀμὰ γὰρ διοίχεται. ἀτὰρ τί τὸ πρᾶγμʼ ἦν, ὅτι τοσοῦτον χρῆμʼ ὄχλου οὕτως ἐν ὥρᾳ ξυνελέγη;
ΧΡΈΜΗΣ: τί δʼ ἄλλο γʼ ἢ ἔδοξε τοῖς πρυτάνεσι περὶ σωτηρίας γνώμας καθεῖναι τῆς πόλεως; κᾆτʼ εὐθέως πρῶτος Νεοκλείδης ὁ γλάμων παρείρπυσεν. κἄπειθʼ ὁ δῆμος ἀναβοᾷ πόσον δοκεῖς, οὐ δεινὰ τολμᾶν τουτονὶ δημηγορεῖν, καὶ ταῦτα περὶ σωτηρίας προκειμένου, ὃς αὐτὸς αὑτῷ βλεφαρίδʼ οὐκ ἐσώσατο; ὁ δʼ ἀναβοήσας καὶ περιβλέψας ἔφη, τί δαί με χρῆν δρᾶν;
ΒΛΈΠΥΡΟΣ: σκόροδʼ ὁμοῦ τρίψαντʼ ὀπῷ τιθύμαλλον ἐμβαλόντα τοῦ Λακωνικοῦ σαυτοῦ παραλείφειν τὰ βλέφαρα τῆς ἑσπέρας, ἔγωγʼ ἂν εἶπον, εἰ παρὼν ἐτύγχανον.
ΧΡΈΜΗΣ: μετὰ τοῦτον Εὐαίων ὁ δεξιώτατος παρῆλθε γυμνός, ὡς ἐδόκει τοῖς πλείοσιν· αὐτός γε μέντοὔφασκεν ἱμάτιον ἔχειν· κἄπειτʼ ἔλεξε δημοτικωτάτους λόγους· ὁρᾶτε μέν με δεόμενον σωτηρίας τετραστατήρου καὐτόν· ἀλλʼ ὅμως ἐρῶ ὡς τὴν πόλιν καὶ τοὺς πολίτας σώσετε. ἢν γὰρ παρέχωσι τοῖς δεομένοις οἱ κναφῆς χλαίνας, ἐπειδὰν πρῶτον ἥλιος τραπῇ, πλευρῖτις ἡμῶν οὐδένʼ ἂν λάβοι ποτέ. ὅσοις δὲ κλίνη μή ʼστι μηδὲ στρώματα, ἰέναι καθευδήσοντας ἀπονενιμμένους ἐς τῶν σκυλοδεψῶν· ἢν δʼ ἀποκλῄῃ θύρᾳ χειμῶνος ὄντος, τρεῖς σισύρας ὀφειλέτω.
ΒΛΈΠΥΡΟΣ: νὴ τὸν Διόνυσον χρηστά γʼ· εἰ δʼ ἐκεῖνά γε προσέθηκεν, οὐδεὶς ἀντεχειροτόνησεν ἄν, τοὺς ἀλφιταμοιβοὺς τοῖς ἀπόροις τρεῖς χοίνικας δεῖπνον παρέχειν ἅπασιν ἢ κλάειν μακρά, ἵνα τοῦτʼ ἀπέλαυσαν Ναυσικύδους τἀγαθόν.
ΧΡΈΜΗΣ: μετὰ τοῦτο τοίνυν εὐπρεπὴς νεανίας λευκός τις ἀνεπήδησʼ ὅμοιος Νικίᾳ δημηγορήσων, κἀπεχείρησεν λέγειν ὡς χρὴ παραδοῦναι ταῖς γυναιξὶ τὴν πόλιν. εἶτʼ ἐθορύβησαν κἀνέκραγον ὡς εὖ λέγοι, τὸ σκυτοτομικὸν πλῆθος, οἱ δʼ ἐκ τῶν ἀγρῶν ἀνεβορβόρυξαν.
ΒΛΈΠΥΡΟΣ: νοῦν γὰρ εἶχον νὴ Δία.
ΧΡΈΜΗΣ: ἀλλʼ ἦσαν ἥττους· ὁ δὲ κατεῖχε τῇ βοῇ, τὰς μὲν γυναῖκας πόλλʼ ἀγαθὰ λέγων, σὲ δὲ πολλὰ κακά.
ΒΛΈΠΥΡΟΣ: καὶ τί εἶπε;
ΧΡΈΜΗΣ: πρῶτον μέν σʼ ἔφη εἶναι πανοῦργον.
ΒΛΈΠΥΡΟΣ: καὶ σέ;
ΧΡΈΜΗΣ: μή πω τοῦτʼ ἔρῃ. κἄπειτα κλέπτην.
ΒΛΈΠΥΡΟΣ: ἐμὲ μόνον;
Part 8
ΧΡΈΜΗΣ: καὶ νὴ Δία καὶ συκοφάντην.
ΒΛΈΠΥΡΟΣ: ἐμὲ μόνον;
ΧΡΈΜΗΣ: καὶ νὴ Δία τωνδὶ τὸ πλῆθος.
ΒΛΈΠΥΡΟΣ: τίς δὲ τοῦτʼ ἄλλως λέγει;
ΧΡΈΜΗΣ: γυναῖκα δʼ εἶναι πρᾶγμʼ ἔφη νουβυστικὸν καὶ χρηματοποιόν· κοὔτε τἀπόρρητʼ ἔφη ἐκ Θεσμοφόροιν ἑκάστοτʼ αὐτὰς ἐκφέρειν, σὲ δὲ κἀμὲ βουλεύοντε τοῦτο δρᾶν ἀεί.
ΒΛΈΠΥΡΟΣ: καὶ νὴ τὸν Ἑρμῆν τοῦτό γʼ οὐκ ἐψεύσατο.
ΧΡΈΜΗΣ: ἔπειτα συμβάλλειν πρὸς ἀλλήλας ἔφη ἱμάτια χρυσίʼ ἀργύριον ἐκπώματα μόνας μόναις, οὐ μαρτύρων ἐναντίον, καὶ ταῦτʼ ἀποφέρειν πάντα κοὐκ ἀποστερεῖν, ἡμῶν δὲ τοὺς πολλοὺς ἔφασκε τοῦτο δρᾶν.
ΒΛΈΠΥΡΟΣ: νὴ τὸν Ποσειδῶ μαρτύρων γʼ ἐναντίον.
ΧΡΈΜΗΣ: οὐ συκοφαντεῖν, οὐ διώκειν, οὐδὲ τὸν δῆμον καταλύειν, ἀλλὰ πολλὰ κἀγαθά, ἕτερά τε πλεῖστα τὰς γυναῖκας ηὐλόγει.
ΒΛΈΠΥΡΟΣ: τί δῆτʼ ἔδοξεν;
ΧΡΈΜΗΣ: ἐπιτρέπειν γε τὴν πόλιν ταύταις. ἐδόκει γὰρ τοῦτο μόνον ἐν τῇ πόλει οὔπω γεγενῆσθαι.
ΒΛΈΠΥΡΟΣ: καὶ δέδοκται;
ΧΡΈΜΗΣ: φήμʼ ἐγώ.
ΒΛΈΠΥΡΟΣ: ἅπαντά τʼ αὐταῖς ἐστι προστεταγμένα ἃ τοῖσιν ἀστοῖς ἔμελεν;
ΧΡΈΜΗΣ: οὕτω ταῦτʼ ἔχει.
ΒΛΈΠΥΡΟΣ: οὐδʼ ἐς δικαστήριον ἄρʼ εἶμʼ ἀλλʼ ἡ γυνή;
ΧΡΈΜΗΣ: οὐδʼ ἔτι σὺ θρέψεις οὓς ἔχεις ἀλλʼ ἡ γυνή.
ΒΛΈΠΥΡΟΣ: οὐδὲ στένειν τὸν ὄρθρον ἔτι πρᾶγμʼ ἆρά μοι;
ΧΡΈΜΗΣ: μὰ Δίʼ ἀλλὰ ταῖς γυναιξὶ ταῦτʼ ἤδη μέλει· σὺ δʼ ἀστενακτὶ περδόμενος οἴκοι μενεῖς.
ΒΛΈΠΥΡΟΣ: ἐκεῖνο δεινὸν τοῖσιν ἡλίκοισι νῷν, μὴ παραλαβοῦσαι τῆς πόλεως τὰς ἡνίας ἔπειτʼ ἀναγκάζωσι πρὸς βίαν—
Part 9
ΧΡΈΜΗΣ: τί δρᾶν;
ΒΛΈΠΥΡΟΣ: κινεῖν ἑαυτάς.
ΧΡΈΜΗΣ: ἢν δὲ μὴ δυνώμεθα;
ΒΛΈΠΥΡΟΣ: ἄριστον οὐ δώσουσι.
ΧΡΈΜΗΣ: σὺ δέ γε νὴ Δία δρᾶ ταῦθʼ, ἵνʼ ἀριστᾷς τε καὶ κινῇς ἅμα.
ΒΛΈΠΥΡΟΣ: τὸ πρὸς βίαν δεινότατον.
ΧΡΈΜΗΣ: ἀλλʼ εἰ τῇ πόλει τοῦτο ξυνοίσει, ταῦτα χρὴ πάντʼ ἄνδρα δρᾶν.
ΒΛΈΠΥΡΟΣ: λόγος γέ τοί τις ἔστι τῶν γεραιτέρων, ἀνόηθʼ ὅσʼ ἂν καὶ μῶρα βουλευσώμεθα, ἅπαντʼ ἐπὶ τὸ βέλτιον ἡμῖν ξυμφέρειν.
ΧΡΈΜΗΣ: καὶ ξυμφέροι γʼ ὦ πότνια Παλλὰς καὶ θεοί. ἀλλʼ εἶμι· σὺ δʼ ὑγίαινε.
ΒΛΈΠΥΡΟΣ: καὶ σύ γʼ ὦ Χρέμης.
ΧΟΡΌΣ: ἔμβα χώρει. ἆρʼ ἔστι τῶν ἀνδρῶν τις ἡμῖν ὅστις ἐπακολουθεῖ; στρέφου σκόπει, φύλαττε σαυτὴν ἀσφαλῶς, πολλοὶ γὰρ οἱ πανοῦργοι, μή πού τις ἐκ τοὔπισθεν ὢν τὸ σχῆμα καταφυλάξῃ.
ΧΟΡΌΣ: ἀλλʼ ὡς μάλιστα τοῖν ποδοῖν ἐπικτυπῶν βάδιζε· ἡμῖν δʼ ἂν αἰσχύνην φέροι πάσαισι παρὰ τοῖς ἀνδράσιν τὸ πρᾶγμα τοῦτʼ ἐλεγχθέν. πρὸς ταῦτα συστέλλου σεαυτὴν καὶ περισκοπουμένη τἀνθένδε καὶ τἀκεῖσε καὶ τἀκ δεξιᾶς, μὴ ξυμφορὰ γενήσεται τὸ πρᾶγμα. ἀλλʼ ἐγκονῶμεν· τοῦ τόπου γὰρ ἐγγύς ἐσμεν ἤδη, ὅθενπερ εἰς ἐκκλησίαν ὡρμώμεθʼ ἡνίκʼ ᾖμεν· τὴν δʼ οἰκίαν ἔξεσθʼ ὁρᾶν, ὅθενπερ ἡ στρατηγὸς ἔσθʼ ἡ τὸ πρᾶγμʼ εὑροῦσʼ ὃ νῦν ἔδοξε τοῖς πολίταις.
ΧΟΡΌΣ: ὥστʼ εἰκὸς ἡμᾶς μὴ βραδύνειν ἔστʼ ἐπαναμενούσας πώγωνας ἐξηρτημένας, μὴ καὶ τις †ὄψεθʼ ἡμᾶσ† χἠμῶν ἴσως κατείπῃ. ἀλλʼ εἶα δεῦρʼ ἐπὶ σκιᾶς ἐλθοῦσα πρὸς τὸ τειχίον παραβλέπουσα θατέρῳ πάλιν μετασκεύαζε σαυτὴν αὖθις ἥπερ ἦσθα, καὶ μὴ βράδυνʼ· ὡς τήνδε καὶ δὴ τὴν στρατηγὸν ἡμῶν χωροῦσαν ἐξ ἐκκλησίας ὁρῶμεν. ἀλλʼ ἐπείγου ἅπασα καὶ μίσει σάκον πρὸς τοῖν γνάθοιν ἔχουσα· χαὖται γὰρ ἥκουσιν πάλαι τὸ σχῆμα τοῦτʼ ἔχουσαι.
ΠΡΑΞΆΓΟΡΑ: ταυτὶ μὲν ἡμῖν ὦ γυναῖκες εὐτυχῶς τὰ πράγματʼ ἐκβέβηκεν ἁβουλεύσαμεν. ἀλλʼ ὡς τάχιστα πρίν τινʼ ἀνθρώπων ἰδεῖν, ῥιπτεῖτε χλαίνας, ἐμβὰς ἐκποδὼν ἴτω, χάλα συναπτοὺς ἡνίας Λακωνικάς, βακτηρίας ἄφεσθε. καὶ μέντοι σὺ μὲν ταύτας κατευτρέπιζʼ, ἐγὼ δὲ βούλομαι εἴσω παρερπύσασα πρὶν τὸν ἄνδρα με ἰδεῖν, καταθέσθαι θοἰμάτιον αὐτοῦ πάλιν ὅθενπερ ἔλαβον τἄλλα θʼ ἁξηνεγκάμην.
ΧΟΡΌΣ: κεῖται καὶ δὴ πάνθʼ ἅπερ εἶπας, σὸν δʼ ἔργον τἄλλα διδάσκειν, ὅ τί σοι δρῶσαι ξύμφορον ἡμεῖς δόξομεν ὀρθῶς ὑπακούειν. οὐδεμιᾷ γὰρ δεινοτέρᾳ σου ξυμμείξασʼ οἶδα γυναικί.
ΠΡΑΞΆΓΟΡΑ: περιμείνατέ νυν, ἵνα τῆς ἀρχῆς ἣν ἄρτι κεχιεροτόνημαι, ξυμβούλοισιν πάσαις ὑμῖν χρήσωμαι. καὶ γὰρ ἐκεῖ μοι ἐν τῷ θορύβῳ καὶ τοῖς δεινοῖς ἀνδρειόταται γεγένησθε.
ΒΛΈΠΥΡΟΣ: αὕτη πόθεν ἥκεις Πραξαγόρα;
ΠΡΑΞΆΓΟΡΑ: τί δʼ ὦ μέλε σοὶ τοῦθʼ;
ΒΛΈΠΥΡΟΣ: ὅ τί μοι τοῦτʼ ἔστιν; ὡς εὐηθικῶς.
ΠΡΑΞΆΓΟΡΑ: οὔτοι παρὰ τοῦ μοιχοῦ γε φήσεις.
Part 10
ΒΛΈΠΥΡΟΣ: οὐκ ἴσως ἑνός γε.
ΠΡΑΞΆΓΟΡΑ: καὶ μὴν βασανίσαι τουτί γέ σοι ἔξεστι.
ΒΛΈΠΥΡΟΣ: πῶς;
ΠΡΑΞΆΓΟΡΑ: εἰ τῆς κεφαλῆς ὄζω μύρου.
ΒΛΈΠΥΡΟΣ: τί δʼ; οὐχὶ βινεῖται γυνὴ κἄνευ μύρου;
ΠΡΑΞΆΓΟΡΑ: οὐ δῆτα τάλαν ἔγωγε.
ΒΛΈΠΥΡΟΣ: πῶς οὖν ὄρθριον ᾤχου σιωπῇ θοἰμάτιον λαβοῦσά μου;
ΠΡΑΞΆΓΟΡΑ: γυνή μέ τις νύκτωρ ἑταίρα καὶ φίλη μετεπέμψατʼ ὠδίνουσα.
ΒΛΈΠΥΡΟΣ: κᾆτʼ οὐκ ἦν ἐμοὶ φράσασαν ἰέναι;
ΠΡΑΞΆΓΟΡΑ: τῆς λεχοῦς δʼ οὐ φροντίσαι οὕτως ἐχούσης ὦνερ;
ΒΛΈΠΥΡΟΣ: εἰποῦσάν γέ μοι. ἀλλʼ ἔστιν ἐνταῦθά τι κακόν.
ΠΡΑΞΆΓΟΡΑ: μὰ τὼ θεὼ ἀλλʼ ὥσπερ εἶχον ᾠχόμην· ἐδεῖτο δὲ ἥπερ μεθῆκέ μʼ ἐξιέναι πάσῃ τέχνῃ.
ΒΛΈΠΥΡΟΣ: εἶτʼ οὐ τὸ σαυτῆς ἱμάτιον ἐχρῆν σʼ ἔχειν; ἀλλʼ ἔμʼ ἀποδύσασʼ ἐπιβαλοῦσα τοὔγκυκλον ᾤχου καταλιποῦσʼ ὡσπερεὶ προκείμενον, μόνον οὐ στεφανώσασʼ οὐδʼ ἐπιθεῖσα λήκυθον.
ΠΡΑΞΆΓΟΡΑ: ψῦχος γὰρ ἦν, ἐγὼ δὲ λεπτὴ κἀσθενής· ἔπειθʼ ἵνʼ ἀλεαίνοιμι, τοῦτʼ ἠμπεσχόμην· σὲ δʼ ἐν ἀλέᾳ κατακείμενον καὶ στρώμασιν κατέλιπον ὦνερ.
ΒΛΈΠΥΡΟΣ: αἱ δὲ δὴ Λακωνικαὶ ᾤχοντο μετὰ σοῦ κατὰ τί χἠ βακτηρία;
ΠΡΑΞΆΓΟΡΑ: ἵνα θοἰμάτιον σώσαιμι, μεθυπεδησάμην μιμουμένη σε καὶ κτυποῦσα τοῖν ποδοῖν καὶ τοὺς λίθους παίουσα τῇ βακτηρίᾳ.
ΒΛΈΠΥΡΟΣ: οἶσθʼ οὖν ἀπολωλεκυῖα πυρῶν ἑκτέα, ὃν χρῆν ἔμʼ ἐξ ἐκκλησίας εἰληφέναι;
ΠΡΑΞΆΓΟΡΑ: μὴ φροντίσῃς· ἄρρεν γὰρ ἔτεκε παιδίον.
ΒΛΈΠΥΡΟΣ: ἡκκλησία;
ΠΡΑΞΆΓΟΡΑ: μὰ Δίʼ ἀλλʼ ἐφʼ ἣν ἐγᾠχόμην. ἀτὰρ γεγένηται;
Part 11
ΒΛΈΠΥΡΟΣ: ναὶ μὰ Δίʼ. οὐκ ᾔδησθά με φράσαντά σοι χθές;
ΠΡΑΞΆΓΟΡΑ: ἄρτι γʼ ἀναμιμνῄσκομαι.
ΒΛΈΠΥΡΟΣ: οὐδʼ ἄρα τὰ δόξαντʼ οἶσθα;
ΠΡΑΞΆΓΟΡΑ: μὰ Δί ἐγὼ μὲν οὔ.
ΒΛΈΠΥΡΟΣ: κάθησο τοίνυν σηπίας μασωμένη. ὑμῖν δέ φασι παραδεδόσθαι τὴν πόλιν.
ΠΡΑΞΆΓΟΡΑ: τί δρᾶν; ὑφαίνειν;
ΒΛΈΠΥΡΟΣ: οὐ μὰ Δίʼ ἀλλʼ ἄρχειν.
ΠΡΑΞΆΓΟΡΑ: τίνων;
ΒΛΈΠΥΡΟΣ: ἁπαξαπάντων τῶν κατὰ πόλιν πραγμάτων.
ΠΡΑΞΆΓΟΡΑ: νὴ τὴν Ἀφροδίτην μακαρία γʼ ἄρ ἡ πόλις ἔσται τὸ λοιπόν.
ΒΛΈΠΥΡΟΣ: κατὰ τί;
ΠΡΑΞΆΓΟΡΑ: πολλῶν οὕνεκα. οὐ γὰρ ἔτι τοῖς τολμῶσιν αὐτὴν αἰσχρὰ δρᾶν ἔσται τὸ λοιπόν, οὐδαμοῦ δὲ μαρτυρεῖν, οὐ συκοφαντεῖν—
ΒΛΈΠΥΡΟΣ: μηδαμῶς πρὸς τῶν θεῶν τουτὶ ποιήσῃς μηδʼ ἀφέλῃ μου τὸν βίον.
ἈΝΉΡ: ὦ δαιμόνιʼ ἀνδρῶν τὴν γυναῖκʼ ἔα λέγειν.
ΠΡΑΞΆΓΟΡΑ: μὴ λωποδυτῆσαι, μὴ φθονεῖν τοῖς πλησίον, μὴ γυμνὸν εἶναι μὴ πένητα μηδένα, μὴ λοιδορεῖσθαι, μὴ ʼνεχυραζόμενον φέρειν.
ἈΝΉΡ: νὴ τὸν Ποσειδῶ μεγάλα γʼ, εἰ μὴ ψεύσεται.
ΠΡΑΞΆΓΟΡΑ: ἀλλʼ ἀποφανῶ τοῦθʼ, ὥστε σέ τέ μοι μαρτυρεῖν καὶ τοῦτον αὐτὸν μηδὲν ἀντειπεῖν ἐμοι.
ΧΟΡΌΣ: νῦν δὴ δεῖ σε πυκνὴν φρένα καὶ φιλόσοφον ἐγείρειν φροντίδʼ ἐπισταμένην ταῖσι φίλαισιν ἀμύνειν. καινὴ γὰρ ἐπʼ εὐτυχίαισιν ἔρχεται γλώττης ἐπίνοια πολίτην δῆμον ἐπαγλαϊοῦσα μυρίαισιν ὠφελίαισι βίου· δηλοῦν δʼ ὅ τί περ δύνασαι καιρός. δεῖται γάρ τοι σοφοῦ τινος ἐξευρήματος ἡ πόλις ἡμῶν. ἀλλὰ πέραινε μόνον μήτε δεδραμένα μήτʼ εἰρημένα πω πρότερον· μισοῦσι γὰρ ἢν τὰ παλαιὰ πολλάκις θεῶνται.
ΧΟΡΌΣ: ἀλλʼ οὐ μέλλειν, ἀλλʼ ἅπτεσθαι καὶ δὴ χρῆν ταῖς διανοίαις, ὡς τὸ ταχύνειν χαρίτων μετέχει πλεῖστον παρὰ τοῖσι θεαταῖς.
ΠΡΑΞΆΓΟΡΑ: καὶ μὴν ὅτι μὲν χρηστὰ διδάξω πιστεύω· τοὺς δὲ θεατάς, εἰ καινοτομεῖν ἐθελήσουσιν καὶ μὴ τοῖς ἠθάσι λίαν τοῖς τʼ ἀρχαίοις ἐνδιατρίβειν, τοῦτʼ ἔσθʼ ὃ μάλιστα δέδοικα.
Part 12
ΒΛΈΠΥΡΟΣ: περὶ μὲν τοίνυν τοῦ καινοτομεῖν μὴ δείσῃς· τοῦτο γὰρ ἡμῖν δρᾶν ἀντʼ ἄλλης ἀρχῆς ἐστιν, τῶν δʼ ἀρχαίων ἀμελῆσαι.
ΠΡΑΞΆΓΟΡΑ: μή νυν πρότερον μηδεὶς ὑμῶν ἀντείπῃ μηδʼ ὑποκρούσῃ, πρὶν ἐπίστασθαι τὴν ἐπίνοιαν καὶ τοῦ φράζοντος ἀκοῦσαι. κοινωνεῖν γὰρ πάντας φήσω χρῆναι πάντων μετέχοντας κἀκ ταὐτοῦ ζῆν, καὶ μὴ τὸν μὲν πλουτεῖν, τὸν δʼ ἄθλιον εἶναι, μηδὲ γεωργεῖν τὸν μὲν πολλήν, τῷ δʼ εἶναι μηδὲ ταφῆναι, μηδʼ ἀνδραπόδοις τὸν μὲν χρῆσθαι πολλοῖς, τὸν δʼ οὐδʼ ἀκολούθῳ· ἀλλʼ ἕνα ποιῶ κοινὸν πᾶσιν βίοτον καὶ τοῦτον ὅμοιον.
ΒΛΈΠΥΡΟΣ: πῶς οὖν ἔσται κοινὸς ἅπασιν;
ΠΡΑΞΆΓΟΡΑ: κατέδει πέλεθον πρότερός μου.
ΒΛΈΠΥΡΟΣ: καὶ τῶν πελέθων κοινωνοῦμεν;
ΠΡΑΞΆΓΟΡΑ: μὰ Δίʼ ἀλλʼ ἔφθης μʼ ὑποκρούσας. τοῦτο γὰρ ἤμελλον ἐγὼ λέξειν· τὴν γῆν πρώτιστα ποιήσω κοινὴν πάντων καὶ τἀργύριον καὶ τἄλλʼ ὁπόσʼ ἐστὶν ἑκάστῳ. εἶτʼ ἀπὸ τούτων κοινῶν ὄντων ἡμεῖς βοσκήσομεν ὑμᾶς ταμιευόμεναι καὶ φειδόμεναι καὶ τὴν γνώμην προσέχουσαι.
ΒΛΈΠΥΡΟΣ: πῶς οὖν ὅστις μὴ κέκτηται γῆν ἡμῶν, ἀργύριον δὲ καὶ Δαρεικοὺς ἀφανῆ πλοῦτον;
ΠΡΑΞΆΓΟΡΑ: τοῦτʼ ἐς τὸ μέσον καταθήσει. καὶ μὴ καταθεὶς ψευδορκήσει.
ΒΛΈΠΥΡΟΣ: κἀκτήσατο γὰρ διὰ τοῦτο.
ΠΡΑΞΆΓΟΡΑ: ἀλλʼ οὐδέν τοι χρήσιμον ἔσται πάντως αὐτῷ.
ΒΛΈΠΥΡΟΣ: κατὰ δὴ τί;
ΠΡΑΞΆΓΟΡΑ: οὐδεὶς οὐδὲν πενίᾳ δράσει· πάντα γὰρ ἕξουσιν ἅπαντες, ἄρτους τεμάχη μάζας χλαίνας οἶνον στεφάνους ἐρεβίνθους. ὥστε τί κέρδος μὴ καταθεῖναι; σὺ γὰρ ἐξευρὼν ἀπόδειξον.
ΒΛΈΠΥΡΟΣ: οὔκουν καὶ νῦν οὗτοι μᾶλλον κλέπτουσʼ οἷς ταῦτα πάρεστιν;
ΠΡΑΞΆΓΟΡΑ: πρότερόν γʼ ὦταῖρʼ ὅτε τοῖσι νόμοις διεχρώμεθα τοῖς προτέροισιν· νῦν δʼ ἔσται γὰρ βίος ἐκ κοινοῦ, τί τὸ κέρδος μὴ καταθεῖναι;
ΒΛΈΠΥΡΟΣ: ἢν μείρακʼ ἰδὼν ἐπιθυμήσῃ καὶ βούληται σκαλαθῦραι, ἕξει τούτων ἀφελὼν δοῦναι, τῶν ἐκ κοινοῦ δὲ μεθέξει ξυγκαταδαρθών.
ΠΡΑΞΆΓΟΡΑ: ἀλλʼ ἐξέσται προῖκʼ αὐτῷ ξυγκαταδαρθεῖν. καὶ ταύτας γὰρ κοινὰς ποιῶ τοῖς ἀνδράσι συγκατακεῖσθαι καὶ παιδοποιεῖν τῷ βουλομένῳ.
ΒΛΈΠΥΡΟΣ: πῶς οὖν οὐ πάντες ἴασιν ἐπὶ τὴν ὡραιοτάτην αὐτῶν καὶ ζητήσουσιν ἐρείδειν;
ΠΡΑΞΆΓΟΡΑ: αἱ φαυλότεραι καὶ σιμότεραι παρὰ τὰς σεμνὰς καθεδοῦνται· κᾆτʼ ἢν ταύτης ἐπιθυμήσῃ, τὴν αἰσχρὰν πρῶθʼ ὑποκρούσει.
ΒΛΈΠΥΡΟΣ: καὶ πῶς ἡμᾶς τοὺς πρεσβύτας, ἢν ταῖς αἰσχραῖσι συνῶμεν, οὐκ ἐπιλείψει τὸ πέος πρότερον πρὶν ἐκεῖσʼ οἷ φῂς ἀφικέσθαι;
ΠΡΑΞΆΓΟΡΑ: οὐχὶ μαχοῦνται· περὶ σοῦ θάρρει· μὴ δείσῃς· οὐχὶ μαχοῦνται.
Part 13
ΒΛΈΠΥΡΟΣ: περὶ τοῦ;
ΠΡΑΞΆΓΟΡΑ: τοῦ μὴ ξυγκαταδαρθεῖν. καὶ σοὶ τοιοῦτον ὑπάρχει.
ΒΛΈΠΥΡΟΣ: τὸ μὲν ὑμέτερον γνώμην τινʼ ἔχει· προβεβούλευται γάρ, ὅπως ἂν μηδεμιᾶς ᾖ τρύπημα κενόν· τὸ δὲ τῶν ἀνδρῶν τί ποιήσει; φεύξονται γὰρ τοὺς αἰσχίους, ἐπὶ τοὺς δὲ καλοὺς βαδιοῦνται.
ΠΡΑΞΆΓΟΡΑ: ἀλλὰ φυλάξουσʼ οἱ φαυλότεροι τοὺς καλλίους ἀπιόντας ἀπὸ τοῦ δείπνου καὶ τηρήσουσʼ ἐπὶ τοῖσιν δημοσίοισιν· κοὐκ ἐξέσται παρὰ τοῖσι καλοῖς καὶ τοῖς μεγάλοις καταδαρθεῖν ταῖσι γυναιξὶ πρὶν ἂν τοῖς αἰσχροῖς καὶ τοῖς μικροῖς χαρίσωνται.
ΒΛΈΠΥΡΟΣ: ἡ Λυσικράτους ἄρα νυνὶ ῥὶς ἴσα τοῖσι καλοῖσι φρονήσει.
ΠΡΑΞΆΓΟΡΑ: νὴ τὸν Ἀπόλλω καὶ δημοτική γʼ ἡ γνώμη καὶ καταχήνη τῶν σεμνοτέρων ἔσται πολλὴ καὶ τῶν σφραγῖδας ἐχόντων, ὅταν ἐμβάδʼ ἔχων εἴπῃ πρότερος, παραχώρει κᾆτʼ ἐπιτήρει, ὅταν ἤδη ʼγὼ διαπραξάμενος παραδῶ σοι δευτεριάζειν.
ΒΛΈΠΥΡΟΣ: πῶς οὖν οὕτω ζώντων ἡμῶν τοὺς αὑτοῦ παῖδας ἕκαστος ἔσται δυνατὸς διαγιγνώσκειν;
ΠΡΑΞΆΓΟΡΑ: τί δὲ δεῖ; πατέρας γὰρ ἅπαντας τοὺς πρεσβυτέρους αὑτῶν εἶναι τοῖσι χρόνοισιν νομιοῦσιν.
ΒΛΈΠΥΡΟΣ: οὐκοῦν ἄγξουσʼ εὖ καὶ χρηστῶς ἑξῆς τὸν πάντα γέροντα διὰ τὴν ἄγνοιαν, ἐπεὶ καὶ νῦν γιγνώσκοντες πατέρʼ ὄντα ἄγχουσι. τί δῆθʼ ὅταν ἀγνὼς ᾖ; πῶς οὐ τότε κἀπιχεσοῦνται;
ΠΡΑΞΆΓΟΡΑ: ἀλλʼ ὁ παρεστὼς οὐκ ἐπιτρέψει· τότε δʼ αὐτοῖς οὐκ ἔμελʼ οὐδὲν τῶν ἀλλοτρίων ὅστις τύπτοι· νῦν δʼ ἢν πληγέντος ἀκούσῃ, μὴ αὐτὸν ἐκεῖνον τύπτῃ δεδιὼς τοῖς δρῶσιν τοῦτο μαχεῖται.
ΒΛΈΠΥΡΟΣ: τὰ μὲν ἄλλα λέγεις οὐδὲν σκαιῶς· εἰ δὲ προσελθὼν Ἐπίκουρος ἢ Λευκολόφας πάππαν με καλεῖ, τοῦτʼ ἤδη δεινὸν ἀκοῦσαι.
ΠΡΑΞΆΓΟΡΑ: πολὺ μέντοι δεινότερον τούτου τοῦ πράγματός ἐστι,
ΒΛΈΠΥΡΟΣ: τὸ ποῖον;
ΠΡΑΞΆΓΟΡΑ: εἴ σε φιλήσειεν Ἀρίστυλλος φάσκων αὑτοῦ πατέρʼ εἶναι.
ΒΛΈΠΥΡΟΣ: οἰμώζοι γʼ ἂν καὶ κωκύοι.
ΠΡΑΞΆΓΟΡΑ: σὺ δέ γʼ ὄζοις ἂν καλαμίνθης, ἀλλʼ οὗτος μὲν πρότερον γέγονεν πρὶν τὸ ψήφισμα γενέσθαι, ὥστʼ οὐχὶ δέος μή σε φιλήσῃ.
ΒΛΈΠΥΡΟΣ: δεινὸν μέντἂν ἐπεπόνθη. τὴν γῆν δὲ τίς ἔσθʼ ὁ γεωργήσων;
ΠΡΑΞΆΓΟΡΑ: οἱ δοῦλοι. σοὶ δὲ μελήσει, ὅταν ᾖ δεκάπουν τὸ στοιχεῖον, λιπαρὸν χωρεῖν ἐπὶ δεῖπνον.
ΒΛΈΠΥΡΟΣ: περὶ δʼ ἱματίων τίς πόρος ἔσται; καὶ γὰρ τοῦτʼ ἔστιν ἐρέσθαι.
ΠΡΑΞΆΓΟΡΑ: τὰ μὲν ὄνθʼ ὑμῖν πρῶτον ὑπάρξει, τὰ δὲ λοίφʼ ἡμεῖς ὑφανοῦμεν.
Part 14
ΒΛΈΠΥΡΟΣ: ἓν ἔτι ζητῶ· πῶς ἤν τις ὄφλῃ παρὰ τοῖς ἄρχουσι δίκην τῳ, πόθεν ἐκτείσει ταύτην; οὐ γὰρ τῶν κοινῶν γʼ ἐστὶ δίκαιον.
ΠΡΑΞΆΓΟΡΑ: ἀλλʼ οὐδὲ δίκαι πρῶτον ἔσονται.
ΒΛΈΠΥΡΟΣ: τουτὶ τοὔπος σʼ ἐπιτρίψει.
ΠΡΑΞΆΓΟΡΑ: κἀγὼ ταύτην γνώμην ἐθέμην· τοῦ γὰρ τάλαν οὕνεκʼ ἔσονται;
ΒΛΈΠΥΡΟΣ: πολλῶν οὕνεκα νὴ τὸν Ἀπόλλω· πρῶτον δʼ ἑνὸς οὕνεκα δήπου, ἤν τις ὀφείλων ἐξαρνῆται.
ΠΡΑΞΆΓΟΡΑ: πόθεν οὖν ἐδάνεισʼ ὁ δανείσας ἐν τῷ κοινῷ πάντων ὄντων; κλέπτων δήπουʼ στʼ ἐπίδηλος.
ΒΛΈΠΥΡΟΣ: νὴ τὴν Δήμητρʼ εὖ γε διδάσκεις. τουτὶ τοίνυν φρασάτω μοι, τῆς αἰκείας οἱ τύπτοντες πόθεν ἐκτείσουσιν, ἐπειδὰν εὐωχηθέντες ὑβρίζωσιν; τοῦτο γὰρ οἶμαί σʼ ἀπορήσειν.
ΠΡΑΞΆΓΟΡΑ: ἀπὸ τῆς μάζης ἧς σιτεῖται· ταύτης γὰρ ὅταν τις ἀφαιρῇ, οὐχ ὑβριεῖται φαύλως οὕτως αὖθις τῇ γαστρὶ κολασθείς.
ΒΛΈΠΥΡΟΣ: οὐδʼ αὖ κλέπτης οὐδεὶς ἔσται;
ΠΡΑΞΆΓΟΡΑ: πῶς γὰρ κλέψει μετὸν αὐτῷ;
ΒΛΈΠΥΡΟΣ: οὐδʼ ἀποδύσουσʼ ἄρα τῶν νυκτῶν;
ΠΡΑΞΆΓΟΡΑ: οὐκ ἢν οἴκοι γε καθεύδῃς, οὐδʼ ἤν γε θύραζʼ ὥσπερ πρότερον· βίοτος γὰρ πᾶσιν ὑπάρξει. ἢν δʼ ἀποδύῃ γʼ, αὐτὸς δώσει. τί γὰρ αὐτῷ πρᾶγμα μάχεσθαι; ἔτερον γὰρ ἰὼν ἐκ τοῦ κοινοῦ κρεῖττον ἐκείνου κομιεῖται.
ΒΛΈΠΥΡΟΣ: οὐδὲ κυβεύσουσʼ ἆρʼ ἄνθρωποι;
ΠΡΑΞΆΓΟΡΑ: περὶ τοῦ γὰρ τοῦτο ποιήσει;
ΒΛΈΠΥΡΟΣ: τὴν δὲ δίαιταν τίνα ποιήσεις;
ΠΡΑΞΆΓΟΡΑ: κοινὴν πᾶσιν. τὸ γὰρ ἄστυ μίαν οἴκησίν φημι ποιήσειν συρρήξασʼ εἰς ἓν ἅπαντα, ὥστε βαδίζειν ὡς ἀλλήλους.
ΒΛΈΠΥΡΟΣ: τὸ δὲ δεῖπνον ποῦ παραθήσεις;
ΠΡΑΞΆΓΟΡΑ: τὰ δικαστήρια καὶ τὰς στοιὰς ἀνδρῶνας πάντα ποιήσω.
ΒΛΈΠΥΡΟΣ: τὸ δὲ βῆμα τί σοι χρήσιμον ἔσται;
ΠΡΑΞΆΓΟΡΑ: τοὺς κρατῆρας καταθήσω καὶ τὰς ὑδρίας, καὶ ῥαψῳδεῖν ἔσται τοῖς παιδαρίοισιν τοὺς ἀνδρείους ἐν τῷ πολέμῳ, κεἴ τις δειλὸς γεγένηται, ἵνα μὴ δειπνῶσʼ αἰσχυνόμενοι.
Part 15
ΒΛΈΠΥΡΟΣ: νὴ τὸν Ἀπόλλω χάριέν γε. τὰ δὲ κληρωτήρια ποῖ τρέψεις;
ΠΡΑΞΆΓΟΡΑ: εἰς τὴν ἀγορὰν καταθήσω· κᾆτα στήσασα παρʼ Ἁρμοδίῳ κληρώσω πάντας, ἕως ἂν εἰδὼς ὁ λαχὼν ἀπίῃ χαίρων ἐν ὁποίῳ γράμματι δειπνεῖ· και κηρύξει τοὺς ἐκ τοῦ βῆτʼ ἐπὶ τὴν στοιὰν ἀκολουθεῖν τὴν βασίλειον δειπνήσοντας· τὸ δὲ θῆτʼ ἐς τὴν παρὰ b ταύτην, τοὺς δʼ ἐκ τοῦ κάππʼ ἐς τὴν στοιὰν χωρεῖν τὴν ἀλφιτόπωλιν.
ΒΛΈΠΥΡΟΣ: ἵνα κάπτωσιν;
ΠΡΑΞΆΓΟΡΑ: μὰ Δίʼ ἀλλʼ ἵνʼ ἐκεῖ δειπνῶσιν.
ΒΛΈΠΥΡΟΣ: ὅτῳ δὲ τὸ γράμμα μὴ ʼξελκυσθῇ καθʼ ὃ δειπνήσει, τούτους ἀπελῶσιν ἅπαντες.
ΠΡΑΞΆΓΟΡΑ: ἀλλʼ οὐκ ἔσται τοῦτο παρʼ ἡμῖν· πᾶσι γὰρ ἄφθονα πάντα παρέξομεν, ὥστε μεθυσθεὶς αὐτῷ στεφάνῳ πᾶς τις ἄπεισιν τὴν δᾷδα λαβών. αἱ δὲ γυναῖκες κατὰ τὰς διόδους προσπίπτουσαι τοῖς ἀπὸ δείπνου τάδε λέξουσιν· δεῦρο παρʼ ἡμᾶς· ἐνθάδε μεῖράξ ἐσθʼ ὡραία. παρʼ ἐμοὶ δʼ ἑτέρα φήσει τις ἄνωθʼ ἐξ ὑπερῴου, καὶ καλλίστη καὶ λευκοτάτη· πρότερον μέντοι δεῖ σε καθεύδειν αὐτῆς παρʼ ἐμοί. τοῖς εὐπρεπέσιν δʼ ἀκολουθοῦντες καὶ μειρακίοις οἱ φαυλότεροι τοιάδʼ ἐροῦσιν· ποῖ θεῖς οὗτος; πάντως οὐδὲν δράσεις ἐλθών· τοῖς γὰρ σιμοῖς καὶ τοῖς αἰσχροῖς ἐψήφισται προτέροις βινεῖν, ὑμᾶς δὲ τέως θρῖα λαβόντας διφόρου συκῆς ἐν τοῖς προθύροισι δέφεσθαι.
ΠΡΑΞΆΓΟΡΑ: φέρε νυν φράσον μοι, ταῦτʼ ἀρέσκει σφῷν;
ΒΛΈΠΥΡΟΣ: πάνυ.
ΠΡΑΞΆΓΟΡΑ: βαδιστέον τἄρʼ ἐστὶν εἰς ἀγορὰν ἐμοί, ἵνʼ ἀποδέχωμαι τὰ προσιόντα χρήματα, λαβοῦσα κηρύκαιναν εὔφωνόν τινα. ἐμὲ γὰρ ἀνάγκη ταῦτα δρᾶν ᾑρημένην ἄρχειν, καταστῆσαί τε τὰ ξυσσίτια, ὅπως ἂν εὐωχῆσθε πρῶτον τήμερον.
ΒΛΈΠΥΡΟΣ: ἤδη γὰρ εὐωχησόμεσθα;
ΠΡΑΞΆΓΟΡΑ: φήμʼ ἐγώ. ἔπειτα τὰς πόρνας καταπαῦσαι βούλομαι ἁπαξαπάσας.
ΒΛΈΠΥΡΟΣ: ἵνα τί;
ΠΡΑΞΆΓΟΡΑ: δῆλον τουτογί· ἵνα τῶν νέων ἔχωσιν αὗται τὰς ἀκμάς. καὶ τάς γε δούλας οὐχὶ δεῖ κοσμουμένας τὴν τῶν ἐλευθέρων ὑφαρπάζειν Κύπριν, ἀλλὰ παρὰ τοῖς δούλοισι κοιμᾶσθαι μόνον κατωνάκην τὸν χοῖρον ἀποτετιλμένας.
ΒΛΈΠΥΡΟΣ: φέρε νυν ἐγώ σοι παρακολουθῶ πλησίον, ἵνʼ ἀποβλέπωμαι καὶ λέγωσί μοι ταδί, τὸν τῆς στρατηγοῦ τοῦτον οὐ θαυμάζετε;
ἈΝῊΡ Α: ἐγὼ δʼ ἵνʼ εἰς ἀγοράν γε τὰ σκεύη φέρω, προχειριοῦμαι κἀξετάσω τὴν οὐσίαν.
ἈΝῊΡ Α: χώρει σὺ δεῦρο κιναχύρα καλὴ καλῶς τῶν χρημάτων θύραζε πρώτη τῶν ἐμῶν, ὅπως ἂν ἐντετριμμένη κανηφορῇς, πολλοὺς κάτω δὴ θυλάκους στρέψασʼ ἐμούς. ποῦʼ σθʼ ἡ διφροφόρος; ἡ χύτρα δεῦρʼ ἔξιθι, νὴ Δία μέλαινά γʼ, οὐδʼ ἂν εἰ τὸ φάρμακον ἕψουσʼ ἔτυχες ᾧ Λυσικράτης μελαίνεται. ἵστω παρʼ αὐτήν, δεῦρʼ ἴθʼ, ἡ κομμώτρια. φέρε δεῦρο ταύτην τὴν ὑδρίαν ὑδριαφόρε ἐνταῦθα. σὺ δὲ δεῦρʼ ἡ κιθαρῳδὸς ἔξιθι, πολλάκις ἀναστήσασά μʼ εἰς ἐκκλησίαν ἀωρὶ νυκτῶν διὰ τὸν ὄρθριον νόμον. ὁ τὴν σκάφην λαβὼν προΐτω· τὰ κηρία κόμιζε, τοὺς θαλλοὺς καθίστη πλησίον, καὶ τὼ τρίποδʼ ἐξένεγκε καὶ τὴν λήκυθον. τὰ χυτρίδιʼ ἤδη καὶ τὸν ὄχλον ἀφίετε.
ἈΝῊΡ Β: ἐγὼ καταθήσω τἀμά; κακοδαίμων ἄρα ἀνὴρ ἔσομαι καὶ νοῦν ὀλίγον κεκτημένος. μὰ τὸν Ποσειδῶ γʼ οὐδέποτʼ, ἀλλὰ βασανιῶ πρώτιστον αὐτὰ πολλάκις καὶ σκέψομαι. οὐ γὰρ τὸν ἐμὸν ἱδρῶτα καὶ φειδωλίαν οὐδὲν πρὸς ἔπος οὕτως ἀνοήτως ἐκβαλῶ, πρὶν ἂν ἐκπύθωμαι πᾶν τὸ πρᾶγμʼ ὅπως ἔχει. οὗτος τί τὰ σκευάρια ταυτὶ βούλεται; πότερον μετοικιζόμενος ἐξενήνοχας αὔτʼ ἢ φέρεις ἐνέχυρα θήσων;
ἈΝῊΡ Α: οὐδαμῶς.
ἈΝῊΡ Β: τί δῆτʼ ἐπὶ στοίχου ʼστὶν οὕτως; οὔτι μὴ Ἱέρωνι τῷ κήρυκι πομπὴν πέμπετε;
ἈΝῊΡ Α: μὰ Δίʼ ἀλλʼ ἀποφέρειν αὐτὰ μέλλω τῇ πόλει ἐς τὴν ἀγορὰν κατὰ τοὺς δεδογμένους νόμους.
Part 16
ἈΝῊΡ Β: μέλλεις ἀποφέρειν;
ἈΝῊΡ Α: πάνυ γε.
ἈΝῊΡ Β: κακοδαίμων ἄρʼ εἶ νὴ τὸν Δία τὸν σωτῆρα.
ἈΝῊΡ Α: πῶς;
ἈΝῊΡ Β: πῶς; ῥᾳδίως.
ἈΝῊΡ Α: τί δʼ; οὐχὶ πειθαρχεῖν με τοῖς νόμοισι δεῖ;
ἈΝῊΡ Β: ποίοισιν ὦ δύστηνε;
ἈΝῊΡ Α: τοῖς δεδογμένοις.
ἈΝῊΡ Β: δεδογμένοισιν; ὡς ἀνόητος ἦσθʼ ἄρα.
ἈΝῊΡ Α: ἀνόητος;
ἈΝῊΡ Β: οὐ γάρ; ἠλιθιώτατος μὲν οὖν ἁπαξαπάντων.
ἈΝῊΡ Α: ὅτι τὸ ταττόμενον ποιῶ;
ἈΝῊΡ Β: τὸ ταττόμενον γὰρ δεῖ ποιεῖν τὸν σώφρονα;
ἈΝῊΡ Α: μάλιστα πάντων.
ἈΝῊΡ Β: τὸν μὲν οὖν ἀβέλτερον.
ἈΝῊΡ Α: σὺ δʼ οὐ καταθεῖναι διανοεῖ;
ἈΝῊΡ Β: φυλάξομαι, πρὶν ἄν γʼ ἴδω τὸ πλῆθος ὅ τι βουλεύεται.
ἈΝῊΡ Α: τί γὰρ ἄλλο γʼ ἢ φέρειν παρεσκευασμένοι τὰ χρήματʼ εἰσίν;
ἈΝῊΡ Β: ἀλλʼ ἰδὼν ἐπειθόμην.
ἈΝῊΡ Α: λέγουσι γοῦν ἐν ταῖς ὁδοῖς.
Part 17
ἈΝῊΡ Β: λέξουσι γάρ.
ἈΝῊΡ Α: καί φασιν οἴσειν ἀράμενοι.
ἈΝῊΡ Β: φήσουσι γάρ.
ἈΝῊΡ Α: ἀπολεῖς ἀπιστῶν πάντʼ.
ἈΝῊΡ Β: ἀπιστήσουσι γάρ.
ἈΝῊΡ Α: ὁ Ζεύς σέ γʼ ἐπιτρίψειεν.
ἈΝῊΡ Β: ἐπιτρίψουσι γάρ. οἴσειν δοκεῖς τινʼ ὅστις αὐτῶν νοῦν ἔχει; οὐ γὰρ πάτριον τοῦτʼ ἐστίν, ἀλλὰ λαμβάνειν ἡμᾶς μόνον δεῖ νὴ Δία· καὶ γὰρ οἱ θεοί· γνώσει δʼ ἀπὸ τῶν χειρῶν γε τῶν ἀγαλμάτων· ὅταν γὰρ εὐχώμεσθα διδόναι τἀγαθά, ἕστηκεν ἐκτείνοντα τὴν χεῖρʼ ὑπτίαν οὐχ ὥς τι δώσοντʼ ἀλλʼ ὅπως τι λήψεται.
ἈΝῊΡ Α: ὦ δαιμόνιʼ ἀνδρῶν ἔα με τῶν προὔργου τι δρᾶν. ταυτὶ γάρ ἐστι συνδετέα. ποῦ μοὔσθʼ ἱμάς;
ἈΝῊΡ Β: ὄντως γὰρ οἴσεις;
ἈΝῊΡ Α: ναὶ μὰ Δία, καὶ δὴ μὲν οὖν τωδὶ ξυνάπτω τὼ τρίποδε.
ἈΝῊΡ Β: τῆς μωρίας, τὸ μηδὲ περιμείναντα τοὺς ἄλλους ὅ τι δράσουσιν εἶτα τηνικαῦτʼ ἤδη—
ἈΝῊΡ Α: τί δρᾶν;
ἈΝῊΡ Β: ἐπαναμένειν, ἔπειτα διατρίβειν ἔτι.
ἈΝῊΡ Α: ἵνα δὴ τί;
ἈΝῊΡ Β: σεισμὸς εἰ γένοιτο πολλάκις ἢ πῦρ ἀπότροπον, ἢ διᾴξειεν γαλῆ, παύσαιντʼ ἂν ἐσφέροντες ὦμβρόντητε σύ.
ἈΝῊΡ Α: χαρίεντα γοῦν πάθοιμʼ ἄν, εἰ μὴ ʼχοιμʼ ὅποι ταῦτα καταθείμην.
ἈΝῊΡ Β: μὴ γὰρ οὐ λάβῃς ὅποι· θάρρει, καταθήσεις, κἂν ἔνης ἔλθῃς.
ἈΝῊΡ Α: τιή;
ἈΝῊΡ Β: ἐγᾦδα τούτους χειροτονοῦντας μὲν ταχύ, ἅττʼ ἂν δὲ δόξῃ ταῦτα πάλιν ἀρνουμένους.
ἈΝῊΡ Α: οἴσουσιν ὦ τᾶν.
Part 18
ἈΝῊΡ Β: ἢν δὲ μὴ κομίσωσι, τί;
ἈΝῊΡ Α: ἀμέλει κομιοῦσιν.
ἈΝῊΡ Β: ἢν δὲ μὴ κομίσωσι, τί;
ἈΝῊΡ Α: μαχούμεθʼ αὐτοῖς.
ἈΝῊΡ Β: ἢν δὲ κρείττους ὦσι, τί;
ἈΝῊΡ Α: ἄπειμʼ ἐάσας.
ἈΝῊΡ Β: ἢν δὲ πωλῶσʼ αὐτά, τί;
ἈΝῊΡ Α: διαρραγείης.
ἈΝῊΡ Β: ἢν διαρραγῶ δέ, τί;
ἈΝῊΡ Α: καλῶς ποιήσεις.
ἈΝῊΡ Β: σὺ δʼ ἐπιθυμήσεις φέρειν;
ἈΝῊΡ Α: ἔγωγε· καὶ γὰρ τοὺς ἐμαυτοῦ γείτονας ὁρῶ φέροντας.
ἈΝῊΡ Β: πάνυ γʼ ἂν οὖν Ἀντισθένης αὔτʼ εἰσενέγκοι· πολὺ γὰρ ἐμμελέστερον πρότερον χέσαι πλεῖν ἢ τριάκονθʼ ἡμέρας.
ἈΝῊΡ Α: οἴμωζε.
ἈΝῊΡ Β: Καλλίμαχος δʼ ὁ χοροδιδάσκαλος αὐτοῖσιν εἰσοίσει τι;
ἈΝῊΡ Α: πλείω Καλλίου.
ἈΝῊΡ Β: ἅνθρωπος οὗτος ἀποβαλεῖ τὴν οὐσίαν.
ἈΝῊΡ Α: δεινά γε λέγεις.
ἈΝῊΡ Β: τί δεινόν; ὥσπερ οὐχ ὁρῶν ἀεὶ τοιαῦτα γιγνόμενα ψηφίσματα. οὐκ οἶσθʼ ἐκεῖνʼ οὕδοξε τὸ περὶ τῶν ἁλῶν;
ἈΝῊΡ Α: ἔγωγε.
Part 19
ἈΝῊΡ Β: τοὺς χαλκοῦς δʼ ἐκείνους ἡνίκα ἐψηφισάμεθʼ, οὐκ οἶσθα;
ἈΝῊΡ Α: καὶ κακόν γέ μοι τὸ κόμμʼ ἐγένετʼ ἐκεῖνο. πωλῶν γὰρ βότρυς μεστὴν ἀπῆρα τὴν γνάθον χαλκῶν ἔχων κἄπειτʼ ἐχώρουν εἰς ἀγορὰν ἐπʼ ἄλφιτα. ἔπειθʼ ὑπέχοντος ἄρτι μου τὸν θύλακον, ἀνέκραγʼ ὁ κῆρυξ μὴ δέχεσθαι μηδένα χαλκοῦν τὸ λοιπόν· ἀργύρῳ γὰρ χρώμεθα.
ἈΝῊΡ Β: τὸ δʼ ἔναγχος οὐχ ἅπαντες ἡμεῖς ὤμνυμεν τάλαντʼ ἔσεσθαι πεντακόσια τῇ πόλει τῆς τετταρακοστῆς, ἣν ἐπόρισʼ Εὐριπίδης; κεὐθὺς κατεχρύσου πᾶς ἀνὴρ Εὐριπίδην· ὅτε δὴ δʼ ἀνασκοπουμένοις ἐφαίνετο ὁ Διὸς Κόρινθος καὶ τὸ πρᾶγμʼ οὐκ ἤρκεσεν, πάλιν κατεπίττου πᾶς ἀνὴρ Εὐριπίδην.
ἈΝῊΡ Α: οὐ ταὐτὸν ὦ τᾶν. τότε μὲν ἡμεῖς ἤρχομεν, νῦν δʼ αἱ γυναῖκες.
ἈΝῊΡ Β: ἃς ἐγὼ φυλάξομαι νὴ τὸν Ποσειδῶ μὴ κατουρήσωσί μου.
ἈΝῊΡ Α: οὐκ οἶδʼ ὅ τι ληρεῖς. φέρε σὺ τἀνάφορον ὁ παῖς.
ΚΗΡΎΚΑΙΝΑ: ὦ πάντες ἀστοί, νῦν γὰρ οὕτω ταῦτʼ ἔχει, χωρεῖτʼ ἐπείγεσθʼ εὐθὺ τῆς στρατηγίδος, ὅπως ἂν ὑμῖν ἡ τύχη κληρουμένοις φράσῃ καθʼ ἕκαστον ἄνδρʼ ὅποι δειπνήσετε· ὡς αἱ τράπεζαί γʼ εἰσὶν ἐπινενησμέναι ἀγαθῶν ἁπάντων καὶ παρεσκευασμέναι, κλῖναί τε σισυρῶν καὶ δαπίδων †νενασμέναι†, κρατῆρα συγκιρνᾶσιν, αἱ μυροπώλιδες ἑστᾶσʼ ἐφεξῆς, τὰ τεμάχη ῥιπίζεται, λαγῷʼ ἀναπηγνύασι, πόπανα πέττεται, στέφανοι πλέκονται, φρύγεται τραγήματα, χύτρας ἔτνους ἕψουσιν αἱ νεώταται. Σμοῖος δʼ ἐν αὐταῖς ἱππικὴν στολὴν ἔχων τὰ τῶν γυναικῶν διακαθαίρει τρύβλια. Γέρων δὲ χωρεῖ χλανίδα καὶ κονίποδε ἔχων, καχάζων μεθʼ ἑτέρου νεανίου· ἐμβὰς δὲ κεῖται καὶ τρίβων ἐρριμμένος. πρὸς ταῦτα χωρεῖθʼ, ὡς ὁ τὴν μᾶζαν φέρων ἕστηκεν· ἀλλὰ τὰς γνάθους διοίγνυτε.
ἈΝῊΡ Β: οὐκοῦν βαδιοῦμαι δῆτα. τί γὰρ ἕστηκʼ ἔχων ἐνταῦθʼ, ἐπειδὴ ταῦτα τῇ πόλει δοκεῖ;
ἈΝῊΡ Α: καὶ ποῖ βαδιεῖ σὺ μὴ καταθεὶς τὴν οὐσίαν;
ἈΝῊΡ Β: ἐπὶ δεῖπνον.
ἈΝῊΡ Α: οὐ δῆτʼ, ἤν γʼ ἐκείναις νοῦς ἐνῇ, πρίν γʼ ἂν ἀπενέγκῃς.
ἈΝῊΡ Β: ἀλλʼ ἀποίσω.
ἈΝῊΡ Α: πηνίκα;
ἈΝῊΡ Β: οὐ τοὐμὸν ὦ τᾶν ἐμποδὼν ἔσται.
ἈΝῊΡ Α: τί δή;
ἈΝῊΡ Β: ἑτέρους ἀποίσειν φήμʼ ἔθʼ ὑστέρους ἐμοῦ.
ἈΝῊΡ Α: βαδιεῖ δὲ δειπνήσων ὅμως;
ἈΝῊΡ Β: τί γὰρ πάθω; τὰ δυνατὰ γὰρ δεῖ τῇ πόλει ξυλλαμβάνειν τοὺς εὖ φρονοῦντας.
ἈΝῊΡ Α: ἢν δὲ κωλύσωσι, τί;
ἈΝῊΡ Β: ὁμόσʼ εἶμι κύψας.
Part 20
ἈΝῊΡ Α: ἢν δὲ μαστιγῶσι, τί;
ἈΝῊΡ Β: καλούμεθʼ αὐτάς.
ἈΝῊΡ Α: ἢν δὲ καταγελῶσι, τί;
ἈΝῊΡ Β: ἐπὶ ταῖς θύραις ἑστώς—
ἈΝῊΡ Α: τί δράσεις; εἰπέ μοι.
ἈΝῊΡ Β: τῶν ἐσφερόντων ἁρπάσομαι τὰ σιτία.
ἈΝῊΡ Α: βάδιζε τοίνυν ὕστερος· σὺ δʼ ὦ Σίκων καὶ Παρμένων αἴρεσθε τὴν παμπησίαν.
ἈΝῊΡ Β: φέρε νυν ἐγώ σοι ξυμφέρω.
ἈΝῊΡ Α: μὴ μηδαμῶς. δέδοικα γὰρ μὴ καὶ παρὰ τῇ στρατηγίδι, ὅταν κατατιθῶ, προσποιῇ τῶν χρημάτων.
ἈΝῊΡ Β: νὴ τὸν Δία δεῖ γοῦν μηχανήματός τινος, ὅπως τὰ μὲν ὄντα χρήμαθʼ ἕξω, τοισδεδὶ τῶν ματτομένων κοινῇ μεθέξω πως ἐγώ. ὀρθῶς ἔμοιγε φαίνεται· βαδιστέον ὁμόσʼ ἐστὶ δειπνήσοντα κοὐ μελλητέον.
ΓΡΑΥ͂Σ Α: τί ποθʼ ἅνδρες οὐχ ἥκουσιν; ὥρα δʼ ἦν πάλαι· ἐγὼ δὲ καταπεπλασμένη ψιμυθίῳ ἕστηκα καὶ κροκωτὸν ἠμφιεσμένη ἀργός, μινυρομένη τι πρὸς ἐμαυτὴν μέλος, παίζουσα. πῶς ἂν περιλάβοιμʼ αὐτῶν τινὰ παριόντα; Μοῦσαι δεῦρʼ ἴτʼ ἐπὶ τοὐμὸν στόμα, μελύδριον εὑροῦσαί τι τῶν Ἰωνικῶν.
ΝΕΑ͂ΝΙΣ: νῦν μέν με παρακύψασα προὔφθης ὦ σαπρά. ᾤου δʼ ἐρήμας οὐ παρούσης ἐνθάδε ἐμοῦ τρυγήσειν καὶ προσάξεσθαί τινα ᾄδουσʼ· ἐγὼ δʼ ἢν τοῦτο δρᾷς ἀντᾴσομαι. κεἰ γὰρ διʼ ὄχλου τοῦτʼ ἐστὶ τοῖς θεωμένοις, ὅμως ἔχει τερπνόν τι καὶ κωμῳδικόν.
ΓΡΑΥ͂Σ Α: τούτῳ διαλέγου κἀποχώρησον· σὺ δὲ φιλοττάριον αὐλητὰ τοὺς αὐλοὺς λαβὼν ἄξιον ἐμοῦ καὶ σοῦ προσαύλησον μέλος.
ΓΡΑΥ͂Σ Α: εἴ τις ἀγαθὸν βούλεται παθεῖν τι, παρʼ ἐμοὶ χρὴ καθεύδειν. οὐ γὰρ ἐν νέαις τὸ σοφὸν ἔνεστιν ἀλλʼ ἐν ταῖς πεπείραις· οὐδέ τις στέργειν ἂν ἐθέλοι μᾶλλον ἢ ʼγὼ τὸν φίλον ᾧπερ ξυνείην, ἀλλʼ ἐφʼ ἕτερον ἂν πέτοιτο.
ΝΕΑ͂ΝΙΣ: μὴ φθόνει ταῖσιν νέαισι. τὸ τρυφερὸν γὰρ ἐμπέφυκε τοῖς ἁπαλοῖσι μηροῖς κἀπὶ τοῖς μήλοις ἐπανθεῖ· σὺ δʼ ὦ γραῦ, παραλέλεξαι κἀντέτριψαι, τῷ θανάτῳ μέλημα.
ΓΡΑΥ͂Σ Α: ἐκπέσοι σου τὸ τρῆμα τό τʼ ἐπίκλιντρον ἀποβάλοιο βουλομένη σποδεῖσθαι, κἀπὶ τῆς κλίνης ὄφιν εὕροις καὶ προσελκύσαιο [...] βουλομένη φιλῆσαι.
ΝΕΑ͂ΝΙΣ: αἰαῖ τί ποτε πείσομαι; οὐχ ἥκει μοὐταῖρος· μόνη δʼ αὐτοῦ λείπομʼ· ἡ γὰρ μοι μήτηρ ἄλλῃ βέβηκε· †καὶ τἄλλʼ οὐδὲν μετὰ ταῦτα δεῖ λέγειν†. ἀλλʼ ὦ μαῖʼ ἱκετεύομαι, κάλει τὸν Ὀρθαγόραν, ὅπως σαυτῆς κατόναιʼ, ἀντιβολῶ σε.
ΓΡΑΥ͂Σ Α: ἤδη τὸν ἀπʼ Ἰωνίας τρόπον τάλαινα κνησιᾷς· [...] [...] δοκεῖς δέ μοι καὶ λάβδα κατὰ τοὺς Λεσβίους. ἀλλʼ οὐκ ἄν ποθʼ ὑφαρπάσαιο τἀμὰ παίγνια· τὴν δʼ ἐμὴν ὥραν οὐκ ἀπολεῖς οὐδʼ ἀπολήψει.
ΝΕΑ͂ΝΙΣ: ᾆδʼ ὁπόσα βούλει καὶ παράκυφθʼ ὥσπερ γαλῆ· οὐδεὶς γὰρ ὡς σὲ πρότερον εἴσεισʼ ἀντʼ ἐμοῦ.
ΓΡΑΥ͂Σ Α: οὔκουν ἐπʼ ἐκφοράν γε.
Part 21
ΝΕΑ͂ΝΙΣ: καινόν γʼ ὦ σαπρά.
ΓΡΑΥ͂Σ Α: οὐ δῆτα.
ΝΕΑ͂ΝΙΣ: τί γὰρ ἂν γραῒ καινά τις λέγοι;
ΓΡΑΥ͂Σ Α: οὐ τοὐμὸν ὀδυνήσει σε γῆρας.
ΝΕΑ͂ΝΙΣ: ἀλλὰ τί; ἥγχουσα μᾶλλον καὶ τὸ σὸν ψιμύθιον;
ΓΡΑΥ͂Σ Α: τί μοι διαλέγει;
ΝΕΑ͂ΝΙΣ: σὺ δὲ τί διακύπτεις;
ΓΡΑΥ͂Σ Α: ἐγώ; ᾄδω πρὸς ἐμαυτὴν Ἐπιγένει τὠμῷ φίλῳ.
ΝΕΑ͂ΝΙΣ: σοὶ γὰρ φίλος τίς ἐστιν ἄλλος ἢ Γέρης;
ΓΡΑΥ͂Σ Α: δείξει γε καὶ σοί. τάχα γὰρ εἶσιν ὡς ἐμέ.
ΝΕΑ͂ΝΙΣ: ὁδὶ γὰρ αὐτός ἐστιν.
ΓΡΑΥ͂Σ Α: οὐ σοῦ γʼ ὦλεθρε δεόμενος οὐδέν.
ΝΕΑ͂ΝΙΣ: νὴ Δίʼ ὦ φθίνυλλα σὺ δείξει τάχʼ αὐτός, ὡς ἔγωγʼ ἀπέρχομαι.
ΓΡΑΥ͂Σ Α: κἄγωγʼ, ἵνα γνῷς ὡς πολύ σου μεῖζον φρονῶ.
ΝΕΑΝΊΑΣ: εἴθʼ ἐξῆν παρὰ τῇ νέᾳ καθεύδειν, καὶ μὴ δʼει πρότερον διασποδῆσαι ἀνάσιμον ἢ πρεσβυτέραν· οὐ γὰρ ἀνασχετὸν τοῦτό γʼ ἐλευθέρῳ.
ΓΡΑΥ͂Σ Α: οἰμώζων ἄρα νὴ Δία σποδήσεις. οὐ γὰρ τἀπὶ Χαριξένης τάδʼ ἐστίν. κατὰ τὸν νόμον ταῦτα ποιεῖν ἔστι δίκαιον, εἰ δημοκρατούμεθα.
ΓΡΑΥ͂Σ Α: ἀλλʼ εἶμι τηρήσουσʼ ὅ τι καὶ δράσει ποτέ.
ΝΕΑΝΊΑΣ: εἴθʼ ὦ θεοὶ λάβοιμι τὴν καλὴν μόνην, ἐφʼ ἣν πεπωκὼς ἔρχομαι πάλαι ποθῶν.
ΝΕΑ͂ΝΙΣ: ἐξηπάτησα τὸ κατάρατον γρᾴδιον· φρούδη γάρ ἐστιν οἰομένη μʼ ἔνδον μένειν. ἀλλʼ οὑτοσὶ γὰρ αὐτὸς οὗ ʼμεμνήμεθα.
ΝΕΑ͂ΝΙΣ: δεῦρο δὴ δεῦρο δή, φίλον ἐμόν, δεῦρό μοι πρόσελθε καὶ ξύνευνος τὴν εὐφρόνην ὅπως ἔσει. πάνυ γάρ τις ἔρως με δονεῖ τῶνδε τῶν σῶν βοστρύχων. ἄτοπος δʼ ἔγκειταί μοί τις πόθος, ὅς με διακναίσας ἔχει. μέθες, ἱκνοῦμαί σʼ Ἔρως, καὶ ποίησον τόνδʼ ἐς εὐνὴν τὴν ἐμὴν ἱκέσθαι.
Part 22
ΝΕΑΝΊΑΣ: δεῦρο δὴ δεῦρο δή, καὶ σύ μοι καταδραμοῦσα τὴν θύραν ἄνοιξον τήνδʼ· εἰ δὲ μή, καταπεσὼν κείσομαι. φίλον, ἀλλʼ ἐν τῷ σῷ βούλομαι κόλπῳ πληκτίζεσθαι μετὰ τῆς σῆς πυγῆς. Κύπρι τί μʼ ἐκμαίνεις ἐπὶ ταύτῃ; μέθες, ἱκνοῦμαί σʼ Ἔρως, καὶ ποίησον τήνδʼ ἐς εὐνὴν τὴν ἐμὴν ἱκέσθαι.
ΝΕΑ͂ΝΙΣ: καὶ ταῦτα μέντοι μετρίως πρὸς τὴν ἐμὴν ἀνάγκην εἰρημένʼ ἐστίν. σὺ δέ μοι, φίλτατον, ὢ ἱκετεύω, ἄνοιξον ἀσπάζου με· διά τοι σὲ πόνους ἔχω.
ΝΕΑΝΊΑΣ: ὦ χρυσοδαίδαλτον ἐμὸν μέλημα, Κύπριδος ἔρνος, μέλιττα Μούσης, Χαρίτων θρέμμα, Τρυφῆς πρόσωπον, ἄνοιξον ἀσπάζου με· διά τοι σὲ πόνους ἔχω.
ΓΡΑΥ͂Σ Α: οὗτος τί κόπτεις; μῶν ἐμὲ ζητεῖς;
ΝΕΑΝΊΑΣ: πόθεν;
ΓΡΑΥ͂Σ Α: καὶ τὴν θύραν γʼ ἤραττες.
ΝΕΑΝΊΑΣ: ἀποθάνοιμʼ ἄρα.
ΓΡΑΥ͂Σ Α: τοῦ δαὶ δεόμενος δᾷδʼ ἔχων ἐλήλυθας;
ΝΕΑΝΊΑΣ: Ἀναφλύστιον ζητῶν τινʼ ἄνθρωπον.
ΓΡΑΥ͂Σ Α: τίνα;
ΝΕΑΝΊΑΣ: οὐ τὸν Σεβῖνον, ὃν σὺ προσδοκᾷς ἴσως.
ΓΡΑΥ͂Σ Α: νὴ τὴν Ἀφροδίτην, ἤν τε βούλῃ γʼ ἤν τε μή.
ΝΕΑΝΊΑΣ: ἀλλʼ οὐχὶ νυνὶ τὰς ὑπερεξηκοντέτεις εἰσάγομεν, ἀλλʼ εἰσαῦθις ἀναβεβλήμεθα. τὰς ἐντὸς εἴκοσιν γὰρ ἐκδικάζομεν.
ΓΡΑΥ͂Σ Α: ἐπὶ τῆς προτέρας ἀρχῆς γε ταῦτʼ ἦν ὦ γλύκων· νυνὶ δὲ πρῶτον εἰσάγειν ἡμᾶς δοκεῖ.
ΝΕΑΝΊΑΣ: τῷ βουλομένῳ γε κατὰ τὸν ἐν πεττοῖς νόμον.
ΓΡΑΥ͂Σ Α: ἀλλʼ οὐδὲ δειπνεῖς κατὰ τὸν ἐν πεττοῖς νόμον.
ΝΕΑΝΊΑΣ: οὐκ οἶδʼ ὅ τι λέγεις· τηνδεδί μοι κρουστέον.
ΓΡΑΥ͂Σ Α: ὅταν γε κρούσῃς τὴν ἐμὴν πρῶτον θύραν.
ΝΕΑΝΊΑΣ: ἀλλʼ οὐχὶ νυνὶ κρησέραν αἰτούμεθα.
ΓΡΑΥ͂Σ Α: οἶδʼ ὅτι φιλοῦμαι· νῦν δὲ θαυμάζεις ὅτι θύρασί μʼ ηὗρες· ἀλλὰ πρόσαγε τὸ στόμα.
Part 23
ΝΕΑΝΊΑΣ: ἀλλʼ ὦ μέλʼ ὀρρωδῶ τὸν ἐραστήν σου.
ΓΡΑΥ͂Σ Α: τίνα;
ΝΕΑΝΊΑΣ: τὸν τῶν γραφέων ἄριστον.
ΓΡΑΥ͂Σ Α: οὗτος δʼ ἔστι τίς;
ΝΕΑΝΊΑΣ: ὃς τοῖς νεκροῖσι ζωγραφεῖ τὰς ληκύθους. ἀλλʼ ἄπιθʼ, ὅπως μή σʼ ἐπὶ θύραισιν ὄψεται.
ΓΡΑΥ͂Σ Α: οἶδʼ οἶδʼ ὅ τι βούλει.
ΝΕΑΝΊΑΣ: καὶ γὰρ ἐγώ σε νὴ Δία.
ΓΡΑΥ͂Σ Α: μὰ τὴν Ἀφροδίτην ἥ μʼ ἔλαχε κληρουμένη, μὴ ʼγώ σʼ ἀφήσω.
ΝΕΑΝΊΑΣ: παραφρονεῖς ὦ γρᾴδιον.
ΓΡΑΥ͂Σ Α: ληρεῖς· ἐγὼ δʼ ἄξω σʼ ἐπὶ τἀμὰ στρώματα.
ΝΕΑΝΊΑΣ: τί δῆτα κρεάγρας τοῖς κάδοις ὠνούμεθα, ἐξὸν καθέντα γρᾴδιον τοιουτονὶ ἐκ τῶν φρεάτων τοὺς κάδους ξυλλαμβάνειν;
ΓΡΑΥ͂Σ Α: μὴ σκῶπτέ μʼ ὦ τάλαν ἀλλʼ ἕπου δεῦρʼ ὡς ἐμέ.
ΝΕΑΝΊΑΣ: ἀλλʼ οὐκ ἀνάγκη μοὐστίν, εἰ μὴ τῶν ἐμῶν τὴν πεντακοσιοστὴν κατέθηκας τῇ πόλει.
ΓΡΑΥ͂Σ Α: νὴ τὴν Ἀφροδίτην δεῖ γε μέντοι σʼ. ὡς ἐγὼ τοῖς τηλικούτοις ξυγκαθεύδουσʼ ἥδομαι.
ΝΕΑΝΊΑΣ: ἐγὼ δὲ ταῖς γε τηλικαύταις ἄχθομαι, κοὐκ ἂν πιθοίμην οὐδέποτʼ.
ΓΡΑΥ͂Σ Α: ἀλλὰ νὴ Δία ἀναγκάσει τουτί σε.
ΝΕΑΝΊΑΣ: τοῦτο δʼ ἔστι τί;
ΓΡΑΥ͂Σ Α: ψήφισμα, καθʼ ὅ σε δεῖ βαδίζειν ὡς ἐμέ.
ΝΕΑΝΊΑΣ: λέγʼ αὐτὸ τί ποτε κἄστι.
ΓΡΑΥ͂Σ Α: καὶ δή σοι λέγω. ἔδοξε ταῖς γυναιξίν, ἢν ἀνὴρ νέος νέας ἐπιθυμῇ, μὴ σποδεῖν αὐτὴν πρὶν ἂν τὴν γραῦν προκρούσῃ πρῶτον· ἢν δὲ μὴ ʼθέλῃ πρότερον προκρούειν ἀλλʼ ἐπιθυμῇ τῆς νέας, ταῖς πρεσβυτέραις γυναιξὶν ἔστω τὸν νέον ἕλκειν ἀνατεὶ λαβομένας τοῦ παττάλου.
Part 24
ΝΕΑΝΊΑΣ: οἴμοι Προκρούστης τήμερον γενήσομαι.
ΓΡΑΥ͂Σ Α: τοῖς γὰρ νόμοις τοῖς ἡμετέροισι πειστέον.
ΝΕΑΝΊΑΣ: τί δʼ ἢν ἀφαιρῆταί μʼ ἀνὴρ τῶν δημοτῶν ἢ τῶν φίλων ἐλθών τις;
ΓΡΑΥ͂Σ Α: ἀλλʼ οὐ κύριος ὑπὲρ μέδιμνόν ἐστʼ ἀνὴρ οὐδεὶς ἔτι.
ΝΕΑΝΊΑΣ: ἐξωμοσία δʼ οὐκ ἔστιν;
ΓΡΑΥ͂Σ Α: οὐ γὰρ δεῖ στροφῆς.
ΝΕΑΝΊΑΣ: ἀλλʼ ἔμπορος εἶναι σκήψομαι.
ΓΡΑΥ͂Σ Α: κλάων γε σύ.
ΝΕΑΝΊΑΣ: τί δῆτα χρὴ δρᾶν;
ΓΡΑΥ͂Σ Α: δεῦρʼ ἀκολουθεῖν ὡς ἐμέ.
ΝΕΑΝΊΑΣ: καὶ ταῦτʼ ἀνάγκη μοὐστί;
ΓΡΑΥ͂Σ Α: Διομήδειά γε.
ΝΕΑΝΊΑΣ: ὑποστόρεσαί νυν πρῶτα τῆς ὀριγάνου καὶ κλήμαθʼ ὑπόθου συγκλάσασα τέτταρα, καὶ ταινίωσαι καὶ παράθου τὰς ληκύθους, ὕδατός τε κατάθου τοὔστρακον πρὸ τῆς θύρας.
ΓΡΑΥ͂Σ Α: ἦ μὴν ἔτʼ ὠνήσει σὺ καὶ στεφάνην ἐμοί.
ΝΕΑΝΊΑΣ: νὴ τὸν Δίʼ ἤνπερ ᾖ γέ που τῶν κηρίνων· οἶμαι γὰρ ἔνδον διαπεσεῖσθαί σʼ αὐτίκα.
ΝΕΑ͂ΝΙΣ: ποῖ τοῦτον ἕλκεις;
ΓΡΑΥ͂Σ Α: τὸν ἐμὸν αὐτῆς εἰσάγω.
ΝΕΑ͂ΝΙΣ: οὐ σωφρονοῦσά γʼ· οὐ γὰρ ἡλικίαν ἔχει παρὰ σοὶ καθεύδειν τηλικοῦτος ὤν, ἐπεὶ μήτηρ ἂν αὐτῷ μᾶλλον εἴης ἢ γυνή. ὥστʼ εἰ καταστήσεσθε τοῦτον τὸν νόμον, τὴν γῆν ἅπασαν Οἰδιπόδων ἐμπλήσετε.
ΓΡΑΥ͂Σ Α: ὦ παμβδελυρὰ φθονοῦσα τόνδε τὸν λόγον ἐξηῦρες· ἀλλʼ ἐγώ σε τιμωρήσομαι.
ΝΕΑΝΊΑΣ: νὴ τὸν Δία τὸν σωτῆρα κεχάρισαί γέ μοι ὦ γλυκύτατον τὴν γραῦν ἀπαλλάξασά μου· ὥστʼ ἀντὶ τούτων τῶν ἀγαθῶν εἰς ἑσπέραν μεγάλην ἀποδώσω καὶ παχεῖάν σοι χάριν.
Part 25
ΓΡΑΥ͂Σ Β: αὕτη σὺ ποῖ τονδὶ παραβᾶσα τὸν νόμον ἕλκεις, παρʼ ἐμοὶ τῶν γραμμάτων εἰρηκότων πρότερον καθεύδειν αὐτόν;
ΝΕΑΝΊΑΣ: οἴμοι δείλαιος. πόθεν ἐξέκυψας ὦ κάκιστʼ ἀπολουμένη; τοῦτο γὰρ ἐκείνου τὸ κακὸν ἐξωλέστερον.
ΓΡΑΥ͂Σ Β: βάδιζε δεῦρο.
ΝΕΑΝΊΑΣ: μηδαμῶς με περιίδῃς ἑλκόμενον ὑπὸ τῆσδʼ ἀντιβολῶ σʼ.
ΓΡΑΥ͂Σ Β: ἀλλʼ οὐκ ἐγώ, ἀλλʼ ὁ νόμος ἕλκει σʼ.
ΝΕΑΝΊΑΣ: οὐκ ἐμέ γʼ, ἀλλʼ ἔμπουσά τις ἐξ αἵματος φλύκταιναν ἠμφιεσμένη.
ΓΡΑΥ͂Σ Β: ἕπου μαλακίων δεῦρʼ ἀνύσας καὶ μὴ λάλει.
ΝΕΑΝΊΑΣ: ἴθι νυν ἔασον εἰς ἄφοδον πρώτιστά με ἐλθόντα θαρρῆσαι πρὸς ἐμαυτόν· εἰ δὲ μή, αὐτοῦ τι δρῶντα πυρρὸν ὄψει μʼ αὐτίκα ὑπὸ τοῦ δέους.
ΓΡΑΥ͂Σ Β: θάρρει, βάδιζʼ· ἔνδον χεσεῖ.
ΝΕΑΝΊΑΣ: δέδοικα κἀγὼ μὴ πλέον γʼ ἢ βούλομαι. ἀλλʼ ἐγγυητάς σοι καταστήσω δύο ἀξιόχρεως.
ΓΡΑΥ͂Σ Β: μή μοι καθίστη.
ΓΡΑΥ͂Σ Γ: ποῖ σὺ ποῖ χωρεῖς μετὰ ταύτης;
ΝΕΑΝΊΑΣ: οὐκ ἔγωγʼ, ἀλλʼ ἕλκομαι. ἀτὰρ ἥτις εἶ γε, πόλλʼ ἀγαθὰ γένοιτό σοι, ὅτι μʼ οὐπεριεῖδες ἐπιτριβέντʼ. ὦ Ἡράκλεις ὦ Πᾶνες ὦ Κορύβαντες ὦ Διοσκόρω, τοῦτʼ αὖ πολὺ τούτου τὸ κακὸν ἐξωλέστερον. ἀτὰρ τί τὸ πρᾶγμʼ ἔστʼ ἀντιβολῶ τουτί ποτε; πότερον πίθηκος ἀνάπλεως ψιμυθίου, ἢ γραῦς ἀνεστηκυῖα παρὰ τῶν πλειόνων;
ΓΡΑΥ͂Σ Γ: μὴ σκῶπτέ μʼ ἀλλὰ δεῦρʼ ἕπου.
ΓΡΑΥ͂Σ Β: δευρὶ μὲν οὖν.
ΓΡΑΥ͂Σ Γ: ὡς οὐκ ἀφήσω σʼ οὐδέποτʼ.
ΓΡΑΥ͂Σ Β: οὐδὲ μὴν ἐγώ.
ΝΕΑΝΊΑΣ: διασπάσεσθέ μʼ ὦ κακῶς ἀπολούμεναι.
ΓΡΑΥ͂Σ Β: ἐμοὶ γὰρ ἀκολουθεῖν σʼ ἔδει κατὰ τὸν νόμον.
ΓΡΑΥ͂Σ Γ: οὐκ ἢν ἑτέρα γε γραῦς ἔτʼ αἰσχίων φανῇ.
Part 26
ΝΕΑΝΊΑΣ: ἢν οὖν ὑφʼ ὑμῶν πρῶτον ἀπόλωμαι κακῶς, φέρε πῶς ἐπʼ ἐκείνην τὴν καλὴν ἀφίξομαι;
ΓΡΑΥ͂Σ Γ: αὐτὸς σκόπει σύ· τάδε δέ σοι ποιητέον.
ΝΕΑΝΊΑΣ: ποτέρας προτέρας οὖν κατελάσας ἀπαλλαγῶ;
ΓΡΑΥ͂Σ Β: οὐκ οἶσθα; βαδιεῖ δεῦρʼ.
ΝΕΑΝΊΑΣ: ἀφέτω νύν μʼ αὑτηί.
ΓΡΑΥ͂Σ Γ: δευρὶ μὲν οὖν ἴθʼ ὡς ἔμʼ.
ΝΕΑΝΊΑΣ: ἢν ἡδί μʼ ἀφῇ.
ΓΡΑΥ͂Σ Β: ἀλλʼ οὐκ ἀφήσω μὰ Δία σʼ.
ΓΡΑΥ͂Σ Γ: οὐδὲ μὴν ἐγώ.
ΝΕΑΝΊΑΣ: χαλεπαί γʼ ἂν ἦστε γενόμεναι πορθμῆς.
ΓΡΑΥ͂Σ Β: τιή;
ΝΕΑΝΊΑΣ: ἕλκοντε τοὺς πλωτῆρας ἂν ἀπεκναίετε.
ΓΡΑΥ͂Σ Β: σιγῇ βάδιζε δεῦρο.
ΓΡΑΥ͂Σ Γ: μὰ Δίʼ ἀλλʼ ὡς ἐμέ.
ΝΕΑΝΊΑΣ: τουτὶ τὸ πρᾶγμα κατὰ τὸ Καννωνοῦ σαφῶς ψήφισμα, βινεῖν δεῖ με διαλελημμένον. πῶς οὖν δικωπεῖν ἀμφοτέρας δυνήσομαι;
ΓΡΑΥ͂Σ Β: καλῶς, ἐπειδὰν καταφάγῃς βολβῶν χύτραν.
ΝΕΑΝΊΑΣ: οἴμοι κακοδαίμων ἐγγὺς ἤδη τῆς θύρας ἑλκόμενός εἰμʼ.
ΓΡΑΥ͂Σ Β: ἀλλʼ οὐδὲν ἔσται σοι πλέον. ξυνεσπεσοῦμαι γὰρ μετὰ σοῦ.
ΝΕΑΝΊΑΣ: μὴ πρὸς θεῶν· ἑνὶ γὰρ ξυνέχεσθαι κρεῖττον ἢ δυοῖν κακοῖν.
ΓΡΑΥ͂Σ Γ: νὴ τὴν Ἑκάτην ἐάν τε βούλῃ γʼ ἤν τέ μή.
Part 27
ΝΕΑΝΊΑΣ: ὦ τρισκακοδαίμων εἰ γυναῖκα δεῖ σαπρὰν βινεῖν ὅλην τὴν νύκτα καὶ τὴν ἡμέραν, κἄπειτʼ ἐπειδὰν τῆσδʼ ἀπαλλαγῶ, πάλιν φρύνην ἔχουσαν λήκυθον πρὸς ταῖς γνάθοις. ἆρʼ οὐ κακοδαίμων εἰμί; βαρυδαίμων μὲν οὖν νὴ τὸν Δία τὸν σωτῆρʼ ἀνὴρ καὶ δυστυχής, ὅστις τοιούτοις θηρίοις συνείρξομαι. ὅμως δʼ ἐάν τι πολλὰ πολλάκις πάθω ὑπὸ τοῖνδε τοῖν κασαλβάδοιν δεῦρʼ ἐσπλέων, θάψαι μʼ ἐπʼ αὐτῷ τῷ στόματι τῆς ἐσβολῆς, καὶ τήνδʼ ἄνωθεν ἐπιπολῆς τοῦ σήματος ζῶσαν καταπιττώσαντες εἶτα τὼ πόδε μολυβδοχοήσαντες κύκλῳ περὶ τὰ σφυρὰ ἄνω ʼπιθεῖναι πρόφασιν ἀντὶ ληκύθου.
ΘΕΡΑΠΑΊΝΑ: ὦ μακάριος μὲν δῆμος, εὐδαίμων δʼ ἐγώ, αὐτή τέ μοι δέσποινα μακαριωτάτη, ὑμεῖς θʼ ὅσαι παρέστατʼ ἐπὶ ταῖσιν θύραις οἱ γείτονές τε πάντες οἵ τε δημόται, ἐγώ τε πρὸς τούτοισιν ἡ διάκονος, ἥτις μεμύρισμαι τὴν κεφαλὴν μυρώμασιν, ἀγαθοῖσιν ὦ Ζεῦ· πολὺ δʼ ὑπερπέπαικεν αὖ τούτων ἁπάντων τὰ Θάσιʼ ἀμφορείδια. ἐν τῇ κεφαλῇ γὰρ ἐμμένει πολὺν χρόνον· τὰ δʼ ἄλλʼ ἀπανθήσαντα πάντʼ ἀπέπτετο· ὥστʼ ἐστὶ πολὺ βέλτιστα, πολὺ δῆτʼ ὦ θεοί. κέρασον ἄκρατον, εὐφρανεῖ τὴν νύχθʼ ὅλην ἐκλεγομένας ὅ τι ἂν μάλιστʼ ὀσμὴν ἔχῃ. ἀλλʼ ὦ γυναῖκες φράσατέ μοι τὸν δεσπότην, τὸν ἄνδρʼ, ὅπου ʼστί, τῆς ἐμῆς κεκτημένης.
ΧΟΡΌΣ: αὐτοῦ μένουσʼ ἡμῖν γʼ ἂν ἐξευρεῖν δοκεῖς.
ΘΕΡΑΠΑΊΝΑ: μάλισθʼ· ὁδὶ γὰρ ἐπὶ τὸ δεῖπνον ἔρχεται. ὦ δέσποτʼ ὦ μακάριε καὶ τρισόλβιε.
ΒΛΈΠΥΡΟΣ: ἐγώ;
ΘΕΡΑΠΑΊΝΑ: σὺ μέντοι νὴ Δίʼ ὥς γʼ οὐδεὶς ἀνήρ. τίς γὰρ γένοιτʼ ἂν μᾶλλον ὀλβιώτερος, ὅστις πολιτῶν πλεῖον ἢ τρισμυρίων ὄντων τὸ πλῆθος οὐ δεδείπνηκας μόνος;
ΧΟΡΌΣ: εὐδαιμονικόν γʼ ἄνθρωπον εἴρηκας σαφῶς.
ΘΕΡΑΠΑΊΝΑ: ποῖ ποῖ βαδίζεις;
ΒΛΈΠΥΡΟΣ: ἐπὶ τὸ δεῖπνον ἔρχομαι.
ΘΕΡΑΠΑΊΝΑ: νὴ τὴν Ἀφροδίτην πολύ γʼ ἁπάντων ὕστατος. ὅμως δʼ ἐκέλευε συλλαβοῦσάν μʼ ἡ γυνὴ ἄγειν σε καὶ τασδὶ μετὰ σοῦ τὰς μείρακας. οἶνος δὲ Χῖός ἐστι περιλελειμμένος καὶ τἄλλʼ ἀγαθά. πρὸς ταῦτα μὴ βραδύνετε, καὶ τῶν θεατῶν εἴ τις εὔνους τυγχάνει, καὶ τῶν κριτῶν εἰ μή τις ἑτέρωσε βλέπει, ἴτω μεθʼ ἡμῶν· πάντα γὰρ παρέξομεν.
ΒΛΈΠΥΡΟΣ: οὔκουν ἅπασι δῆτα γενναίως ἐρεῖς καὶ μὴ παραλείψεις μηδένʼ, ἀλλʼ ἐλευθέρως καλεῖς γέροντα μειράκιον παιδίσκον; ὡς τὸ δεῖπνον αὐτοῖς ἐστʼ ἐπεσκευασμένον ἁπαξάπασιν, ἢν ἀπίωσιν οἴκαδε. ἐγὼ δὲ πρὸς τὸ δεῖπνον ἤδη ʼπείξομαι· ἔχω δέ τοι καὶ δᾷδα ταυτηνὶ καλῶς.
ΧΟΡΌΣ: τί δῆτα διατρίβεις ἔχων, ἀλλʼ οὐκ ἄγεις τασδὶ λαβών; ἐν ὅσῳ δὲ καταβαίνεις, ἐγὼ ἐπᾴσομαι μέλος τι μελλοδειπνικόν. σμικρὸν δʼ ὑποθέσθαι τοῖς κριταῖσι βούλομαι.
ΧΟΡΌΣ: τοῖς σοφοῖς μὲν τῶν σοφῶν μεμνημένοις κρίνειν ἐμέ, τοῖς γελῶσι δʼ ἡδέως διὰ τὸν γέλων κρίνειν ἐμέ· σχεδὸν ἅπαντας οὖν κελεύω δηλαδὴ κρίνειν ἐμέ, μηδὲ τὸν κλῆρον γενέσθαι μηδὲν ἡμῖν αἴτιον, ὅτι προείληχʼ· ἀλλὰ πάντα ταῦτα χρὴ μεμνημένους μὴ ʼπιορκεῖν ἀλλὰ κρίνειν τοὺς χοροὺς ὀρθῶς ἀεί, μηδὲ ταῖς κακαῖς ἑταίραις τὸν τρόπον προσεικέναι, αἳ μόνον μνήμην ἔχουσι τῶν τελευταίων ἀεί.
ΧΟΡΌΣ: ὦ ὦ ὥρα δή, ὦ φίλαι γυναῖκες, εἴπερ μέλλομεν τὸ χρῆμα δρᾶν, ἐπὶ τὸ δεῖπνον ὑπαποκινεῖν. κρητικῶς οὖν τὼ πόδε καὶ σὺ κίνει.
ΒΛΈΠΥΡΟΣ: τοῦτο δρῶ.
ΧΟΡΌΣ: καὶ τάσδε νῦν [...] [...] λαγαρὰς τοῖν σκελίσκοιν τὸν ῥυθμόν.
ΧΟΡΌΣ: τάχα γὰρ ἔπεισι λοπαδοτεμαχοσελαχογαλεο- κρανιολειψανοδριμυποτριμματο- σιλφιοτυρομελιτοκατακεχυμενο- κιχλεπικοσσυφοφαττοπεριστερα- λεκτρυονοπτεκεφαλλιοκιγκλοπε- λειολαγῳοσιραιοβαφητραγα- νοπτερυγών· σὺ δὲ ταῦτʼ ἀκροασάμενος ταχὺ καὶ ταχέως λαβὲ τρύβλιον· εἶτα λαβὼν κόνισαι λέκιθον, ἵνʼ ἐπιδειπνῇς· ἀλλὰ λαιμάττουσί που. αἴρεσθʼ ἄνω, ἰαὶ εὐαί. δειπνήσομεν, εὐοῖ εὐαί, εὐαί, ὡς ἐπὶ νίκῃ· εὐαί, εὐαί, εὐαί, εὐαί.
Wealth
Contents — 33 sections
Part 1
ΚΑΡΊΩΝ: ὡς ἀργαλέον πρᾶγμʼ ἐστὶν ὦ Ζεῦ καὶ θεοὶ δοῦλον γενέσθαι παραφρονοῦντος δεσπότου. ἢν γὰρ τὰ βέλτισθʼ ὁ θεράπων λέξας τύχῃ, δόξῃ δὲ μὴ δρᾶν ταῦτα τῷ κεκτημένῳ, μετέχειν ἀνάγκη τὸν θεράποντα τῶν κακῶν. τοῦ σώματος γὰρ οὐκ ἐᾷ τὸν κύριον κρατεῖν ὁ δαίμων, ἀλλὰ τὸν ἐωνημένον. καὶ ταῦτα μὲν δὴ ταῦτα. τῷ δὲ Λοξίᾳ, ὃς θεσπιῳδεῖ τρίποδος ἐκ χρυσηλάτου, μέμψιν δικαίαν μέμφομαι ταύτην, ὅτι ἰατρὸς ὢν καὶ μάντις, ὥς φασιν, σοφὸς μελαγχολῶντʼ ἀπέπεμψέ μου τὸν δεσπότην, ὅστις ἀκολουθεῖ κατόπιν ἀνθρώπου τυφλοῦ, τοὐναντίον δρῶν ἢ προσῆκʼ αὐτῷ ποιεῖν. οἱ γὰρ βλέποντες τοῖς τυφλοῖς ἡγούμεθα, οὗτος δʼ ἀκολουθεῖ, κἀμὲ προσβιάζεται, καὶ ταῦτʼ ἀποκρινομένῳ τὸ παράπαν οὐδὲ γρῦ. ἐγὼ μὲν οὖν οὐκ ἔσθʼ ὅπως σιγήσομαι, ἢν μὴ φράσῃς ὅ τι τῷδʼ ἀκολουθοῦμέν ποτε ὦ δέσποτʼ, ἀλλά σοι παρέξω πράγματα. οὐ γάρ με τυπτήσεις στέφανον ἔχοντά γε.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: μὰ Δίʼ ἀλλʼ ἀφελὼν τὸν στέφανον, ἢν λυπῇς τί με, ἵνα μᾶλλον ἀλγῇς.
ΚΑΡΊΩΝ: λῆρος· οὐ γὰρ παύσομαι πρὶν ἂν φράσῃς μοι τίς ποτʼ ἐστὶν οὑτοσί· εὔνους γὰρ ὤν σοι πυνθάνομαι πάνυ σφόδρα.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: ἀλλʼ οὔ σε κρύψω· τῶν ἐμῶν γὰρ οἰκετῶν πιστότατον ἡγοῦμαί σε καὶ κλεπτίστατον. ἐγὼ θεοσεβὴς καὶ δίκαιος ὢν ἀνὴρ κακῶς ἔπραττον καὶ πένης ἦν·
ΚΑΡΊΩΝ: οἶδά τοι.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: ἕτεροι δʼ ἐπλούτουν ἱερόσυλοι ῥήτορες καὶ συκοφάνται καὶ πονηροί·
ΚΑΡΊΩΝ: πείθομαι.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: ἐπερησόμενος οὖν ᾠχόμην ὡς τὸν θεόν, τὸν ἐμὸν μὲν αὐτοῦ τοῦ ταλαιπώρου σχεδὸν ἤδη νομίζων ἐκτετοξεῦσθαι βίον, τὸν δʼ υἱόν, ὅσπερ ὢν μόνος μοι τυγχάνει, πευσόμενος εἰ χρὴ μεταβαλόντα τοὺς τρόπους εἶναι πανοῦργον, ἄδικον, ὑγιὲς μηδὲ ἕν, ὡς τῷ βίῳ τοῦτʼ αὐτὸ νομίσας συμφέρειν.
ΚΑΡΊΩΝ: τί δῆτα Φοῖβος ἔλακεν ἐκ τῶν στεμμάτων;
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: πεύσει. σαφῶς γὰρ ὁ θεὸς εἶπέ μοι τοδί· ὅτῳ ξυναντήσαιμι πρῶτον ἐξιών, ἐκέλευε τούτου μὴ μεθίεσθαί μʼ ἔτι, πείθειν δʼ ἐμαυτῷ ξυνακολουθεῖν οἴκαδε.
ΚΑΡΊΩΝ: καὶ τῷ ξυναντᾷς δῆτα πρώτῳ;
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: τουτῳί.
ΚΑΡΊΩΝ: εἶτʼ οὐ ξυνίης τὴν ἐπίνοιαν τοῦ θεοῦ φράζουσαν ὦ σκαιότατέ σοι σαφέστατα ἀσκεῖν τὸν υἱὸν τὸν ἐπιχώριον τρόπον;
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: τῷ τοῦτο κρίνεις;
ΚΑΡΊΩΝ: δῆλον ὁτιὴ καὶ τυφλῷ γνῶναι δοκεῖ τοῦθʼ, ὡς σφόδρʼ ἐστὶ συμφέρον τὸ μηδὲν ἀσκεῖν ὑγιὲς ἐν τῷ νῦν χρόνῳ.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: οὐκ ἔσθʼ ὅπως ὁ χρησμὸς ἐς τοῦτο ῥέπει, ἀλλʼ εἰς ἕτερόν τι μεῖζον. ἢν δʼ ἡμῖν φράσῃ ὅστις ποτʼ ἐστὶν οὑτοσὶ καὶ τοῦ χάριν καὶ τοῦ δεόμενος ἦλθε μετὰ νῷν ἐνθαδί, πυθοιμεθʼ ἂν τὸν χρησμὸν ἡμῶν ὅ τι νοεῖ.
ΚΑΡΊΩΝ: ἄγε δὴ σὺ πότερον σαυτὸν ὅστις εἶ φράσεις, ἢ τἀπὶ τούτοις δρῶ; λέγειν χρὴ ταχὺ πάνυ.
ΠΛΟΥ͂ΤΟΣ: ἐγὼ μὲν οἰμώζειν λέγω σοι.
ΚΑΡΊΩΝ: μαναθάνεις ὅς φησιν εἶναι;
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: σοὶ λέγει τοῦτʼ, οὐκ ἐμοί· σκαιῶς γὰρ αὐτοῦ καὶ χαλεπῶς ἐκπυνθάνει. ἀλλʼ εἴ τι χαίρεις ἀνδρὸς εὐόρκου τρόποις, ἐμοὶ φράσον.
Part 2
ΠΛΟΥ͂ΤΟΣ: κλάειν ἔγωγέ σοι λέγω.
ΚΑΡΊΩΝ: δέχου τὸν ἄνδρα καὶ τὸν ὄρνιν τοῦ θεοῦ.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: οὔ τοι μὰ τὴν Δήμητρα χαιρήσεις ἔτι. εἰ μὴ φράσεις γάρ—
ΚΑΡΊΩΝ: ἀπό σʼ ὀλῶ κακὸν κακῶς.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: ὦ τᾶν—
ΠΛΟΥ͂ΤΟΣ: ἀπαλλάχθητον ἀπʼ ἐμοῦ.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: πώμαλα.
ΚΑΡΊΩΝ: καὶ μὴν ὃ λέγω βέλτιστόν ἐστʼ ὦ δέσποτα. ἀπολῶ τὸν ἄνθρωπον κάκιστα τουτονί. ἀναθεὶς γὰρ ἐπὶ κρημνόν τινʼ αὐτὸν καταλιπων ἄπειμʼ, ἵνʼ ἐκεῖθεν ἐκτραχηλισθῇ πεσών.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: ἀλλʼ αἶρε ταχέως.
ΠΛΟΥ͂ΤΟΣ: μηδαμῶς.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: οὔκουν ἐρεῖς;
ΠΛΟΥ͂ΤΟΣ: ἀλλʼ ἢν πύθησθέ μʼ ὅστις εἴμʼ, εὖ οἶδʼ ὅτι κακόν τί μʼ ἐργάσεσθε κοὐκ ἀφήσετον.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: νὴ τοὺς θεοὺς ἡμεῖς γʼ, ἐὰν βούλῃ γε σύ.
ΠΛΟΥ͂ΤΟΣ: μέθεσθε νῦν μου πρῶτον.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: ἤν, μεθίεμεν.
ΠΛΟΥ͂ΤΟΣ: ἀκούετον δή· δεῖ γὰρ ὡς ἔοικέ με λέγειν ἃ κρύπτειν ἦν παρεσκευασμένος. ἐγὼ γάρ εἰμι Πλοῦτος.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: ὦ μιαρώτατε ἀνδρῶν ἁπάντων, εἶτʼ ἐσίγας Πλοῦτος ὤν;
ΚΑΡΊΩΝ: σὺ Πλοῦτος, οὕτως ἀθλίως διακείμενος; ὦ Φοῖβʼ Ἄπολλον καὶ θεοὶ καὶ δαίμονες καὶ Ζεῦ, τί φῄς; ἐκεῖνος ὄντως εἶ σύ;
ΠΛΟΥ͂ΤΟΣ: ναί.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: ἐκεῖνος αὐτός;
Part 3
ΠΛΟΥ͂ΤΟΣ: αὐτότατος.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: πόθεν οὖν φράσον αὐχμῶν βαδίζεις;
ΠΛΟΥ͂ΤΟΣ: ἐκ Πατροκλέους ἔρχομαι, ὃς οὐκ ἐλούσατʼ ἐξ ὅτουπερ ἐγένετο.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: τουτὶ δὲ τὸ κακὸν πῶς ἔπαθες; κάτειπέ μοι.
ΠΛΟΥ͂ΤΟΣ: ὁ Ζεύς με ταῦτʼ ἔδρασεν ἀνθρώποις φθονῶν. ἐγὼ γὰρ ὢν μειράκιον ἠπείλησʼ ὅτι ὡς τοὺς δικαίους καὶ σοφοὺς καὶ κοσμίους μόνους βαδιοίμην· ὁ δέ μʼ ἐποίησεν τυφλόν, ἵνα μὴ διαγιγνώσκοιμι τούτων μηδένα. οὕτως ἐκεῖνος τοῖσι χρηστοῖσι φθονεῖ.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: καὶ μὴν διὰ τοὺς χρηστούς γε τιμᾶται μόνους καὶ τοὺς δικαίους.
ΠΛΟΥ͂ΤΟΣ: ὁμολογῶ σοι.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: φέρε τί οὖν; εἰ πάλιν ἀναβλέψειας ὥσπερ καὶ πρὸ τοῦ, φεύγοις ἂν ἤδη τοὺς πονηρούς;
ΠΛΟΥ͂ΤΟΣ: φήμʼ ἐγώ.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: ὡς τοὺς δικαίους δʼ ἂν βαδίζοις;
ΠΛΟΥ͂ΤΟΣ: πάνυ μὲν οὖν· πολλοῦ γὰρ αὐτοὺς οὐχ ἑόρακά πω χρόνου.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: καὶ θαῦμά γʼ οὐδέν· οὐδʼ ἐγὼ γὰρ ὁ βλέπων.
ΠΛΟΥ͂ΤΟΣ: ἄφετόν με νῦν. ἴστον γὰρ ἤδη τἀπʼ ἐμοῦ.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: μὰ Δίʼ ἀλλὰ πολλῷ μᾶλλον ἑξόμεσθά σου.
ΠΛΟΥ͂ΤΟΣ: οὐκ ἠγόρευον ὅτι παρέξειν πράγματα ἐμέλλετόν μοι;
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: καὶ σύ γʼ ἀντιβολῶ πιθοῦ, καὶ μή μʼ ἀπολίπῃς· οὐ γὰρ εὑρήσεις ἐμοῦ ζητῶν ἔτʼ ἄνδρα τοὺς τρόπους βελτίονα.
ΚΑΡΊΩΝ: μὰ τὸν Δίʼ οὐ γὰρ ἔστιν ἄλλος πλὴν ἐγώ.
ΠΛΟΥ͂ΤΟΣ: ταυτὶ λέγουσι πάντες· ἡνίκʼ ἂν δέ μου τύχωσʼ ἀληθῶς καὶ γένωνται πλούσιοι, ἀτεχνῶς ὑπερβάλλουσι τῇ μοχθηρίᾳ.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: ἔχει μὲν οὕτως, εἰσὶ δʼ οὐ πάντες κακοί.
ΠΛΟΥ͂ΤΟΣ: μὰ Δίʼ ἀλλʼ ἁπαξάπαντες.
Part 4
ΚΑΡΊΩΝ: οἰμώξει μακρά.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: σοὶ δʼ ὡς ἂν εἰδῇς ὅσα παρʼ ἡμῖν ἢν μένῃς γενήσετʼ ἀγαθά, πρόσεχε τὸν νοῦν ἵνα πύθῃ. οἶμαι γὰρ οἶμαι, σὺν θεῷ δʼ εἰρήσεται, ταύτης ἀπαλλάξειν σε τῆς ὀφθαλμίας βλέψαι ποιήσας.
ΠΛΟΥ͂ΤΟΣ: μηδαμῶς τοῦτʼ ἐργάσῃ. οὐ βούλομαι γὰρ πάλιν ἀναβλέψαι.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: τί φῄς;
ΚΑΡΊΩΝ: ἅνθρωπος οὗτός ἐστιν ἄθλιος φύσει.
ΠΛΟΥ͂ΤΟΣ: ὁ Ζεὺς † μὲν οὖν εἰδὼς τὰ τούτων μῶρʼ ἔμʼ εἰ† πύθοιτʼ ἂν ἐπιτρίψειε.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: νῦν δʼ οὐ τοῦτο δρᾷ, ὅστις σε προσπταίοντα περινοστεῖν ἐᾷ;
ΠΛΟΥ͂ΤΟΣ: οὐκ οἶδʼ· ἐγὼ δʼ ἐκεῖνον ὀρρωδῶ πάνυ.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: ἄληθες ὦ δειλότατε πάντων δαιμόνων; οἴει γὰρ εἶναι τὴν Διὸς τυραννίδα καὶ τοὺς κεραυνοὺς ἀξίους τριωβόλου, ἐὰν ἀναβλέψῃς σὺ κἂν σμικρὸν χρόνον;
ΠΛΟΥ͂ΤΟΣ: ἆ μὴ λέγʼ ὦ πόνηρε ταῦτʼ.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: ἔχʼ ἥσυχος. ἐγὼ γὰρ ἀποδείξω σε τοῦ Διὸς πολὺ μεῖζον δυνάμενον.
ΠΛΟΥ͂ΤΟΣ: ἐμὲ σύ;
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: νὴ τὸν οὐρανόν. αὐτίκα γὰρ ἄρχει διὰ τίνʼ ὁ Ζεὺς τῶν θεῶν;
ΚΑΡΊΩΝ: διὰ τἀργύριον· πλεῖστον γάρ ἐστʼ αὐτῷ.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: φέρε τίς οὖν ὁ παρέχων ἐστὶν αὐτῷ τοῦθʼ;
ΚΑΡΊΩΝ: ὁδί.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: θύουσι δʼ αὐτῷ διὰ τίνʼ; οὐ διὰ τουτονί;
ΚΑΡΊΩΝ: καὶ νὴ Δίʼ εὔχονταί γε πλουτεῖν ἄντικρυς.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: οὔκουν ὅδʼ ἐστὶν αἴτιος καὶ ῥᾳδίως παύσειεν, εἰ βούλοιτο, ταῦτʼ ἄν;
ΠΛΟΥ͂ΤΟΣ: ὅτι τί δή;
Part 5
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: ὅτι οὐδʼ ἂν εἷς θύσειεν ἀνθρώπων ἔτι, οὐ βοῦν ἄν, οὐχὶ ψαιστόν, οὐκ ἄλλʼ οὐδὲ ἕν, μὴ βουλομένου σοῦ.
ΠΛΟΥ͂ΤΟΣ: πῶς;
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: ὅπως; οὐκ ἔσθʼ ὅπως ὠνήσεται δήπουθεν, ἢν σὺ μὴ παρὼν αὐτὸς διδῷς τἀργύριον· ὥστε τοῦ Διὸς τὴν δύνομιν, ἢν λυπῇ τι, καταλύσεις μόνος.
ΠΛΟΥ͂ΤΟΣ: τί λέγεις; διʼ ἐμὲ θύουσιν αὐτῷ;
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: φήμʼ ἐγώ. καὶ νὴ Δίʼ εἴ τί γʼ ἔστι λαμπρὸν καὶ καλὸν ἢ χαρίεν ἀνθρώποισι, διὰ σὲ γίγνεται. ἅπαντα τῷ πλουτεῖν γάρ ἐσθʼ ὑπήκοα.
ΚΑΡΊΩΝ: ἔγωγέ τοι διὰ μικρὸν ἀργυρίδιον δοῦλος γεγένημαι, διὰ τὸ μὴ πλουτεῖν ἴσως.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: καὶ τάς γʼ ἑταίρας φασὶ τὰς Κορινθίας, ὅταν μὲν αὐτάς τις πένης πειρῶν τύχῃ, οὐδὲ προσέχειν τὸν νοῦν, ἐὰν δὲ πλούσιος, τὸν πρωκτὸν αὐτὰς εὐθὺς ὡς τοῦτον τρέπειν.
ΚΑΡΊΩΝ: καὶ τούς γε παῖδάς φασι ταὐτὸ τοῦτο δρᾶν οὐ τῶν ἐραστῶν ἀλλὰ τἀργυρίου χάριν.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: οὐ τούς γε χρηστούς, ἀλλὰ τοὺς πόρνους· ἐπεὶ αἰτοῦσιν οὐκ ἀργύριον οἱ χρηστοί.
ΚΑΡΊΩΝ: τί δαί;
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: ὁ μὲν ἵππον ἀγαθόν, ὁ δὲ κύνας θηρευτικάς.
ΚΑΡΊΩΝ: αἰσχυνόμενοι γὰρ ἀργύριον αἰτεῖν ἴσως ὀνόματι περιπέττουσι τὴν μοχθηρίαν.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: τέχναι δὲ πᾶσαι διὰ σὲ καὶ σοφίσματα ἐν τοῖσιν ἀνθρώποισίν ἐσθʼ ηὑρημένα. ὁ μὲν γὰρ ἡμῶν σκυτοτομεῖ καθήμενος·
ΚΑΡΊΩΝ: ἕτερος δὲ χαλκεύει τις, ὁ δὲ τεκταίνεται·
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: ὁ δὲ χρυσοχοεῖ γε χρυσίον παρὰ σοῦ λαβών·
ΚΑΡΊΩΝ: ὁ δὲ λωποδυτεῖ γε νὴ Δίʼ, ὁ δὲ τοιχωρυχεῖ·
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: ὁ δὲ γναφεύει γʼ·
ΚΑΡΊΩΝ: ὁ δέ γε πλύνει κῴδια·
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: ὁ δὲ βυρσοδεψεῖ γʼ·
ΚΑΡΊΩΝ: ὁ δέ γε πωλεῖ κρόμμυα·
Part 6
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: ὁ δʼ ἁλούς γε μοιχὸς διὰ σέ που παρατίλλεται.
ΠΛΟΥ͂ΤΟΣ: οἴμοι τάλας ταυτί μʼ ἐλάνθανεν πάλαι.
ΚΑΡΊΩΝ: μέγας δὲ βασιλεὺς οὐχὶ διὰ τοῦτον κομᾷ;
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: ἐκκλησία δʼ οὐχὶ διὰ τοῦτον γίγνεται;
ΚΑΡΊΩΝ: τί δέ; τὰς τριήρεις οὐ σὺ πληροῖς; εἰπέ μοι.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: τὸ δʼ ἐν Κορίνθῳ ξενικὸν οὐχ οὗτος τρέφει;
ΚΑΡΊΩΝ: ὁ Πάμφιλος δʼ οὐχι διὰ τοῦτον κλαύσεται;
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: ὁ βελονοπώλης δʼ οὐχὶ μετὰ τοῦ Παμφίλου;
ΚΑΡΊΩΝ: Ἀγύρριος δʼ οὐχὶ διὰ τοῦτον πέρδεται;
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: Φιλέψιος δʼ οὐχ ἕνεκα σοῦ μύθους λέγει;
ΚΑΡΊΩΝ: ἡ ξυμμαχία δʼ οὐ διὰ σὲ τοῖς Αἰγυπτίοις;
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: ἐρᾷ δὲ Λαῒς οὐ διὰ σὲ Φιλωνίδου;
ΚΑΡΊΩΝ: ὁ Τιμοθέου δὲ πύργος—
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: ἐμπέσοι γέ σοι. τὰ δὲ πράγματʼ οὐχὶ διὰ σὲ πάντα πράττεται; μονώτατος γὰρ εἶ σὺ πάντων αἴτιος καὶ τῶν κακῶν καὶ τῶν ἀγαθῶν, εὖ ἴσθʼ ὅτι.
ΚΑΡΊΩΝ: κρατοῦσι γοῦν κἀν τοῖς πολέμοις ἑκάστοτε, ἐφʼ οἷς οὗτος ἐπικαθέζηται μόνον.
ΠΛΟΥ͂ΤΟΣ: ἐγὼ τοσαῦτα δυνατός εἰμʼ εἷς ὢν ποιεῖν;
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: καὶ ναὶ μὰ Δία τούτων γε πολλῷ πλείονα· ὥστʼ οὐδὲ μεστὸς σοῦ γέγονʼ οὐδεὶς πώποτε. τῶν μὲν γὰρ ἄλλων ἐστὶ πάντων πλησμονή, ἔρωτος
ΚΑΡΊΩΝ: ἄρτων
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: μουσικῆς
ΚΑΡΊΩΝ: τραγημάτων
Part 7
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: τιμῆς
ΚΑΡΊΩΝ: πλακούντων
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: ἀνδραγαθίας
ΚΑΡΊΩΝ: ἰσχάδων
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: φιλοτιμίας
ΚΑΡΊΩΝ: μάζης
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: στρατηγίας
ΚΑΡΊΩΝ: φακῆς·
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: σοῦ δʼ ἐγένετʼ οὐδεὶς μεστὸς οὐδεπώποτε. ἀλλʼ ἢν τάλαντά τις λάβῃ τριακαίδεκα, πολὺ μᾶλλον ἐπιθυμεῖ λαβεῖν ἑκκαίδεκα· κἂν ταῦτʼ ἀνύσηται, τετταράκοντα βούλεται, ἤ φησιν εἶν ἀβίωτον αὑτῷ τὸν βίον.
ΠΛΟΥ͂ΤΟΣ: εὖ τοι λέγειν ἔμοιγε φαίνεσθον πάνυ· πλὴν ἓν μόνον δέδοικα.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: φράζε τοῦ πέρι;
ΠΛΟΥ͂ΤΟΣ: ὅπως ἐγὼ τὴν δύναμιν ἣν ὑμεῖς φατε ἔχειν με, ταύτης δεσπότης γενήσομαι.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: νὴ τὸν Δίʼ ἀλλὰ καὶ λέγουσι πάντες ὡς δειλότατόν ἐσθʼ ὁ Πλοῦτος.
ΠΛΟΥ͂ΤΟΣ: ἥκιστʼ, ἀλλά με τοιχωρύχος τις διέβαλʼ. ἐσδὺς γάρ ποτε οὐκ εἶχεν ἐς τὴν οἰκίαν οὐδὲν λαβεῖν, εὑρὼν ἁπαξάπαντα κατακεκλῃμένα· εἶτʼ ὠνόμασέ μου τὴν πρόνοιαν δειλίαν.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: μή νυν μελέτω σοι μηδέν· ὡς ἐὰν γένῃ ἀνὴρ πρόθυμος αὐτὸς ἐς τὰ πράγματα, βλέποντʼ ἀποδείξω σʼ ὀξύτερον τοῦ Λυγκέως.
ΠΛΟΥ͂ΤΟΣ: πῶς οὖν δυνήσει τοῦτο δρᾶσαι θνητὸς ὤν;
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: ἔχω τινʼ ἀγαθὴν ἐλπίδʼ ἐξ ὧν εἶπέ μοι ὁ Φοῖβος αὐτὸς Πυθικὴν σείσας δάφνην.
ΠΛΟΥ͂ΤΟΣ: κἀκεῖνος οὖν σύνοιδε ταῦτα;
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: φήμʼ ἐγώ.
ΠΛΟΥ͂ΤΟΣ: ὁρᾶτε.
Part 8
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: μὴ φρόντιζε μηδὲν ὦγαθέ. ἐγὼ γάρ, εὖ τοῦτʼ ἴσθι, κεἰ δεῖ μʼ ἀποθανεῖν, αὐτὸς διαπράξω ταῦτα.
ΚΑΡΊΩΝ: κἂν βούλῃ γʼ, ἐγώ.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: πολλοὶ δʼ ἔσονται χἄτεροι νῷν ξύμμαχοι, ὅσοις δικαίοις οὖσιν οὐκ ἦν ἄλφιτα.
ΠΛΟΥ͂ΤΟΣ: παπαῖ πονηρούς γʼ εἶπας ἡμῖν συμμάχους.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: οὐκ ἤν γε πλουτήσωσιν ἐξ ἀρχῆς πάλιν. ἀλλʼ ἴθι σὺ μὲν ταχέως δραμών—
ΚΑΡΊΩΝ: τί δρῶ; λέγε.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: τοὺς ξυγγεώργους κάλεσον, εὑρήσεις δʼ ἴσως ἐν τοῖς ἀγροῖς αὐτοὺς ταλαιπωρουμένους, ὅπως ἂν ἴσον ἕκαστος ἐνταυθοῖ παρὼν ἡμῖν μετάσχῃ τοῦδε τοῦ Πλούτου μέρος.
ΚΑΡΊΩΝ: καὶ δὴ βαδίζω· τουτοδὶ τὸ κρεᾴδιον τῶν ἔνδοθέν τις εἰσενεγκάτω λαβών.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: ἐμοὶ μελήσει τοῦτό γʼ· ἀλλʼ ἀνύσας τρέχε. σὺ δʼ ὦ κράτιστε Πλοῦτε πάντων δαιμόνων εἴσω μετʼ ἐμοῦ δεῦρʼ εἴσιθʼ· ἡ γὰρ οἰκία αὕτη ʼστὶν ἣν δεῖ χρημάτων σε τήμερον μεστὴν ποιῆσαι καὶ δικαίως κἀδίκως.
ΠΛΟΥ͂ΤΟΣ: ἀλλʼ ἄχθομαι μὲν εἰσιὼν νὴ τοὺς θεοὺς εἰς οἰκίαν ἑκάστοτʼ ἀλλοτρίαν πάνυ· ἀγαθὸν γὰρ ἀπέλαυσʼ οὐδὲν αὐτοῦ πώποτε. ἢν μὲν γὰρ ὡς φειδωλὸν εἰσελθὼν τύχω, εὐθὺς κατώρυξέν με κατὰ τῆς γῆς κάτω· κἄν τις προσέλθῃ χρηστὸς ἄνθρωπος φίλος αἰτῶν λαβεῖν τι σμικρὸν ἀργυρίδιον, ἔξαρνός ἐστι μηδʼ ἰδεῖν με πώποτε. ἢν δʼ ὡς παραπλῆγʼ ἄνθρωπον εἰσελθὼν τύχω, πόρναισι καὶ κύβοισι παραβεβλημένος γυμνὸς θύραζʼ ἐξέπεσον ἐν ἀκαρεῖ χρόνου.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: μετρίου γὰρ ἀνδρὸς οὐκ ἐπέτυχες πώποτε. ἐγὼ δὲ τούτου τοῦ τρόπου πώς εἰμʼ ἀεί, χαίρω τε γὰρ φειδόμενος ὡς οὐδεὶς ἀνὴρ πάλιν τʼ ἀναλῶν, ἡνίκʼ ἂν τούτου δέῃ. ἀλλʼ εἰσίωμεν, ὡς ἰδεῖν σε βούλομαι καὶ τὴν γυναῖκα καὶ τὸν υἱὸν τὸν μόνον, ὃν ἑγὼ φιλῶ μάλιστα μετὰ σέ.
ΠΛΟΥ͂ΤΟΣ: πείθομαι.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: τί γὰρ ἄν τις οὐχὶ πρὸς σὲ τἀληθῆ λέγοι;
ΚΑΡΊΩΝ: ὦ πολλὰ δὴ τῷ δεσπότῃ ταὐτὸν θύμον φαγόντες, ἄνδρες φίλοι καὶ δημόται καὶ τοῦ πονεῖν ἐρασταί, ἴτʼ ἐγκονεῖτε σπεύδεθʼ, ὡς ὁ καιρὸς οὐχὶ μέλλειν, ἀλλʼ ἔστʼ ἐπʼ αὐτῆς τῆς ἀκμῆς, ᾗ δεῖ παρόντʼ ἀμύνειν.
ΧΟΡΌΣ: οὔκουν ὁρᾷς ὁρμωμένους ἡμᾶς πάλαι προθύμως, ὡς εἰκός ἐστιν ἀσθενεῖς γέροντας ἄνδρας ἤδη; σὺ δʼ ἀξιοῖς ἴσως με θεῖν, πρὶν ταῦτα καὶ φράσαι μοι ὅτου χάριν μʼ ὁ δεσπότης ὁ σὸς κέκληκε δῦρο.
ΚΑΡΊΩΝ: οὔκουν πάλαι δήπου λέγω; σὺ δʼ αὐτὸς οὐκ ἀκούεις. ὁ δεσπότης γάρ φησιν ὑμᾶς ἡδέως ἅπαντας ψυχροῦ βίου καὶ δυσκόλου ζήσειν ἀπαλλαγέντας.
ΧΟΡΌΣ: ἔστιν δὲ δὴ τί καὶ πόθεν τὸ πρᾶγμα τοῦθʼ ὅ φησιν;
ΚΑΡΊΩΝ: ἔχων ἀφῖκται δεῦρο πρεσβύτην τινʼ ὦ πόνηροι ῥυπῶντα κυφὸν ἄθλιον ῥυσὸν μαδῶντα νωδόν· οἶμαι δὲ νὴ τὸν οὐρανὸν καὶ ψωλὸν αὐτὸν εἶναι.
ΧΟΡΌΣ: ὦ χρυσὸν ἀγγείλας ἐπῶν πῶς φῄς; πάλιν φράσον μοι. δηλοῖς γὰρ αὐτὸν σωρὸν ἥκειν χρημάτων ἔχοντα.
ΚΑΡΊΩΝ: πρεσβυτικῶν μὲν οὖν κακῶν ἔγωγʼ ἔχοντα σωρόν.
Part 9
ΧΟΡΌΣ: μῶν ἀξιοῖς φενακίσας ἔπειτʼ ἀπαλλαγῆναι ἀζήμιος, καὶ ταῦτʼ ἐμοῦ βακτηρίαν ἔχοντος;
ΚΑΡΊΩΝ: πάντως γὰρ ἄνθρωπον φύσει τοιοῦτον ἐς τὰ πάντα ἡγεῖσθέ μʼ εἶναι κοὐδὲν ἂν νομίζεθʼ ὑγιὲς εἰπεῖν;
ΧΟΡΌΣ: ὡς σεμνὸς οὑπίτριπτος· αἱ κνῆμαι δέ σου βοῶσιν ἰοὺ ἰού, τὰς χοίνικας καὶ τὰς πέδας ποθοῦσαι.
ΚΑΡΊΩΝ: ἐν τῇ σορῷ νυνὶ λαχὸν τὸ γράμμα σου δικάζειν, σὺ δʼ οὐ βαδίζεις, ὁ δὲ Χάρων τὸ ξύμβολον δίδωσιν.
ΧΟΡΌΣ: διαρραγείης, ὡς μόθων εἶ καὶ φύσει κόβαλος, ὅστις φενακίζεις, φράσαι δʼ οὔπω τέτληκας ἡμῖν, οἳ πολλὰ μοχθήσαντες οὐκ οὔσης σχολῆς προθύμως δεῦρʼ ἤλθομεν, πολλῶν θύμων ῥίζας διεκπερῶντες.
ΚΑΡΊΩΝ: ἀλλʼ οὐκέτʼ ἂν κρύψαιμι. τὸν Πλοῦτον γὰρ ὦνδρες ἥκει ἄγων ὁ δεσπότης, ὃς ὑμᾶς πλουσίους ποιήσει.
ΧΟΡΌΣ: ὄντως γὰρ ἔστι πλουσίοις ἡμῖν ἅπασιν εἶναι;
ΚΑΡΊΩΝ: νὴ τοὺς θεοὺς Μίδαις μὲν οὖν, ἢν ὦτʼ ὄνου λάβητε.
ΧΟΡΌΣ: ὡς ἥδομαι καὶ τέρπομαι καὶ βούλομαι χορεῦσαι ὑφʼ ἡδονῆς, εἴπερ λέγεις ὄντως σὺ ταῦτʼ ἀληθῆ.
ΚΑΡΊΩΝ: καὶ μὴν ἐγὼ βουλήσομαι θρεττανελὸ τὸν Κύκλωπα μιμούμενος καὶ τοῖν ποδοῖν ὡδὶ παρενσαλεύων ὑμᾶς ἄγειν. ἀλλʼ εἶα τέκεα θαμίνʼ ἐπαναβοῶντες βληχώμενοί τε προβατίων αἰγῶν τε κιναβρώντων μέλη ἕπεσθʼ ἀπεψωλημένοι· τράγοι δʼ ἀκρατιεῖσθε.
ΧΟΡΌΣ: ἡμεῖς δέ γʼ αὖ ζητήσομεν θρεττανελὸ τὸν Κύκλωπα βληχώμενοι, σὲ τουτονὶ πεινῶντα καταλαβόντες, πήραν ἔχοντα λάχανά τʼ ἄγρια δροσερά, κραιπαλῶντα ἡγούμενον τοῖς προβατίοις, εἰκῇ δὲ καταδαρθόντα που μέγαν λαβόντες ἡμμένον σφηκίσκον ἐκτυφλῶσαι.
ΚΑΡΊΩΝ: ἐγὼ δὲ τὴν Κίρκην γε τὴν τὰ φάρμακʼ ἀνακυκῶσαν, ἣ τοὺς ἑταίρους τοῦ Φιλωνίδου ποτʼ ἐν Κορίνθῳ ἔπεισεν ὡς ὄντας κάπρους μεμαγμένον σκῶρ ἐσθίειν, αὐτὴ δʼ ἔματτεν αὐτοῖς, μιμήσομαι πάντας τρόπους· ὑμεῖς δὲ γρυλίζοντες ὑπὸ φιληδίας ἕπεσθε μητρὶ χοῖροι.
ΧΟΡΌΣ: οὐκοῦν σε τὴν Κίρκην γε τὴν τὰ φάρμακʼ ἀνακυκῶσαν καὶ μαγγανεύουσαν μολύνουσάν τε τοὺς ἑταίρους λαβόντες ὑπὸ φιληδίας τὸν Λαρτίου μιμούμενοι τῶν ὄρχεων κρεμῶμεν, μινθώσομέν θʼ ὥσπερ τράγου τὴν ῥῖνα· σὺ δʼ Ἀρίστυλλος ὑποχάσκων ἐρεῖς, ἕπεσθε μητρὶ χοῖροι.
ΚΑΡΊΩΝ: ἀλλʼ εἶα νῦν τῶν σκωμμάτων ἀπαλλαγέντες ἤδη ὑμεῖς ἐπʼ ἄλλʼ εἶδος τρέπεσθʼ, ἐγὼ δʼ ἰὼν ἤδη λάθρᾳ βουλήσομαι τοῦ δεσπότου λαβών τινʼ ἄρτον καὶ κρέας μασώμενος τὸ λοιπὸν οὕτω τῷ κόπῳ ξυνεῖναι.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: χαίρειν μὲν ὑμᾶς ἐστιν ὦνδρες δημόται ἀρχαῖον ἤδη προσαγορεύειν καὶ σαπρόν· ἀσπάζομαι δʼ ὁτιὴ προθύμως ἥκετε καὶ συντεταμένως κοὐ κατεβλακευμένως. ὅπως δέ μοι καὶ τἄλλα συμπαραστάται ἔσεσθε καὶ σωτῆρες ὄντως τοῦ θεοῦ.
ΧΟΡΌΣ: θάρρει· βλέπειν γὰρ ἄντικρυς δόξεις μʼ Ἄρη. δεινὸν γὰρ εἰ τριωβόλου μὲν οὕνεκα ὠστιζόμεσθʼ ἑκάστοτʼ ἐν τἠκκλησίᾳ, αὐτὸν δὲ τὸν Πλοῦτον παρείην τῳ λαβεῖν.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: καὶ μὴν ὁρῶ καὶ Βλεψίδημον τουτονὶ προσιόντα· δῆλος δʼ ἐστὶν ὅτι τοῦ πράγματος ἀκήκοέν τι τῇ βαδίσει καὶ τῷ τάχει.
ΒΛΕΨΊΔΗΜΟΣ: τί ἂν οὖν τὸ πρᾶγμʼ εἴη; πόθεν καὶ τίνι τρόπῳ Χρεμύλος πεπλούτηκʼ ἐξαπίνης; οὐ πείθομαι. καίτοι λόγος γʼ ἦν νὴ τὸν Ἡρακλέα πολὺς ἐπὶ τοῖσι κουρείοισι τῶν καθημένων, ὡς ἐξαπίνης ἀνὴρ γεγένηται πλούσιος. ἔστιν δέ μοι τοῦτʼ αὐτὸ θαυμάσιον, ὅπως χρηστόν τι πράττων τοὺς φίλους μεταπέμπεται. οὔκουν ἐπιχώριόν γε πρᾶγμʼ ἐργάζεται.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: ἀλλʼ οὐδὲν ἀποκρύψας ἐρῶ· νὴ τοὺς θεοὺς ὦ Βλεψίδημʼ ἄμεινον ἢ χθὲς πράττομεν, ὥστε μετέχειν ἔξεστιν· εἶ γὰρ τῶν φίλων.
ΒΛΕΨΊΔΗΜΟΣ: γέγονας δʼ ἀληθῶς, ὡς λέγουσι, πλούσιος;
Part 10
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: ἔσομαι μὲν οὖν αὐτίκα μάλʼ, ἢν θεὸς θέλῃ. ἔνι γάρ τις ἔνι κίνδυνος ἐν τῷ πράγματι.
ΒΛΕΨΊΔΗΜΟΣ: ποῖός τις;
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: οἷος;
ΒΛΕΨΊΔΗΜΟΣ: λέγʼ ἀνύσας ὅ τι φῄς ποτε.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: ἢν μὲν κατορθώσωμεν, εὖ πράττειν ἀεί· ἢν δὲ σφαλῶμεν, ἐπιτετρῖφθαι τὸ παράπαν.
ΒΛΕΨΊΔΗΜΟΣ: τουτὶ πονηρὸν φαίνεται τὸ φορτίον καί μʼ οὐκ ἀρέσκει. τό τε γὰρ ἐξαίφνης ἄγαν οὕτως ὑπερπλουτεῖν τό τʼ αὖ δεδοικέναι πρὸς ἀνδρὸς οὐδὲν ὑγιές ἐστʼ εἰργασμένου.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: πῶς οὐδὲν ὑγιές;
ΒΛΕΨΊΔΗΜΟΣ: εἴ τι κεκλοφὼς νὴ Δία ἐκεῖθεν ἥκεις ἀργύριον ἢ χρυσίον παρὰ τοῦ θεοῦ, κἄπειτʼ ἴσως σοι μεταμέλει.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: Ἄπολλον ἀποτρόπαιε μὰ Δίʼ ἐγὼ μὲν οὔ.
ΒΛΕΨΊΔΗΜΟΣ: παῦσαι φλυαρῶν ὦγάθʼ· οῖδα γὰρ σαφῶς.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: σὺ μηδὲν εἰς ἔμʼ ὑπονόει τοιουτονί.
ΒΛΕΨΊΔΗΜΟΣ: φεῦ, ὡς οὐδὲν ἀτεχνῶς ὑγιές ἐστιν οὐδενός, ἀλλʼ εἰσὶ τοῦ κέρδους ἅπαντες ἥττονες.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: οὔ τοι μὰ τὴν Δήμητρʼ ὑγιαίνειν μοι δοκεῖς.
ΒΛΕΨΊΔΗΜΟΣ: ὡς πολὺ μεθέστηχʼ ὧν πρότερον εἶχεν τρόπων.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: μελαγχολᾷς ὦνθρωπε νὴ τὸν οὐρανόν.
ΒΛΕΨΊΔΗΜΟΣ: ἀλλʼ οὐδὲ τὸ βλέμμʼ αὐτὸ κατὰ χώραν ἔχει, ἀλλʼ ἐστὶν ἐπίδηλόν τι πεπανουργηκότι.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: σὺ μὲν οἶδʼ ὃ κρώζεις· ὡς ἐμοῦ τι κεκλοφότος ζητεῖς μεταλαβεῖν.
ΒΛΕΨΊΔΗΜΟΣ: μεταλαβεῖν ζητῶ; τίνος;
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: τὸ δʼ ἐστὶν οὐ τοιοῦτον ἀλλʼ ἑτέρως ἔχον.
ΒΛΕΨΊΔΗΜΟΣ: μῶν οὐ κέκλοφας ἀλλʼ ἥρπακας;
Part 11
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: κακοδαιμονᾷς.
ΒΛΕΨΊΔΗΜΟΣ: ἀλλʼ οὐδὲ μὴν ἀπεστέρηκάς γʼ οὐδένα;
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: ουʼ δῆτʼ ἔγωγʼ.
ΒΛΕΨΊΔΗΜΟΣ: ὦ Ἡράκλεις, φέρε ποῖ τις ἂν τράποιτο; τἀληθὲς γὰρ οὐκ ἐθέλει φράσαι.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: κατηγορεῖς γὰρ πρὶν μαθεῖν τὸ πρᾶγμά μου.
ΒΛΕΨΊΔΗΜΟΣ: ὦ τᾶν ἐγώ τοι τοῦτʼ ἀπὸ σμικροῦ πάνυ ἐθέλω διαπρᾶξαι πρὶν πυθέσθαι τὴν πόλιν, τὸ στόμʼ ἐπιβύσας κέρμασιν τῶν ῥητόρων.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: καὶ μὴν φίλως γʼ ἄν μοι δοκεῖς νὴ τοὺς θεοὺς τρεῖς μνᾶς ἀναλώσας λογίσασθαι δώδεκα.
ΒΛΕΨΊΔΗΜΟΣ: ὁρῶ τινʼ ἐπὶ τοῦ βήματος καθεδούμενον ἱκετηρίαν ἔχοντα μετὰ τῶν παιδίων καὶ τῆς γυναικός, κουʼ διοίσοντʼ ἄντικρυς τῶν Ἡρακλειδῶν οὐδʼ ὁτιοῦν τῶν Παμφίλου.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: οὒκ ὦ κακόδαιμον, ἀλλὰ τοὺς χρηστοὺς μόνους ἔγωγε καὶ τοὺς δεξιοὺς καὶ σώφρονας ἀπαρτὶ πλουτῆσαι ποιήσω.
ΒΛΕΨΊΔΗΜΟΣ: τί σὺ λέγεις; οὕτω πάνυ πολλὰ κέκλοφας;
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: οἴμοι τῶν κακῶν, ἀπολεῖς.
ΒΛΕΨΊΔΗΜΟΣ: σὺ μὲν οὖν σεαυτόν, ὥς γʼ ἐμοὶ δοκεῖς.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: ουʼ δῆτʼ, ἐπεὶ τὸν Πλοῦτον ὦ μόχθηρε σὺ ἔχω.
ΒΛΕΨΊΔΗΜΟΣ: σὺ Πλοῦτον; ποῖον;
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: αὐτὸν τὸν θεόν.
ΒΛΕΨΊΔΗΜΟΣ: καὶ ποῦ ʼστιν;
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: ἔνδον.
ΒΛΕΨΊΔΗΜΟΣ: ποῦ;
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: παρʼ ἐμοί.
ΒΛΕΨΊΔΗΜΟΣ: παρὰ σοί;
Part 12
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: πάνυ.
ΒΛΕΨΊΔΗΜΟΣ: οὐκ ἐς κόρακας; Πλοῦτος παρὰ σοί;
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: νὴ τοὺς θεούς.
ΒΛΕΨΊΔΗΜΟΣ: λὲγεις ἀληθῆ;
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: φημί.
ΒΛΕΨΊΔΗΜΟΣ: πρὸς τῆς Ἑστίας;
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: νὴ τὸν Ποσειδῶ.
ΒΛΕΨΊΔΗΜΟΣ: τὸν θαλάττιον λέγεις;
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: εἰ δʼ ἔστιν ἕτερός τις Ποσειδῶν, τὸν ἕτερον.
ΒΛΕΨΊΔΗΜΟΣ: εἶτʼ οὐ διαπέμπεις καὶ πρὸς ἡμᾶς τοὺς φίλους;
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: οὐκ ἔστι πω τὰ πράγματʼ ἐν τούτῳ.
ΒΛΕΨΊΔΗΜΟΣ: τί φῄς; οὐ τῷ μεταδοῦναι;
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: μὰ Δία. δεῖ γὰρ πρῶτα
ΒΛΕΨΊΔΗΜΟΣ: τί;
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: βλέψαι ποιῆσαι νώ—
ΒΛΕΨΊΔΗΜΟΣ: τίνα βλέψαι; φράσον.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: τὸν Πλοῦτον ὥσπερ πρότερον ἑνί γέ τῳ τρόπῳ.
ΒΛΕΨΊΔΗΜΟΣ: τυφλὸς γὰρ ὄντως ἐστί;
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: νὴ τὸν οὐρανόν.
ΒΛΕΨΊΔΗΜΟΣ: οὐκ ἐτὸς ἄρʼ ὡς ἔμʼ ἦλθεν οὐδεπώποτε.
Part 13
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: ἀλλʼ ἢν θεοὶ θέλωσι, νῦν ἀφίξεται.
ΒΛΕΨΊΔΗΜΟΣ: οὔκουν ἰατρὸν εἰσάγειν ἐχρῆν τινά;
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: τίς δῆτʼ ἰατρός ἐστι νῦν ἐν τῇ πόλει; οὔτε γὰρ ὁ μισθὸς οὐδὲν ἔστʼ οὔθʼ ἡ τέχνη.
ΒΛΕΨΊΔΗΜΟΣ: σκοπῶμεν.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: ἀλλʼ οὐκ ἔστιν.
ΒΛΕΨΊΔΗΜΟΣ: οὐδ ἐμοὶ δοκεῖ.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: μὰ Δίʼ ἀλλʼ ὅπερ πάλαι παρεσκευαζόμην ἐγώ, κατακλίνειν αὐτὸν εἰς Ἀσκληπιοῦ κράτιστόν ἐστι.
ΒΛΕΨΊΔΗΜΟΣ: πολὺ μὲν οὖν νὴ τοὺς θεούς. μή νυν διάτριβʼ ἀλλʼ ἄνυε πράττων ἕν γέ τι.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: καὶ δὴ βαδίζω.
ΒΛΕΨΊΔΗΜΟΣ: σπεῦδέ νυν.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: τοῦτʼ αὐτὸ δρῶ.
ΠΕΝΊΑ: ὦ θερμὸν ἔργον κἀνόσιον καὶ παράνομον τολμῶντε δρᾶν ἀνθρωπαρίω κακοδαίμονε— ποῖ ποῖ; τί φεύγετον; οὐ μενεῖτον;
ΒΛΕΨΊΔΗΜΟΣ: Ἡράκλεις.
ΠΕΝΊΑ: ἐγὼ γὰρ ὑμᾶς ἐξολῶ κακοὺς κακῶς· τόλμημα γὰρ τολμᾶτον οὐκ ἀνασχετόν, ἀλλʼ οἷον οὐδεὶς ἄλλος οὐδεπώποτε οὔτε θεὸς οὔτʼ ἄνθρωπος· ὥστʼ ἀπολώλατον.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: σὺ δʼ εἶ τίς; ὠχρὰ μὲν γὰρ εἶναί μοι δοκεῖς.
ΒΛΕΨΊΔΗΜΟΣ: ἴσως Ἐρινύς ἐστιν ἐκ τραγῳδίας· βλέπει γέ τοι μανικόν τι καὶ τραγῳδικόν.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: ἀλλʼ οὐκ ἔχει γὰρ δᾷδας.
ΒΛΕΨΊΔΗΜΟΣ: οὐκοῦν κλαύσεται.
ΠΕΝΊΑ: ὄιεσθε δʼ εἶναι τίνα με;
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: πανδοκεύτριαν ἢ λεκιθόπωλιν. οὐ γὰρ ἂν τοσουτονὶ ἀνέκραγες ἡμῖν οὐδὲν ἠδικημένη.
Part 14
ΠΕΝΊΑ: ἄληθες; οὐ γὰρ δεινότατα δεδράκατον ζητοῦντες ἐκ πάσης με χώρας ἐκβαλεῖν;
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: οὔκουν ὑπόλοιπον τὸ βάραθρόν σοι γίγνεται; ἀλλʼ ἥτις εἶ λέγειν σʼ ἐχρῆν αὐτίκα μάλα.
ΠΕΝΊΑ: ἣ σφὼ ποιήσω τήμερον δοῦναι δίκην ἀνθʼ ὧν ἐμὲ ζητεῖτον ἐνθένδʼ ἀφανίσαι.
ΒΛΕΨΊΔΗΜΟΣ: ἆρʼ ἐστὶν ἡ καπηλὶς ἡκ τῶν γειτόνων, ἣ ταῖς κοτύλαις ἀεί με διαλυμαίνεται;
ΠΕΝΊΑ: Πενία μὲν οὖν, ἣ σφῷν ξυνοικῶ πόλλʼ ἔτη.
ΒΛΕΨΊΔΗΜΟΣ: ἄναξ Ἄπολλον καὶ θεοί, ποῖ τις φύγῃ;
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: οὗτος τί δρᾷς; ὦ δειλότατον σὺ θηρίον· οὐ παραμενεῖς;
ΒΛΕΨΊΔΗΜΟΣ: ἥκιστα πάντων.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: οὐ μενεῖς; ἀλλʼ ἄνδρε δύο γυναῖκα φεύγομεν μίαν;
ΒΛΕΨΊΔΗΜΟΣ: Πενία γάρ ἐστιν ὦ πόνηρʼ, ἧς οὐδαμοῦ οὐδὲν πέφυκε ζῷον ἐξωλέστερον.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: στῆθʼ, ἀντιβολῶ σε, στῆθι.
ΒΛΕΨΊΔΗΜΟΣ: μὰ Δίʼ ἐγὼ μὲν οὔ.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: καὶ μὴν λέγω, δεινότατον ἔργον παρὰ πολὺ ἔργων ἁπάντων ἐργασόμεθʼ, εἰ τὸν θεὸν ἔρημον ἀπολιπόντε ποι φευξούμεθα τηνδὶ δεδιότε, μηδὲ διαμαχούμεθα.
ΒΛΕΨΊΔΗΜΟΣ: ποίοις ὅπλοισιν ἢ δυνάμει πεποιθότες; ποῖον γὰρ οὐ θώρακα, ποίαν δʼ ἀσπίδα οὐκ ἐνέχυρον τίθησιν ἡ μιαρωτάτη;
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: θάρρει· μόνος γὰρ ὁ θεὸς οὗτος οἶδʼ ὅτι τροπαῖον ἂν στήσαιτο τῶν ταύτης τρόπων.
ΠΕΝΊΑ: γρύζειν δὲ καὶ τολμᾶτον ὦ καθάρματε, ἐπʼ αὐτοφώρῳ δεινὰ δρῶντʼ εἰλημμένω;
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: σὺ δʼ ὦ κάκιστʼ ἀπολουμένη τί λοιδορεῖ ἡμῖν προσελθοῦσʼ οὐδʼ ὁτιοῦν ἀδικουμένη;
ΠΕΝΊΑ: οὐδὲν γὰρ ὦ πρὸς τῶν θεῶν νομίζετε ἀδικεῖν με τὸν Πλοῦτον ποιεῖν πειρωμένω βλέψαι πάλιν;
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: τί οὖν ἀδικοῦμεν τοῦτό σε, εἰ πᾶσιν ἀνθρώποισιν ἐκπορίζομεν ἀγαθόν;
ΠΕΝΊΑ: τί δʼ ἂν ὑμεῖς ἀγαθὸν ἐξεύροιθʼ;
Part 15
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: ὅ τι; σὲ πρῶτον ἐκβαλόντες ἐκ τῆς Ἑλλάδος.
ΠΕΝΊΑ: ἔμʼ ἐκβαλόντες; καὶ τί ἂν νομίζετον κακὸν ἐργάσασθαι μεῖζον ἀνθρώπους;
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: ὅ τι; εἰ τοῦτο δρᾶν μέλλοντες ἐπιλαθοίμεθα.
ΠΕΝΊΑ: καὶ μὴν περὶ τούτου σφῷν ἐθέλω δοῦναι λόγον τὸ πρῶτον αὐτοῦ· κἂν μὲν ἀποφήνω μόνην ἀγαθῶν ἁπάντων οὖσαν αἰτίαν ἐμὲ ὑμῖν διʼ ἐμέ τε ζῶντας ὑμᾶς· εἰ δὲ μή, ποιεῖτον ἤδη τοῦθʼ ὅ τι ἂν ὑμῖν δοκῇ.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: ταυτὶ σὺ τολμᾷς ὦ μιαρωτάτη λέγειν;
ΠΕΝΊΑ: καὶ σύ γε διδάσκου· πάνυ γὰρ οἶμαι ῥᾳδίως ἅπανθʼ ἁμαρτάνοντά σʼ ἀποδείξειν ἐγώ, εἰ τοὺς δικαίους φῂς ποιήσειν πλουσίους.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: ὦ τύμπανα καὶ κύφωνες οὐκ ἀρήξετε;
ΠΕΝΊΑ: οὐ δεῖ σχετλιάζειν καὶ βοᾶν πρὶν ἂν μάθῃς.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: καὶ τίς δύναιτʼ ἂν μὴ βοᾶν ἰοὺ ἰοὺ τοιαῦτʼ ἀκούων;
ΠΕΝΊΑ: ὅστις ἐστὶν εὖ φρονῶν.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: τί δῆτά σοι τίμημʼ ἐπιγράψω τῇ δίκῃ, ἐὰν ἁλῷς;
ΠΕΝΊΑ: ὅ τι σοι δοκεῖ.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: καλῶς λέγεις.
ΠΕΝΊΑ: τὸ γὰρ αὔτʼ, ἐὰν ἡττᾶσθε, καὶ σφὼ δεῖ παθεῖν.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: ἱκανοὺς νομίζεις δῆτα θανάτους εἴκοσιν;
ΒΛΕΨΊΔΗΜΟΣ: ταύτῃ γε· νῷν δὲ δὔ ἀποχρήσουσιν μόνω.
ΠΕΝΊΑ: οὐκ ἂν φθάνοιτον τοῦτο πράττοντʼ, ἢ τί γʼ ἂν ἔχοι τις ἂν δίκαιον ἀντειπεῖν ἔτι;
ΧΟΡΌΣ: ἀλλʼ ἤδη χρῆν τι λέγειν ὑμᾶς σοφὸν ᾧ νικήσετε τηνδὶ ἐν τοῖσι λόγοις ἀντιλέγοντες, μαλακὸν δʼ ἐνδώσετε μηδέν.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: φανερὸν μὲν ἔγωγʼ οἶμαι γνῶναι τοῦτʼ εἶναι πᾶσιν ὁμοίως, ὅτι τοὺς χρηστοὺς τῶν ἀνθρώπων εὖ πράττειν ἐστὶ δίκαιον, τοὺς δὲ πονηροὺς καὶ τοὺς ἀθέους τούτων τἀναντία δήπου. τοῦτʼ οὖν ἡμεῖς ἐπιθυμοῦντες μόλις ηὕρομεν, ὥστε γενέσθαι βούλευμα καλὸν καὶ γενναῖον καὶ χρήσιμον εἰς ἅπαν ἔργον. ἢν γὰρ ὁ Πλοῦτος νυνὶ βλέψῃ καὶ μὴ τυφλὸς ὢν περινοστῇ, ὡς τοὺς ἀγαθοὺς τῶν ἀνθρώπων βαδιεῖται κοὐκ ἀπολείψει, τοὺς δὲ πονηροὺς καὶ τοὺς ἀθέους φευξεῖται· κᾆτα ποιήσει πάντας χρηστοὺς καὶ πλουτοῦντας δήπου τά τε θεῖα σέβοντας. καίτοι τούτου τοῖς ἀνθρώποις τίς ἂν ἐξεύροι ποτʼ ἄμεινον;
ΒΛΕΨΊΔΗΜΟΣ: οὐδείς· τούτου μάρτυς ἐγώ σοι· μηδὲν ταύτην γʼ ἀνερώτα.
Part 16
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: ὡς μὲν γὰρ νῦν ἡμῖν ὁ βίος τοῖς ἀνθρώποις διάκειται, τίς ἂν οὐχ ἡγοῖτʼ εἶναι μανίαν κακοδαιμονίαν τʼ ἔτι μᾶλλον; πολλοὶ μὲν γὰρ τῶν ἀνθρώπων ὄντες πλουτοῦσι πονηροί, ἀδίκως αὐτὰ ξυλλεξάμενοι· πολλοὶ δʼ ὄντες πάνυ χρηστοὶ πράττουσι κακῶς καὶ πεινῶσιν μετὰ σοῦ τε τὰ πλεῖστα σύνεισιν. οὔκουν εἶναί φημʼ, εἰ παύσει ταύτην βλέψας ποθʼ ὁ Πλοῦτος, ὁδὸν ἥντινʼ ἰὼν τοῖς ἀνθρώποις ἀγάθʼ ἄν μείζω πορίσειεν.
ΠΕΝΊΑ: ἀλλʼ ὦ πάντων ῥᾷστʼ ἀνθρώπων ἀναπεισθέντʼ οὐχ ὑγιαίνειν δύο πρεσβύτα, ξυνθιασώτα τοῦ ληρεῖν καὶ παραπαίειν, εἰ τοῦτο γένοιθʼ ὃ ποθεῖθʼ ὑμεῖς, οὔ φημʼ ἂν λυσιτελεῖν σφῷν. εἰ γὰρ ὁ Πλοῦτος βλέψειε πάλιν διανείμειέν τʼ ἴσον αὑτόν, οὔτε τέχνην ἂν τῶν ἀνθρώπων οὔτʼ ἂν σοφίαν μελετῴη οὐδείς· ἀμφοῖν δʼ ὑμῖν τούτοιν ἀφανισθέντοιν ἐθελήσει τίς χαλκεύειν ἢ ναυπηγεῖν ἢ ῥάπτειν ἢ τροχοποιεῖν, ἢ σκυτοτομεῖν ἢ πλινθουργεῖν ἢ πλύνειν ἢ σκυλοδεψεῖν, ἢ γῆς ἀρότροις ῥήξας δάπεδον καρπὸν Δηοῦς θερίσασθαι, ἢν ἐξῇ ζῆν ἀργοῖς ὑμῖν πάντων ἀμελοῦσιν;
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: λῆρον ληρεῖς. ταῦτα γὰρ ἡμῖν πάνθʼ ὅσα νῦν δὴ κατέλεξας οἱ θεράποντες μοχθήσουσιν.
ΠΕΝΊΑ: πόθεν οὖν ἕξεις θεράποντας;
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: ὠνησόμεθʼ ἀργυρίου δήπου.
ΠΕΝΊΑ: τίς δʼ ἔσται πρῶτον ὁ πωλῶν, ὅταν ἀργύριον κἀκεῖνος ἔχῃ;
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: κερδαίνειν βουλόμενός τις ἔμπορος ἥκων ἐκ Θετταλίας παρὰ πλείστων ἀνδραποδιστῶν.
ΠΕΝΊΑ: ἀλλʼ οὐδʼ ἔσται πρῶτον ἁπάντων οὐδεὶς οὐδʼ ἀνδραποδιστὴς κατὰ τὸν λόγον ὃν σὺ λέγεις δήπου. τίς γὰρ πλουτῶν ἐθελήσει κινδυνεύων περὶ τῆς ψυχῆς τῆς αὑτοῦ τοῦτο ποιῆσαι; ὥστʼ αὐτὸς ἀροῦν ἐπαναγκασθεὶς καὶ σκάπτειν τἄλλα τε μοχθεῖν ὀδυνηρότερον τρίψεις βίοτον πολὺ τοῦ νῦν.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: ἐς κεφαλὴν σοί.
ΠΕΝΊΑ: ἔτι δʼ οὐχ ἕξεις οὔτʼ ἐν κλίνῃ καταδαρθεῖν, οὐ γὰρ ἔσονται, οὔτʼ ἐν δάπισιν· τίς γὰρ ὑφαίνειν ἐθελήσει χρυσίου ὄντος; οὔτε μύροισιν μυρίσαι στακτοῖς ὁπόταν νύμφην ἀγάγησθον. οὔθʼ ἱματίων βαπτῶν δαπάναις κοσμῆσαι ποικιλομόρφων. καίτοι τί πλέον πλουτεῖν ἐστιν τούτων πάντων ἀποροῦντας; παρʼ ἐμοῦ δʼ ἔστιν ταῦτʼ εὔπορα πάνθʼ ὑμῖν ὧν δείσθον· ἐγὼ γὰρ τὸν χειροτέχνην ὥσπερ δέσποινʼ ἐπαναγκάζουσα κάθημαι διὰ τὴν χρείαν καὶ τὴν πενίαν ζητεῖν ὁπόθεν βίον ἕξει.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: σὺ γὰρ ἂν πορίσαι τί δύναιʼ ἀγαθὸν φῴδων ἐκ βαλανείου καὶ παιδαρίων ὑποπεινώντων καὶ γραι·δίων κολοσυρτόν; φθειρῶν τʼ ἀριθμὸν καὶ κωνώπων καὶ ψυλλῶν οὐδὲ λέγω σοι ὑπὸ τοῦ πλήθους, αἳ βομβοῦσαι περὶ τὴν κεφαλὴν ἀνιῶσιν, ἐπεγείρουσαι καὶ φράζουσαι, πεινήσεις, ἀλλʼ ἐπανίστω. πρὸς δέ γε τούτοις ἀνθʼ ἱματίου μὲν ἔχειν ῥάκος· ἀντὶ δὲ κλίνης στιβάδα σχοίνων κόρεων μεστήν, ἣ τοὺς εὕδοντας ἐγείρει· καὶ φορμὸν ἔχειν ἀντὶ τάπητος σαπρόν· ἀντὶ δὲ προσκεφαλαίου λίθον ἐυμεγέθη πρὸς τῇ κεφαλῇ· σιτεῖσθαι δʼ ἀντὶ μὲν ἄρτων μαλάχης πτόρθους, ἀντὶ δὲ μάζης φυλλεῖʼ ἰσχνῶν ῥαφανίδων, ἀντὶ δὲ θράνους στάμνου κεφαλὴν κατεαγότος, ἀντὶ δὲ μάκτρας φιδάκνης πλευρὰν ἐρρωγυῖαν καὶ ταύτην. ἆρά γε πολλῶν ἀγαθῶν πᾶσιν τοῖς ἀνθρὠποις ἀποφαίνω σʼ αἴτιον οὖσαν;
ΠΕΝΊΑ: σὺ μὲν οὐ τὸν ἐμὸν βίον εἴρηκας, τὸν τῶν πτωχῶν δʼ ὑπεκρούσω.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: οὐκοῦν δήπου τῆς Πτωχείας Πενίαν φαμὲν εἶναι ἀδελφήν.
ΠΕΝΊΑ: ὑμεῖς γʼ οἵπερ καὶ Θρασυβούλῳ Διονύσιον εἶναι ὅμοιον. ἀλλʼ οὐχ οὑμὸς τοῦτο πέπονθεν βίος οὐ μὰ Δίʼ, οὐδέ γε μέλλει. πτωχοῦ μὲν γὰρ βίος, ὃν σὺ λέγεις, ζῆν ἐστιν μηδὲν ἔχοντα· τοῦ δὲ πένητος ζῆν φειδόμενον καὶ τοῖς ἔργοις προς έχοντα, περιγίγνεσθαι δʼ αὐτῷ μηδέν, μὴ μέντοι μηδʼ ἐπιλείπειν.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: ὡς μακαρίτην ὦ Δάματερ τὸν βίον αὐτοῦ κατέλεξας, εἰ φεισάμενος καὶ μοχθήσας καταλείψει μηδὲ ταφῆναι.
ΠΕΝΊΑ: σκώπτειν πειρᾷ καὶ κωμῳδεῖν τοῦ σπουδάζειν ἀμελήσας, οὐ γιγνώσκων ὅτι τοῦ Πλούτου παρέχω βελτίονας ἄνδρας καὶ τὴν γνώμην καὶ τὴν ἰδέαν. παρὰ τῷ μὲν γὰρ ποδαγρῶντες καὶ γαστρώδεις καὶ παχύκνημοι καὶ πίονές εἰσιν ἀσελγῶς, παρʼ ἐμοὶ δʼ ἰσχνοὶ καὶ σφηκώδεις καὶ τοῖς ἐχθροῖς ἀνιαροί.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: ἀπὸ τοῦ λιμοῦ γὰρ ἴσως αὐτοῖς τὸ σφηκῶδες σὺ πορίζεις.
ΠΕΝΊΑ: περὶ σωφροσύνης ἤδη τοίνυν περανῶ σφῷν κἀναδιδάξω ὅτι κοσμιότης οἰκεῖ μετʼ ἐμοῦ, τοῦ Πλούτου δʼ ἐστὶι ὑβρίζειν.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: πάνυ γοῦν κλέπτειν κόσμιόν ἐστιν καὶ τοὺς τοίχους διορύττειν.
ΒΛΕΨΊΔΗΜΟΣ: †νὴ τὸν Δίʼ, εἰ δεῖ λαθεῖν αὐτόν, πῶς οὐχὶ κόσμιόν ἐστι;†
Part 17
ΠΕΝΊΑ: σκέψαι τοίνυν ἐν ταῖς πόλεσιν τοὺς ῥήτορας, ὡς ὁπόταν μὲν ὦσι πένητες, περὶ τὸν δῆμον καὶ τὴν πόλιν εἰσὶ δίκαιοι, πλουτήσαντες δʼ ἀπὸ τῶν κοινῶν παραχρῆμʼ ἄδικοι γεγένηνται, ἐπιβουλεύουσί τε τῷ πλήθει καὶ τῷ δήμῳ πολεμοῦσιν.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: ἀλλʼ οὐ ψεύδει τούτων γʼ οὐδέν, καίπερ σφόδρα βάσκανος οὖσα. ἀτὰρ οὐχ ἧττόν γʼ οὐδὲν κλαύσει, μηδὲν ταύτῃ γε κομήσῃς, ὁτιὴ ζητεῖς τοῦτʼ ἀναπείθειν ἡμᾶς, ὡς ἔστιν ἄμεινον Πενία Πλούτου.
ΠΕΝΊΑ: καὶ σύ γʼ ἐλέγξαι μʼ οὔπω δύνασαι περὶ τούτου, ἀλλὰ φλυαρεῖς καὶ πτερυγίζεις.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: καὶ πῶς φεύγουσί σʼ ἅπαντες;
ΠΕΝΊΑ: ὅτι βελτίους αὐτοὺς ποιῶ. σκέψασθαι δʼ ἔστι μάλιστα ἀπὸ τῶν παίδων· τοὺς γὰρ πατέρας φεύγουσι φρονοῦντας ἄριστα αὐτοῖς. οὕτω διαγιγνώσκειν χαλεπὸν πρᾶγμʼ ἐστὶ δίκαιον.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: τὸν Δία φήσεις ἆρʼ οὐκ ὀρθῶς διαγιγνώσκειν τὸ κράτιστον· κἀκεῖνος γὰρ τὸν Πλοῦτον ἔχει.
ΒΛΕΨΊΔΗΜΟΣ: ταύτην δʼ ἡμῖν ἀποπέμπει.
ΠΕΝΊΑ: ἀλλʼ ὦ Κρονικαῖς λήμαις ὄντως λημῶντες τὰς φρένας ἄμφω, ὁ Ζεὺς δήπου πένεται, καὶ τοῦτʼ ἤδη φανερῶς σε διδάξω. εἰ γὰρ ἐπλούτει, πῶς ἂν ποιῶν τὸν Ὀλυμπικὸν αὐτὸς ἀγῶνα ἵνα τοὺς Ἕλληνας ἅπαντας ἀεὶ διʼ ἔτους πέμπτου ξυναγείρει, ἀνεκήρυττεν τῶν ἀσκητῶν τοὺς νικῶντας στεφανώσας κοτίνου στεφάνῳ; καίτοι χρυσῷ μᾶλλον ἐχρῆν, εἴπερ ἐπλούτει.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: οὐκοῦν τούτῳ δήπου δηλοῖ τιμῶν τὸν Πλοῦτον ἐκεῖνος· φειδόμενος γὰρ καὶ βουλόμενος τούτου μηδὲν δαπανᾶσθαι, λήροις ἀναδῶν τοὺς νικῶντας τὸν Πλοῦτον ἐᾷ παρʼ ἑαυτῷ.
ΠΕΝΊΑ: πολὺ τῆς Πενίας πρᾶγμʼ αἴσχιον ζητεῖς αὐτῷ περιάψαι, εἰ πλούσιος ὢν ἀνελεύθερός ἐσθʼ οὑτωσὶ καὶ φιλοκερδής.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: ἀλλὰ σέ γʼ ὁ Ζεὺς ἐξολέσειεν κοτίνου στεφάνῳ στεφανώσας.
ΠΕΝΊΑ: τὸ γὰρ ἀντιλέγειν τολμᾶν ὑμᾶς ὡς οὐ πάντʼ ἔστʼ ἀγάθʼ ὑμῖν διὰ τὴν Πενίαν.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: παρὰ τῆς Ἑκάτης ἔξεστιν τοῦτο πυθέσθαι, εἴτε τὸ πλουτεῖν εἴτε τὸ πεινῆν βέλτιον. φησὶ γὰρ αὕτη τοὺς μὲν ἔχοντας καὶ πλουτοῦντας δεῖπνον κατὰ μῆνʼ ἀποπέμπειν, τοὺς δὲ πένητας τῶν ἀνθρώπων ἁρπάζειν πρὶν καταθεῖναι.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: ἀλλὰ φθείρου καὶ μὴ γρύξῃς ἔτι μηδʼ ὁτιοῦν. οὐ γὰρ πείσεις, οὐδʼ ἢν πείσῃς.
ΠΕΝΊΑ: ὦ πόλις Ἄργους, κλύεθʼ οἷα λέγει.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: Παύσωνα κάλει τὸν ξύσσιτον.
ΠΕΝΊΑ: τί πάθω τλήμων;
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: ἔρρʼ ἐς κόρακας θᾶττον ἀφʼ ἡμῶν.
ΠΕΝΊΑ: εἶμι δὲ ποῖ γῆς;
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: ἐς τὸν κύφωνʼ· ἀλλʼ οὐ μέλλειν χρῆν σʼ, ἀλλʼ ἀνύειν.
Part 18
ΠΕΝΊΑ: ἦ μὴν ὑμεῖς γʼ ἔτι μʼ ἐνταυθοῖ μεταπέμψεσθον.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: τότε νοστήσεις· νῦν δὲ φθείρου. κρεῖττον γάρ μοι πλουτεῖν ἐστίν, σὲ δʼ ἐᾶν κλάειν μακρὰ τὴν κεφαλήν.
ΒΛΕΨΊΔΗΜΟΣ: νὴ Δίʼ ἐγὼ γοῦν ἐθέλω πλουτῶν εὐωχεῖσθαι μετὰ τῶν παίδων τῆς τε γυναικός, καὶ λουσάμενος λιπαρὸς χωρῶν ἐκ βαλανείου τῶν χειροτεχνῶν καὶ τῆς Πενίας καταπαρδεῖν.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: αὕτη μὲν ἡμῖν ἡπίτριπτος οἴχεται. ἐγὼ δὲ καὶ σύ γʼ ὡς τάχιστα τὸν θεὸν ἐγκατακλινοῦντʼ ἄγωμεν εἰς Ἀσκληπιοῦ.
ΒΛΕΨΊΔΗΜΟΣ: καὶ μὴ διατρίβωμέν γε, μὴ πάλιν τις αὖ ἐλθὼν διακωλύσῃ τι τῶν προὔργου ποιεῖν.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: παῖ Καρίων τὰ στρώματʼ ἐκφέρειν σʼ ἐχρῆν αὐτόν τʼ ἄγειν τὸν Πλοῦτον, ὡς νομίζεται, καὶ τἄλλʼ ὅσʼ ἐστὶν ἔνδον ηὐτρεπισμένα.
ΚΑΡΊΩΝ: ὦ πλεῖστα Θησείοις μεμυστιλημένοι γέροντες ἄνδρες ἐπʼ ὀλιγίστοις ἀλφίτοις, ὡς εὐτυχεῖθʼ, ὡς μακαρίως πεπράγατε, ἄλλοι θʼ ὅσοις μέτεστι τοῦ χρηστοῦ τρόπου.
ΧΟΡΌΣ: τί δʼ ἔστιν ὦ βέλτιστε τῶν σαυτοῦ φίλων; φαίνει γὰρ ἥκειν ἄγγελος χρηστοῦ τινος.
ΚΑΡΊΩΝ: ὁ δεσπότης πέπραγεν εὐτυχέστατα, μᾶλλον δʼ ὁ Πλοῦτος αὐτός· ἀντὶ γὰρ τυφλοῦ ἐξωμμάτωται καὶ λελάμπρυνται κόρας, Ἀσκληπιοῦ παιῶνος εὐμενοῦς τυχών.
ΧΟΡΌΣ: λέγεις μοι χαράν, λέγεις μοι βοάν.
ΚΑΡΊΩΝ: πάρεστι χαίρειν, ἤν τε βούλησθʼ ἤν τε μή.
ΧΟΡΌΣ: ἀναβοάσομαι τὸν εὔπαιδα καὶ μέγα βροτοῖσι φέγγος Ἀσκληπιόν.
ΓΥΝΉ: τίς ἡ βοή ποτʼ ἐστίν; ἆρʼ ἀγγέλλεται χρηστόν τι; τοῦτο γὰρ ποθοῦσʼ ἐγὼ πάλαι ἔνδον κάθημαι περιμένουσα τουτονί.
ΚΑΡΊΩΝ: ταχέως ταχέως φέρʼ οἶνον ὦ δέσποινʼ, ἵνα καὐτὴ πίῃς· φιλεῖς δὲ δρῶσʼ αὐτὸ σφόδρα· ὡς ἀγαθὰ συλλήβδην ἅπαντά σοι φέρω.
ΓΥΝΉ: καὶ ποῦ στιν;
ΚΑΡΊΩΝ: ἐν τοῖς λεγομένοις εἴσει τάχα.
ΓΥΝΉ: πέραινε τοίνυν ὅ τι λέγεις ἀνύσας ποτέ.
ΚΑΡΊΩΝ: ἄκουε τοίνυν, ὡς ἐγὼ τὰ πράγματα ἐκ τῶν ποδῶν ἐς τὴν κεφαλήν σοι πάντʼ ἐρῶ.
ΓΥΝΉ: μὴ δῆτʼ ἔμοιγʼ ἐς τὴν κεφαλήν.
ΚΑΡΊΩΝ: μὴ τἀγαθὰ ἃ νῦν γεγένηται;
Part 19
ΓΥΝΉ: μὴ μὲν οὖν τὰ πράγματα.
ΚΑΡΊΩΝ: ὡς γὰρ τάχιστʼ ἀφικόμεθα πρὸς τὸν θεὸν ἄγοντες ἄνδρα τότε μὲν ἀθλιώτατον νῦν δʼ εἴ τινʼ ἄλλον μακάριον κεὐδαίμονα, πρῶτον μὲν αὐτὸν ἐπὶ θάλατταν ἤγομεν, ἔπειτʼ ἐλοῦμεν.
ΓΥΝΉ: νὴ Δίʼ εὐδαίμων ἄρʼ ἦν ἀνὴρ γέρων ψυχρᾷ θαλάττῃ λούμενος.
ΚΑΡΊΩΝ: ἔπειτα πρὸς τὸ τέμενος ᾖμεν τοῦ θεοῦ. ἐπεὶ δὲ βωμῷ πόπανα καὶ προθύματα καθωσιώθη πέλανος Ἡφαίστου φλογί, κατεκλίναμεν τὸν Πλοῦτον, ὥσπερ εἰκὸς ἦν· ἡμῶν δʼ ἕκαστος στιβάδα παρεκαττύετο.
ΓΥΝΉ: ἦσαν δέ τινες κἄλλοι δεόμενοι τοῦ θεοῦ;
ΚΑΡΊΩΝ: εἷς μέν γε Νεοκλείδης, ὅς ἐστι μὲν τυφλός, κλέπτων δὲ τοὺς βλέποντας ὑπερηκόντικεν· ἕτεροί τε πολλοὶ παντοδαπὰ νοσήματα ἔχοντες· ὡς δὲ τοὺς λύχνους ἀποσβέσας ἡμῖν παρήγγειλεν καθεύδειν τοῦ θεοῦ ὁ πρόπολος, εἰπών, ἤν τις αἴσθηται ψόφου σιγᾶν, ἅπαντες κοσμίως κατεκείμεθα. κἀγὼ καθεύδειν οὐκ ἐδυνάμην, ἀλλά με ἀθάρης χύτρα τις ἐξέπληττε κειμένη ὀλίγον ἄπωθεν τῆς κεφαλῆς του γρᾳδίου, ἐφʼ ἣν ἐπεθύμουν δαιμονίως ἐφερπύσαι. ἔπειτʼ ἀναβλέψας ὁρῶ τὸν ἱερέα τοὺς φθοῖς ἀφαρπάζοντα καὶ τὰς ἰσχάδας ἀπὸ τῆς τραπέζης τῆς ἱερᾶς· μετὰ τοῦτο δὲ περιῆλθε τοὺς βωμοὺς ἅπαντας ἐν κύκλῳ, εἴ που πόπανον εἴη τι καταλελειμμένον· ἔπειτα ταῦθʼ ἥγιζεν ἐς σάκταν τινά. κἀγὼ νομίσας πολλὴν ὁσίαν τοῦ πράγματος ἐπὶ τὴν χύτραν τῆς ἀθάρης ἀνίσταμαι.
ΓΥΝΉ: ταλάντατʼ ἀνδρῶν οὐκ ἐδεδοίκεις τὸν θεόν;
ΚΑΡΊΩΝ: νὴ τοὺς θεοὺς ἔγωγε μὴ φθάσειέ με ἐπὶ τὴν χύτραν ἐλθὼν ἔχων τὰ στέμματα· ὁ γὰρ ἱερεὺς αὐτοῦ με προὐδιδάξατο. τὸ γρᾴδιον δʼ ὡς ᾔσθετο δή μου τὸν ψόφον, ἄρασʼ ὑφῄρει· κᾆτα συρίξας ἐγὼ ὀδὰξ ἐλαβόμην ὡς παρείας ὢν ὄφις. ἡ δʼ εὐθέως τὴν χεῖρα πάλιν ἀνέσπασεν, κατέκειτο δʼ αὑτὴν ἐντυλίξασʼ ἡσυχῇ ὑπὸ τοῦ δέους βδέουσα δριμύτερον γαλῆς. κἀγὼ τότʼ ἤδη τῆς ἀθάρης πολλὴν ἔφλων· ἔπειτʼ ἐπειδὴ μεστὸς ἦν, ἀνεπαλλόμην.
ΓΥΝΉ: ὁ δὲ θεὸς ὑμῖν οὐ προσῄειν;
ΚΑΡΊΩΝ: οὐδέπω. μετὰ τοῦτο δʼ ἤδη καὶ γέλοιον δῆτά τι ἐποίησα. προσιόντος γὰρ αὐτοῦ μέγα πάνυ ἀπέπαρδον· ἡ γαστὴρ γὰρ ἐπεφύσητό μου.
ΓΥΝΉ: ἦ πού σε διὰ τοῦτʼ εὐθὺς ἐβδελύττετο.
ΚΑΡΊΩΝ: οὔκ, ἀλλʼ Ἰασὼ μέν τις ἀκολουθοῦσʼ ἅμα ὑπηρυθρίασε χἠ Πανάκειʼ ἀπεστράφη τὴν ῥῖνʼ ἐπιλαβοῦσʼ· οὐ λιβανωτὸν γὰρ βδέω.
ΓΥΝΉ: αὐτὸς δʼ ἐκεῖνος;
ΚΑΡΊΩΝ: οὐ μὰ Δίʼ οὐδʼ ἐφρόντισεν.
ΓΥΝΉ: λέγεις ἄγροικον ἄρα σύ γʼ εἶναι τὸν θεόν.
ΚΑΡΊΩΝ: μὰ Δίʼ οὐκ ἔγωγʼ, ἀλλὰ σκατοφάγον.
ΓΥΝΉ: αἲ τάλαν.
ΚΑΡΊΩΝ: μετὰ ταῦτʼ ἐγὼ μὲν εὐθὺς ἐνεκαλυψάμην δείσας, ἐκεῖνος δʼ ἐν κύκλῳ τὰ νοσήματα σκοπῶν περιῄει πάντα κοσμίως πάνυ. ἔπειτα παῖς αὐτῷ λίθινον θυείδιον παρέθηκε καὶ δοίδυκα καὶ κιβώτιον.
ΓΥΝΉ: λίθινον;
ΚΑΡΊΩΝ: μὰ Δίʼ οὐ δῆτʼ οὐχὶ τό γε κιβώτιον.
Part 20
ΓΥΝΉ: σὺ δὲ πῶς ἑώρας ὦ κάκιστʼ ἀπολούμενε, ὃς ἐγκεκαλύφθαι φῄς;
ΚΑΡΊΩΝ: διὰ τοῦ τριβωνίου· ὀπὰς γὰρ εἶχεν οὐκ ὀλίγας μὰ τὸν Δία. πρῶτον δὲ πάντων τῷ Νεοκλείδῃ φάρμακον καταπλαστὸν ἐνεχείρησε τρίβειν, ἐμβαλὼν σκορόδων κεφαλὰς τρεῖς Τηνίων. ἔπειτʼ ἔφλα ἐν τῇ θυείᾳ συμπαραμιγνύων ὀπὸν καὶ σχῖνον· εἶτʼ ὄξει διέμενος Σφηττίῳ κατέπλασεν αὐτοῦ τὰ βλέφαρʼ ἐκστρέψας, ἵνα ὀδυνῷτο μᾶλλον. ὁ δὲ κεκραγὼς καὶ βοῶν ἔφευγʼ ἀνᾴξας· ὁ δὲ θεὸς γελάσας ἔφη· ἐνταῦθα νῦν κάθησο καταπεπλασμένος, ἵνʼ ὑπομνύμενον παύσω σε τὰς ἐκκλησίας.
ΓΥΝΉ: ὡς φιλόπολίς τίς ἐσθʼ ὁ δαίμων καὶ σοφός.
ΚΑΡΊΩΝ: μετὰ τοῦτο τῷ Πλούτωνι παρεκαθέζετο, καὶ πρῶτα μὲν δὴ τῆς κεφαλῆς ἐφήψατο, ἔπειτα καθαρὸν ἡμιτύβιον λαβὼν τὰ βλέφαρα περιέψησεν· ἡ Πανάκεια δὲ κατεπέτασʼ αὐτοῦ τὴν κεφαλὴν φοινικίδι καὶ πᾶν τὸ πρόσωπον· εἶθʼ ὁ θεὸς ἐπόππυσεν. ἐξῃξάτην οὖν δύο δράκοντʼ ἐκ τοῦ νεὼ ὑπερφυεῖς τὸ μέγεθος.
ΓΥΝΉ: ὦ φίλοι θεοί.
ΚΑΡΊΩΝ: τούτω δʼ ὑπὸ τὴν φοινικίδʼ ὑποδύνθʼ ἡσυχῇ τὰ βλέφαρα περιέλειχον, ὥς γʼ ἐμοὶ δοκεῖ· καὶ πρίν σε κοτύλας ἐκπιεῖν οἴνου δέκα, ὁ Πλοῦτος ὦ δέσποινʼ ἀνειστήκει βλέπων· ἐγὼ δὲ τὼ χεῖρʼ ἀνεκρότησʼ ὑφʼ ἡδονῆς τὸν δεσπότην τʼ ἤγειρον. ὁ θεὸς δʼ εὐθέως ἠφάνισεν αὑτὸν οἵ τʼ ὄφεις ἐς τὸν νεών. οἱ δʼ ἐγκατακείμενοι παρʼ αὐτῷ πῶς δοκεῖς τὸν Πλοῦτον ἠσπάζοντο καὶ τὴν νύχθʼ ὅλην ἐγρηγόρεσαν, ἕως διέλαμψεν ἡμέρα. ἐγὼ δʼ ἐπῄνουν τὸν θεὸν πάνυ σφόδρα, ὅτι βλέπειν ἐποίησε τὸν Πλοῦτον ταχύ, τὸν δὲ Νεοκλείδην μᾶλλον ἐποίησεν τυφλόν.
ΓΥΝΉ: ὅσην ἔχεις τὴν δύναμιν ὦναξ δέσποτα. ἀτὰρ φράσον μοι, ποῦʼ σθʼ ὁ Πλοῦτος;
ΚΑΡΊΩΝ: ἔρχεται. ἀλλʼ ἦν περὶ αὐτὸν ὄχλος ὑπερφυὴς ὅσος. οἱ γὰρ δίκαιοι πρότερον ὄντες καὶ βίον ἔχοντες ὀλίγον αὐτὸν ἠσπάζοντο καὶ ἐδεξιοῦνθʼ ἅπαντες ὑπὸ τῆς ἡδονῆς· ὅσοι δʼ ἐπλούτουν οὐσίαν τʼ εἶχον συχνὴν οὐκ ἐκ δικαίου τὸν βίον κεκτημένοι, ὀφρῦς ξυνῆγον ἐσκυθρώπαζόν θʼ ἅμα. οἱ δʼ ἠκολούθουν κατόπιν ἐστεφανωμένοι γελῶντες εὐφημοῦντες· ἐκτυπεῖτο δὲ ἐμβὰς γερόντων εὐρύθμοις προβήμασιν. ἀλλʼ εἶʼ ἁπαξάπαντες ἐξ ἑνὸς λόγου ὀρχεῖσθε καὶ σκιρτᾶτε καὶ χορεύετε· οὐδεὶς γὰρ ὑμῖν εἰσιοῦσιν ἀγγελεῖ, ὡς ἄλφιτʼ οὐκ ἔνεστιν ἐν τῷ θυλάκῳ.
ΓΥΝΉ: νὴ τὴν Ἑκάτην κἀγὼ δʼ ἀναδῆσαι βούλομαι εὐαγγέλιά σε κριβανωτῶν ὁρμαθῷ τοιαῦτʼ ἀπαγγείλαντα.
ΚΑΡΊΩΝ: μή νυν μέλλʼ ἔτι, ὡς ἅνδρες ἐγγύς εἰσιν ἤδη τῶν θυρῶν.
ΓΥΝΉ: φέρε νυν ἰοῦσʼ εἴσω κομίσω καταχύσματα ὥσπερ νεωνήτοισιν ὀφθαλμοῖς ἐγώ.
ΚΑΡΊΩΝ: ἐγὼ δʼ ἀπαντῆσαί γʼ ἐκείνοις βούλομαι.
ΠΛΟΥ͂ΤΟΣ: καὶ προσκυνῶ γε πρῶτα μὲν τὸν ἥλιον, ἔπειτα σεμνῆς Παλλάδος κλεινὸν πέδον χώραν τε πᾶσαν Κέκροπος ἥ μʼ ἐδέξατο. αἰσχύνομαι δὲ τὰς ἐμαυτοῦ συμφοράς, οἵοις ἄρʼ ἀνθρώποις ξυνὼν ἐλάνθανον, τοὺς ἀξίους δὲ τῆς ἐμῆς ὁμιλίας ἔφευγον, εἰδὼς οὐδέν· ὦ τλήμων ἐγώ, ὡς οὔτʼ ἐκεῖνʼ ἄρʼ οὔτε ταῦτʼ ὀρθῶς ἔδρων· ἀλλʼ αὐτὰ πάντα πάλιν ἀναστρέψας ἐγὼ δείξω τὸ λοιπὸν πᾶσιν ἀνθρώποις ὅτι ἄκων ἐμαυτὸν τοῖς πονηροῖς ἐπεδίδουν.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: βάλλʼ ἐς κόρακας· ὡς χαλεπόν εἰσιν οἱ φίλοι οἱ φαινόμενοι παραχρῆμʼ ὅταν πράττῃ τις εὖ. νύττουσι γὰρ καὶ φλῶσι τἀντικνήμια, ἐνδεικνύμενος ἔκαστος εὔνοιάν τινα. ἐμὲ γὰρ τίς οὐ προσεῖπε; ποῖος οὐκ ὄχλος περιεστεφάνωσεν ἐν ἀγορᾷ πρεσβυτικός;
ΓΥΝΉ: ὦ φίλτατʼ ἀνδρῶν καὶ σὺ καὶ σὺ χαίρετε. φέρε νυν, νόμος γάρ ἐστι, τὰ καταχύσματα ταυτὶ καταχέω σου λαβοῦσα.
ΠΛΟΥ͂ΤΟΣ: μηδαμῶς. ἐμοῦ γὰρ εἰσιόντος ἐς τὴν οἰκίαν πρώτιστα καὶ βλέψαντος οὐδὲν ἐκφέρειν πρεπῶδές ἐστιν, ἀλλὰ μᾶλλον ἐσφέρειν.
ΓΥΝΉ: εἶτʼ οὐχὶ δέξει δῆτα τὰ καταχύσματα;
ΠΛΟΥ͂ΤΟΣ: ἔνδον γε παρὰ τὴν ἑστίαν, ὥσπερ νόμος· ἔπειτα καὶ τὸν φόρτον ἐκφύγοιμεν ἄν. οὐ γὰρ πρεπῶδές ἐστι τῷ διδασκάλῳ ἰσχάδια καὶ τρωγάλια τοῖς θεωμένοις προβαλόντʼ ἐπὶ τούτοις εἶτʼ ἀναγκάζειν γελᾶν.
ΓΥΝΉ: εὖ πάνυ λέγεις· ὡς Δεξίνικός γʼ οὑτοσὶ ἀνίσταθʼ ὡς ἁρπασόμενος τὰς ἰσχάδας.
ΚΑΡΊΩΝ: ὡς ἡδὺ πράττειν ὦνδρές ἐστʼ εὐδαιμόνως, καὶ ταῦτα μηδὲν ἐξενεγκόντʼ οἴκοθεν. ἡμῖν γὰρ ἀγαθῶν σωρὸς ἐς τὴν οἰκίαν ἐπεσπέπαικεν οὐδὲν ἠδικηκόσιν. ἡ μὲν σιπύη μεστή ʼστι λευκῶν ἀλφίτων, οἱ δʼ ἀμφορῆς οἴνου μέλανος ἀνθοσμίου. ἅπαντα δʼ ἡμῖν ἀργυρίου καὶ χρυσίου τὰ σκευάρια πλήρη ʼστίν, ὥστε θαυμάσαι. τὸ φρέαρ δʼ ἐλαίου μεστόν· αἱ δὲ λήκυθοι μύρου γέμουσι, τὸ δʼ ὑπερῷον ἰσχάδων. ὀξὶς δὲ πᾶσα καὶ λοπάδιον καὶ χύτρα χαλκῆ γέγονε· τοὺς δὲ πινακίσκους τοὺς σαπροὺς τοὺς ἰχθυηροὺς ἀργυροῦς πάρεσθʼ ὁρᾶν. ὁ δʼ ἰπνὸς γέγονʼ ἡμῖν ἐξαπίνης ἐλεφάντινος. στατῆρσι δʼ οἱ θεράποντες ἀρτιάζομεν χρυσοῖς· ἀποψώμεσθα δʼ οὐ λίθοις ἔτι, ἀλλὰ σκοροδίοις ὑπὸ τρυφῆς ἑκάστοτε. καὶ νῦν ὁ δεσπότης μὲν ἔνδον βουθυτεῖ ὗν καὶ τράγον καὶ κριὸν ἐστεφανωμένος· ἐμὲ δʼ ἐξέπεμψεν ὁ καπνός. οὐχ οἷός τε γὰρ ἔνδον μένειν ἦν. ἔδακνε γὰρ τὰ βλέφαρά μου.
Part 21
ΔΊΚΑΙΟΣ: ἕπου μετʼ ἐμοῦ παιδάριον, ἵνα πρὸς τὸν θεὸν ἴωμεν.
ΚΑΡΊΩΝ: ἔα τίς ἔσθʼ ὁ προσιὼν οὑτοσί;
ΔΊΚΑΙΟΣ: ἀνὴρ πρότερον μὲν ἄθλιος, νῦν δʼ εὐτυχής.
ΚΑΡΊΩΝ: δῆλον ὅτι τῶν χρηστῶν τις, ὡς ἔοικας, εἶ.
ΔΊΚΑΙΟΣ: μάλιστʼ.
ΚΑΡΊΩΝ: ἔπειτα τοῦ δέει;
ΔΊΚΑΙΟΣ: πρὸς τὸν θεὸν ἥκω· μεγάλων γάρ μοὐστὶν ἀγαθῶν αἴτιος. ἐγὼ γὰρ ἱκανὴν οὐσίαν παρὰ τοῦ πατρὸς λαβὼν ἐπήρκουν τοῖς δεομένοις τῶν φίλων, εἶναι νομίζων χρήσιμον πρὸς τὸν βίον.
ΚΑΡΊΩΝ: ἦ πού σε ταχέως ἐπέλιπεν τὰ χρήματα.
ΔΊΚΑΙΟΣ: κομιδῇ μὲν οὖν.
ΚΑΡΊΩΝ: οὐκοῦν μετὰ ταῦτʼ ἦσθʼ ἄθλιος.
ΔΊΚΑΙΟΣ: κομιδῇ μὲν οὖν. κἀγὼ μὲν ᾤμην οὓς τέως εὐηργέτησα δεομένους ἕξειν φίλους ὄντως βεβαίους, εἰ δεηθείην ποτέ· οἱ δʼ ἐξετρέποντο κοὐκ ἐδόκουν ὁρᾶν μʼ ἔτι.
ΚΑΡΊΩΝ: καὶ κατεγέλων δʼ εὖ οἶδʼ ὅτι.
ΔΊΚΑΙΟΣ: κομιδῇ μὲν οὖν· αὐχμὸς γὰρ ὢν τῶν σκευαρίων μʼ ἀπώλεσεν.
ΚΑΡΊΩΝ: ἀλλʼ οὐχὶ νῦν.
ΔΊΚΑΙΟΣ: ἀνθʼ ὧν ἐγὼ πρὸς τὸν θεὸν προσευξόμενος ἥκω δικαίως ἐνθάδε.
ΚΑΡΊΩΝ: τὸ τριβώνιον δὲ τί δύναται πρὸς τῶν θεῶν, ὃ φέρει μετὰ σοῦ τὸ παιδάριον τουτί; φράσον.
ΔΊΚΑΙΟΣ: καὶ τοῦτʼ ἀναθήσων ἔρχομαι πρὸς τὸν θεόν.
ΚΑΡΊΩΝ: μῶν οὖν ἐμυήθης δῆτʼ ἐν αὐτῷ τὰ μεγάλα;
ΔΊΚΑΙΟΣ: οὐκ ἀλλʼ ἐνερρίγωσʼ ἔτη τριακαίδεκα.
ΚΑΡΊΩΝ: τὰ δʼ ἐμβάδια;
Part 22
ΔΊΚΑΙΟΣ: καὶ ταῦτα συνεχειμάζετο.
ΚΑΡΊΩΝ: καὶ ταῦτʼ ἀναθήσων ἔφερες οὖν;
ΔΊΚΑΙΟΣ: νὴ τὸν Δία.
ΚΑΡΊΩΝ: χαρίεντά γʼ ἥκεις δῶρα τῷ θεῷ φέρων.
ΣΥΚΟΦΆΝΤΗΣ: οἴμοι κακοδαίμων, ὡς ἀπόλωλα δείλαιος, καὶ κακοδαίμων καὶ τετράκις καὶ πεντάκις καὶ δωδεκάκις καὶ μυριάκις· ἰοὺ ἰού. οὕτω πολυφόρῳ συγκέκραμαι δαίμονι.
ΚΑΡΊΩΝ: Ἄπολλον ἀποτρόπαιε καὶ θεοὶ φίλοι, τί ποτʼ ἐστὶν ὅ τι πέπονθεν ἅνθρωπος κακόν;
ΣΥΚΟΦΆΝΤΗΣ: οὐ γὰρ σχέτλια πέπονθα νυνὶ πράγματα, ἀπολωλεκὼς ἅπαντα τἀκ τῆς οἰκίας διὰ τὸν θεὸν τοῦτον, τὸν ἐσόμενον τυφλὸν πάλιν αὖθις, ἤνπερ μὴ ʼλλίπωσιν αἱ δίκαι;
ΔΊΚΑΙΟΣ: ἐγὼ σχεδὸν τὸ πρᾶγμα γιγνώσκειν δοκῶ. προσέρχεται γάρ τις κακῶς πράττων ἀνήρ, ἔοικε δʼ εἶναι τοῦ πονηροῦ κόμματος.
ΚΑΡΊΩΝ: νὴ Δία καλῶς τοίνυν ποιῶν ἀπόλλυται.
ΣΥΚΟΦΆΝΤΗΣ: ποῦ ποῦ ʼσθʼ ὁ μόνος ἅπαντας ἡμᾶς πλουσίους ὑποσχόμενος οὗτος ποιήσειν εὐθέως, εἰ πάλιν ἀναβλέψειεν ἐξ ἀρχῆς; ὁ δὲ πολὺ μᾶλλον ἐνίους ἐστὶν ἐξολωλεκώς.
ΚΑΡΊΩΝ: καὶ τίνα δέδρακε δῆτα τοῦτʼ;
ΣΥΚΟΦΆΝΤΗΣ: ἐμὲ τουτονί.
ΚΑΡΊΩΝ: ἦ τῶν πονηρῶν ἦσθα καὶ τοιχωρύχων;
ΣΥΚΟΦΆΝΤΗΣ: μὰ Δίʼ οὐ μὲν οὖν ἔσθʼ ὑγιὲς ὑμῶν οὐδενός, κοὐκ ἔσθʼ ὅπως οὐκ ἔχετέ μου τὰ χρήματα.
ΚΑΡΊΩΝ: ὡς σοβαρὸς ὦ Δάματερ εἰσελήλυθεν ὁ συκοφάντης. δῆλον ὅτι βουλιμιᾷ.
ΣΥΚΟΦΆΝΤΗΣ: σὺ μὲν εἰς ἀγορὰν ἰὼν ταχέως οὐκ ἂν φθάνοις· ἐπὶ τοῦ τροχοῦ γὰρ δεῖ σʼ ἐκεῖ στρεβλούμενον εἰπεῖν ἃ πεπανούργηκας.
ΚΑΡΊΩΝ: οἰμώξἄρα σύ.
ΔΊΚΑΙΟΣ: νὴ τὸν Δία τὸν σωτῆρα πολλοῦ γʼ ἄξιος ἅπασι τοῖς Ἕλλησιν ὁ θεός ἐσθʼ ὅτι τοὺς συκοφάντας ἐξολεῖ κακοὺς κακῶς.
ΣΥΚΟΦΆΝΤΗΣ: οἴμοι τάλας· μῶν καὶ σὺ μετέχων καταγελᾷς; ἐπεὶ πόθεν θοἰμάτιον εἴληφας τοδί; ἐχθὲς δʼ ἔχοντʼ εἶδόν σʼ ἐγὼ τριβώνιον.
ΔΊΚΑΙΟΣ: οὐδὲν προτιμῶ σου. φορῶ γὰρ πριάμενος τὸν δακτύλιον τονδὶ παρʼ Εὐδάμου δραχμῆς.
Part 23
ΚΑΡΊΩΝ: † ἀλλʼ οὐκ ἔνεστι συκοφάντου δήγματος.†
ΣΥΚΟΦΆΝΤΗΣ: ἆρʼ οὐχ ὕβρις ταῦτʼ ἐστὶ πολλή; σκώπτετον, ὅ τι δὲ ποιεῖτον ἐνθάδʼ οὐκ εἰρήκατον. οὐκ ἐπʼ ἀγαθῷ γὰρ ἐνθάδʼ ἐστὸν οὐδενί.
ΔΊΚΑΙΟΣ: μὰ τὸν Δίʼ οὔκουν τῷ γε σῷ, σάφʼ ἴσθʼ ὅτι.
ΣΥΚΟΦΆΝΤΗΣ: ἀπὸ τῶν ἐμῶν γὰρ ναὶ μὰ Δία δειπνήσετον.
ΚΑΡΊΩΝ: ὡς δὴ ʼπʼ ἀληθείᾳ σὺ μετὰ τοῦ μάρτυρος διαρραγείης μηδενός γʼ ἐμπλήμενος.
ΣΥΚΟΦΆΝΤΗΣ: ἀρνεῖσθον; ἔνδον ἐστὶν ὦ μιαρωτάτω πολὺ χρῆμα τεμαχῶν καὶ κρεῶν ὠπτημένων. ὓ ὗ ὓ ὗ ὓ ὗ ὓ ὗ ὓ ὗ ὓ ὗ.
ΚΑΡΊΩΝ: κακόδαιμον ὀσφραίνει τι;
ΔΊΚΑΙΟΣ: τοῦ ψύχους γʼ ἴσως ἐπεὶ τοιοῦτόν γʼ ἀμπέχεται τριβώνιον.
ΣΥΚΟΦΆΝΤΗΣ: ταῦτʼ οὖν ἀνασχέτʼ ἐστὶν ὦ Ζεῦ καὶ θεοί, τούτους ὑβρίζειν εἰς ἔμʼ; οἴμʼ ὡς ἄχθομαι ὅτι χρηστὸς ὢν καὶ φιλόπολις πάσχω κακῶς.
ΔΊΚΑΙΟΣ: σὺ φιλόπολις καὶ χρηστός;
ΣΥΚΟΦΆΝΤΗΣ: ὡς οὐδείς γʼ ἀνήρ.
ΔΊΚΑΙΟΣ: καὶ μὴν ἐπερωτηθεὶς ἀπόκριναί μοι.
ΣΥΚΟΦΆΝΤΗΣ: τὸ τί;
ΔΊΚΑΙΟΣ: γεωργὸς εἶ;
ΣΥΚΟΦΆΝΤΗΣ: μελαγχολᾶν μʼ οὕτως οἴει;
ΔΊΚΑΙΟΣ: ἀλλʼ ἔμπορος;
ΣΥΚΟΦΆΝΤΗΣ: ναί, σκήπτομαί γʼ, ὅταν τύχω.
ΔΊΚΑΙΟΣ: τί δαί; τέχνην τινʼ ἔμαθες;
ΣΥΚΟΦΆΝΤΗΣ: οὐ μὰ τὸν Δία.
ΔΊΚΑΙΟΣ: πῶς οὖν διέζης ἢ πόθεν μηδὲν ποιῶν;
Part 24
ΣΥΚΟΦΆΝΤΗΣ: τῶν τῆς πόλεώς εἰμʼ ἐπιμελητὴς πραγμάτων καὶ τῶν ἰδίων πάντων.
ΔΊΚΑΙΟΣ: σύ; τί μαθών;
ΣΥΚΟΦΆΝΤΗΣ: βούλομαι.
ΔΊΚΑΙΟΣ: πῶς οὖν ἂν εἴης χρηστὸς ὦ τοιχωρύχε, εἴ σοι προσῆκον μηδὲν εἶτʼ ἀπεχθάνει;
ΣΥΚΟΦΆΝΤΗΣ: οὐ γὰρ προσήκει τὴν ἐμαυτοῦ μοι πόλιν εὐεργετεῖν ὦ κέπφε καθʼ ὅσον ἂν σθένω;
ΔΊΚΑΙΟΣ: εὐεργετεῖν οὖν ἐστι τὸ πολυπραγμονεῖν;
ΣΥΚΟΦΆΝΤΗΣ: τὸ μὲν οὖν βοηθεῖν τοῖς νόμοις τοῖς κειμένοις καὶ μὴ ʼπιτρέπειν ἐάν τις ἐξαμαρτάνῃ.
ΔΊΚΑΙΟΣ: οὔκουν δικαστὰς ἐξεπίτηδες ἡ πόλις ἄρχειν καθίστησιν;
ΣΥΚΟΦΆΝΤΗΣ: κατηγορεῖ δὲ τίς;
ΔΊΚΑΙΟΣ: ὁ βουλόμενος.
ΣΥΚΟΦΆΝΤΗΣ: οὐκοῦν ἐκεῖνός εἰμʼ ἐγώ, ὥστʼ εἰς ἔμʼ ἥκει τῆς πόλεως τὰ πράγματα.
ΔΊΚΑΙΟΣ: νὴ Δία πονηρόν γʼ ἆρα προστάτην ἔχει. ἐκεῖνο δʼ οὐ βούλοιʼ ἄν, ἡσυχίαν ἔχων ζῆν ἀργός;
ΣΥΚΟΦΆΝΤΗΣ: ἀλλὰ προβατίου βίον λέγεις, εἰ μὴ φανεῖται διατριβή τις τῷ βίῳ.
ΔΊΚΑΙΟΣ: οὐδʼ ἂν μεταμάθοις;
ΣΥΚΟΦΆΝΤΗΣ: οὐδʼ ἂν εἰ δοίης γέ μοι τὸν Πλοῦτον αὐτὸν καὶ τὸ Βάττου σίλφιον.
ΔΊΚΑΙΟΣ: κατάθου ταχέως θοἰμάτιον.
ΚΑΡΊΩΝ: οὗτος, σοὶ λέγει.
ΔΊΚΑΙΟΣ: ἔπειθʼ ὑπόλυσαι.
ΚΑΡΊΩΝ: ταῦτα πάντα σοὶ λέγει.
ΣΥΚΟΦΆΝΤΗΣ: καὶ μὴν προσελθέτω πρὸς ἔμʼ ὑμῶν ἐνθαδὶ ὁ βουλόμενος.
Part 25
ΚΑΡΊΩΝ: οὐκοῦν ἐκεῖνός εἰμʼ ἐγώ.
ΣΥΚΟΦΆΝΤΗΣ: οἴμοι τάλας ἀποδύομαι μεθʼ ἡμέραν.
ΚΑΡΊΩΝ: σὺ γὰρ ἀξιοῖς τἀλλότρια πράττων ἐσθίειν.
ΣΥΚΟΦΆΝΤΗΣ: ὁρᾷς ἃ ποιεῖς; ταῦτʼ ἐγὼ μαρτύρομαι.
ΔΊΚΑΙΟΣ: ἀλλʼ οἴχεται φεύγων ὃν ἦγες μάρτυρα.
ΣΥΚΟΦΆΝΤΗΣ: οἴμοι περιείλημμαι μόνος.
ΚΑΡΊΩΝ: νυνὶ βοᾷς;
ΣΥΚΟΦΆΝΤΗΣ: οἴμοι μάλʼ αὖθις.
ΚΑΡΊΩΝ: δὸς σύ μοι τὸ τριβώνιον, ἵνʼ ἀμφιέσω τὸν συκοφάντην τουτονί.
ΔΊΚΑΙΟΣ: μὴ δῆθʼ· ἱερὸν γάρ ἐστι τοῦ Πλούτου πάλαι.
ΚΑΡΊΩΝ: ἔπειτα ποῦ κάλλιον ἀνατεθήσεται ἢ περὶ πονηρὸν ἄνδρα καὶ τοιχωρύχον; Πλοῦτον δὲ κοσμεῖν ἱματίοις σεμνοῖς πρέπει.
ΔΊΚΑΙΟΣ: τοῖς δʼ ἐμβαδίοις τί χρήσεταί τις; εἰπέ μοι.
ΚΑΡΊΩΝ: καὶ ταῦτα πρὸς τὸ μέτωπον αὐτίκα δὴ μάλα ὥσπερ κοτίνῳ προσπατταλεύσω τουτῳί.
ΣΥΚΟΦΆΝΤΗΣ: ἄπειμι· γιγνώσκω γὰρ ἥττων ὢν πολὺ ὑμῶν· ἐὰν δὲ σύζυγον λάβω τινὰ καὶ σύκινον, τοῦτον τὸν ἰσχυρὸν θεὸν ἐγὼ ποιήσω τήμερον δοῦναι δίκην, ὁτιὴ καταλύει περιφανῶς εἶς ὢν μόνος τὴν δημοκρατίαν, οὔτε τὴν βουλὴν πιθὼν τὴν τῶν πολιτῶν οὔτε τὴν ἐκκλησίαν.
ΔΊΚΑΙΟΣ: καὶ μὴν ἐπειδὴ τὴν πανοπλίαν τὴν ἐμὴν ἔχων βαδίζεις, ἐς τὸ βαλανεῖον τρέχε· ἔπειτʼ ἐκεῖ κορυφαῖος ἑστηκὼς θέρου. κἀγὼ γὰρ εἶχον τὴν στάσιν ταύτην ποτέ.
ΚΑΡΊΩΝ: ἀλλʼ ὁ βαλανεὺς ἕλξει θύραζʼ αὐτὸν λαβὼν τῶν ὀρχιπέδων· ἰδὼν γὰρ αὐτὸν γνώσεται ὅτι ἔστʼ ἐκείνου τοῦ πονηροῦ κόμματος. νὼ δʼ εἰσίωμεν, ἵνα προσεύξῃ τὸν θεόν.
ΓΡΑΥ͂Σ: ἆρʼ ὦ φίλοι γέροντες ἐπὶ τὴν οἰκίαν ἀφίγμεθʼ ὄντως τοῦ νέου τούτου θεοῦ, ἢ τῆς ὁδοῦ τὸ παράπαν ἡμαρτήκαμεν;
ΧΟΡΌΣ: ἀλλʼ ἴσθʼ ἐπʼ αὐτὰς τὰς θύρας ἀφιγμένη ὦ μειρακίσκη· πυνθάνει γὰρ ὡρικῶς.
ΓΡΑΥ͂Σ: φέρε νυν ἐγὼ τῶν ἔνδοθεν καλέσω τινά.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: μὴ δῆτʼ· ἐγὼ γὰρ αὐτὸς ἐξελήλυθα. ἀλλʼ ὅ τι μάλιστʼ ἐλήλυθας λέγειν σʼ ἐχρῆν.
Part 26
ΓΡΑΥ͂Σ: πέπονθα δεινὰ καὶ παράνομʼ ὦ φίλτατε· ἀφʼ οὗ γὰρ ὁ θεὸς οὗτος ἤρξατο βλέπειν, ἀβίωτον εἶναί μοι πεποίηκε τὸν βίον.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: τί δʼ ἔστιν; ἦ που καὶ σὺ συκοφάντρια εν ταῖς γυναιξὶν ἦσθα;
ΓΡΑΥ͂Σ: μὰ Δίʼ ἐγὼ μὲν οὔ.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: ἀλλʼ οὐ λαχοῦσʼ ἔπινες ἐν τῷ γράμματι;
ΓΡΑΥ͂Σ: σκώπτεις· ἐγὼ δὲ κατακέκνισμαι δειλάκρα.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: οὔκουν ἐρεῖς ἀνύσασα τὸν κνισμὸν τίνα;
ΓΡΑΥ͂Σ: ἄκουέ νυν. ἦν μοί τι μειράκιον φίλον, πενιχρὸν μέν, ἄλλως δʼ εὐπρόσωπον καὶ καλὸν καὶ χρηστόν· εἰ γάρ του δεηθείην ἐγώ, ἅπαντʼ ἐποίει κοσμίως μοι καὶ καλῶς· ἐγὼ δʼ ἐκείνῳ πάντα ταῦθʼ ὑπηρέτουν.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: τί δʼ ἦν ὅ τι σου μάλιστʼ ἐδεῖθʼ ἑκάστοτε;
ΓΡΑΥ͂Σ: οὐ πολλά· καὶ γὰρ ἐκνομίως μʼ ᾐσχύνετο. ἀλλʼ ἀργυρίου δραχμὰς ἂν ᾔτησʼ εἴκοσιν εἰς ἱμάτιον, ὀκτὼ δʼ ἂν εἰς ὑποδήματα· καὶ ταῖς ἀδελφαῖς ἀγοράσαι χιτώνιον ἐκέλευσεν ἂν τῇ μητρί θʼ ἱματίδιον· πυρῶν τʼ ἂν ἐδεήθη μεδίμνων τεττάρων.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: οὐ πολλὰ τοίνυν μὰ τὸν Ἀπόλλω ταῦτά γε εἴρηκας, ἀλλὰ δῆλον ὅτι σʼ ᾐσχύνετο.
ΓΡΑΥ͂Σ: καὶ ταῦτα τοίνυν οὐχ ἕνεκα μισητίας αἰτεῖν μʼ ἔφασκεν, ἀλλὰ φιλίας οὕνεκα, ἵνα τοὐμὸν ἱμάτιον φορῶν μεμνῇτό μου.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: λέγεις ἐρῶντʼ ἄνθρωπον ἐκνομιώτατα.
ΓΡΑΥ͂Σ: ἀλλʼ οὐχὶ νῦν ὁ βδελυρὸς ἔτι τὸν νοῦν ἔχει τὸν αὐτόν, ἀλλὰ πολὺ μεθέστηκεν πάνυ. ἐμοῦ γὰρ αὐτῷ τὸν πλακοῦντα τουτονὶ καὶ τἄλλα τἀπὶ τοῦ πίνακος τραγήματα ἐπόντα πεμψάσης ὑπειπούσης θʼ ὅτι εἰς ἑσπέραν ἥξοιμι—
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: τί σʼ ἔδρασʼ; εἰπέ μοι.
ΓΡΑΥ͂Σ: ἄμητα προσαπέπεμψεν ἡμῖν τουτονί, ἐφʼ ᾧ τʼ ἐκεῖσε μηδέποτέ μʼ ἐλθεῖν ἔτι, καὶ πρὸς ἐπὶ τούτοις εἶπεν ἀποπέμπων ὅτι πάλαι ποτʼ ἦσαν ἄλκιμοι Μιλήσιοι.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: δῆλον ὅτι τοὺς τρόπους τις οὐ μοχθηρὸς ἦν, ἔπειτα πλουτῶν οὐκέθʼ ἥδεται φακῇ· πρὸ τοῦ δʼ ὑπὸ τῆς πενίας ἅπανθʼ ὑπήσθιεν.
ΓΡΑΥ͂Σ: καὶ μὴν πρὸ τοῦ γʼ ὁσημέραι νὴ τὼ θεὼ ἐπὶ τὴν θύραν ἐβάδιζεν ἀεὶ τὴν ἐμήν.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: ἐπʼ ἐκφοράν;
ΓΡΑΥ͂Σ: μὰ Δίʼ ἀλλὰ τῆς φωνῆς μόνον ἐρῶν ἀκοῦσαι.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: τοῦ λαβεῖν μὲν οὖν χάριν.
Part 27
ΓΡΑΥ͂Σ: καὶ νὴ Δίʼ εἰ λυπουμένην γʼ αἴσθοιτό με, νηττάριον ἂν καὶ φάττιον ὑπεκορίζετο.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: ἔπειτʼ ἴσως ᾔτει σʼ ἂν εἰς ὑποδήματα.
ΓΡΑΥ͂Σ: μυστηρίοις δὲ τοῖς μεγάλοις ὀχουμένην ἐπὶ τῆς ἁμάξης ὅτι προσέβλεψέν μέ τις, ἐτυπτόμην διὰ τοῦθʼ ὅλην τὴν ἡμέραν. οὕτω σφόδρα ζηλότυπος ὁ νεανίσκος ἦν.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: μόνος γὰρ ἥδεθʼ, ὡς ἔοικεν, ἐσθίων.
ΓΡΑΥ͂Σ: καὶ τάς γε χεῖρας παγκάλας ἔχειν μʼ ἔθη.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: ὁπότε προτείνοιέν γε δραχμὰς εἴκοσιν.
ΓΡΑΥ͂Σ: ὄζειν τε τῆς χρόας ἔφασκεν ἡδύ μου.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: εἰ Θάσιον ἐνέχεις, εἰκότως γε νὴ Δία.
ΓΡΑΥ͂Σ: τὸ βλέμμα θʼ ὡς ἔχοιμι μαλακὸν καὶ καλόν.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: οὐ σκαιὸς ἦν ἄνθρωπος, ἀλλʼ ἠπίστατο γραὸς καπρώσης τἀφόδια κατεσθίειν.
ΓΡΑΥ͂Σ: ταῦτʼ οὖν ὁ θεὸς ὦ φίλʼ ἄνερ οὐκ ὀρθῶς ποιεῖ, φάσκων βοηθεῖν τοῖς ἀδικουμένοις ἀεί.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: τί γὰρ ποιήσει; φράζε, καὶ πεπράξεται.
ΓΡΑΥ͂Σ: ἀναγκάσαι δίκαιόν ἐστι νὴ Δία τὸν εὖ παθόνθʼ ὑπʼ ἐμοῦ πάλιν μʼ ἀντευποιεῖν, ἢ μηδʼ ὁτιοῦν ἀγαθὸν δίκαιόν ἐστʼ ἔχειν.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: οὔκουν καθʼ ἑκάστην ἀπεδίδου τὴν νύκτα σοι;
ΓΡΑΥ͂Σ: ἀλλʼ οὐδέποτέ με ζῶσαν ἀπολείψειν ἔφη.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: ὀρθῶς γε· νῦν δέ γʼ οὐκέτι ζῆν σʼ οἴεται.
ΓΡΑΥ͂Σ: ὑπὸ τοῦ γὰρ ἄλγους κατατέτηκʼ ὦ φίλτατε.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: οὐκ ἀλλὰ κατασέσηπας, ὥς γʼ ἐμοὶ δοκεῖς.
ΓΡΑΥ͂Σ: διὰ δακτυλίου μὲν οὖν ἔμεγʼ ἂν διελκύσαις.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: εἰ τυγχάνοι γʼ ὁ δακτύλιος ὢν τηλία.
Part 28
ΓΡΑΥ͂Σ: καὶ μὴν τὸ μειράκιον τοδὶ προσέρχεται, οὗπερ πάλαι κατηγοροῦσα τυγχάνω· ἔοικε δʼ ἐπὶ κῶμον βαδίζειν.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: φαίνεται. στέφανόν γέ τοι καὶ δᾷδʼ ἔχων πορεύεται.
ΝΕΑΝΊΑΣ: ἀσπάζομαί σε.
ΓΡΑΥ͂Σ: τί φησιν;
ΝΕΑΝΊΑΣ: ἀρχαία φίλη, πολιὰ γεγένησαι ταχύ γε νὴ τὸν οὐρανόν.
ΓΡΑΥ͂Σ: τάλαινʼ ἐγὼ τῆς ὕβρεος ἧς ὑβρίζομαι.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: ἔοικε διὰ πολλοῦ χρόνου σʼ ἑορακέναι.
ΓΡΑΥ͂Σ: ποίου χρόνου ταλάνταθʼ, ὃς παρʼ ἐμοὶ χθὲς ἦν;
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: τοὐναντίον πέπονθε τοῖς πολλοῖς ἄρα· μεθύων γάρ, ὡς ἔικεν, ὀξύτερον βλέπει.
ΓΡΑΥ͂Σ: οὔκ, ἀλλʼ ἀκόλαστός ἐστιν ἀεὶ τοὺς τρόπους.
ΝΕΑΝΊΑΣ: ὦ Ποντοπόσειδον καὶ θεοὶ πρεσβυτικοί, ἐν τῷ προσώπῳ τῶν ῥυτίδων ὅσας ἔχει.
ΓΡΑΥ͂Σ: ἆ ἆ, τὴν δᾷδα μή μοι πρόσφερʼ.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: εὖ μέντοι λέγει. ἐὰν γὰρ αὐτὴν εἷς μόνος σπινθὴρ λάβῃ ὥσπερ παλαιὰν εἰρεσιώνην καύσεται.
ΝΕΑΝΊΑΣ: βούλει διὰ χρόνου πρός με παῖσαι;
ΓΡΑΥ͂Σ: ποῖ τάλαν;
ΝΕΑΝΊΑΣ: αὐτοῦ, λαβοῦσα κάρυα.
ΓΡΑΥ͂Σ: παιδιὰν τίνα;
ΝΕΑΝΊΑΣ: πόσους ἔχεις ὀδόντας.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: ἀλλὰ γνώσομαι κἄγωγʼ· ἔχει γὰρ τρεῖς ἴσως ἢ τέτταρας.
ΝΕΑΝΊΑΣ: ἀπότεισον· ἕνα γὰρ γόμφιον μόνον φορεῖ.
Part 29
ΓΡΑΥ͂Σ: ταλάντατʼ ἀνδρῶν οὐχ ὑγιαίνειν μοι δοκεῖς, πλυνόν με ποιῶν ἐν τοσούτοις ἀνδράσιν.
ΝΕΑΝΊΑΣ: ὄναιο μέντἄν, εἴ τις ἐκπλύνειέ σε.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: οὐ δῆτʼ, ἐπεὶ νῦν μὲν καπηλικῶς ἔχει, εἰ δʼ ἐκπλυνεῖται τοῦτο τὸ ψιμύθιον, ὄψει κατάδηλα τοῦ προσώπου τὰ ῥάκη.
ΓΡΑΥ͂Σ: γέρων ἀνὴρ ὢν οὐχ ὑγιαίνειν μοι δοκεῖς.
ΝΕΑΝΊΑΣ: πειρᾷ μὲν οὖν ἴσως σε καὶ τῶν τιτθίων ἐφάπτεταί σου λανθάνειν δοκῶν ἐμέ.
ΓΡΑΥ͂Σ: μὰ τὴν Ἀφροδίτην οὐκ ἐμοῦ γʼ ὦ βδελυρὲ σύ.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: μὰ τὴν Ἑκάτην οὐ δῆτα· μαινοίμην γὰρ ἄν. ἀλλʼ ὦ νεανίσκʼ οὐκ ἐῶ τὴν μείρακα μισεῖν σε ταύτην.
ΝΕΑΝΊΑΣ: ἀλλʼ ἔγωγʼ ὑπερφιλῶ.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: καὶ μὴν κατηγορεῖ γέ σου.
ΝΕΑΝΊΑΣ: τί κατηγορεῖ;
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: εἶναί σʼ ὑβριστήν φησι καὶ λέγειν ὅτι πάλαι ποτʼ ἦσαν ἄλκιμοι Μιλήσιοι.
ΝΕΑΝΊΑΣ: ἐγὼ περὶ ταύτης οὐ μαχοῦμαί σοι.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: τὸ τί;
ΝΕΑΝΊΑΣ: αἰσχυνόμενος τὴν ἡλικίαν τὴν σήν, ἐπεὶ οὐκ ἄν ποτʼ ἄλλῳ τοῦτʼ ἐπέτρεψʼ ἐγὼ ποιεῖν· νῦν δʼ ἄπιθι χαίρων συλλαβὼν τὴν μείρακα.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: οἶδʼ οἶδα τὸν νοῦν· οὐκέτʼ ἀξιοῖς ἴσως εἶναι μετʼ αὐτῆς.
ΓΡΑΥ͂Σ: ὁ δʼ ἐπιτρέψων ἐστὶ τίς;
ΝΕΑΝΊΑΣ: οὐκ ἂν διαλεχθείην διεσπλεκωμένῃ ὑπὸ μυρίων ἐτῶν γε καὶ τρισχιλίων.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: ὅμως δʼ ἐπειδὴ καὶ τὸν οἶνον ἠξίους πίνειν, συνεκποτέʼ ἐστί σοι καὶ τὴν τρύγα.
ΝΕΑΝΊΑΣ: ἀλλʼ ἔστι κομιδῇ τρὺξ παλαιὰ καὶ σαπρά.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: οὐκοῦν τρύγοιπος ταῦτα πάντʼ ἰάσεται.
Part 30
ΝΕΑΝΊΑΣ: ἀλλʼ εἴσιθʼ εἴσω· τῷ θεῷ γὰρ βούλομαι ἐλθὼν ἀναθεῖναι τοὺς στεφάνους τούσδʼ οὓς ἔχω.
ΓΡΑΥ͂Σ: ἐγὼ δέ γʼ αὐτῷ καὶ φράσαι τι βούλομαι.
ΝΕΑΝΊΑΣ: ἐγὼ δέ γʼ οὐκ εἴσειμι.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: θάρρει, μὴ φοβοῦ. οὐ γὰρ βιάσεται.
ΝΕΑΝΊΑΣ: πάνυ καλῶς τοίνυν λέγεις. ἱκανὸν γὰρ αὐτὴν πρότερον ὑπεπίττουν χρόνον.
ΓΡΑΥ͂Σ: βάδιζʼ· ἐγὼ δέ σου κατόπιν εἰσέρχομαι.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: ὡς εὐτόνως ὦ Ζεῦ βασιλεῦ τὸ γρᾴδιον ὥσπερ λεπὰς τῷ μειρακίῳ προσείχετο.
ΚΑΡΊΩΝ: τίς ἔσθʼ ὁ κόπτων τὴν θύραν; τουτὶ τί ἦν; οὐδεὶς ἔοικεν· ἀλλὰ δῆτα τὸ θύριον φθεγγόμενον ἄλλως κλαυσιᾷ.
ἙΡΜΗ͂Σ: σέ τοι λέγω, ὁ Καρίων, ἀνάμεινον.
ΚΑΡΊΩΝ: οὗτος εἰπέ μοι, σὺ τὴν θύραν ἔκοπτες οὑτωσὶ σφόδρα;
ἙΡΜΗ͂Σ: μὰ Δίʼ ἀλλʼ ἔμελλον· εἶτʼ ἀνέῳξάς με φθάσας. ἀλλʼ ἐκκάλει τὸν δεσπότην τρέχων ταχύ, ἒπειτα τὴν γυναῖκα καὶ τὰ παιδία, ἔπειτα τοὺς θεράποντας, εἶτα τὴν κύνα, ἔπειτα σαυτόν, εἶτα τὴν ὗν.
ΚΑΡΊΩΝ: εἰπέ μοι, τί δʼ ἔστιν;
ἙΡΜΗ͂Σ: ὁ Ζεὺς ὦ πόνηρε βούλεται ἐς ταὐτὸν ὑμᾶς συγκυκήσας τρύβλιον ἁπαξάπαντας ἐς τὸ βάραθρον ἐμβαλεῖν.
ΚΑΡΊΩΝ: ἡ γλῶττα τῷ κήρυκι τούτων τέμνεται. ἀτὰρ διὰ τί δὴ ταῦτʼ ἐπιβουλεύει ποιεῖν ἡμᾶς;
ἙΡΜΗ͂Σ: ὁτιὴ δεινότατα πάντων πραγμάτων εἴργασθʼ. ἀφʼ οὗ γὰρ ἤρξατʼ ἐξ ἀρχῆς βλέπειν ὁ Πλοῦτος, οὐδεὶς οὐ λιβανωτόν, οὐ δάφνην, οὐ ψαιστόν, οὐχ ἱερεῖον, οὐκ ἄλλʼ οὐδὲ ἓν ἡμῖν ἔτι θύει τοῖς θεοῖς.
ΚΑΡΊΩΝ: μὰ Δίʼ οὐδέ γε θύσει. κακῶς γὰρ ἐπεμελεῖσθʼ ἡμῶν τότε.
ἙΡΜΗ͂Σ: καὶ τῶν μὲν ἄλλων μοι θεῶν ἧττον μέλει, ἐγὼ δʼ ἀπόλωλα κἀπιτέτριμμαι.
ΚΑΡΊΩΝ: σωφρονεῖς.
ἙΡΜΗ͂Σ: πρότερον γὰρ εἶχον μὲν παρὰ ταῖς καπηλίσιν πάντʼ ἀγάθʼ ἕωθεν εὐθύς, οἰνοῦτταν μέλι ἰσχάδας, ὅσʼ εἰκός ἐστιν Ἑρμῆν ἐσθίειν· νυνὶ δὲ πεινῶν ἀναβάδην ἀναπαύομαι.
ΚΑΡΊΩΝ: οὔκουν δικαίως, ὅστις ἐποίεις ζημίαν ἐνίοτε τοιαῦτʼ ἀγάθʼ ἔχων;
Part 31
ἙΡΜΗ͂Σ: οἴμοι τάλας, οἴμοι πλακοῦντος τοῦ νʼ τετράδι πεπεμμένου.
ΚΑΡΊΩΝ: ποθεῖς τὸν οὐ παρόντα καὶ μάτην καλεῖς.
ἙΡΜΗ͂Σ: οἴμοι δὲ κωλῆς ἣν ἐγὼ κατήσθιον.
ΚΑΡΊΩΝ: ἀσκωλίαζʼ ἐνταῦθα πρὸς τὴν αἰθρίαν.
ἙΡΜΗ͂Σ: σπλάγχνων τε θερμῶν ὧν ἐγὼ κατήσθιον.
ΚΑΡΊΩΝ: ὀδύνη σε περὶ τὰ σπλάγχνʼ ἔοικέ τι στρέφειν.
ἙΡΜΗ͂Σ: οἴμοι δὲ κύλικος ἴσον ἴσῳ κεκραμένης.
ΚΑΡΊΩΝ: ταύτην ἐπιπιὼν ἀποτρέχων οὐκ ἂν φθάνοις.
ἙΡΜΗ͂Σ: ἆρʼ ὠφελήσαις ἄν τι τὸν σαυτοῦ φίλον;
ΚΑΡΊΩΝ: εἴ του δέει γʼ ὧν δυνατός εἰμί σʼ ὠφελεῖν.
ἙΡΜΗ͂Σ: εἴ μοι πορίσας ἄρτον τινʼ εὖ πεπεμμένον δοίης καταφαγεῖν καὶ κρέας νεανικὸν ὧν θύεθʼ ὑμεῖς ἔνδον.
ΚΑΡΊΩΝ: ἀλλʼ οὐκ ἐκφορά.
ἙΡΜΗ͂Σ: καὶ μὴν ὁπότε τι σκευάριον τοῦ δεσπότου ὑφέλοιʼ, ἐγώ σε λανθάνειν ἐποίουν ἀεί.
ΚΑΡΊΩΝ: ἐφʼ ᾧ τε μετέχειν καὐτὸς ὦ τοιχωρύχε. ἧκεν γὰρ ἄν σοι ναστὸς εὖ πεπεμμένος.
ἙΡΜΗ͂Σ: ἔπειτα τοῦτόν γʼ αὐτὸς ἂν κατήσθιες.
ΚΑΡΊΩΝ: οὐ γὰρ μετεῖχες τὰς ἴσας πληγὰς ἐμοί, ὁπότε τι ληφθείην πανουργήσας ἐγώ.
ἙΡΜΗ͂Σ: μὴ μνησικακήσῃς, εἰ σὺ Φυλὴν κατέλαβες. ἀλλὰ ξύνοικον πρὸς θεῶν δέξασθέ με.
ΚΑΡΊΩΝ: ἔπειτʼ ἀπολιπὼν τοὺς θεοὺς ἐνθάδε μενεῖς;
ἙΡΜΗ͂Σ: τὰ γὰρ παρʼ ὑμῖν ἐστι βελτίω πολύ.
ΚΑΡΊΩΝ: τί δέ; ταὐτομολεῖν ἀστεῖον εἶναί σοι δοκεῖ;
Part 32
ἙΡΜΗ͂Σ: πατρὶς γάρ ἐστι πᾶσʼ ἵνʼ ἂν πράττῃ τις εὖ.
ΚΑΡΊΩΝ: τί δῆτʼ ἂν εἴης ὄφελος ἡμῖν ἐνθάδʼ ὤν;
ἙΡΜΗ͂Σ: παρὰ τὴν θύραν στροφαῖον ἱδρύσασθέ με.
ΚΑΡΊΩΝ: στροφαῖον; ἀλλʼ οὐκ ἔργον ἔστʼ οὐδὲν στροφῶν.
ἙΡΜΗ͂Σ: ἀλλʼ ἐμπολαῖον.
ΚΑΡΊΩΝ: ἀλλὰ πλουτοῦμεν· τί οὖν Ἑρμῆν παλιγκάπηλον ἡμᾶς δεῖ τρέφειν;
ἙΡΜΗ͂Σ: ἀλλὰ δόλιον τοίνυν.
ΚΑΡΊΩΝ: δόλιον; ἥκιστά γε· οὐ γὰρ δόλου νῦν ἔργον, ἀλλʼ ἁπλῶν τρόπων.
ἙΡΜΗ͂Σ: ἀλλʼ ἡγεμόνιον.
ΚΑΡΊΩΝ: ἀλλʼ ὁ θεὸς ἤδη βλέπει, ὥσθʼ ἡγεμόνος οὐδὲν δεησόμεσθʼ ἔτι.
ἙΡΜΗ͂Σ: ἐναγώνιος τοίνυν ἔσομαι. τί δῆτʼ ἐρεῖς; Πλούτῳ γάρ ἐστι τοῦτο συμφορώτατον ποιεῖν ἀγῶνας μουσικοὺς καὶ γυμνικούς.
ΚΑΡΊΩΝ: ὡς ἀγαθόν ἐστʼ ἐπωνυμίας πολλὰς ἔχειν· οὗτος γὰρ ἐξηύρηκεν αὑτῷ βιότιον. οὐκ ἐτὸς ἅπαντες οἱ δικάζοντες θαμὰ σπεύδουσιν ἐν πολλοῖς γεγράφθαι γράμμασιν.
ἙΡΜΗ͂Σ: οὐκοῦν ἐπὶ τούτοις εἰσίω;
ΚΑΡΊΩΝ: καὶ πλῦνέ γε αὐτὸς προσελθὼν πρὸς τὸ φρέαρ τὰς κοιλίας, ἵνʼ εὐθέως διακονικὸς εἶναι δοκῇς.
ἹΕΡΕΎΣ: τίς ἂν φράσειε ποῦ ʼστι Χρεμύλος μοι σαφῶς;
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: τί δʼ ἔστιν ὦ βέλτιστε;
ἹΕΡΕΎΣ: τί γὰρ ἀλλʼ ἢ κακῶς; ἀφʼ οὗ γὰρ ὁ Πλοῦτος οὗτος ἤρξατο βλέπειν, ἀπόλωλʼ ὑπὸ λιμοῦ. καταφαγεῖν γὰρ οὐκ ἔχω, καὶ ταῦτα τοῦ σωτῆρος ἱερεὺς ὢν Διός.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: ἡ δʼ αἰτία τίς ἐστιν ὦ πρὸς τῶν θεῶν;
ἹΕΡΕΎΣ: θύειν ἔτʼ οὐδεὶς ἀξιοῖ.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: τίνος οὕνεκα;
Part 33
ἹΕΡΕΎΣ: ὅτι πάντες εἰσὶ πλούσιοι· καίτοι τότε, ὅτʼ εἶχον οὐδέν, ὁ μὲν ἂν ἥκων ἔμπορος ἔθυσεν ἱερεῖόν τι σωθείς, ὁ δέ τις ἂν δίκην ἀποφυγών, ὁ δʼ ἂν ἐκαλλιερεῖτό τις κἀμέ γʼ ἐκάλει τὸν ἱερέα· νῦν δʼ οὐδὲ εἷς θύει τὸ παράπαν οὐδὲν οὐδʼ εἰσέρχεται, πλὴν ἀποπατησόμενοί γε πλεῖν ἢ μύριοι.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: οὔκουν τὰ νομιζόμενα σὺ τούτων λαμβάνεις;
ἹΕΡΕΎΣ: τὸν οὖν Δία τὸν σωτῆρα καὐτός μοι δοκῶ χαίρειν ἐάσας ἐνθάδʼ αὐτοῦ καταμένειν.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: θάρρει· καλῶς ἔσται γάρ, ἢν θεὸς θέλῃ. ὁ Ζεὺς ὁ σωτὴρ γὰρ πάρεστιν ἐνθάδε, αὐτόματος ἥκων.
ἹΕΡΕΎΣ: πάντʼ ἀγαθὰ τοίνυν λέγεις.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: ἱδρυσόμεθʼ οὖν αὐτίκα μάλʼ, ἀλλὰ περίμενε τὸν Πλοῦτον, οὗπερ πρότερον ἦν ἱδρυμένος τὸν ὀπισθόδομον ἀεὶ φυλάττων τῆς θεοῦ. ἀλλʼ ἐκδότω τις δεῦρο δᾷδας ἡμμένας, ἵνʼ ἔχων προηγῇ τῷ θεῷ σύ.
ἹΕΡΕΎΣ: πάνυ μὲν οὖν δρᾶν ταῦτα χρή.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: τὸν Πλοῦτον ἔξω τις κάλει.
ΓΡΑΥ͂Σ: ἐγὼ δὲ τί ποιῶ;
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: τὰς χύτρας, αἷς τὸν θεὸν ἱδρυσόμεθα, λαβοῦσʼ ἐπὶ τῆς κεφαλῆς φέρε σεμνῶς· ἔχουσα δʼ ἦλθες αὐτὴ ποικίλα.
ΓΡΑΥ͂Σ: ὧν δʼ οὕνεκʼ ἦλθον;
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: πάντα σοι πεπράξεται. ἥξει γὰρ ὁ νεανίσκος ὡς σʼ εἰς ἑσπέραν.
ΓΡΑΥ͂Σ: ἀλλʼ εἴ γε μέντοι νὴ Δίʼ ἐγγυᾷ σύ μοι ἥξειν ἐκεῖνον ὡς ἔμʼ, οἴσω τὰς χύτρας.
ΧΡΕΜΎΛΟΣ: καὶ μὴν πολὺ τῶν ἄλλων χυτρῶν τἀναντία αὗται ποιοῦσι· ταῖς μὲν ἄλλαις γὰρ χύτραις ἡ γραῦς ἔπεστʼ ἀνωτάτω, ταύτης δὲ νῦν τῆς γραὸς ἐπιπολῆς ἔπεισιν αἱ χύτραι.
ΧΟΡΌΣ: οὐκ ἔτι τοίνυν εἰκὸς μέλλειν οὐδʼ ἡμᾶς, ἀλλʼ ἀναχωρεῖν ἐς τοὔπισθεν· δεῖ γὰρ κατόπιν τούτων ᾄδοντας ἕπεσθαι.